Opinions

Ook ik heb niet het idee dat ik een musicalfan ben en dat is met Singin' in the Rain niet veranderd. Maar ik snap ergens wel waarom deze door heel, heel erg veel mensen wordt beschouwd als de beste musical ooit. want er straalt toch wel een soort van perfectionisme vanaf. Vooral de wereldberoemde scene rond ht titelnummer is geniaal.

Ik denk niet dat ik ooit een echte musicalliefhebber wordt, maar toch was dit een leuke film.

3.5*

De vormgeving was perfect. Bijna tè haast. Het is dat het bij het karakter van Falconer past, daardoor komt de film er wel mee weg. Firth blijkt zowaar te kunnen acteren en niet zo'n klein beetje ook. Hij geeft diepte aan een rol die heel makkelijk met trucjes gespeeld had kunnen worden. Ook de twee bijrollen zijn perfecte castings. De mannen zijn zo sterk dat Moore, die ik normaal hoog heb zitten, in deze film duidelijk wat minder overtuigd.

Ook fijn is hoe fraai dit rouwverwerkingsverhaal vertelt wordt. Met compassie en zonder in al te veel bijplot en uitlegstukjes te vervallen. Heel sterk zijn ook de flashbacks. Die gaan niet over grote gebeurtenissen an sich, maar over kleine momentjes.

Ik ben altijd een beetje jaloers op mensen zoals Ford. Erg succesvol in het ene creatieve vak. Dan komt er nog een, blijkt hij daar ook nog erg getalenteerd in te zijn.

4.0*

Toch best een beetje raar. Bogart was voor zichzelf begonnen om meer vrijheid van rollen te krijgen. En de resultaten van vandaag en gisteren zijn geen unieke en bijzondere rollen, maar varianten op zijn grootste succes, Casablanca. Het schijnt dat Columbia hem er bijna toe dwong.

Bogart is in een exotische plek in oorlog. Raakt verzeilt in een driehoeksaffaire. Heeft gedoe met beide kanten in het conflict. Hoewel de film in Damascus speelt, heet hij niet zo, maar is de titel een tamelijk willekeurig ander exotisch woord. Bogart is opvallend bedenkelijk als een wapenhandelaar ogenschijnlijk zonder overtuigingen en principes. Maar het is geen Casablanca 2. Dit is veel minder een romantische film en de morele kant van de film is veel grijzer.

Geweldig is Sirocco niet. Duidelijk sterker dan Tokyo Joe is de film wel. Waar in die film de driehoeksverhouding het sterke punt is het hier eerder het zwakste punt, maar de film neemt er ook weinig tijd voor. De rol van Bogart en de verhouding tot zijn omgeving (Syrië) is interessanter. De film speelt in 1925 tijdens de Syrische opstand tegen de koloniale Fransen. Na de oorlog ging de wereld door een dekolonisatieproces en deze film laat een strijd zien die toen al voltooid was. De film laat de Fransen zien als onderdrukkers.

Sirocco is niet in Syrië gefilmd, maar gewoon in de studio en dat lukt vrij aardig. Maar veel meer dan een soort onduidelijke duistere plek in een exotische wereld is het ook niet.

Sal Mineo bleek alleen te zien in de eerste twintig minuten. Hij speelt Jerry als jongen in wat zijn filmdebuut was. Mineo is Jerry op zijn veertiende, Curtis (die al een jaar of 30 was) speelt hem van pakweg 18 tot dat hij halverwege de dertig is. In een van zijn eerste grote rollen, De film komt er redelijk goed mee weg. Joseph Pevney is een acteur met verschillende bijrollen in film noirs en debuteerde als regisseur in 1950 met de noir Shakedown. Zijn carriere bestaat vooral uit kleinere studiofilms, waaronder veel noir. De schrijver van het verhaal was ook de schrijver van de basis van de sterke Fuller-noir Underworld USA. De schrijver van het script schreef ook onder meer The Big Heat.

Six Bridges to Cross is een boeiende tweestrijd tussen een agent die een jonge crimineel neerschiet, zich daar schuldig over voelt, dat goed wil maken maar ook van hem profiteert en zelfs carriere maakt op zijn hulp. Ondertussen maakt Jerry carrière als crimineel. Er zit een bijna filosofisch laagje in de film dat ik heel aantrekkelijk vond, De film is deels op locatie in Boston geschoten wat zeldzaam is. De noir steden top 4 is heel duidelijk LA, New York, San Francisco en Chicago. Ik rond mijn waardering een beetje naar boven af. Positieve verrassing.

