Opinions

Sommige mensen op Moviemeter waren vroeger fan van The Transformers. Ik was vroeger een enorme Suske en Wiske-fan. De Transformers-fans zitten dezer dagen massaal in de bios om Michael Bay's interpretatie van de tekenfilmreeks te bekijken. Ik zat thuis en bekeek Van Den Bosssches interpretatie van dit klassieke Vandersteen-album.

Helaas is het een teleurstellende verfilming. Het probleem zit 'm niet in het te letterlijk volgen van de strip, want dat gebeurt niet, maar de veranderingen zijn, ook voor een film niet echt positief. Suske en wiske zijn bijna timide overkomende kinderen en vloeken enorm met de karikaturen die de volwassen spelers ervan maken.

Sidonia is een joekel van een miscast en ook Lambik beviel me niet. Van beide worden de karakters (van waaruit de humor in de strips constant komt) half vergeten en dat is wederom een grote misser. Lambik is in de beste albums niet zozeer een dommerik, maar vooral een eerzuchtige en zelfzuchtige man. De acteur die Jerom speelt springt eruit. Hij begrijpt precies wat hij moet doen.

Buiten dat is de film ook veel te rommelig (slecht scenario en zwakke regie en cameravoering) en zijn de grappen veel te flauw. Stripgags komen in een film lang niet altijd over en daarop drijft de humor vooral. Al vaak genoemd zijn de bijrollen en dat is terecht. De bijrollen van o.a. Urbanus en Herr Seele laten zien dat er ergens wel goede ideeën waren.

Mocht er nog een albumverfilming komen dan zou ik kiezen voor een van de pittiger avonturen op een of andere exotische locatie. En een grotendeels andere cast en andere regisseur (Vincent Bal bijvoorbeeld). Misschien dat het dan wel lukt.

1.5*

(en ik heb weer eens zin in om album uit de beste periode van Suske en Wiske, de jaren '50, te lezen)

The Suspect is niet het beste wat Siodmak heeft gemaakt, maar het komt in de buurt. Maar wat heel fijn is aan de film is het tempo. Dat laat door het vrij bescheiden plot veel ruimte voor sfeer en detail. Met veel levendig camerawerk, vooral in Laughtons huis. En de film heeft dus Laughton. Die voor zijn doen ingetogen speelt. En speelt mooi met sympathie zover als het kon binnen de Hays-code. De film was fraai geweest als de film was gestopt op het moment dat de buurvrouw de schuld kreeg van de agent, een open einde dus.

The Suspect is een zeldzame noir die niet in het heden speelt, maar in het Londen van 1902. Dat voelt erg lang geleden, maar het was in 1945 net zoiets dan als je nu een film maakt die speelt in 1980. Ik zal de komende jaren nog wel wat meer Siodmak noirs en films die grenzen aan noirs zien in november. Ik hoop een beetje op een opgeknapte release van Christmas Story (wat anders dan de titel aangeeft een noir is).

Ik had tot nu toe slechts een film van Argento gezien en dat was al een eeuw geleden, dus tijd om verder te gaan na mijn Fulci-tocht. Overeenkomst is dat beiden samenhangende verhalen niet bovenaan hun prioriteiten hebben en ook bij Argento voldoen de actrices, maar de grootste talenten zijn het niet. De kracht van Argento zit heel ergens anders. Sfeertekening door kleur, setaankleding en vooral ook belichting. Het schakelen naar bijna abstracte scenens. Niet streven naar realisme maar bijna het tegengestelde. Deze film was weer een bewijs dat Italie het fraaiste filmland van Europa is.

Mooie film zeg. Het begint al met de sfeervolle openingsscene.

Erg bijzonder, klein gelaagd verhaal dat belanceert tussen werkelijkheid en fantasie. Tussen wat je ziet en weet en wat je wil zien en voelt.

Erg mooie fascinerende personages.

Fraaie muziek ook.

4.0*

Knappe beklemmende sfeer. Zeer veel jaren '60 details. (Mijn moeder is van dezelfde leeftijd als Suzy en vond bijvoorbeeld haar kleding heel goed getroffen.) Mooie film dus. En wat is Carice toch een geweldige actrice, beter hebben we niet in Nederland zou ik bijna zeggen.
Maar: de verhaallijn met de oudste zoon en zijn vriendin had er wat mij betreft niet ingemoeten. Het is net een beetje too much, het verstoort de sfeeropbouw een beetje. De film was beter geweest als de verhouding tussen de oudste zoon en de moeder in die plek een beetje beter was uitgewerkt.

3.5*

Met flinke afstand de obscuurste uit het Tsjechoslowaakse programma in Kino. Deze film blijkbaar nog nooit buiten die landen vertoond en er is schijnbaar ook nooit een DVD of blu ray verschenen.

