Opinions

Het derde deel van de Mick Travis-trilogie is helaas veruit het minste deel. If.. was in zekere zin een film met een duidelijke focus. O Lucky Man had dat al minder, maat heeft zoveel beresterke stukken dat de film er ondanks zijn lengte wel mee wegkomt. Deze film is een stuk korter dan zijn voorganger 9 jaar eerder was, maar waarschijnlijk nog voller en in deze film gaat zich dat een beetje wreken. De film is nog steeds een anti-alles film. En waar If... de revolutionaire film was en O Lucky Man! de teleurgestelde post 1968 variant, deze film is duidelijk uit het Thatcher-tijdperk. De film neemt de klassenmaarschappij als uitgangspunt , maar neemt ook met sterk wisselend succes de media, de gezondheidszorg, de vakbonden, protestacties, religie en nog veel meer mee, De toon is niet bij vlagen bizar zoals in de vorige film maar eigenlijk altijd bizar. Het geeft de film een soort vrijblijvendheid die de vorige twee minder hadden. Zoals de Britten zouden zeggen: It didn't pull a punch. Tegen het einde wordt de maatschappij deels letterlijk in woorden verteld. Voelde als een zwaktebod.

Ondanks de negativiteit was de film toch nog wel behoorlijk interessant. Zowel thematisch als qua toon. En ook zaten er echt wel goede grappen in. Maar al met al zijn de eerste twee aanzienlijk beter. Overigens wel maf dat ik deze film op koningsdag zag. Toeval.

Het ging wel. Een homoseksuele relatie op een plek waar het niet geaccepteerd wordt is al veel vaker en beter behandeld. Zelfs in een extreem rechts milieu. Behoorlijk goede hoofdrolspelers en vooral sterk als in de scenes dat ze met z'n tweeën zijn. Helaas vaak nogal cliché en ik geloofde weinig van het nazigroepje, weinig overtuigend en matig uitgewerkt..

2.5*

Ik worstel een beetje met mijn waardering voor deze film. Ik zit 'm heen en weer te veranderen van een 3.0* naar een 3.5* en weer terug.

Enerzijds een mooi ingetogen portret van een onmogelijke liefde tegen een achtergrond van de enorme natuur in Wyoming. Verder is Ang Lee erg goed in een tijdssetting laten zien. Door kleine details zie je in een conservatieve plattelandsomgeving heel mooi de tijd vooruitgaan. Ook in (het veel sterkere) The Ice Storm en de andere Ang Lee die vandaag zag, Taking Woodstock pakt hij dat erg mooi.

Maar op een paar punten viel het me wel wat tegen. De eerste was Heath Ledger. Ik begrijp de lof voor zijn rol niet. Ik zag iemand die erg krampachtig iemand speelde die zijn emoties aan het verbergen was. Gyllenhaal zat beter in zijn rol. Verder mist de film wel wat kansen door zo'n algemeen "onmogelijke liefde" verhaal te zijn en nauwelijks echt iets te doen met de geaardheid van de hoofdpersonen. Verzin een andere smoes waarmee ze elkaar ontmoeten en je kunt een van de twee door een vrouw vervangen bij wijze van spreken. Ten derde is het een cliché dat een van de twee aan het einde doodgaat, bijna makkelijk eigenlijk.

En hoewel ik niet elk punt de film even zwaar aanreken, is dat toch net teveel kritiek voor een 3.5*. Er viel genoeg te genieten, maar een grootse film vond ik het niet echt.

3.0*

Een weerzien met een regisseur die ik hoog heb zitten is altijd fijn. Veel typische Jarmusch elementen weer en boordevol erg leuke, mooie personages. Veel tragiek op een vaak erg grappige manier gebracht. Leuke rol van Murray en elke bijrol is raak.

Toch ontbreekt het deze film nèt een beetje aan iets waar ik mijn vinger niet op kan leggen, waardoor hij toch wat achterblijft bij de meeste andere films van Jarmusch die ik zag. Desalnietemin zeker geen tegenvaller, maar gewoon wat minder magie tussen mij en de film.

3.5*

Ernst Lubitsch is vrij onontgonnen voor me. Ik zag alleen To Be or Not to Be en Heaven Can Wait en beide best lang geleden. Vandaag zag ik deze, voor Lubitsch afwijkende film. Niet alleen omdat het een drama is, maar ook omdat het een zeer directe film is.