Vooral in de VS is dit met de andere films van Hughes wel klassieke popcultuur uit de 80's waar nog weleens naar verwezen wordt, maar de tand des tijds is hier heel wat minder aardig voor geweest dan voor de broertjes van deze film. Ferris Buellers Day Off is een stuk grappiger en frisser. Het wat serieuzere The Breakfast Club is onder meer een stuk beter in spelen met high school archetypen.

Bepaalde elementen zijn best aardig. Zoals het halen van grappen uit de 80's soundtrack (vol met jeugdsentiment, in de tijd van deze film was ik 9 en woonde zowat in de radio). En Ringwald die goed is. Daar tegenover staan veel grappen die leftovers lijken te zijn van een slechte sitcom (verwarring en persoonsverwisselingen vooral) en Long Duk Dong is wel héél fout stereotype. Nog net niet zo erg als mister Yunioshi in Breakfast at Tiffany's maar veel beter is het ook niet. Ondanks dat we 23 jaar later zijn.

Dit viel niet mee.

Veelomvattend. Deze film is echt heel bijzonder in het behandelen van levensvragen. Het verlangen naar een reden om te bestaan, goed en kwaad, angst voor de dood, zelfkennis, schuld en onschuld en nog veel meer. En dat in anderhalf uur. Dat is een eerste keer wat moeilijk behapbaar. De film is nog niet helemaal geland zeg maar. Hoe het koele cynisme van sommige kruisvaarders veliger kan zijn dan het enge zelfkastijdingsgeloof van de armen, hoe ik soms een naive (?) geest zou willen hebben als het jongleursechtpaar. De prachtige biechtscene. De mooie "geluksscene" met de aardbeien. Het maakt allemaal indruk. Maar ik heb het gevoel dat ik nog de helft van de film heb laten liggen. Daarom geef ik nu voorzichtig 4.0* met bijna een garantie op meer. Ik ben hier nog lang niet klaar mee.

Georgische film, uit de tijd dat het nog een deel van de Sovjet Unie was. Net als veel oudere films op het IFFR een wat sentimenteel drama met wat neorealistisch aandoende touches, Maar wel meer De Sica dan Visconti of Rossellini. Dus ook wel wat sentimenteel. Gaat vooral over de nieuwe vriendin van een vader die al twee kinderen heeft die geen moeder wil worden en een vrouw die zich wel om de kinderen bekommert die geen vriendin van de man wordt en de botsing daar tussen.

De film zag er zo goed uit dat ik wel meer van Tengiz Abuladze zou willen zien. Ik denk dat hij met een sterker script zeker nog tot meer in staat zou moeten zijn.

Daar had ik gelijk in en dan met een sausje van American History X. Inmiddels heb ik This Is England trouwens wel gezien.


Neem de portretering van skinheadcultuur uit This Is England en het gegeven van de jongen met Joodse roots die een naziskin wordt uit The Believer en je komt ongeveer hier terecht. De film is lang niet zo goed als This Is England, maar veel beter dan The Believer. Vrij losjes gebaseerd op de moord op Kerwin Duijnmeijer, al is het verhaal grotendeels fictief.

Best een goede film, vooral het sfeertje is vaak raak. Scenario is vaak wat al te snel (de overgang naar het naziskinwereldje was niet erg overtuigend) en bevat een essentieel stuk dat ik totaal niet geloofde (de nazivriendjes weten dat de hoofdpersoon een Joodse vader heeft (begrafenisscene), dat zouden echte naziskins absoluut nooit accepteren). Het wat stroeve een onevenwichtige scenario is jammer, verder een heel aardige film.

3.0*

Best wel een unieke film. Vooral ook qua vorm. De film volgt telkens andere personages die langs elkaar lopen op straat of in dezelfde ruimte zijn en switcht dan van de een naar de ander. Een reeks van mensen die vaag aan elkaar geketend zijn doordat ze bij elkaar in de buurt leven. Soms uitermate fascinerend, soms bizar, soms doelloos, maar maakte ook wat nostalgische 90's gevoelens bij me los. Ik vind de film ook heerlijk in het gebrek aan ambitie van al die mensen.

