Opinions

De beste Japanse film van de afgelopen vijf jaar vind ik dit niet, maar erg goed was het wel. Een gegeven dat makkelijk een niet te harden stapeling van ellende had kunnen worden. Maar vooral door een evenwichtig script en een fraaie evenwichtige regie (met bijvoorbeeld mooie intieme scenes en fijn gebruik van natuurlijk licht). Maar vooral ook door zeer sterke acteerprestaties van de drie hoofdrolspelers, waardoor hun personages geloofwaardig overkomen. Sterke film.

4.0*

Er is lef voor nodig om een film als deze te maken in Hollywood, dat is zeker. Om veel geld te verdienen kan Soderbergh het niet gedaan hebben. Of dit een remake is of niet is uiteindelijk een woordspel. Feit blijft dat ik de eerdere verfilming zag en net zoals ik bij een andere film met eenzelfde uitgangspunt, remake of niet, ook altijd terugdenk aan de film die ik eerder zag, kan dat bij deze film ook niet anders.

De film is zeker niet ontzettend slecht en het gegeven blijft ook hier fascinerend, maar dit vond ik toch in ongeveer alles de mindere film. De allerbelangrijkste reden is dat deze film me aanmerkelijk minder deed. Hoe dat komt weet ik niet helemaal, maar het heeft te maken met een de schoonheid en mysterie in het origineel die ik hier veel minder zag. Het veel meer uitspreken van ideeën en emoties sloeg ze voor mij wat dood. Verder mis ik het contemplatieve van het origineel, voor velen misschien saai, voor mij een kracht die me in de film zuigt.

Clooney vond ik op zijn plek, Mcelhone en Davies minder. Opvallend veel referenties aan 2001 trouwens, zeker in het begin. De muziek was vaak mooi, maar ook vaak nogal vreemd gebruikt.

2.5*

In de eerste plaats een jongenboeken-oorlogsfilm. Met soms een sterk verhaal-toontje. Wat studentikoze humor. Misschien hier en daar ook wel een beetje aangedikt.

Het drama van de oorlog vind ik er wel degelijk doorheenschijnen, al is deze film vrij lichtvoetig van toon en veel meer een avonturenfilm dan een oorlogsdrama. Het contrast tussen het begin en het einde van de film is groot. Naïeve zucht naar avontuur wordt serieus. Een groep vrienden valt volledig uit elkaar. De bijna terloopse manier waarop in beeld wordt gebracht hoe sommigen van hen aan hun einde komen valt behoorliijk koud op je dak en de erg sterke eindscene vat eigenlijk alles samen

Ik had deze film al eens gezien, maar zo lang geleden dat ik opnieuw moest kijken om serieus te kunnen stemmen. En het viel me beslist niet tegen. Ik sta er niet van te kijken dat een behoorlijk aantal mensen uit deze film in het buitenland terecht gekomen zijn. Krabbé in de beste rol die ik van 'm zag, De Gooyer in zijn specialiteit (een rotzak spelen), ook de rest van de cast is heerlijk. Het tempo van de film klopt precies. Ik heb me er prima mee vermaakt.

Niet mijn favoriete Nederlandse film ooit, maar ik begrijp de status absoluut.

4.0*

Goede film, maar een grootse is het niet. Jewison weet om te gaan met dit thema (hij bewees dat eerder in zijn beroemdste film, In The Heat of the Night) en het verhaal (naar een toneelstuk) is een veel complexer verhaal over racisme dat het in eerste instantie lijkt te worden. Vooral de figuur van de doodgeschoten sergeant Waters is een boeiende. Maar tegelijkertijd is de film vaak toneelmatig geschoten en voelt het te weinig levendig. Iets dat extra opvalt in de scenes met Patti Labelle (zoals de openingsscene) want daar zit volop leven in. Maar in de barakken zit dat minder en dat is echt jammer en dat terwijl het locatieshots zijn. Het voelt alsof deze film iets meer budget nodig had. De verhaalstructuur is teveel die van een whodunnit. We beginnen met de moord en die wordt onderzocht en de oplossing komt uit de ondervragingen en werkt niet helemaal. Wel leuk om Denzel Washington in een van zijn eerste filmrollen te zien spelen. Hangt tussen 3 en 3.5. Ik rond naar beneden af.

