Opinions

De score is inderdaad behoorlijk irritant en vaak ook misplaatst. De thrillergeluidjes en het bombast om de film episch te laten aanvoelen. En de regisseur is al net zo slecht en even scheutig in het gebruik van slowmotionbeelden om drama aan te zetten als Mel Gibson. Aardig om eens zo'n recente Indiase bioscoophit te zien, maar ik vond het niet echt veel voorstellen. Ondanks dat Sarkar gespeeld werd door van de meest legendarische acteurs van India.

2.0*

Wat minder dan de vorige Bergmans die ik zag. Maar toch bijzonder. Deze afrekening met God en verslag van een psychose. Bergman verliest zich in de aanloop naar de sterke finale soms iets te veel in Freudiaanse theorietjes over de ziekte van de dochter en dat maakt het verhaal net niet krachtig genoeg.
De schuld geven aan de afwezige liefdeloze vader (en de koppeling naar God) vond ik wat al te gemakkelijk. Het krachtige einde over het onvervulde verlangen naar God was wel heel sterk.
Zowel de beelden als de acteerprestraties waren van uitzonderlijk hoog niveau. Maar van Bergman verwacht ik niet minder.

3.5*

Slappe lowbudget horror die op enkele aardige gore effecten na erg weinig te bieden heeft, De film is niet eng, niet grapppig en heeft een flink gebrek aan goede ideeeën. Wannabe cult die veel te graag wil. Er wordt een een beetje gesuggereerd dat de film of iets met klassenstrijd of met homoseksualiteit te maken heeft, maat beiden worden niet uitgewerkt. Ik verwachte er niet veel van maar werd zelfs nog teleurgesteld. En Rebecca Romijn kan niet acteren, maar daarom duikt ze ook hierin op in plaats van in goede films. Het einde is ook erg flauw.

Erg indrukwekkend. Ik vind dit duidelijk de beste van de drie Béla Tarr films die ik heb gezien. Ik moet het nog allemaal even laten bezinken. Want wat zat er in die ruim zeven uur veel prachtigs. Veel hypnothiserend mooie scenes en ontroerende momenten. Waanzinnig mooi camerawerk.

De setting van het hele verhaal is een vervallen dorpje. Het hele dorp is doordrenkt van alcohol en stilstand. In de film regent het bijna constant. In het dorp wonen niet veel mensen. En ze wachten op een groot geldbedrag waarop ze recht hebben. Een soort van hoop op een nieuw leven. Meerdere dorpelingen hebben plannen om weg te gaan.

Het verhaal bestaat uit drie hoofdstukken en wordt niet chronologisch verteld. Je ziet gebeurtenissen in het dorpje na elkaar die soms tegelijk plaatsvinden. Het verhaal hierboven is eigenlijk het grote verhaal. Maar daarbinnen gebeuren nog een aantal andere dingen.

Het stuk met het meisje en de kat is erg mooi en zou los van Sátántangó al een prachtige film hebben opgeleverd. Hartverscheurend en ontroerend.

Opvallend veel humor ook, meer dan in Karzohat en Werckmeister Harmoniak. En ook die humor is echt fantastisch. Neem de scene waarin er gedanst wordt op accordeonmuziek. Of het prachtige tragikomische personage van de dokter.

Iedereen die niet bang is voor een trage, hypnotiserende film en niet geweest is in een van de vier steden waar deze film de afgelopen tijd heeft gedraaid heeft een mooie kans laten liggen. De kopie vertrekt nu naar een ander EU-land. Ik hoop ondertussen op een DVD-release en mocht er ooit weer een vertoning komen van deze film dan ga ik rustig nog eens. Ik was enigszins verbaasd dat deze film zo lang op 5 sterren bleef staan, maar de vorige stemmers hebben gewoon gelijk. Hoe langer ik erover nadenk, hoe meer ik dit 5 sterren wil geven.

5.0*

Het uitgangspunt van Laszlo Nemes voor deze film blijkt er een te zijn die ik zelf ook al eens bedacht had. De meeste films over de holocaust gaan over het handjevol overlevenden. Terwijl de holocaust over zes miljoen moorden gaat. En Nemes wilde een film over de doden maken.

