Opinions

Fraai debuut van Zanussi en ook voor mij de eerste die ik van hem zie. Met weergaloze acteurs ook. De vriendschap is voelbaar. Marek is niet alleen welkom, hij is er een beetje thuis. Ook de liefde tussen Jan en zijn vrouw is voelbaar. Marek heeft ambitie, Jan heeft dat niet. Hij houdt van zijn vrouw, heeft een huisje dat hij fijn vind en spulletjes om zich heen waar hij blij mee is. Zijn wensen zijn niet groot en hij ambieert vooral geen stressvol bestaan waarin iedereen dingen van hem verwacht. Zanussi heeft weleens een nouvelle vague film gezien, maar haalt er invloeden uit die voor hem relevant zijn en imiteert nergens. Prettig klein filosfisch drama over het leven zelf. Dat belooft wel het een en ander voor Zanussi's werk.

Ook ik vind 'm wat minder dan Tokyo.Sora, maar desalnietemin was het een prachtige film.

Erg veel is hier al genoemd, ik wil nog een paar kleine punten maken: De prachtige extreme close ups als Yu en Yosuke in het tweede deel elkaar durven aanraken en de soms ontroerende, minimale stukjes dialoog:

"What do you do when things don't work out?


"I laugh"

4.0*

Edouardo Bruno valt in de categorie Charles Laughton, Gerald Kargl, Tom Stoppard, Herk Harvey, Saul Bass,en zelfs Marlon Brando en (nu nog) Johnny Depp. Mensen die maar één lange film regisseerden en zich daarbuiten vaak met andere dingen bezighielden. Bruno was flmcriticus en hoogleraar.

Deze film is erg een 1968-film. Heel erg. De film heeft een tik gehad van de meest politieke films van Godard en probeert daarop door te gaan. Dat leidt tot heel veel discussie over de revolutie (die in de film begonnen is) maar ook een flinke relativering daarvan tegen het einde. Erg rudimentair en de film heeft buiten de context van toen echt te weinig te bieden. Ik geloof niet dat het een grote ramp is dat Bruno nimmer een tweede film maakte.

Oneens. Wat me juist opviel aan de film was de niet nadrukkelijk humor. Knap in de film verweven zonder dat het geforceerd aandeed.

En het einde was behoorlijk hoopvol. het feit dat de broers altijd goede motieven hebben ook.

Veel, maar dan ook veel beter dan de twee andere opvolgers van Festen, It's All About Love en Dear Wendy. Veel minder een stijloefening dan die drie films en in zekere zin traditioneler, godzijdank eigenlijk. Want de zwakte van zowel It's All About Love als Dear Wendy was nu juist dat het eerder films waren waarvan de zeer doordachte ideeën best interessant waren maar de vertaling naar film nauwelijks lukte. Submarino is een film over het onvermogen je jeugd van je afschudden in je latere leven en iin die zin bepaald zwaamoedig. En thematisch verwant aan Festen.

Feitelijk bestaat de film uit vier delen, een proloog over de jeugd van de broers, een tweeluik over het volwassen leven van de ene en het volwassen leven van de andere broer en een einde. De vier delen worden niet door elkaar vertelt (godzijdank) maar de film halt zijn kracht uit het na elkaar vertellen van de verhalen van de twee broers. Subtiele (en wat minder subtiele) verwijzingen naar de jeugd en naar de andere broer en steengoed gecaste acteurs (zowel de kinderen als de volwassenen) zorgen voor bijzonder geloofwaardige broers.

Het ontroerende aan Submarino is dat de twee broers het wel proberen, telkens weer, tegen beter weten in. Nick probeert zijn leven constant onder controle te krijgen en open te staan voor anderen. Zijn broer is gek op zijn zoontje, maar er is een onvermogen in beide broers om zichzelf echt bijeen te rapen.

De film wordt gedragen door de structuur, de humor en de fantastische acteurs, die ervoor zorgen dat de film geen nodeloze opeenstapeling van ellende is geworden. Het einde is bijna tè, maar ook daar komt de film uiteindelijk mee weg.