Jewison leeft trouwens nog. Hij is 96 jaar en The Hurricane uit 1999 is de laatste film die hij maakte. Altijd een favoriet van de academy, ook deze film haalde 3 oscarnominaties binnen. Jewison maakte meer films met dan zonder oscarnominaties.

Zoals hierboven te lezen is, is Rosales zeker geen regisseur die voor idereen is. Dit is de derde die ik zie en ik denk nipt de beste. Zijn debuut Las Horas del Dia intrigeerde maar overtuidge niet helemaal. Deze film is misschien nog wel minder direct maar vind ik beter. Ik zag ook nog het ook erg fijne latere Petra.

La Soledad gaat over twee vrouwen en hun communicatie met de mensen om hen heen en hun eigen gedrag in verhouding tot anderen. Antonia is bijvoorbeeld iemand die het prettig vind als haar leven in vredige routines verloopt en ze gaat conflicten uit de weg. Haar dochters flappen juist alles eruit en zoeken conflicten op. Adela is juist iemand die haar leven plotseling anders inricht en daarbij niet erg naar haar omgeving kijkt. Terwijl haar vader ook liever de status quo bewaard. Adela verliest haar 13 maanden oude zoontje bij een aanslag en loopt min of meer vast in haar verdriet en zelfverwijt. De zussen lijken na de dood van hun moeder juist evenwichtiger tot elkaar te komen Stillistisch is deze film veelal sober. Geen muziek bijvoorbeeld.

Wel een bijzonder gebruik van splitscreens. Veelal wordt dezelfde tijd getoond alleen een ander camerastandpunt of andere kamer en soms lopen figuren van het ene frame naar het andere. Veel lijken de twee vaak statische plaatjes die je ziet met elkaar te communiceren. Verder veel handelingen en veel slices of life. Jeanne Dielman is nooit heel ver weg, al gaat het hier veel meer over de interactie tussen mensen dan in die film. Ook het op verschillend niveau horen van de conversaties in de film is duidelijk een stijlmiddel. maar dat gaat verloren voor iemand als ik die geen Spaans spreekt en de film dus met (engelse) ondertiteling heeft gekeken.

De komende tijd nog drie films van deze man. Twee van DVD en een derde draait op het IFFR.

Wow, wat stelt deze film veel levensvragen zeg. En dat met eigenlijk een betrekkelijk toegankelijk verhaal.
Het meest intrigerende uit deze film vond ik eigenlijk de vraag wat een mens tot mens maakt. Chris gaat enorm veel houden van een kopie van zijn vriendin. Die in toenemende mate zich menselijk gaat gedragen maar verstandelijk beredeneerd is ze geen mens. In ieder geval niet wat wij ooit bepaald hebben dat een mens is. De film worstelt daardoor met je eigen waarheidsbeleving. Gevoel vs. verstand en waarheid vs. verbeelding. Maar gaat en passant ook nog over tijd, ouder worden, onverwerkte emoties, de oorsprong van het leven, herinneringen en bovenal ook over liefde en opoffering.
De eindscene is er een die je doet sidderen.
Visueel was ik er minder stil van dan bij 2001: a space odyssey (wat ik trouwens itt tot sommigen een zeer warme en gevoelige film vind) en Zerkalo. Toch viel er ook op dat gebied genoeg te genieten (de eerdergenoemde snelwegscene bijvoorbeeld.
Boeiende film, maar toch raakte Zerkalo en Ivanovo Detsvo me net wat dieper.

4.0*

Plezierige film, maar ik vind dit niet bepaald de beste van Wilder. Zo goed als The Apartment of Sunset Blvd. wordt deze film wat mij betreft nooit. Blijft iets te veel drijven op een tamelijk flauw basisidee, al haalt de film daar wel veel toffe scenes uit.

3.5*

YouTube - Sonic Youth - Sugar Kane een nieuw linkje.

Blijft een geniaal nummer.

Ik noemde bij Blind Pig.. Edwin een belofte, ondanks dat ik de film maar 3 sterren gaf. Ik miste Postcard, maar hij is al rijp zo blijkt uit deze piepkleine, voor een Koreaans filmfestival gemaakte film van amper een uur.