3.5*

Bijzonder dit. En heel eigenzinnig. En moeilijk uit te leggen waarom dit zo goed werkt. Maar dat is altijd lastiger bij abstractere films.

Sleep has her house bestaat voor het grootste deel uit gemanipuleerde natuurshots (meestal in de nacht) waarin gespeeld wordt met kaders, kleuren (of het gebrek daaraan), geluiden (omgevingsgeluiden die weggelaten of benadrukt worden, ambientachtige geluiden). Beelden die heel subtiel veranderen waardoor er op een gegeven moment iets heel anders zichtbaar lijkt dan voorheen. Er komt geen mens voorbij in deze film die soms lijkt gemaakt in een wereld waarin ze er nog niet waren of in een wereld waarin ze er niet meer zijn, maar tegelijk heb je het gevoel dat je naar een uiting van emoties van Barley zelf zit te kijken. Misschien wel naar zijn innerlijke wereld. Erg bijzonder.

Jawel een ziekenhuis-noir. Zouden er meer zijn? Rondom een undercover agent die zich voordoet als beginnende dokter om een moord in het ziekenhuis op te lossen. En en passant een drugshandeltje blootlegt.

Opvallend is de proloog die schijnbaar in opdracht van de Burgemeester van New York ingebracht. Hier moest benadrukt worden dat het verhaal fictie was. Hij stoorde zich er aan dat werd gesuggereerd dat Bellevue Hospital (de gemeente was de eigenaar) het toneel was van drugshandel. Want de film is geschoten op locatie. En dat is het sterke punt van de film. Sherman maakt zeer veel gebruik van die locatie, heel veel zelfs. En gebruikt het decor als een kille plek. Met weinig ramen en veel gangen. En daarbij een New Yorks decor.

Het plot en de manier waarop het verteld is minder goed. Het plot gaat niet erg diep en is ook niet erg vlot. En de structuur is tamelijk cliché. Het inkleuren is leuker, want deze film heeft geen gangsters. De boeven zijn gewone mensen. Het feit dat de undercover agent net doet alsof hij een dokter is terwijl hij het niet is, is een dramatisch gegeven waar verrassend weinig mee gedaan wordt.

Geweldige coming of age-film. Eentje in de klassieke zin van het woord. Dus een puber die in een kort tijdsbestek ervaringen opdoet die zijn leven zullen beïnvloeden. Maar dan zonder de idealisering die dit soort films ook weleens kenmerkt.

Adam gaat voor de zoveelste keer met zijn ouders op vakantie. Maar hij neemt op natuurlijke wijze afstand van ze en dat wordt nog een keer versneld door zijn vriendschap met twee jongens die bijna zijn tegenpolen zijn. Adam is wat timide en introvert, Nate en Riley zijn cocky en extravert. De vriendschap leidt tot strijd en haantjesgedrag. Adam komt wat uit zijn schulp. Maar er is meer aan de hand en dat is een van de dingen die echt zeer sterk in deze film gedaan zijn: Adam is, zonder dat hij dat zich (volledig) realiseert dat het zo is, verliefd op Riley, die suggestie zit in de film verweven maar wordt nergens letterlijk uitgesproken.

De dialogen tussen de drie jongens voelen echt en natuurlijk. Ze zijn onbehouwen en onbeschoft. Soms stoer en soms gevoelig. De film schakelt heel knap tussen kleine scenes en scenes die fraai gebruik maken van het bijzondere landschap dat soms een mooi contrast vormt met de film. De cameraman Klopko heeft tot nu toe vooral shorts en documentaires geschoten, maar dit zal vast niet zijn laatste fictiefilm zijn.