Maar hoe doe je dat dan? Wat laat je zien? Hoe zet je zoiets op? Dat is erg moeilijk en om met zo'n onderwerp je langspeelfilmdebuut te maken laat in ieder geval een enorme drang zien om een relevante film te maken en is vooral ook heel erg moedig.

In Son of Saul geen voorgeschiedenis. Geen beelden uit de tijd dat Saul nog volwaardig mens was. Zelfs erg weinig referenties daarnaar. Mens zijn ze eigenlijk al niet meer. Toch wordt de film gedreven door de restjes mens die nog in 'm zitten, maar daar kom ik nog op terug.

De zogenaamde sonderkommando's bestonden uit gevangenen uit het kamp die het vuile werk opknapten. In het begin van de film is te zien wat dat inhoudt. Saul ontvangt nieuwe gevangenen, stelt ze gerust en zorgt dat ze naar de kleedkamers gaan. Daar gaat het toneelstuk door. De gevangenen hangen hun kleding aan haakjes die ze straks weer terug kunnen vinden. Ze zullen gaan werken in het kamp. Voor bijna ieder beroep is er wel wat te doen. Maar eerst de hygiëne. Saul speelt een morbide spel, is gedwongen om mee te spelen, terwijl hij weet wat voor groteske, monsterlijke vernietiging hier plaatsvind. En wordt "beloond" met een paar maanden langer leven. Je zou van minder je ontmenselijkt gaan voelen.

De film laat constant Saul in scherp in beeld zien en vrijwel altijd in close up, terwijl de achtergrond meestal out of focus is. Soms zie een je glimp van wat er gebeurd scherp, maar alles zou te veel zijn, ook voor Saul zelf. Op de geluidsband ondertussen gigantisch veel lawaai. Industriële geluiden, bevelen, doe dit, doe dat, nu, verdriet, paniek en wanhoop in vele talen. Hongaars, Pools, Jiddisch, Duits. Helse geluiden. Compromisloos. Geen rust en toch af toe beangstigende stilte.

De film komt de kijker enigszins tegemoet door te komen met een minimaal plot. Saul vind een dode jongen en daardoor een flard mens terug in zichzelf. En dat flard mens daar houdt hij zich aan vast. Iets meer een compromis is misschien dat zowel het maken van de enige foto's die ooit door gevangenen in Auschwitz zijn gemaakt als de enige opstand die er ooit heeft plaatsgevonden in de film te verwerken maar dat is nog mijlenver verwijderd van de films die hierover gaan en je grote emoties en hopen hoop aanreiken.

Zo'n film waarbij ik me na afloop echt weer even bij elkaar moest vegen. Nauwelijks ergens mee te vergelijken, maar als het dan toch moet: Ik moest met name door de intense geluidsband die minstens zo beklemmend is als de beelden) denken aan Idi I Smotri. Ik las later dat dat een van de invloeden van Nemes was.

Toen ik me in de Gentse zaal bij elkaar had geraapt heb ik Nemes gevraagd naar dat geluid. En hij vertelde dat hij er samen met zijn sound designer maandenlang mee bezig was geweest. Zo intensief dat hij op zeker moment niet meer hoorde of het nu werkte of niet. Was het te veel of te weing of precies goed? Zijn sound designer heeft uiteindelijk het af gemaakt.

Er waren al lovende berichten uit Cannes gekomen en die kloppen helemaal. Son of Saul is een zeer intens en zeer indrukwekkend debuut van een voormalig assistent van Bela Tarr. Een holocaustfilm over de doden.

4.5*

Ouderwetse, lievige, soms ietwat cheesy avonturenfilm. Het moet geweldig zijn om dit als jochie, toen de wereld nog niet dagelijks in je huiskamer kwam op een groot doek in cinemascope te zien anno 1959. Het besef dat er ergens op de wereld mensen waren met een compleet ander leven als jijzelf bij de kolenkachel, de radio en het ganzenbordspel. Helaas hadden ze je er toen niet bij binnengelaten, want de film is daar net wat te controversieel voor, in elk geval voor die tijd.