In het begin is het nog vrij aards en zien we een vrouw vragen naar een plaatselijke legende. Maar wat volgt is een poëtische, gevoelige film over verhalen vertellen, persoonlijke verbindingen met het verleden en de plek waar je vandaan komt. Heel warm en heel menselijk. Als het al ergens mee te vergelijken is komt recente Thaise cinema het dichtst in de buurt.

Bijna ongelofelijk wat Edwin bijna zonder budget, in een heel afgelegen streek neerzet. Hij vertelde dat hij met een heel ander idee de film inging (een vrij letterlijke verfilming van de legende uit de film), maar toen dat onhaalbaar bleek is hij het anders gaan aanpakken.

Magische film.

4.0*

Mooie oprechte ode aan jongensvriendschap tegen de achtergrond van de randjes van de Britse maatschappij die het niet zo getroffen hebben. Fijn bescheiden in opzet met liedjes die zich daarin enorm thuisvoelen. De film heeft een mooie sfeer en toon. Triest en vrolijk, hoopvol en verdrietig en vaak gewoon tegelijk. En als je een keer met Thurgoose hebt gewerkt is het logisch dat je dat nog een keer wil doen.

3.5* vrij dik.

In alles een Sofia Coppola. Ik heb Marie-Antoinette en The Bling Ring nog voor de boeg, maar het begint wel herkenbaar te worden. Mensen die in oppervlakkige werelden zoeken naar wat meer houvast. Al begrijpt de hoofdpersoon de wereld niet in The Virgin Suicides, zijn de hoofdpersonen verdwaald in Lost in Translation en is de wereld in deze film maar al te bekend en lijkt Dorffs karakter zich er een beetje in te vervelen. Dan komt er ineens een dochter voorbij. Voer voor een uiterst sentimentele film, maar zo is Coppola godzijdank niet.

Coppola gebruikt minder plot dan in de twee genoemde films (ik heb de puzzel nog niet compleet, maar het lijkt wel of ze per film meer plot schrapt) en dat werkt. De scenes hebben zeggingskracht genoeg en de sfeer is consequent genoeg om de film te dragen. Jammer van het einde. Kost de film een half punt. En of ik nog vijf van deze films wil weet ik ook niet zeker. Maar dit was goed.

3.5*

Pas de tweede film an Mankiewicz als regisseur. Begonnen als schrijver en daarin zo succesvol dat hij kon gaan regisseren. Zijn eerste jaren bij Fox. Later bij verschillende studio's. Ook hier werd hij uiteindelijk succesvol en uiteindelijk mocht hij de grootste film tot dan toe maken met Cleopatra. Dat werd niet wat de studio had gehoopt en zijn carrière herstelde nooit meer helemaal.

Dit is noir zonder grote sterren, De drie eerste billings kwamen me tot vandaag niet bekend voor, Hoofdrolspeler John Hodiak brak nooit echt door en stierf al op zijn 41e aan een hartaanval en is nu vergeten. Ik heb hem eerder gezien in Lifeboat blijkbaar. Ik herkende hem niet, Tegenspeler Nancy Guild brak ook nooit door en stopte vrij snel met acteren, Lloyd Nolan was een betrouwbare bijrolacteur die vaak agenten speelde. Zo ook hier. Hij heeft nog best in wat bekende noirs gezeten, maar toevallig niet degene die ik al zag. De vierde billing is eindelijk bekend voor mij: Richard Conte. Die elk jaar wel wat films in dit topic heeft. Dit was dit jaar al de derde keer.

Hodiak speelt een man met geheugenverlies die uit de oorlog komt. Hij verbergt dat voor zijn artsen omdat hij denkt dat hij wat verbergt. at volgt is een verhaal met nogal wat twists en turns en personages die veelal achter een groot geldbedrag aan blijken te zitten. En op de achtergrond sluimeren thema's als oorlogstrauma's enzo. Soms een twistje teveel, maat dat wordt gecompenseerd door veel sfeer.;De onbekende acteurs zijn adequaat zonder dat ze groots zijn. Maar dat Mankiewicz meer zou mogen maken zie je hier wel meteen.

Mooi hoor. Niet perfect. Maar op een aantal heel goede momenten heeft combineert de film pijnlijke, niets verhullende lelijkheid met liefdevolle intimiteit. En de daad van broederliefde op het eind waarbij Luc Thomas laat gaan is ontroerend in zijn anti-sentimentele toon.