Adam gaat richting volwassenheid, maar als zijn vader dan een overspelige sukkel blijkt te zijn in plaats van een verstandige volwassene wordt duidelijk voor hem dat volwassen worden niet meer van het leven begrijpen is

Het einde is voor sommigen wat heftig. Het is het enige juiste einde. Het laatste doorprikken van een veelgebruikt cliché. Vriendschappen in je jeugd zijn lang niet altijd de beste die je ooit had zoals in het prima, maar sterk geïdealiseerde Stand By Me al terugkijkend wordt uitgeroepen. De spanning bouwt zich op, de strijd tussen de jongens wordt serieuzer als het platonische vriendinnetje Taylor in het spel komt. En aan het einde wordt de bubbel doorgeprikt en blijkt alles giftig te zijn geweest. Zowel de jongensvriendschappen als het volwassen leven wat nog steeds vol gedoe zit.

Erg goed.

4.0*

Britse variant op Lola Rennt (uit exact hetzelfde jaar), maar een stuk minder fascinerend om eerlijk te zijn, Deze film is er zo eentje die ik net niet heb gehuurd in het videotheektijdperk, maar waarvan het plotje me wel fascineerde en ik heb dat in die tijd wel een aantal keer gelezen en er mee in mijn hand gestaan. Het duurde een jaar of 22 , maar uiteindelijk gezien uit mijn eigen huidige videotheek. De film is uiteindelijk niet zo fascinerend en doet weinig meer met het gegeven dan twee parallelle romantische verhalen vertellen. En die twee verhalen zijn niet geweldig. Het helpt ook al niet dat Paltrow eigenlijk gewoon niet zo'n goede actrice is.

Eerste helft voelde heel warm en mooi aan. Tweede helft maakte iets minder indruk. Toch bij vlagen een fraaie ontroerende film. Met heel mooie scenes tussen het jongetje en Thornton. In de eerste heft ook veel mooie subtiele kleine scenes. Zoals gezegd is de tweede helft als de film op het einde afgaat net wat minder fraai en komt het soms net wat geforceerder over. Zoals de hoeveelheid levenswijsheden van Karl als hij bij de homovriend van de moeder voor de deur staat.

3.5*

p.s. 750 stemmen alweer.

Behoorlijk matige film waarvan de ambities een stuk verder reiken dan het resultaat, daardoor gaat de film in sneltreinvaart thema's af, maar werkt ze zelden verder dan plat, voorspelbaar en oppervlakkig uit. Bovendien staat de film nogal bol van ongeloofwaardige plotontwikkelingen.Dat begint al bij de aankoop van de flat maar bereikt zijn hoogte- of eigenlijk dieptepunt als het medebandlid van de vader ineens in Ljubljana de hoofdpersoon gebeld heeft. Voor mij een klassieke afhaakscene. Een film waar me al het een en ander niet aan beviel gaat op zo'n moment definitief onderuit.

Sterkste punt van de film is duidelijk de relatie tussen vader en dochter. Als Kozole nu eens al zijn ambities overboord had gezet en gewoon een bescheiden drama had gemaakt over die twee zonder het prostitutiedeel, platteland versus stad, EU-kapitalisme, hebberige, kille moeder en nare banken.

Het westerndecor wordt hier gebruikt voor een queeste met de romantisch naïeve Jay en de cynische outlaw Silas. Een botsing tussen tussen twee tegengestelde karakters is al natuurlijk al eeuwenoud en de confrontaties tussen de twee zijn ook niet erg origineel, maar door een soort anekdotische opzet waarin ze verschillende kleurrijke karakters tegenkomen maakte het geheel vooral erg vermakelijk. Met name omdat Maclean in zijn script schijnbaar moeiteloos schakelt tussen humor, drama en geweld. Het einde speelt met de verwachting van het begin. Uiteindelijk is het Jay die Silas romantischer, braver en misschien zelfs naiever heeft gemaakt.

Fassbender levert niet de beste rol van zijn carriere af, maar hij voldoet. Ik zat me de halve film af te vragen waar ik Smith-Mcphee ook alweer van kende, maar dat was dus het jongetje uit The Road, die gaat het ook wel lukken om door te groeien naar volwassen rollen.

Het sterkst van alles is de visuele invulling van de film. De heldere kleuren (a-typisch voor een westernachtige film), schitterend gebruik van het landschap en dwarse keuzes. Zoals stilstaande camera's tijdens actiescenes. Vooral dat maakt me nieuwsgierig waar deze debutant nog mee komt aanzetten.

3.5*

Gemengde gevoelens.