Het verhaal begon als een toneelstuk van Maurice Rostand, een Fransman. Voor Lubitsch, een Duitser die in de VS terecht was gekomen en het mis zag gaan in Duitsland, was dit een persoonlijk project. Lubitsch was nog niet echt waar hij zou komen en dit was een van de vier films van hem die in 1932 uit zouden komen. Drie van de vier, waaronder deze en een van zijn grootste klassiekers Trouble in Paradise, flopten.

Deze film begint met een montage van feestelijkheden van een jaar einde van de eerste wereldoorlog om over te gaan naar de gewonden die nog in het ziekenhuis liggen en dan gaat de camera naar de kerk maar de camera ziet geen gezichten maar oorlogsattributen. Een vrij stevig begin waarvan ik twijfel of dat een paar jaar later nog had gemogen. De film had bijna The Man I Killed geheten, zoals het toneelstuk, maar Paramount veranderde dat last minute naar het mee poetische Broken Lullaby.

Je moet tegen wat theatraal acteren kunnen, maar dit is een prachtige film. Een warme menselijke film met een mooi moreel vraagstuk: Moet je de ouders de waarheid vertellen?. Het zet ook het lijden van de soldaat die zich heel erg schuldig voelt naast de ouders en hun onmetelijke verdriet.

Ik vond het heel erg mooi. Kort en compact maar met lucht. Zoals gezegd maakte Ozon van hetzelfde toneelstuk Frantz. Die ga ik snel zien.

Als je een taakomschrijving voor iets als BFI zou moeten verzinnen staat een film als deze opknappen heel hoog. Want Britser dan deze film kan bijna niet. Bronco Bullfrog is een door Free cinema beinvloed sociaal drama dat tegelijk een Britse jongerencultuur in een vroege vorm erg authentiek laat zien (mods). Gelieerd aan de kitchen sink-films uit de jaren '60, maar dan meer van de straat. Komt nog eens bij dat het originele negatief ooit eens op het nippertje uit een vuilnisbak is gevist (in de jaren '80), hoe er soms met films om is gegaan is stuitend.

De film is bijna zonder budget opgenomen met jongens die dicht bij zichzelf bleven (en geplukt werden uit een amateurdramaproject om kinderen van de straat te houden. Het is een sfeervolle, warme film en vooral een bijzonder fraai tijdsbeeld.

3.5*

(Film-)historisch ontzettend boeiend. Als film wat minder. Vaak erg mooie shots van strijdvaardige koppen en zeker voor die tijd erg energiek gemonteerd. Maar ook een berekenende, wat kille film. Als er al een persoon uit de massa's gehaald wordt is het me vaak net te dik aangezet en te karikaturaal om me echt te raken. Eerder heel erg interessant dan heel erg goed.

3.0*

Uit de tijd dat De Niro nog wat ambitie had, als regisseur bijvoorbeeld. Begint verrassend leuk, als een speels sfeerbeeld van New York met een doowopsoundtrack, maar dat niveau duurt helaas niet zo lang. De speelsheid is er snel vanaf en dan volgt er iets wat op een drogere, minder virtuoze versie van een Scorsese gangsterfilm lijkt. Maar dan minder gangster, meer een moralistische opgroeifilm. Soms bijna TV-film-achtig. Niet heel vervelend maar eigenlijk nogal forgettable.

Met de hoofdrolspeler (de oudere Calogero) is het in het echte leven trouwens niet erg goed gegaan. Hij heeft een straf wegens doodslag op een agent uitgezeten.

Mijn hemel. Kitano gaat hier onderuit en heel erg hard ook. Dit is de vierde film die ik van hem zag. De vorige drie vond ik allemaal goed, maar dit ongelofelijk slappe gangsterverhaaltje is wel een heel grote tegenvaller.

Vreselijk stompzinnig plotje (met horten en stoten vertelt, soms veel te snel, dan weer te traag), met name de Amerikanen acteren als een krant. Totaal geen logica in de daden van de karakters. Zelfs de mooie shots, poëtische sfeer en/of de leuke humor uit andere Kitano films ontbraken hier. Hier en daar waren er wel pogingen, maar niets werkte voor mij.

Grootste tegenvaller in tijden.

1.5*

Dit had Clark niet moeten doen. Het derde deel zet realisme overboord, maar erger nog ook de geloofwaardigheid. Vooral de hele bende rondom Curtis hing van de onzin aan elkaar en Cornell John, wiens rol een stuk groter is in dit deel staat vreselijk te schmieren. Waar Adelthood werd gebruikt om het verhaal uit Kidulthood meer inhoud te geven, dar is Brotherhood een mislukt vervolg dat beter geskipt kan worden.

Hoewel de film een stuk minder erg is dan ik na het zien van de trailer vermoed had, viel deze tweede van Johnson toch niet echt goed. In elk geval een flinke stap terug na Brick.