Een beter bewijs dat inferieure sequels van alle tijden zijn is er niet. Duidelijk een snel in elkaar geflanst vervolg op King Kong. Minder tijd, minder budget en het moest vooral snel af, voordat de KIng Kong-hype van 1933 weer over was.

Zoonlief lijkt helaas meer op een teletubbie dan op zijn vader. Helen Mack heeft nog niet een fractie van de uitstraling van Fay Wray en de film is ondanks zijn geringe lengte aanzienlijk trager en mist het stevige tempo van het origineel. Een tamelijk suffe bedoeling al met al.

1.5*

Een lieve, fijn naieve film. Heel knap in die gevoelens weergeven door de camera voorzichtig op bepaalde punten te richten, heel voorzichtig wordt er zelfs lust weergegeven al klinkt dat woord helemaal niet bij deze film. Daarvoor is de film te subtiel. Het hart van de film, de regenbui zeg maar, is erg mooi. En de film speelt zich af tegen een heel erg mooi decor van kabbelende riviertjes, bergen, veelkleurige wilde bloemen.

Het schijnt overigens dat dit verhaal klassiek is in Zuid-Korea. Volgens wat ik online vond kent iedereen het boek.

Ik hoop bijna dat die scene ooit uit de film gehaald is, want het letterlijk uitspreken dat Yeon-ie dood is deed voor mij afbreuk aan de film en was zelfs overbodig. Jammer, maar een fijne film.

Dik 3.5*

Het was lang geleden dat ik een Kitano had gezien. En het weerzien was prettig. Ik vond dit een erg leuke film.

Kitano neemt een weinig boeiend gangsterplot (iets met verschillende Yakuzagroepen die elkaar naar het leven staan). Engens in het midden zit een stuk waarbij de gangsters zich even schuil moeten houden. De meeste andere regisseurs hadden daar een minuut of tien van de film van anderhalf uur aan besteed. Kitano vult er zijn halve film mee en komt met maffe, soms zelfs aandoenlijke humor in vaak fraaie, sfeervolle scenes. Het resultaat is een vermakelijke scheve gangsterfilm die veel interessanter is dan de meeste andere misdaadfilms die plotgericht zijn. Het plot is niet meer dan een omhulsel om de film bijeen te houden.

Het werkt wat mij betreft. Veel luchtiger dan het in mijn herinnering zwaarmoediger Hana-Bi (al is het lang geleden dat ik die film zag).

4.0*

Ook niet echt mijn ding. Het had hier en daar wel wat, maar zeker voor een film die onder andere gaat over het verstikkende van een religieuze gemeenschap was de film zelf wel erg gesloten. De hoeveelheid oudtestamentische en poezie-citaten maken het er niet makkelijker op. Hier en daar een scene die echt iets van spanning had, dat wel.

2.5*

En dit is mijn 1000e stem!!!!

Een stuk beter dan ik verwacht had eigenlijk. Ik had in mijn hoofd zitten dat omdat dit de film was waarin Kitano de regie overnam van Fukasaku en dat dit een vrij rechtvooruit genrefilm zou zijn. Maar Kitano drukt toch echt al heel flink zijn stempel op deze film. In het boekje bij de Nederlandse DVD lees ik dat Kitano het script al regisserend bewerkte door scenes gewoon niet te filmen.

Wat er wel gefilmd is een observerende film, die eerst een typische "onorthodoxe politieman die buiten zijn boekje gaat maar met het geweld wel boeven vangt"-film lijkt te worden, maar zo makkelijk is het niet. Het geweld van Kitano's personage zet uiteindelijk een keten van geweld in gang waar naast onschuldigen ook hijzelf en zijn zus aan ten onder gaan en de handel in drugs gaat in de eindscene met een paar andere poppetjes gewoon weer verder.

De achtervolgingsscene uit de eerste helft is een hoogtepunt. De achtervolging is niet heroïsch maar eerder klungelig, de muziek is totaal anders dan normaal, geen adrenaline-spanningsmuziek, maar een rustig saxdeuntje wat de scene juist vertraagd in plaats van het standaard versnellen. Dat maakt dat de scene een tikje ongrijpbaar wordt. Dat soort scenes die de film laten afwijken van wat waarschijnlijk ooit echt een rechtvooruit genrefilm was maken Violent Cop en dat lijkt me vrijwel geheel aan Kitano te liggen.