Enerzijds echt fantastisch geschoten, vol met prachtscenes. Het begint al meteen met de scene waarin de twee kinderen voor de politie in de wijk op de vlucht zijn. De speelse montage bij versnellingen in het verhaal (die scenes van de trein tot en met de Taj Mahal vooral): erg fraai. Echt een geweldige sountrack ook, waar traditioneel, modern en popliedjes over elkaar heenbuitelen en de film constant erg levendig houden. Het is lang geleden dat een film die zo fris en speels aanvoelde de oscar voor de beste film binnenhaalde.

Anderzijds stokt door de nogal bedachte scenariostructuur de film nogal eens. En daar gaat het vooral mis. De kapstok voor alle flarden herinneringen, de reden waarom Jamal alle vragen wist, is vergezocht en zorgde eerder voor steeds weer een irritante onderbreking als ik me bijna ècht liet meeslepen. Verder ben ik het met Stephan eens dat de vaak heftige stukken in het begin wel wat bijten met het mierzoete einde, waarbij broerlief een uit de lucht vallende zelfopoffering er echt een beetje te veel aan is.Daar helpt de fraaie aftiteling met oh-ja-het-is-ook-een-Bollywood-sprookje niets aan.

Ik ben toch tamelijk mild gestemd ondanks alles. Voorlopig althans. Ik heb een film gezien met een kloppend hart die me toch veel te weinig kon pakken.

Ik hou het op een kleine 3.5*, maar afhankelijk van hoe de film gaat beklijven kan daar nog best een halfje afgaan.

Mubi zet me wel aan tot het bekijken van films van regisseurs die ik te lang links had laten liggen. In dit geval Powell & Pressburger. Erg representatief is dit vrij ingetogen oorlogsdrama bepaald niet voor zover ik weet.

De film zich af ergens in de eerste helft van de Tweede wereldoorlog. En geeft bepaald geen positief beeld van de oorlogsmachinerie. Ze lijken maar wat aan te rommelen en gekker (en ongeloofwaardiger) het blijft allemaal nogal ingetogen, in de zin van dat er haast niks merkbaar lijkt van de spanning van de oorlog. Alsof het leven zonder al teveel extra druk doorkabbelt haast. Misschien is dat juist wel weer hoe de Britten zichzelf het liefst zagen, maar ik geloof er bar weinig van dat dat zo was eigenlijk. Het is wat mij betreft nogal een handicap aan deze film, waarvan een aantal losse scenes een stuk beter zijn dat het geheel.

Een bijna sarcastische en qua humor erg Britse scene is er wanneer de minister op de afdeling van Rice komt kijken en geen flauw benul heeft van wat daar eigenlijk gebeurd. Dan is er een fraaie expressionistische scene waarin het alcolholisme van Rice verbeeld wordt. Een aparte stijlbreuk midden in de film., want hoewel de film niet zo naturel is als weleens beweerd wordt (her en der oogt het als een film noiir) is deze scene echt veel uitzinniger dan de rest van de film bij elkaar. En tenslotte de behoorlijk spannende scene waarin Rice de bom demonteert .

Aardig drama, maar ik ben het volgende week weer vergeten.

2.5*

Benning was gefascineerd wennen de vorige keer, met nog wat extremere (vanwege het laatste shot vooral) Ruhr. Ik ben alweer een stapje verder merkte ik. Een mooi spel met lijnen, kaders, timing en geluid. Ik zet 'm voorlopig een halfje hoger dan de vorige, maar weet nu wel zeker dat ik zo'n Benning-rustpunt ook bij volgende IFFR-edities niet meer laat lopen. En dan kan het me best nog beter gaan bevallen.

Hoewel ik niet bij de Q&A kon zijn vanwege een te strakke planning, word ik altijd blij dat er filmmakers als Benning zijn.

3.5*

Wat hier nou weer mee te beginnen? The Smell of Us is eigenlijk een enorme puinhoop, maar dan een aardig interessante. Ergens komt Clark misschien wel dichter bij dan ooit van waar hij vaker van beschuldigd is. Namelijk oude man met een fetish voor jonge lichamen en jeugd(skater)cultuur die een film maakt met veel seksualiteit en naakt erin. Maar ook nu is er ook weer meer aan de hand.