Ja, dit is Vinterbergs comeback. Nee, de film wordt niet zo'n moderne klassieker als Festen is geworden. Submarino staat eerder in een erg Europese traditie van Sociale drama's en voelt minder nieuw. Maar het is wel een erg sterke film.

4.0*

Niet alles is perfect, maar alles bij elkaar toch een behoorlijk sterke zwartkomische horrorfilm, waar de drang tot jong zijn en schoonheidsidealen op de hak worden genomen. De film heeft af en toe wat gekkigheid nodig om binnen zijn eigen logica te blijven. Waarom is het nou precies nodig om elke zeven dagen de wisseling te doen? Zouden mensen niet liever een kuur hebben waarbij ze jonger eruit gaan zien maar zichzelf zijn voor de buitenwereld in plaats van een tweede identiteit tonen? Voor mijn qua niveau vergelijkbaar met een andere veelgeprezen horrorhit van een paar jaar terug die ook op een vergelijkbaar vlak was issues had: Get Out.

Wat ik wel heel erg lekker vond is zijn twee dingen. De wat dik aangezette toon van de film, zowel visueel als in verschillende acteerrollen. Dat werkte erg goed. En het feit dat alle registers open gaan in de film en de film zich niet inhoud. Moore speelde fantastisch en haar nominatie was verdient (maar Madison was nog beter, ook dat was terecht). Binnenkort het debuut van deze regisseuse inhalen en er staat ook nog een short op Mubi.

Ik verwachte een film in de trein maar ik kreeg er een die vooral naast de trein speelde. Mooi sociaal drama met een aantal door elkaar gemonteerde en elkaar af en toe rakende kleine persoonlijke verhaaltjes in Spanje, Frankrijk en Portugal, de drie landen waar de treinroute loopt. Vooral de Franse verhalen waren mooi. Fijne acteurs ook, vooral de actrice die de vrouw van de taxichauffeur speelde. Mooie afsluiter van een mooi festival.

4.0*

Snapshots van een opbloeiende liefde tussen twee Thaise mannen in het eerste deel. Prettig los van grote dramatiek, liefdevol en vol kleine details. In deel 2 een fraaie volksvertelling je bent helemaal vrij om je eigen associaties tussen de twee te leggen. Het woord van deze film: liefde.

Wat een heerlijke regisseur.

4.0*

Serieus ondergewaardeerd hier wat mij betreft hier.

Blissfully Yours is de tweede film die ik van Apichatpong Weerasethakul ("Joe" voor westerlingen naar het schijnt) zie. En ik vond 'm bijna even fijn als Syndromes and a Century.

Het verhaal in deze film is wat directer en toegankelijker dan in Syndromes and a Century, maar dat is erg relatief. Het gaat om de verhoudingen tussen drie mensen. Een jonge illegaal in Thailand verblijvende Burmese man (Min), een jong meisje (Roong) en een wat oudere vrouw (Orn). De eerste drie kwartier van de film wordt dat verhaal uit de doeken gedaan. Dan pas komen de credits en krijgen we eigenlijk het begin van een tweede deel (een vorm die Weerasethekul vaak gebruikt). In de kern van de film trekken Min en Roong de jungle in om op een mooie plek te gaan picknicken en te genieten van elkaars gezelschap, met niemand die toekijkt.

Al met al is dit weer een trage, dromerige, erg op sfeer leunende film, waarin erg weinig gebeurd Waarin de jungle als omgeving een essentiele rol speelt. In het tweede deel worden de onderlinge verhoudingen op een zuiver gevoelsmatige manier getoond. het eerste stuk, voor de optiteling, laat ze op een narratieve, verhalende wijze zien. Af en toe zijn er hints naar de "grote wereld", naar het verleden en naar de toekomst vande hoofdrolspelers. Maar in het tweede deel telt eigenlijk alleen maar het nu.

De omgeving maakt om te beginnen al indruk. Veel statische shots, mooi gebruik van natuurlijk licht en weinig muziek. Die dan ook nog vaak meer uit geluiden bestaat.

4.0*, en graag nog meer van deze man.