Het is nog lang niet zo goed als latere Kitano-misdaadfilms Sonatine en Hana-Bi, maar je ziet hier wel degelijk een filmmaker geboren worden.

3.5*

Kim Ki-Duk is thematisch en stillistisch bepaald niet de meest breedgeorienteerde regisseur. Erg is dat niet, vele grote namen in allerlei kunstvormen gingen hem daarin voor. Zijn films zie ik dan ook bewust met tussenpozen. Nog mooier zou het zijn om ze chronologisch te bekijken, maar dat heb ik bij hem nooit gedaan. Ook hier komen vooral thema's in terug waar Ki-Duk al eerder mee heeft gespeeld. Wederom staan zijn twee beroemdste films voor mij nog steeds aan kop, maar deze zit daar, net als de vorige die ik zag (Hwal), ook weer niet enorm ver onder.

Het lijkt er een beetje op dat Kim Ki-Duk steeds meer weglaat. Dit is misschien wel de kleinste film die ik tot nu toe van 'm zag. Weinig dialoog als altijd, maar ook een klein wereldje. Het bestaat uit een huis, een gevangenis en de weg ernaar toe. Visueel mooi en fascinerend. Veel meer is het niet. En je kunt er interpretaties op loslaten maar ook genieten van wat Kim Ki-Duk ons voorzet. Een van mijn nieuwe favoriete regisseurs (misschien heb ik dat ooit even gedacht) bleek Kim Ki-Duk niet te zijn, maar iemand van wie ik alles wil zien wel. Over een maand of wat weer eentje. Ik moet er nog zes.

Blijft de laatste vraag over: Waar blijft zijn nieuwe film? Vroeger elk jaar wel iets, nu lijkt 2010 het tweede opeenvolgende jaar te zijn dat er niets uitkomt van 'm.

3.5*

Ik ook, met name het feit dat de originele film ook een politieke actieve laag heeft en de onverslaanbare spanningsopbouw zijn echt fijner. Maar de ze is ook sterk. Opvallend dat het grootste verschil is wat er voor de rit gebeurt. Deze film gooit je in het diepe met weinig uitleg en je ziet gewoon waarom mensen zijn waar ze zijn. Het maakt ze echt boeven en dat is ook anders dan het origineel en werkt wellicht wat minder goed voor me. Deze film drijft gelukkig ook weer flink op sfeer en voelt zeldzaam accuraat in zijn jaren '70 setting (Nicaragua lijkt het hier) in een dictatuur en de stinkende Amerikaanse rol in latijns amerika in die tijd. Opvallende herwaardering wel. Heeft een tijdje te boek gestaan als een mislukte Friedkin en was geen hit. Pas in deze eeuw dreef deze film weer boven en kreeg hij meer aandacht.

Zeg dat wel. Visueel echt smullen vaak. Dit was (shame on me, ik weet het) pas het eerste wat ik van Ishii zag. Maar de film heeft veel waar ik meteen voor viel. Zoals een geweldig dynamisch achtervolging (al rennend) in het begin waarin gelijk alle registers opengaan. Fantastisch gemonteerd en prachtige close-ups van gezichten ook. Het verhaal ontspoort hier en daar nogal en in het midden verliest de film even zijn energie, maar daarna is het weer smullen. Heerlijke film.

4.0*

In de basis is dit wel degelijk een soort sprookje, al is de moraal uiteindelijk nogal verknipt geraakt en de grens tussen goed en slecht ook. Een soort geperverteert sprookje. Opvallend zijn ook de bijbelse verwijzingen trouwens. Er zitten nogal wat elementen van bijbelverhalen in deze film zoals de rivaliteit tussen broederparen (vele bijbelse verhalen), het mandje dat in de rivier drijft met een baby erin (Mozes), het werpen van iemand in een put (Joseph). Wat me ook opviel was de invloed van theater. Tsukamoto heeft ook theater gemaakt en ik vind dat je dat aan deze film het duidelijkst kunt zien. Flink uitbundig in zijn aankleding en acteerwerk dat ietwat theatraal en tegelijk wat formeel is.

Niet mijn favoriet van Tsukamoto (dat blijft Bullet Ballet), maar absoluut een boeiende film.

Ruim 3.5*

Laat ik dan de eerste Koreeda-fan zijn die iets minder enthousiast is, met de nadruk op iets.