Zoals bijna altijd als er weer eens iemand met een wat exotische herkomst nodig was in die tijd werd Anthony Quinn gevraagd voor de hoofdrol en hoewel het natuurlijk geen eskimo is kan hij er best voor doorgaan en levert hij een mooie rol af. Quinn maakt het onwereldse van de hoofdpersoon geloofwaardig, speelt met de mimiek en maakt er geen domme wilde van. De shots zijn vaak mooi weids, veel wit en veel lichtblauw. Een mooi gevoel van onmetelijkheid. De cameraman schoot ook Rossellini's India Matre Bhumi en hoewel dat deels een docu is, is die film nogal verwant aan deze. Ze laten beide met veel respect een exotische cultuur zien die in die tijd nog veel onbekender was het Westen en beide, zo weten de mediajunkies van nu, geven niet echt accuraat beeld van de werkelijkheid. Deze film is ook weer niet zo idealiserend als de film van Rossellini. Maar het portret van de Eskimo's drijft wel nogal op anekdotes en al dan niet ware weetjes uit verouderde boekjes.

Ik hou het op een 3.5* al neig ik naar een 4.0*, want ik heb er toch wel erg van zitten genieten, maar wel een beetje op een oud plaatjesboek-achtige manier.

Trouwens: Koop aub niet die nieuwe 4:3 DVD, deze film in 4:3 zien is net zoiets als deze film niet zien.

Prachtige midlifecrisisfilm met Lemmon wederom (na Missing een tijdje terug) weer een weergaloze dramatische rol. En dat moet ook want de film staat of valt met die rol Het is new hollywood in de jaren '70 dus een bevrijding is er niet meer. Lemmon zit gevangen in zijn huidige zelf en komt er niet meer uit. Ook in de rollen naast Lemmon heel goed geacteerd.

Fraaie film waarvan ik de DVD nota bene vond in een kringloopwinkel. Opvallend genoeg van de latere Rocky-regisseur John G. Avildsen. En een film die veroorzaakt dat ik de komende tijd weer eens in New Hollywood duik, qua thuiskijken. Genoeg onontdekte films die hier nog op de plank liggen

Zeer fraai einde ook.

Fraaie intieme en prachtig gefilmde documentaire. Mooi licht, mooie kleuren en zorgvuldig dicht op de huid gefilmd. Het is zeer bijzonder gedaan en de meeste vrouwen komen niet herkenbaar in beeld maar zijn toch te zien. En zelfs intiem. Dat is een knappe visuele vorm.

De saunacultuur van Estland die zelfs erkend immaterieel erfgoed is, is het decor voor een film waarin persoonlijke verhalen van vrouwen een impressie va het leven van vrouwen in vooral eind twintigste eeuw vormen. Soms is verhalen vertellen zeer bevrijdend. Aanrader.

Tsja, viel me behoorlijk tegen. En dat terwijl ik in de eerste vijf minuten even dacht naar de beste horrorfilm in tijden te kijken. Ik vond het uitgangspunt dat daar neergelegd werd zeldzaam intrigerend. Maar helaas gaat het erg snel toch behoorlijk mis.

De film begint bijna met een Cube-achtig mysterie, maar zodra de eerste flashback komt wordt het mysterieuze sfeertje hard doorbroken. en ze blijven maar terugkomen, veel te vaak. Erg matig geacteerd ook, Elwes spant de kroon, wat een beroerde rol. En dan is het geheel ook wel een regen van plotholes. Ook stukken minder extreem dan ik in mijn naïviteit verwacht had.

Best te kijken verder en hier en daar nog wel intrigerend en vermakelijk, maar zeker niet veel meer dan dat. Maar met dit uitgangspunt had je een film kunnen maken die ik veel spannender, intrigerender en beter had gevonden. Ik ben serieus verbaasd over het wel hel erg hoge gemiddelde.

Heel krappe 2.5*

Flauwe humor, maar heel droog en met een mooi en maf gevoel voor timing en herhaling gebracht En met een interessant einde dat de tegelijk sentimenteel is en de film ook wel in een ander perspectief zet. Daardoor toch wel wat meer dan een Japanse samuraifamiliekomedie (er zaten bij bij mij twee jonge kinderen in de zaal die het het grappigst vonden van allemaal). Verre van perfect, maar interessant genoeg om de twee vorige films in te gaan halen.