Weer ander personeel achter de schermen en dit keer is het zowaar Eastwood die zelf de regie op zich neemt. Het goede nieuws is dat dit deel (wellicht daardoor) filmischer is dan het vorige. Maar toch vind ik deze film geen herstel nadat het niveau in de reeks bij deel 3 flink omlaag ging. Het verhaal is een aardig stukje minder silly dan het vorige, maar ook veel minder to the point en nogal wisselend qua toon. Van erg zwartgallig tot komedie. En dat vond ik niet erg lopen. De film houdt ook de ongeloofwaardigheid en de schmierende slechteriken van het derde deel. De serie valt ook meer dan ooit in herhaling en dit deel is vooral een mengelmoes van de vorige drie en heeft weinig nieuwe invalshoeken. En hoewel het tweede deel nog langer is is dit ook de eerste Dirty Harry film die echt te lang voelt.

Te doen. Meer niet eigenlijk.

Een stuk minder dan de film van gisteren, dit Suddenly. De tijd heeft er nogal aan zitten vreten en hoewel vier jaar jonger komt de film een stuk ouder over. Door de acteerstijl van een deel van de cast, door een wat flauwig plot. Hayden is het beste. Sinatra zag ik al beter. Het maffe is dat ik hem eigenlijk altijd meer als zanger zie terwijl dat eerder gelijkwaardig was en hij in dezelfde periode in de film als op de plaat debuteerder (eerste helft jaren '40) als min of meer stopte (jaren '80).

Lewis Allen was een regisseur van genrefilms met doorgaans lage budgetten. Hij ging uiteindelijk voor de TV regisseren waar een hele berg aan afleveringen maakte al profiterend van zijn ervaring met werken met beprerkte tijd en budgetten.

Suddenly is niet meer dan amusant.

Hoewel het niet de originele reden voor de naam was heeft Brazilie geen zuidwesten. En eigenlijk is dat de mooiste verklaring van deze titel. Een deel van Brazilie dat niet op de kaart staat. Sudoeste is een magische en prachtige film uit dat deel.

Wat meteen opvalt bij Sudoeste is het hele brede beeld (3.66:1) . Daardoor is er meteen veel te zien, zoveel dat ik vast nog wel wat gemist heb. Ook bij close ups geeft het een heel apart effect. Alleen dat maakt deze film al bijzonder.

De film is geschoten in zwartwit, in heel zorgvuldig gekozen shots. Soms doet het aan Bela Tarr denken, maar dan wat minder radicaal en uitgesproken (in de zin dat de scenes van Nunes een stuk korter zijn). En de sfeer is ook anders, veel meer sprookjesachtig en optimistischer.

Ik hou van regisseurs die vooral ook casten op sprekende gezichten. En daar staat deze film gelukkig bol van. Of het nu gaat om de oudere dame in het begin (blijkt een oude, beroemde Braziliaanse actrice te zijn die zelfs nog in Orfeu Negro speelde), of om de jonge Joao, de gezichten spreken zijn mooi en spatten van het scherm.

Een ander heel sterk punt is het weergaloos sterke sounddesign. Nunes is van huis uit soundesigner en dat was te merken. Ik heb in niet zo vaak zo mooi films gehoord. De benadrukte geluiden en de muziek. Erg mooi.

Inhoudelijk is de film een duister, maar uiteindelijk optimistisch sprookje, met referenties aan religie (zowel Christelijke als voorchristelijke) en mythogie. De film blijkt echter ondanks het magisch realisme iets heel aards houden.

De film heeft jaren terug al wat ontwikkelingsgeld van het Hubert Balsfonds gehad, maar het heeft een jaar of acht geduurd voordat regisseur en producent de film van de grond kregen. Denk qua stijl een beetje aan een minder uitgesproken Bela Tarr (want de scenes van Nunes zijn korter). Ben blij dat de film er uiteindelijk gekomen is. Hoogtepunt van het IFFR voor mij dit jaar. Jammer dat de tigerjury daar anders over denkt.

Nunes volgende film wordt een verfilming van een onvoltooide roman van Albert Camus. Ik kijk er nu al naar uit.