Brick was fascinerend door genreconventies te mengen die eigenlijk niet samengaan en kwm zo tot een ongrijpbaare film die zich in een paralelle wereld leek af te spelen. The Brothers Bloom heeft een duidelijk andere toon, een beetje de typsiche Amerikaanse indie lichte mafheid, maar doet dat op een manier die bij vlagen (vooral in het begin) erg goed werklt, maar even zo vaak erg bedacht en vergezocht overkomt. Tegen het einde slaat de toon wat om en wordt de film een stuk serieuzer, wordt er iets te vaak getwist en geturnd met de afloop, beetje sentiment en een beetje moraal erbij en klaar, wat ik verwachte bij het einde maar hoopt dat dat niet gaat gebeuren eigenlijk.

Echt slecht is The Brothers Bloom zeker niet, daarvoor spat er echt te veel creativiteit van het scherm. Dat zorgt ervoor dat ik ook de volgende film van Johnson weer wil zien, want dit zou zomaar gewoon een wat mindere film kunnen blijken zijn in zijn toekomstige oeuvre.

2.5*

Ik zou 'm nooit bij mijn favorieten noemen toch had ik al een keer of zes een behoorlijk hoge waardering voor een Gilliam over. Hier gaat hij echter grandioos de mist in. Vaak kan ik Gilliam waarderen om zijn wat ruwe randje. Het maakt zijn films onconventioneel. Deze film mist echter een spanningsboog of emotionele onderlaag, waardoor betrokkenheid moeilijk wordt. Een ander issue is dat de vindingrijkheid vaak verdrinkt in de effecten en die zijn 15 jaar later al een beetje gedateerd. Het zijn die redenen waarom ik dit een tamelijk lange en saaie zit vond en met enorme afstand de minste film van Gilliam die ik gezien heb. Een wat verwante film als Tale of Tales van Garrone is veel beter.

Karlson is me al eerder bevallen. Vorig jaar keek ik Tight Spot die ik erg goed vond , 5 Against the House was echter de minste film van heel norvember. Ervoor zag ik al een goede film in Kansas City Confidential en erna een opvallend goede verfilming van een script van Fuller net Scandal Sheet. Deze film heeft ook Richard Conte die ik hoog acht als noiracteur.

Deze film is wellicht gemaakt naar aanleiding van de kefauververhoren van midden jaren '50 waaruit letterlijk tientallen films hebben geput. Dat in combinatie met een verhaal van niemand minder dan Georges Simenon. Het levert een film op waar de druk van de georganiseerde misdaad echt voelbaar is. Een man die ooit de administratie deed voor een familievriend in de maffia. Hij denkt er los van te zijn, maar als ze op zijn stoep staan en zijn jongere broertjes ook diep in de georganiseerde misdaad zit. We zitten nog volop in de Hays-code tijdperk dus krijgen we een einde waarbij de goede toch moet winnen, dat gebeurt snel zoals het vaak gaat. Maar de ondertooon van de film is een beetje westernachtig. Conte denkt dat de misdaad nog is zoals twintig jaar terug is, maar maar daarom laat hij zich belazeren en jaagt hij beide broers de dood in. Het spel is verhard. Familiebanden tellen niet.

Weer echt een steengoede film van Karlson.

De remake van Figgis uit 1994 heb ik gezien en dat blijkt een vrij letterlijke. Voor zover ik me kan herinneren is daar de relatie tussen de leraar en zijn vrouw wat gedetailleerder uitgewerkt. Hier is het meer zoals het is, wat me goed beviel. De remake is wat filmischer, deze is wat bondiger en verraad de toneeloorsprong wat meer, maar dat is geen probleem. Fijn was het compacte van de film, geen zijplots. Ook bij deze versie blijf ik enige moeite houden met de toespraak en vooral de ontvangst ervan, een doorschietend einde, wat mij betreft had de film mogen eindigen op het moment dat zijn vrouw in de auto wegreed. Te weinig subtiel voor de film.

Mooie, intelligente, fantastisch geacteerde film.

4.0*

Prachtig eersteklas acteergeweld van Albert Finney. Echt geweldig. Mooie cast en mooie sfeer, maar het is Finney en het universele verhaal waar de film op drijft.

Het gaat enigszins mis met de film tegen het einde, van de staande ovatie na de speech geloofde ik helemaal niks, maar daar is genoeg goeds aan vooraf gegaan.

3.5*

Bijzondere en heel aangrijpende documentaire. Een die erg veel geeft om zijn onderwerp, nooit de hoop tussen alle ellende kwijtraakt en ondanks dat regisseur en hoofdpersoon een diepe band hebben nooit ook maar in de buurt komt van ijdelheid of vals sentiment.