3.0*

Eigenlijk een soort van update van Grand Hotel (1932) maar dan in een hotel van zeg maar wat minder allure. Weet de val van dat soort films niet helemaal te vermijden: het wordt soms soapy. De piepjonge hotelmanager (gespeeld door Shôta Sometani die me bekend voorkwam en als je naar zijn filmografie kijkt de afgelopen jaren probeert met zoveel mogelijk relevante Japanse regisseurs te werken) die op een dag ontdekt dat zijn zusje in pornofilms speelt en zijn vriendin voor een platencontract met iemand naar bed gaat, beiden in het hotel waar hij in het geheim werkt.... Het is wat veel. Net zoals dat de verwijzingen naar de Fukushima-ramp en economische tegenspoed er ook nogal bijhangen.

Maar er is ook veel goed. Het decor van zo'n love-hotel is een prima idee. De film zit vol sfeer en is heel verzorgd. Hij verveelt geen moment (ondanks dat het dik door de twee uur gaat) en hij zit vol met innemende personages en bevrijdende humor. En een enkele prachtige scene (de badscene bijvoorbeeld).

3.5*

Erg toffe film. Naar een boek van Fuller ditmaal. Leuke cast en en een zekere speelsheid (alsof de makers genieten van het allemaal moeilijk maken voor de hoofdrolspelers). Vierde film die ik van Karlson zie en wederom een ondergewaardeerd werk. Net als vooral Tight Spot. Een economisch verteld verhaal gecombineerd met sfeervolle momenten.

Crawford is natuurlijk vooral vergeten omdat hij geen superster werd. Het was eerder een zeer goede acteur die in films werd gecast met een wat lager budget en minder prestige.Met af en toe een bijrol in een "grotere" film. Daarbij: we groeien er langzaam naar toe dat de enige acteurs uit de jaren 50 die nog massaal herkend worden de iconen zijn: Dean, Monroe, Bogart. Wat er verder was interesseert alleen specifieke liefhebbers, zoals wij.

Zoals eerder gemeld veel humor uit echt leuke props plus spectaculaire achtervolging en een leuk spel met zijn collega-acteurs. En zelfs een referentie naar de Amerikaanse verkiezingen van 1920.

In die tijd een film naar aanleiding van de uiterst succesvolle gangsterfilms Little Caesar en The Public Enemy. Ook een film die er door zijn gewelddadigheid mede voor zorgde dat de hollywood censuur vleugels en levert het al het potsierlijke verhaaltje (dit is een aanklacht!) uit het begin op. kreeg en niet heel lang erna het Hays tijdperk aanbrak. Het verhaal is net als de remake gewoon een rise and fallverhaal en dat was zelfs in 1932 al niets nieuws. Maar de film gaat qua stijl en script mooi tussen rauw en een beetje aangezet. Er zijn hier zelfs al wat sporen van de larger than life Godfather-vertellingen. Soms moet je wel wat ongeloofwaardigheden voor lief nemen (de ommekeer van zusje bijvoorbeeld nadat Tony haar man vermoord had). Al met al een goede film.

Voor het eerst gezien.

Tsja, een soort voorvader van Tarantino. In ieder geval qua over de top geweld en one-liners. Alleen vond ik de drie films die ik van Quentin zag dan echt toch leuker. De val van Montana in de laatste twintig minuten vond ik ook wel heel aanstellerig.

Pacino had de sfeer goed te pakken met zijn dik aangezette accentje en maniertjes. Maar dit zijn beste acteerprestatie noemen? Wat mij betreft absoluut niet. Eerder een van zijn mindere.

De muziek past er ook wel bij, beetje cheesy, heel erg 80's (de hele film heeft trouwens een enorme 80's uitstraling). Miami Vice. En laat deze film zich nou ook in Miami afspelen.

Kan me nog wel enigszins indenken dat mensen dit leuk vinden, al ben ik wel verbaasd dat het er zo enorm veel zijn (nummer 12 is wel héél erg hoog). Aan mij is het niet echt besteed. De puberale versie van de maffia/georganiseerde misdaadfilms.