De film is een soort verkrachtingsklucht. Maar dat klinkt veel erger dan het is. Maar het is wel een comedy of errors waarbij een meidje verkracht wordt door drie mannen en een ervan gaat de volgende dag trouwen maar dat gaat best lastig als je opgepakt bent. Dus de man gaat onder politiebegeleiding naar zijn bruiloft en bekent aan zijn bruid wat hij gedaan heeft. Dat leidt tot een hoop chaos met mensen die boos zijn op elkaar, agenten die dronken worden, mensen die kwijt zijn en weer opduiken. Met een toon die wel iets wegheeft van een tijd en landgenoot als Horí, Má Panenko (Film, 1967) . Zo goed en grappig als die film was deze niet, maar vermakelijk was het wel. Met ook hier verborgen kritiek op de communistische macht, niet in het minst door hoe de jonge agent wordt neergezet.

Italiaanse misdaadfilm die er prachtig uitziet, met name fraaie stadsbeelden. Gaat over jonge overvaller die echt bestond en was een vermoedelijk behoorlijk commerciele reactie op het nieuws dat de outlaw waar de pers flink over schreef gepakt was. De film heeft de media als subthema en de suggestie wordt gewekt dat zeker in de eerdere fase van zijn misdaadcarriere de kranten zijn daden nogal opbliezen en veel groter maakten dan ze waren. Daarnaast is het een soort liefdesverhaal, waarbij de nachtclubzangeres naief in de relatie staat en denkt de hoofdpersoon te kunnen redden van zijn criminele activiteiten.

Hoe waar de film is weet ik niet, maar hij is veel te goed gemaakt (met muziek van Morricone) om hem af te doen als een soort exploitatiefilm. Overigens zag ik van regisseur Lizzani eerder alleen twee segmenten in omnibusfilms waar hij aan meedeed tussen veel grotere regisseurs als Bertolucci, Pasolini, Godard en Anotioni.

Je kunt je twijfels hebben bij het experiment (heb er zelf ook nogal een dubbel gevoel bij). Maar ook de film laat wel wat te wensen over. Wat me vooral wel een beetje stoorde is dat de film eerst real time is, maar dat daarna laat de film dat in een storende stijlbreuk los en krijgen we door muziek omlijste hoogtepunten tussen vader en zoon. En dat op een moment dat Svyato zijn ontdekking gaat delen.

Interessant is het verder absoluut, vrij uniek ook.

3.0*

Niet echt mijn film. Wel met mooie elementen, de art-direction bijvoorbeeld en de zelfspot die Allen vooral in het Blanche-personage steekt. Constant zoeken naar motieven die er niet lijken te zijn al suggereert het einde weer wat anders.

Erg zorgvuldig gemaakt, warme kleuren maken het nostalgisch. En bij vlagen is het best grappig. Maar er mist iets, Voor mij gaat deze film, met alle karakters erin nooit echt leven. Het blijft een spelletje. het blijft tweedimensionaal. En dat hoeft niet erg te zijn, maar Allens spelletje is me gewoon net niet interessant genoeg en dan ga ik dat gevoel, dat leven missen.

Echt slecht vond ik het niet, maar echt veel kan ik er niet mee.

2.5*

Het plot doet denken aan een gemiddeld waargebeurd-verhaal-van-de-week, maar deze film is veel beter.
Een schitterend opgebouwd verhaal, met een grote meerwaarde door de structuur en de muziek.
The sweet hereafter is vooral een film over het lot. De advocaat wil mensen overhalen om en schuldige te zoeken waar er geen schuldige is. Door de woede over het verlies van zijn eigen kind is hij door oprechtere motieven gedreven dan enkel door geldelijk gewin. Iedereen worstelt met het verlies van de kinderen, veel vinden er een schuldige aanwijzen aantrekkelijk, maar soms is er iets onverklaarbaars als het lot. En daar kunnen mensen zich zelden bij neerleggen.
Het meisje in de rolstoel weet dat er geen schuldige is en ze doet uiteindelijk het enige dat ze kan om de zaak te laten rusten. Een buitengewoon sterk einde dat de film flink boven het gemiddelde doet uitstijgen.

Dik 4.0*

Prima sociaal drama zoals je van de regisseur verwacht. Geloofwaardig en gevoelig. Nergens heel opvallend of heel nieuw maar gewoon erg goed.

3.5*

Dat doet hij dan ook niet. Hunsecker wringt zich in allerlei bochten om zijn zus bij zich te houden. Volgens mij had hij in een oogopslag door wat er speelde en was het een poging om de schuld af te schuiven op Sidney, een soort radeloze poging, dat wel

Ik heb een groot zwak voor steden bij nacht in films, dus dat was al een heerlijk begin.