Om te beginnen: Er zitten veel te veel goede scenes in deze film voor me om te gaan roepen dat hij over zijn hoogtepunt is. Al waardeer ik zijn laatste drie films lager dan alle films ervoor (behalve Hana). Vooral de interacties tussen de ouders en de kinderen zijn veelal prachtig. Blijkt maar weer eens een van de specialiteiten te zijn van Koreeda.

Maar: Wat de eerste twee van het viertal films van Koreeda over gezinsverhoudingen vooral heel goed maakte is dat de films heel waarnemend waren en daardoor erg impliciet hun verhaal vertelden. I Wish was te vrijblijvend. Deze film heeft vooral teveel plot. Vooral het begin, als het plot neergezet wordt, als de conclusie zijn daarom simpelweg niet Koreeda in topvorm voor mij. Ook zo'n zijweggetje als dat van die verpleegster lijkt maar een functie te hebben, namelijk de scene waarin haar geadopteerde zoon voor haar opkomt. Een hele goede scene, maar de aanloop er naar toe is niet zo subtiel als Koreeda kan zijn. Ook de tegenstelling tussen de vaders wordt wat te stevig aangezet, met name Ryota is daardoor in het begin nogal een zwartwit personage.

Ondanks de kritiek blijft dit een mooie film, een waarvan ik blij ben dat Koreeda hem maakte, want bij veel regisseurs was dit helemaal misgelopen.

Daarom 3.5*

Een vroege tamelijk obscure Taviani. Er was tot voor kort wel gewoon een Nederlands ondertitelde DVD van te koop, ondanks dat blijk ik de eerste stemmer te zijn.

Geen goede film helaas. Wat meteen opviel was de tamelijk klungelig overkomende montage, al zal het waarschijnlijk wel een bedoeling hebben gehad. Scenes die te lang zijn, nog veel vaker scenes die te kort zijn en op de meest rare momenten worden afgebroken, waarna het beeld even op zwart gaat. Af en toe een slechtgebruikte jumpcut. Zag er niet uit. Ook een film waarin je de actie niet ziet. De eerste regels uit het plotje hierboven staan in een tekstje aan het begin van de film. De film begint pas als de groep op het eiland is. Verder zitten ze ineens gevangen in een put zonder dat we zien hoe en op het einde als ze van het eiland ontsnappen wordt dat gesuggereerd met wat beweeglijke beelden van de zee. Vreemde en lelijke muziek ook, zeker naar Italiaanse standaarden.

Inhoudelijk is het duidelijk dat dit bedoeld is als een metaforische film, maar ik kan er mijn vinger niet opleggen wat er nu precies achter schuilt. Waarschijnlijk heeft het te maken met de communistische sympathieën van de heren (en de ondergang van het communisme in Italie, dat speelde toen) en met het nastreven van een utopische samenleving (ten koste van wat?). Maar ik heb het gevoel dat ik de film beter begrepen had als ik in Italie van '69 geleefd had. Nu kwam het allemaal nogal warrig en bedacht op me over.

De locatiebeelden van de kust hebben wel wat, maar verder vond ik het niet echt boeiend.

2.0*

Verrukkelijke en warme film waarin Malle door feilloos de verhoudingen tussen de hoofdpersonages te schetsen de incestueuze verhouding tussen Laurent zijn moeder geloofwaardig en gevoelig weet weer te geven. De lichte, maar heel zuivere toon helpt een boel. Malle's talent om geloofwaardige mannelijke adolescenten als hoofdpersonen neer te zetten (zie ook Au Revoir Les Enfants en Lacombe Lucien) ook. Prachtige gedetailleerde weergave van de jaren '50.

Dik 4.0*

Een beetje een moderne interpretatie van een sprookje. En ook zeker een beetje een mini-Slumdog Millionaire inderdaad. Levenslessen door opdrachten, veel kleiner in alle opzichten dan die film. Een beetje teveel thema's voor de lengte (de aftiteling is aan de lange kant, dus de film duurt maar een dikke 50 minuten). Aardige film, met het hart op de juiste plaats.

3.0*

Eindelijk eens gezien. Toffe driedubbele aflevering met leuke liedjes (De musicalopening is echt geweldig). Niet meer en niet minder.