2.0*

Als er een regisseur dè noir-regisseur zou zijn is dat natuulijk Fritz Lang. Bij They Shoot Pictures rekenen ze 16 van zijn films tot noir. Waarvan twaalf uit de echte noirperiode. En daar weer van behoren er zeven tot de noir top 100. Een van die zeven is Scarlet Street, Een broertje van Langs voorganger The Woman in the Window. Zelfde acteurs en een thematische overlap. Maar nog een flink stapje zwartgalliger. Op een existentieel niveau.

Edward G Robinson (een van de meer onwaarschijnlijke filmsterren uit de historie speelt bijna ontroerend fraai een schlemiel die al heel lang bij de bank werkt, een erg nare vrouw heeft en alleen blij is als hij schilderijen maakt. De oplichters Bennett en Duryea spelen een uiterst manipulatief stel die hem in de val lokken en dan blijkt het prille geluk dat Robinson buiten zijn liefdeloze huwelijk vind gebaseerd te zijn op manipulatie met rampzalige gevolgen.

Het expressieve einde is minder een compromis dan zijn voorganger en uitermate zwartgallig en voor een hays code film kwam Lang met veel weg. . Deze remake van een oude Renoir-film laat Lang op hoog niveau zien. En is weer eens een bewijs hoe op zijn gemak Lang eigenlijk was in Hollywood en hoe hij de grenzen wist op te rekken.


Ondertussen moet ik van de 16 Lang noirs er nog zeven zien,. Waarvan vijf uit de noirperiode en drie uit de top 100. Dat zal voor volgend jaar zijn.

Waar zal ik beginnen?
Ruim 160 minuten boeiend, kaal drama. Vanaf de eerste scenes weet je al dat het goed mis zit. Bijzonder knap geacteerd en geschreven. Het ideale huwelijk dat ze dan nog lijken te hebben is er niet. En dat wordt heel snel duidelijk. Liggend op een bed wordt de wond opgereten en dat doet pijn. Ullman die ineens de confrontatie aanmoet, zich niet meer kan verschuilen in een geregeld leven.
Een verhaal in episodes, door die vorm lijkt het af en toe alsof er net wat teveel in een episode moet.
Maar toch blijft het boeiend om te zien hoe bijvoorbeeld Ullmans karakter zich telkens weer enorm voorbereid heeft op de confrontatie met haar ex-man, maar bij het minste of geringste alweer keihard uit haar gekozen rol valt. Of hoe de ex-man eigenlijk pogingen doet om haar weer terug te winnen, maar dat nooit al te direct doet. Trots zit hem in de weg. Het einde vond ik een bewijs van wat ik al wist, hoe ze ook geprobeerd hebben, zelfs met lichamelijk geweld en nieuwe huwelijken, ze zijn nog niet los van elkaar.
De film is wat statisch en toneelachtig (en zeer low-budget naar het schijnt), maar dat stoort me niet echt. Op het toneel mis je toch de lichaamstaal en expressie en dat is juist een van de sterke kanten van dit drama. Het toneelachtige zit hem dan ook niet in het acteren.

4.0*

Wenders liet zich inhuren voor dit project. Vond dat hij zichzelf er nogal op stuk had gebeten en er werd buiten hem om ook nog eens tien minuten uitgeknipt. Wenders zwoer erna nooit meer op die gronden een film te willen maken en bovendien ook nooit meer een film te willen maken waarin "geen auto's, benzinestations, televisies en jukeboxen konden voorkomen".

Het is aan de film te zien. Grootste bezwaar is dat de film nergens gaat leven. Een onevenwichtig script, de vaak erg misplaatste muziek en het vrij statische, haast formele acteren van veel spelers helpen daar niet echt aan. Wenders lijkt niet goed te weten wat hij met het dramatische gegeven aanmoet. Het lukt 'm niet om het toch vrij duidelijke verhaal van de film goed te vertellen. Het levert tegen de achtergrond van het mooi gebruikte kustdecor en de Duitse taal (en een regeltje Nederlands!) een vreemde film op.