Mooie film. Een stad bij nacht, rokerige clubs, bedenkelijke moraal. Hollywood op zijn 50's-cynisch. Sfeervolle jazzscore. Curtis is erg goed, maar Lancaster nog beter. En oh, wat een dialogen weer. Het is wel een beetje waar dat de bijrollen wat wegvallen tegenover de spectacualaire hoofdrollen, maar dat neemt niet weg dat echt een heerlijke film was.

Volgens mij niet helemaal toevallig een United Artists-film. Toch een soort van eerste independent in Hollywood en een eerste poging van regisseurs en scriptschrijvers om meer controle over hun films te krijgen. Het valt me op dat dat een hoop erg goede films heeft opgeleverd. Zowat de hele catalogus heeft de tand des tijds erg goed doorstaan.

4.0*

Leuke, speelse film. Leuk spel met de grenzen tussen fantasie en werkelijkheid. In het begin was het vooral de prettige sfeer van een zomer in een Frans dorpje dat de film leuk maakte, later werd het psychologische spelletje tussen Rampling en de voor mij (ik zag pas nog 8 femmes en daar is ze, laten we zeggen, wat onvolwassener) verrassend andere Sagnier boeiend. Dan komt het aparte slot er ook nog eens bij.

Ik vind het nog lang geen perfecte film (zou Ozon er ooit een maken?), maar Ozon weet me wel weer te boeien en speelt weer met je verwachtingen. Met een banddikte voorsprong (op Sous le Sable) het leukste dat ik van hem zag.

3.5*

Het voelt een beetje raar. Schrijven dat je een film niet zo goed vond, terwijl je weet dat de maker meeleest. Ik zou bijna bij voorbaat excuses maken.

De film pakte me nergens echt. In de eerste helft vond ik nogal vaak dat de gevoelens opzichtig uit de dialogen moesten komen. En die dialogen liepen nu juist niet altijd lekker. Duidelijk bedoelt om extreem realistisch over te komen, maar toch is het allemaal wat gekunsteld. De tweede helft van de film was op die punten net wat beter.

Verder is het nogal jammer dat er niet wat meer uit de kast is getrokken. Op visueel gebied bedoel ik dan. De film lijkt zich in te houden om realistisch en geloofwaardig te blijven. Terwijl wat meer variatie, wat meer kleine experimentjes, en zoals kappeuter al zei, ook seksscenes die minder SBS en wat meer Lucia Y El Sexo waren de film meeslepender gemaakt hadden. En al helemaal in in zo'n droomscene.

De draai in het plot, waarin het ervaren stel het eigenlijk fout doet, terwijl de onzekere beginners veel beter blijken te weten wat ze doen vond ik een leuk gegeven. De film voelt ook oprecht belangstellend. En dat is ook wat waard.

Ik kom tot 2.0*

Deze Leopold Loeb verfilming legt veel minder nadruk op het superioreitsdenken van de twee moordenaars en is psychologisch veel complexer dan de andere verfilmingen die ik ken. De film gaat er vanuit dat Leopold en Loeb een homoseksuele relatie hadden. Iets dat vaak wordt aangenomen maar niet vast staat. Een relatie die in deze film bovendien een aparte machtsverhouding heeft. Stillistisch grijpt deze film terug op zwijgende films en vroege film noirs en is ondanks het lage budget zeer gestyleerd. Het geheel is onevenwichtig, maar ook gedurfd en afwijkend. Imperfect en onconvetioneel.

Haalt het absoluut niet bij zijn latere films, maar toch wel een aardig debuut. Drijft vooral op een aantal stijlprobeersels een aardige sfeer en vooral erg goede acteurs. Philip Baker Hall is fantastisch en ook John C. Reilly en het mini-rolletje van Philip Seymour Hoffman vond ik erg goed.

3.0*

Deze film is ...ehm familie van de Brother-films van Balabanov waardoor Bodrov beroemd werd. Een misdaadfilm, familiebanden, Russische popmuziek op de soundtrack en regelmatige inkijkjes in de Russische samenleving. Helaas wel een stuk minder dan de Brother-films. Vooral minder ruw en een stuk gelikter. Zowel qua scenario als qua looks en ook de dikke ironische laag zit in Syostry bepaald niet. Het einde is best een tegenvaller. Papa komt, schiet de stoute mannen dood (buiten beeld)en de zusters gaan weer uiteen. Het is best aangenaam, met name in het middenstuk wordt het leuk, maar onder de indruk was ik niet.

3.0*

Interessante film, maar ik kon er minder mee dan met de andere films van Jancso. Zijn stijl blijft boeien. Na musical in Red Psalm is Electra My Love nog extremer en vaak bijna ballet. maar de inhoud leunt ditmaal zeer veel op mythologie en is veel minder het voor mij fascinerende evenwicht tussen van alles en nog wat. Het zorgde ervoor dat deze film veel meer op afstand bleef.