3.5*

Precies mijn gevoel. Of dit blijkt over 20 jaar een spiegel van de tijd te zijn geweest en wordt een grote klassieker of het wordt een vergeten film (met een handvol fanatieke verdedigers misschien). Het uit de hand gelopen pet-project van een ooit veelbelovende regisseur.

Want wat heb ik nou eigenlijk gezien?

Een mix van Kelly's tijdreisfetish, apocalypsgedoe, verwijzingen naar religie, popcultuur en politiek. Met een figuur die een soort Christus blijkt te zijn.Vol met bewust extreem karikaturale personages en flauwe oneliners. Klinkt eigenlijk nog best boeiend op papier, toch heb ik me vooral de eerste helft stierlijk zitten vervelen omdat ik nergens een ingang naar de film vond. Het interesseerde me niet, ik vond het niet grappig of mooi, het pakte me niet en het irriteerde me met enige regelmaat. In de tweede helft was ik mentaal wat meer aangepast aan de film en kon ik er iets meer mee, maar uiteindelijk is dit vooral een mislukt persoonlijk ambitieus project dat me op een negatieve manier deed denken aan films als Wenders' The Million Dollar Hotel (nog veel erger trouwens) of Vinterbergs It's All About Love.

Southland Tales lijkt een heel persoonlijk project dat waarschijnlijk begonnen is met dat Kelly iets wilde doen met het verdwijnen van de dimensie van tijd en de daaropvolgende apocalyps maar wat in Kelly's hoofd is uitgewaaierd tot een film over van alles en nog wat. En een beetje meer.

Interessante mislukking dus, in elk geval voor nu. Ach oninteressante mislukkingen zijn nog erger. Ik kijk 'm in 2030 nog wel een keer.

2.0*

Een film over de teloorgang van het utopische communistische revolutie-ideaal, ondanks de enorme opkomst op de begrafenis van de communistenleider. De hoofdpersonen houden zich meer bezig met hun eigen sores. Probleem is dat die sores in deze tamelijk rommelige film maar weinig interessant zijn. Waardoor de film vrij saai is. De speelsheid van iemand als Godard mis ik hier nogal. Technisch degelijker, maar wel beter dan Sotto il Segno dello Scorpione, maar mijn film is dit ook bepaald niet.

2.0*

Bizarre koortsdroom van een film over het moreel verval van de wereld in het algemeen en een man in het bijzonder. Uit een mix van een godcomplex en gemankeerd Boeddhisme voortgekomen bizarre zelfoverschatting. Een film die ook wegkomt met gitzwarte humor over dit thema, maar met een gevoel dat dit zo bizar krom en gruwelijk was dat het enige dat haast nog kan lachen is. De film is uitbundig expressionistisch en tegelijk een film die de enorme gebeurtenissen kleiner maakt., Als ik het met iets moet vergelijken kom ik in Rusland uit. Films als Trudno Byt Bogom (Film, 2013) en Astenicheskiy Sindrom (Film, 1990) zijn totaal anders, maar voelen toch verwant.

Ben benieuwd of Tsjechoslowaakse new wave is die me wel tegen gaat vallen. Dit was in elk geval, weer, bijzonder goed.

Typisch Oostenrijks en vooral heel erg Seidl. Ik heb Rimini niet gezien en drie uur Seidl is veel, dus ik heb het nu bij deze gehouden. Wat me opviel is dat Seidl deze fictiefilm meer documentaire-achtig aanpakt dan eerder werk. Daar was het vaak alsof er nagedacht was waar de spijker in de muur in het kader zat. Dat is hier veel minder. Thematisch is het erg Seidl. Hij zoekt het ongemak op en koppelt thema's alsof het een essay is. Sommige thema's werken niet : de verbinding tussen het verleden van vader en het heden van zoon. Andere heel wat beter zoals het feit dat mensen zoals Ewald trekken naar het armste en armste deel van Europa trekken omdat de kinderen daar het kwetsbaarst zijn. Subtiel is Seidl nooit en dat is hier niet anders. Maar de film zoekt ook weer het ongemak op en bouwt heel sterk op en is soms zelfs ontroerend. En het zwartkomische laagje dat in veel van zijn films zit ontbreekt hier. Ik ken een aantal Seidl-haters, die hoeven hier niet heen. Ik hoor daar niet bij. Niet zijn beste film, maar boeiend.