4.5*

Mooie rol van Thomson een een pijnlijke film. Sue is een complex karakter en blijkt nauwelijks in staat om haar eigen vrije val tegen te houden. Ze weet nauwelijks onderscheid te maken tussen vluchtige contacten en mensen die het echt goed voor hebben met haar. En toch is er hoop op het einde. Sue blijkt eindelijk in staat om hulp aan te nemen.
Vrij kaal gefilmd, sterke sfeer. Ook de herhaling (de noodlewinkel, het bankje, de bioscoop en al de andere plekjes) werkt goed. Sue heeft een lijst met plekjes waar ze naar toe kan als ze zich alleen voelt. Ze wisselt ze af.
Typisch zo'n 3.75* film....

Ruim 3.5*

Een draak.

Vergeet het taalelement, dat is hier niets meer dan een kapstok. Vergeet het magisch realistische element, dat is vooral matig uitgewerkt. Dit is een van clichés en van dik hout zaagt men planken-drama aan elkaar hangende film over het inmiddels aardig uitgekauwde thema van twee oude mannen die al sinds mensenheugenis boos op elkaar zijn, terwijl ze heel veel gemeenschappelijks hebben. Ik ben niet perse tegen melodrama, wel tegen vervelend, lelijk melodrama, daar zit deze film vol mee. Neem daarbij ook de heel erg uitleggerige montage die steeds benadrukt wat je al ziet en de slappe flashbacks en er blijft bar weinig van deze film over. Hier en daar aardig geschoten. Zag her en der zojuist erg positieve recensies. Ik snap daar niks van.

1.5*

Rosales film begint als een waarnemende film die kijkt naar een doorsnee leven. Er gebeurt niks spectaculairs en al helemaal niet wat er in beeld is. Rosales neemt het alledaagse waar. Er is zo zal later blijken een evenwicht dat je nog niet beseft.

Dan komt de plotse dood van een van de dochters en is alles uit evenwicht. Er wordt door de personages gezocht naar een nieuw evenwicht, maar iedereen doet dat anders en uiteindelijk lijkt niemand het meer te vinden. En er is een verlangen naar de alledaagsheid die was, het onopmerkelijke. Waarin iedereen zijn bekende rol had.

De scenes zijn veelal kort en waarnemend, Maar een aantal keer wijkt Rosales daarvan af. Er is een begrafenisscene die breekt met de tendens van de film belangrijke gebeurtenissen niet te laten zien en ogenschijnlijk onbelangrijke gebeurtenissen veelal zonder context juist wel. Deze scene is ook veel langer. Er zijn handheld scenes. Er is een scene van de het ruisende water in de zee. Er zijn scenes in kleur. Ze verstoren allemaal het evenwicht in de film.

Belangrijk is ook de eindscene waarin we in een park anderen waarnemen en we naar minisnapshots van leven kijken waarvan we niet weten of ze in evenwicht zijn of dat ingrijpend verstoord is, ook dit stuk is veel langer en eindigt mysterieus bij de moeder en twee spelende meisjes Zijn het beide dochters? En zo ja, is het dan een flashback, een droom of staan we volledig los van de tijd? Een antwoord daarop heeft deze mooie film niet.

Degelijk met een hoofdletter D. Redelijk verbazingwekkend dat hier nog geen film van was, dat wel. Wat het is een interessant verhaal met een paar dramatische gebeurtenissen en veel invloed op de geschiedenis. Suffragette kiest voor de bekende weg en zullen we vast wel tegenkomen bij de oscarnominatiekanshebberlijstjes. Vooral in de actricecategorieën dan. Want dit zijn rollen waar ze daar gek op zijn. Voor beste film of helemaal regie is dit hoop ik toch net wat te veilig en gewoontjes.

Een eerder gebruikte invalshoek: Een fictief personage beleeft een echte geschiedenis en ontmoet een aantal historische personages. Mulligan en Bonham Carter doen het prima. Streep heeft maar een heel klein (amper 5 minuten) maar belangrijk rolletje en maakt iets teveel een typetje van haar rol. Maar zal de academy dat bij hun grote favoriet een bezwaar vinden

Niet slecht, maar een beetje schools en, nogmaals, héél veilig en degelijk.