Een goede film is het niet, maar best aardig om dit vreemde Wendersbuitenbeentje te zien.

2.0*

Kon er helaas ook niet zoveel mee, ondanks dat er wel een kleine buzz vooraf rond deze film hing. Het is duidelijk dat de film geen hoge pet op heeft van Rusland en feitelijk niet van de mensheid. Iedereen probeert zonder rekening te houden met anderen zich een weg te banen door een maatschappij die tot op de draad versleten is. Begin is een soort van roadmovie waarin de hoofdpersoon mensen ontmoet en vond ik het boeiendst, maar toen die opzet verlaten werd kreeg ik meer en meer moeite met deze taaie film. Tot desinteresse aan toe.

2.0*

Moedige maar niet echt geslaagde poging om een Nederlandse Elephant te maken. Er is een schokkende zaak waar de film losjes op geinspireerd is, er zijn met namen aangekondigde hoofdstukjes, er zijn scenes die vanuit verschillende oogpunten vertelt worden. Er is een door elkaar lopende chronologie en er zijn jongeren. Die vertelvorm lijkt behoorlijk pittig goed te krijgen en werkt meestal wel, maar er zijn een aantal probleempjes.

Waar Elephant waarnemend is, is Schemer echt veel verhalender en poogt het de hele groepsdynamiek naar de moord te verklaren en daar laat de film wel wat steken vallen. Het besluit om de moord ook echt te plegen is dan ook geen logisch voelend gevolg van de geschetste dynamiek, wel dat ze uit de groep zou vallen, maar dit is nog wel een enorme stap verder

Ceasar wordt zo ver uitgewerkt dat je er een psychoanalytisch profiel over zou kunnen maken, maar dat geldt eigenlijk voor de andere vijf in geen van alle gevallen. Omdat zes karakters zo uitleggen haast niet gelukt was had ik het bij Ceasar ook veel minder intensief gedaan. De film focust zich bijna alleen maar op de groepsdynamiek, waarom dan niet echt alleen maar? En dan ook stoppen bij de moord zelf als die dynamiek ontploft.

Qua camerawerk, muziek en montage is Elephant dan weer vrij ver weg. Schemer is degelijk en veel conventioneler. Goed geacteerd ook.

Boeiend, maar niet helemaal overtuigend.

3.0*

Ook ik sluit me aan bij de berichten dat dit een mindere Murnau is; En ook beslist geen horror zoals her en der gesuggerereerd wordt. Eerder een nogal uitgesponnen whodonnit met een wat duister randje. Vooral dat uitgesponnen wreekt zich een beetje. Ds andere films die ik tit toe van 'm zag hebben dat flink minder. Blij dat deze de tijd wel overleefde en er nog is, dat natuurlijk wel.

Meer dan een zwarte komedie (de film doet nooit echt pijn, zit niet echt op een randje van is dit nog wel grappig) is dit eigenlijk gewoon een comedy of errors, een farce of op zijn Nederlands, een klucht. Dit keer niet met overspel en deuren, maar met moorden, wel gebleven is de persoonsverwarring. Best aardig maar een behoorlijke teleurstelling als ik 'm naast van Warmerdams veel betere voorganger Borgman zet. Dat komt vooral doordat de film niet grappig genoeg is, nogal een flauwe eindconclusie (die echt voelt als een afraffelen, alsof van Warmerdam niet meer zo goed wist wat te doen) heeft. Absoluut interessant en vooral het begin is leuk, het decor is heerlijk Nederlands en prettig chaotisch. Maar uiteindelijk maakt het net te weinig indruk.

Leuker dan Shouf shouf..., niet zo leuk als het boek. Het begin vond ik duidelijk leuker dan het einde. Had niet veel langer moeten duren. Coole optiteling. Sommige bijfigerentypetjes waren leuk, andere irritant. Toffe drukke keukenscenes.

3.0*

Zeg maar de komische variant op Dead poets society, met gitaarsolo's. Met heel veel energie en lol gemaakt en met een geweldige Jack Black.

Al air-guitar spelend de bios uit.

3.5*

Goede film.