Wat dit is de meta-clark hoe gek het ook klinkt. De regisseur speelt ditmaal zelf een oude zwerver met een fetish en refereert constant aan zijn imago en waarschijnlijk ook af en toe aan zijn echte leven. Een man die blijkbaar nog steeds gefascineerd is door de jongeren al misbruiken ze hem en veroorzaken ze zijn ondergang. Verder heeft The Smell of Us minder verhaal dan ooit bij Clark. Films als Kids en Bully hadden nog vrij klassieke verhaallijnen, Ken Park en Wassup Rockers waren al vrijer van vorm, maar dit is bijna collage-achtig soms. Seks is lang niet altijd meer een veilige haven (Ken Park) of een vlucht, maar feitelijk is het er gewoon hier. En hier zit een fatale jongen in. Een rentboy die vrijwel iedereen om zich heen verleid, maar ondertussen ijskoud en berekenend blijkt, de verleiding waar Clark steeds voor valt tot zijn acteurs weer eens in opstand komen (wat gebeurt schijnt te zijn bij deze film, ook niet voor het eerst). Tot we zijn moeder ontmoeten en we inderdaad een compleet hysterische haast parodie-achtige scene krijgen waarin ze haar zoon daarmee confronteert. Verder nog wat lelijke pseudo telefoonbeelden waarvoor ook niet echt een excuus is.

Ergens tussen het demasqué van een regisseur die eigenlijk een beetje een eendagsvlieg is en nog vooral drijft op een bijna twintig jaar oude film en een film die meer dan ooit speelt met dat idee. Voor het eerst misschien wel meer een film over Larry Clark dan dat er nog pretenties zijn om de jeugd van nu te laten zien. Zelfbewuste zelfparodie of zoiets.

Bizar en goed is het niet, fascinerend wel. Ik las dat Cahiers du Cinema deze film flink heeft verdedigd. Wellicht over een jaar of 10 een cultreputatie dan. Voor nu vraag ik serieus af in hoeveel landen dit uit gaat komen en hoeveel bezoekers het daar zal trekken of heeft getrokken.

3.0*

Heel mooi. Een van de allerfraaiste kanten van Sokurov is intimiteit. En deze film is een verslag van een intieme waarneming. Een tijdje doorbrengen bij een vrouw in een afgelegen Japans huis met een serene rust die je niet moet doorbreken, een ritme dat niet verstoord moet worden.

Een ander bijzonder punt aan Sokurov is vaak de geluidsband, zo ook hier. De stilte zit tussen allerlei al dan niet benadrukte omgevings- en andere geluiden die vreemd genoeg de rust van de film benadrukken. Uniek

4.0*

Hartverwarmende film. Met ontzettend mooie rollen van Hurt en Keitel. Intiem en menselijk.

4.0*

Op een dag waarin iedereen hem vereert (briljante scene trouwens, de blik van Isak en en de hele sfeer maken de onderscheiding tot iets ongelofelijk oppervlakkigs in het licht van de film) komt een man tot de conclusie dat zijn zekerheden schijnzekerheden waren. Dat het leven onomkeerbaar is, dat hij kansen heeft laten liggen. En dat als onderdeel van het besef dat hij wel heel sterfelijk is nu.
De eerste droom is pure horror trouwens.
Zo eng goed als de film de eerste tien minuten is blijft het niet, toch vond ik dit weer een heel bijzondere film.

4.0*

Onlangs voor het eerst gezien en het viel me nogal tegen. Best vermakelijk, maar veel meer dan een visueel opgeleukte aardige gangsterkomedie is het wat mij betreft niet. De top 100-notering vind ik echt zwaar overdreven.

2.5*

Deze was erg goed. Geschoten op locatie. In San Francisco met name. Een heel vroege serial killerfilm. EEn idee van het schrijversechtpaar Anhalt die bij de opkomende producent en latere regisseur Stanley Kramer terecht kwamen. Edward Dmytryk kon net weer filmen omdat hij net als bijvoorbeeld Elia Kazan had besloten om medecommunisten te verraden aan de mensen van Mccarthy. Maar beter nog dan regie en camerawerk is hoe scenes zijn opgezet en ook het camera werk van Burnett Guffey die een hele serie noirs maakte. Vooral de scenes waarin de hoofdrolspeler zijn slachtoffer achterna zit zijn erg fijn.