3.0*

De film die Spielberg hiervoor en de film die hij hierna maakte behoren nog steeds tot de besten uit zijn oeuvre. Deze achtervolgingsklucht is veel minder goed. De film is zeker 20 minuten te lang en de jolige sfeer vliegt regelmatig uit de bocht en wordt erg flauw en met name tijdens de climax speelt de film dat nogal parten. Verder wel aardig vermaak.

2.5*

De eerste film die ik van Oonpuu zie en pas de tweede film die ik uit Estland zie (de andere is Klass (2007) en ik heb Risttuules (2014) nog liggen). Dit is een zwartgallige komedie. Op zijn best als hij ook echt de grens tussen gitzwart leed en humor op zoekt. De setting en timing van deze film is veel minder kunstmatig en veel realistischer en de film is ook minder goed dan zijn beste werk, maar een Roy Anderssons gevoel voor humor geboren uit eenzaamheid en ander leed is nooit heel ver. Als ik dit in 2007 had gezien had ik het een veelbelovend debuut gevonden, nu maakt het me nieuwsgierig naar de andere films van de regisseur.

Sujo is een film met een plot waarmee je een sentimenteel drama volgens het boekje had kunnen maken. Sujo is dat niet. Het vertelt het plot langzaam en poëtisch. En dat is de kern van de film, vaak is film niet wat je vertelt maar hoe je dat doet.

In het eerste stuk is Sujo een jong kind en leeft hij feitelijk in een hel. Sujo's vader wordt vermoord (en was zelf een huurmoordenaar) en omdat zijn moeder er ook niet is en de moordenaars van zijn vader ook achter hem aanzitten (om toekomstige wraak te voorkomen) wordt hij verborgen gehouden. Bij die twee tantes zijn ook Jeremy en Jai. Twee leeftijdsgenoten. Dat hele stuk is om verschillende redenen bijzonder. De opzet is vaak fragmentarisch en we kijken naar de wereld met de blijk van Sujo, dat en donker poetische en af toe magisch realistische sfeer en het benadrukken van bepaalde details zorgde dat eerste helft aanvoelde als een herinnering. Prachtig. De tweede stuk speelt zich af wanneer het niet meer lukt om Sujo (die een tiener is) binnen te houden en hij de wereld gaat verkennen met zijn twee "broers". Daar wordt de film aardser en minder fragmentarisch en voelt hij meer als het heden. Er lijkt in de tussentijd niet veel veranderd. De kartels zijn er nog steeds en een manier voor jonge mensen om aan geld te komen. Uiteindelijk gaat er van alles fout en wordt Sujo door zijn tante op de bus gezet naar Mexico Stad. Dat is feitelijk het derde stuk met weer een duidelijk andere visuele sfeer. Het is nog aardser en nog reeëler. En dat is de hoop in deze film die ook nog eens een bijna perfect einde kent, meer was te veel geweest.

Sujo is een film die vrijwel niets van het geweld in beeld laat zien en daarmee ook speelt met het verwachtingspatroon van mensen die denken een kartelfilm te gaan kijken. Het is ook geen wraakfilm, maar een antiwraakfilm en of hij uiteindelijk echt gaat studeren laat de film in het midden. Jai is nog steeds een invloed en er zit nog woede en bewijsdrang in hem, maar hij is op weg om van het uitgestippelde pad af te gaan wijken

Ik vond het prachtig, maar veel bezoekers lijkt de film niet te trekken. Hij draait al niet veel en ik zat op de tweede dag dat deze draaide in een zaal met 7 mensen. Zonde.

Ik heb Jayasundara's oorlogsfilms andersom gezien. Dit had ik destijds gemist en ik heb later wel Between Two Worlds gezien toen die film in '10 in Rotterdam was. Die tweede film is nog net wat ambitieuzer en meeslepender en ook beter. Deze is bescheidener en maakt wat minder indruk.

Maar Jayasundara maakt bijzondere en eigenzinnige verwerkingsfilms over de oorlog. In beide films zit veel overlevingsdrang, hier is het in een dorp in het dagelijkse, verscheurde leven, in Between Two Worlds voelt het nog universeler. Maar ook daar wordt alles uit evenwicht gebracht door de oorlog.