In het begin vooral tragikomisch. Met een aantal fraaie bijpersonages waar zo weer een nieuwe film inzat. Dat was misschien wel het allersterkste punt van deze film. In een korte scenes wordt een heel verhaal verteld rondom zo'n bijpersonage. Gaandeweg sluipt er meer en meer een gespannen sfeertje in. Ik vond in tegenstelling tot kappeuter de overgang naar thriller en zeker het einde geloofwaardig. Ik ben niet kapot van de acteur die Lukas speelt, maar verder vond ik het een boeiende en aparte film.

3.5*

Nog geen Ladri de Biciclette, maar DeSica was al wel duidelijk onderweg. Ook Sciuscià is een mooie film. In het eerste deel een prachtig tijdsbeeld. De Amerikaanse soldaten zijn in de stad, Mussolini is verdreven en om hen heen krioelt het van mensen die moeite hebben met overleven in een verwarrende periode. Op allerlei manieren proberen ze wat aan de Amerikanen te verdienen. Eigenlijk behoorlijk uniek dat de neorealisten (ook vooral de drie films van Rossellini die ik graag wil zien) zo enorm de sfeer van die periode in film weten te vangen.

In het tweede deel zitten de twee hoofdpersonen in de gevangenis en dan laat DeSica ze door manipulatie van volwassenen rap hun onschuld verliezen.

Een van de mooiste scenes voordat het noodlot begint is wel de scene waarin de groep naar een bioscoopjournaal over de voortdurende oorlog tegen de Japanners zit te kijken en een jongen niets anders kan uitbrengen "kijk, de zee". Er zit zoveel verscholen in die woorden

4.0*, maar wel van iemand die dol is op dit soort films.

In de herziening. Bijna ongelofelijk dat deze film alweer een stuk ouder is dan vroege slashers als Halloween en Black Christmas waren toen deze film uitkwam. Wes Craven maakte er een comeback mee en blies het genre tijdelijk wat nieuw leven in, nu is hij al een tijdje overleden. Ook dat nieuw leven van de slasher was niet meteen blijvend. Horror zou in de jaren erna meer kanten opschieten. Heel erg een jaren '90 film, bijna over de top zelfbewust en een beetje cynisch, ook eigenlijk naar het hele genre toe. Nou lijkt juist dat zelfbewuste en cynische van de jaren '90 de laatste jaren weer wat terug te komen, dus hij past misschien weer wat beter in de tijdgeest. Maar vooral een niet onaangename jaren '90 curiositeit. Ik doe er een halfje bij en ga naar 3 sterren,

Film is nog wat meer meta dan de eerste, maar het feit dat de cast wel erg kleurloos is en de serie een iconische killer mist begint zich wel te wreken. Dachten we 20 jaar geleden echt dat Cox en met name Campbell en Metcalf goede actrices waren? Het is niet vreemd dat alle carrières ontspoorden en ze tegenwoordig nou niet echt A-list actrices zijn.

Film die er onder te lijden heeft dat Campbell en Cox actrices van niks zijn, nog steeds en dat het meta- en humorrandje nogal afgeremd wordt. Zodat de nadruk komt te liggen op een tamelijk flauwe whodunnit. En zo volgt de serie precies het cliché van de horrorsequel. Elk deel is weer een beetje minder goed dan het vorige. Het had geholpen als de personages van Cox en Campbell de film niet hadden overleefd.

Minder vermoeid en zonder ideeën dan het derde deel. Het is niet meteen goed maar dat zit in het DNA-foutje in deze reeks. Campbell en Cox zijn te matig en te saai als actrices en omdat ersteeds andere moordenaars zijn wordt de ghostface killer nooit echt iconisch. Begin is leuk, de ontknoping tamelijk stompzinnig. Deel 5 is aantocht zonder Wes Craven want die is zelf overleden inmiddels. Waarmee een einde komt aan het unieke dat een regisseur alle sequels van zijn horrorhit zelf maakte. Ik geloof niet dat er andere reeksen van minimaal vier horrorfilms zijn waarbij dat zo is. Voor nu is dit het besluit van een reeks die meer reputatie heeft dan dat het echt wat voorstelt. Wel balen dat Sydney en Gale het potdorie weer overleven.