De sniper is opvallend gecast met Arthur Frantz die een kop heeft van een all american boy en in zijn uitstraling niet meteen angstaanjagend is. Hij is zo goed dat je afvraagt waarom hij niet beroemder werd. Hij acteert ook heel sterk in scenes zonder dialoog van hem maar die vooral een reactie zijn op anderen.

Het was Hayscode dus een moordenaar van vrouwen die ervan genoot is nog lastig dus wordt The Sniper neergezet als iemand met neigingen die hij niet kan tegen houden, wat de film weer meer noir maakt. De film scheert wel langs het uiterste rand van waar je nog mee wegkwam.

Trashy cinema op zijn Braziliaans. Gemaakt voor 15000 dollar en 4 miljoen bezoekers in Brazilie (ongekend veel blijkbaar voor dit soort films). Dat heeft ongetwijfeld met het sensationele uitgangspunt te maken. Daat had je rond deze tijd wel meer films over in de wereld.

Opvallend braaf eigenlijk. De film gaat met name over het maken van een "pornografische film", maar ook die is tamelijk braaf in onze ogen van nu. De echte actie wordt voor het absolute einde bewaard, Tot dan toe is de film een excuus om rondborstige dames te casten. Een ervan is stripper en we zien dus haar stripshow, dan is ze ineens weg en blijkt ze in een andere club nog een show te geven. Die zien we dus ook.

Grootste probleem is het veel te lage tempo. Bij dit soort films voor mij toch wel een serieus probleem. Deze film is echt veel en veel te lang. En daardoor maar hier en daar vermakelijk.

2.0*

De minste film van Joseph H. Lewis. Maar minder duidelijk dan het eerst leek van de vier die ik nu zag. Julia Ross en Gun Crazy zijn voor mij dikke 3.5* film die naar 4 sterren neigen. The Big Combo is een 4,0* die tegen een 4.5* aanhangt. Dit is een kleine 3.5*. Het lijkt zich te ontvouwen als een goed gemaakte maar vrij gewone whodunnit. De setting is hooguit wat exotisch. We zijn namelijk in Parijs en een Frans dorpje. De acteurs wisselen opvallend genoeg Engelse dialoog (met een accent) met soms Franse dialoog. Deels waren de acteurs ook Franstalig. Deels ook niet wat ook leidt tot Franse dialoog met Amerikaans accent. Met acteurs die doorgaans in kleine rolletjes zaten die in dit b-filmpje hoofdrollen kregen. Lewis weet snel een sfeer te schetsen en zijn karakters neer te zetten. Maar de film wordt een stuk leuker als de film twintig minuten voor het einde een tamelijk maffe afslag neemt en de film eigenlijk ontspoort. Maar die ontsporing is alleen maar leuk en zorgt ervoor dat dit toch wel een gekke dwarse film is. Van een regisseur die zich hier wat minder uit. Gebaseerd op een pulpachtig kort verhaal uit nota bene Readers Digest. Overigens geschoten door de grote Bernard Guffy die veel prachtigs in Hollywood maakte in de studio waar restanten van oude sets door Lewis een tamelijk geloofwaardig Frans dorpje worden.

Na het nogal overgewaardeerde Benjamin Button en het halfgelukte Zodiac komt Fincher hier weer eens met een geslaagde film. The Social Network is geen meesterwerk, maar wel een degelijke en ambachtelijke verfilming van de begindagen van Facebook. En dat is best knap, want een verhaal over een nerd die een website begint is nu niet meteen het boeiendste wat ik kan bedenken. Maar de nadruk van de film (vooral dat Zuckerberg niet alleen een nerd is maar ook bikkelhard kon zijn) en de opbouw waarbij geschakeld wordt tussen de rechtszaak en het verhaal wat er aan vooraf ging zijn goed.

Toffe roeiscene trouwens, al viel die stillistisch wel wat uit de toon.

3.5*

Prima film. Vooral het oog voor detail en de chemie tussen de broer en de zus zijn sterk, maar de film durft nog net niet genoeg het plot te laten lopen en nog meer waar te nemen. De structuur van de film werd iets te veel probleem, oplossing, probleem, oplossing. Maar de volgende film van de regisseuse ga ik wel zien.