3.5*

Een persoonlijk statement van Sturges haast. Inclusief de tekst in het begin waarin hij de film opdraagt aan iedereen die ons aan het lachen maakt. Tegelijk een Sturges met een wat serieuzere ondertoon. En met zelfspot. In de scene waarin de gevangenen allemaal hartelijk lachen om een tekenfilmpje zelfs ontroerend.

Ik heb minder moeten lachen dan om The Palm Beach Story wat met een kleine voorsprong mijn favoriete Sturges blijft, maar deze film compenseert dat met genoeg erg mooie momenten, zoals eigenlijk de hele scene waarin de gevangenen naar de kerk gaan om de tekenfilm te bekijken of die scenes met alleen muziek over de gelukte "travel". Tot in de kleinste bijrollen zijn figuren in Sturges films leuk, zoals bijvoorbeeld ook Sturges vrouw.

Heerlijke film.

4.0*

Flinke teleurstelling. Interessant uitgangspunt dat niet uit de verf komt. Matig script, belabberde muziek (niet de discohits, maar de score) en het ontbreekt de film totaal aan een zweterige zomersfeer.

De acteurs doen hun best, maar echt te redden is het niet.

2,0*

Prachtige film. Maakte mijn hoge verwachtingen helemaal waar. Wat een geweldig mooie en aparte shots, wat een intrigerend verhaal.

Inhoudelijk sluit ik me vooral bij gimli f en El Ninjo aan. Schitterend, gelaagd en eigenlijk vrij eenvoudig verhaal. De film is erg subtiel en heel knap in de ontwikkeling van het hoofdkarakter. En zo sterk visueel ingesteld dat ik het opvallend vind dat een boekverfilming is.

Ook een absolute pluim waard is de score. Die bestaat uit erg minimalistische muziek. Vaak gewoon geluiden. Het maakt de film alleen maar mooier.

Ik heb de Nederlandse DVD gehuurd waar de langere director's cut op blijkt te staan in een opmerkelijk goede transfer.

4.5*

Ik viel zomaar al zappende in de optiteling van deze film en heb 'm niet meer afgezet. dat zegt best wel wat. Verre van een meesterwerk en het einde (de laatste scene) was me wat al te pompeus, maar verder een heel aardige film met een mooie, geloofwaardige rol van Seda.

3.0*

Wat me aan deze Murnau opviel zijn eigenlijk drie dingen. Allereerst de dynamiek van de film, deze heeft de meeste emoties en sfeertjes en veruit het hoogste tempo dat ik bij hem zag. Het tweede is wel het komische talent en groots gevoel voor timing daarin dat eigenlijk voor het eerst zo duidelijk aan de oppervlakte komt hier, maar het belangrijkste is de warmte en de menselijkheid. Het geeft me het gevoel dat ik eerder bij bijna tijdgenoten als Jean Vigo (L'atalante) of Sadao Yamanaka (Humanity and Paper Balloons). Alledrie gingen ze op hele verschillende redenen heel jong dood, maar bij alledrie had je het gevoel dat ze ook volkomen niet pate bij de donkere tijden die er aan zaten te komen. Murnau zat dan wel veilig in de VS maar hem en de oorlog? Ik kan me die combinatie haast niet voorstellen eigenlijk. Het lot stak er een stokje voor.

Onlangs kwam ik op de chat tot de conclusie dat ik pas een film van Billy Wilder had gezien (Double Idemnity). Hoogste tijd voor een tweede vond ik.

Ook dit was weer heerlijk. Sommige mensen vinden voice overs vervelend. Ik heb er, mits goed gebruikt, een zwak voor. Zeker in oudere films. Ook hier genoot ik erg van het scherpe, wat cynische toontje. Ik vond Swanson en Holden prachtig. En het einde erg, erg goed. En Wilder is heerlijk in het neerzetten van sfeer.

Een messcherpe, fascinerende, gedurfde film.

4.0*

Goed te kijken, maar helaas nogal oppervlakkige documentaire. Scheert heel erg snel en oppervlakkig langs heel erg veel (maar niet eens alle) redenen om kritiek te hebben om McDonalds, maar is door het experiment centraal te stellen nogal makkelijk af te doen door McDonalds en de hele ongezonde voedingsindustrie als een extreem experiment en iets dat iedereen zou moeten weten. Je kunt ja afvragen of de documentaire evenveel aandacht had gekregen zonder het experiment, dat wel. Maar uiteindelijk lijkt de belangrijkste boodschap van de film "eet niet drie keer per dag bij McDonalds" en dat vind ik verre van een indrukwekkend inzicht, ondanks de statements aan het einde.

Een fastfooddocu in meerdere betekenissen.

2.5*

Jeugdsentiment. Hoewel ik veel meer van Blur was (en eigenlijk ook meer van Suede en Pulp) en Oasis bijvoorbeeld nooit live heb gezien draaide ik de eerste twee albums ook in de jaren '90.

Het wordt iets over de top in de film gebracht. Maar bands als Oasis zijn er niet echt meer. Noel had het talent, Liam de bravoure en juist in die botsing gebeurde het. Opvallend is dat de film alleen de tamelijk snelle rise laat zien. Binnen drie jaar van een beginnend bandje naar concerten voor 250000 mensen en een album dat tig keer platina werd en niet de lange fall die onmiddellijk na de tijd van deze film volgde. Een tijd van door cokegebruik beïnvloede albums waar moeilijk doorheen te komen was. Nog wat bezettingswisselingen en nog heel veel ruzie tussen Noel en Liam totdat het Oasis de nek omdraaide. Veel unieke beelden in de docu van Oasis in de vroege fase. Opvallend is trouwens dat de door de Britse media opgeklopte strijd met Blur helemaal niet aan bod komt.

Prententieloze kafkaeske thriller. Zo'n film die goed gebruik maakt van de sterke kanten van Cage die precies weet hoe je zo'n rol neer moet zetten. Cage lijkt zijn rollen tegenwoordig weer meestal bewuster te kiezen. En deze rol past extreem goed bij hem. Deed me in zekere zin een beetje denken aan de Aussie klassieker Wake In Fright, die film is nog een aardig stuk beter. Het einde mist een beetje scherpte, maar het evenwicht tussen plagerig plot , mooi gedoseerde humor en sfeer is heel sterk gedaan. En Cage speelt de neergang van zijn personage met precies genoeg ongeremdheid, hij houdt gelukkig niet in. Hier vraag je geen subtiel spelende acteur voor.

Opvallend dat de eerste film van Van Diem na vele jaren een romantische komedie is, er is geen genre wat meer van de chiche's aan elkaar hangt als dat. De Surprise heeft volop cliche's heeft bovendien een vergezocht en nogal Hollywoordiaans uitgangspunt. Neemt in het scenario wat loopjes om wat flinke ongeloofwaardigheden te ontwijken en het is vooral daar dat de film vies tegenvalt. Maar er gaat ook wel wat goed. Met name Verbaan (nog steeds vaak onderschat, maar inmiddels toch wel stiekem een van de beste actrices van Nederland, vooral als het een beetje komisch is) en Decleir zijn heel fijn. Ook de locatiescout verdient een pluim en de film ziet er veel beter uit dan de meeste romantische komedies. Toch is dit 18 jaar naar Karakter zeker niet waar ik op hoopte bij Van Diem.

Susa is niet bijster origineel. Een D'ardenne-achtige realistische blik op een jonge "dealer" van illegale wodka in een krotterig Georgisch dorpje vlak in de buurt van een grotere stad. Susa is wel heel goed gemaakt. Geschoten op 35mm (zeldzaam geworden bij zit soort kleine films uit dit soort regio's) volgen we vrijwel de gehele film het jongetje naar wie de film vernoemd is. Als hij zijn waar aflevert bij alcoholisten, vage kroegjes en illegale bingohallen. Met als hoopvol moment de aanstaande terugkeer van Susa's vader. Uiteindelijk wordt die hoop de grond ingeboord, maar dat gebeurt niet met grote gebaren of drama, alles bijft bij het oude. Mooi dat de film ook op het juiste moment stopt trouwens. Vaak gaan films na een einde als dit nog even door, maar het was goed.

3.5*