Nicu is een Roemeense straatjongen die in de film zes jaar wordt gevolgd. De kleine stukjes die we over zijn verleden te horen krijgen verraden een vreselijke jeugd en de man die hem onder zijn vleugels neemt, Bruce Lee, die al op straat leeft sinds de revoltie van 1989 toen de weeshuizen (die geen beste reputatie hadden overigens, zo slecht dat ik dat nog uit eigen herinnering weet) hun deuren sloten. Bruce Lee is een vaderfiguur in de chaos van de straat. Een die het initiatief neemt om hun woonplek in de tunnel flink op te knappen. Een die Nicu beschermt tegen veel van de gevaren van de straat, maar zeker niet alle gevaren.

Vandebrug's film niet alleen bijzonder doordat hij heel diep in de wereld van Nicu doordringt, maar ook door de vorm van de film. Vaak knap subjectief gefilmd vanuit de belevingswereld van Nicu. En de Nicu van het begin en het einde van de film die commentaar geeft op zijn eigen verhaal van de afgelopen jaren.

En hoewel zijn leven als Nicu bij de geduldige idealistische Raluca terecht komt, zeker stabiliiseert, trekt de straat ook nog steeds. De riolen waren in belangrijke jaren zijn huis en zijn leven. Ook Raluca accepteert dat ze dat er niet helemaal uitkrijgt. Nicu gaat nog altijd langs de anderen die nog in de tunnels wonen. Maar hij gaat altijd weer terug naar Raluca.

Juist in al zijn eenvoud en en misschien ook wel met al zijn beperkingen is dit vooral een heel krachtige film. Vooral de tegenstelling tussen het relatief ongeschonden dorpsleven en het heftige gevecht op de brug is aangrijpend. En zelfs de kleine tekst op het einde is zeer goed geplaatst.

4.0*

Duizelingwekkende en hyperambitieuze film. Niet echt ergens mee te vergelijken,maar There will be blood en Heaven's gate werden in mijn gezelschap genoemd. Corbet maakt de belofte van zijn eerste twee films meer dan waar. Fantastische muziek ook van een tamelijk nieuw gezicht.

De eerste van vijf noirs van Dassin, hij maakte ze allemaal achter elkaar en ze hebben allemaal een grote naam. Van die vijf is dit mijn derde van die vijf. Thieves Highway en Rififi zag ik al eerder. Ze zijn allemaal uitstekend, maar dit is de meest fatalistische. Brute Force is een film over aan je lot willen ontsnappen, met een zweem van politiek die ook lijkt te verwijzen naar de tweede wereldoorlog die nog maar net voorbij was. De films van Dassin van na zijn noirperiode vond ik stukken minder, Femme fatales zijn er ook, zelfs in deze gevangenisfilm ook, in de fraaie flashbacks ditmaal, die er om vrouwelijke acteurs in te hebben (en dus vrouwelijk bezoek te trekken). Het werkt vind ik.

Subtiliteit is miet Dassins kracht. Hume Cronyn is een Wagner draaiende, sadistische bewaker. Het geweld is veel feller dan ik ooit in een Amerikaanse film uit 1947 zag. Ik ontdek ook steeds meer wat een topacteur Lancaster was. Iemand die met zijn hele lichaam acteert en een van de beste hollywoodacteurs van zijn tijd. Richard Brooks, die ik weer ken de ook erg goede verfilming van In Cold Blood schreef dit.

Net als Polonsky twee dagen geleden werd Dassin slachtoffer van de communistenjacht. Hij werd aangegeven door Edward Dmytryk en ging naar Europa.

Ja, Kusturica (waarvan ik alleen Time of the Gypsies zag) zag ik ook terug. Heeft duidelijk deze film in zijn collectie. Toch is die film wat mij betreft net wat geslaagder in het in beeld brengen van een leven aan de rand van de maatschappij, was die film net wat leuker en had ie net wat meer karakter dan deze. Desalnietemin een leuke film.

3.5*

Prachtig. Zeker niet voor iedereen. Maar wel voor mij.
Twee mensen zijn iemand kwijt. En reageren er heel verschillend op (in eerste instantie in ieder geval).
In de ene verhaallijn gaat het om een acute instorting van je wereld, terwijl de stad doorleefd.
In de andere is het meer een vaag gevoel van vrijheid. Wat snel voorbij blijkt, het verlangen naar zekerheid komt terug.Kang-sheng Lee heeft veel overeenkomsten met zijn leermeester. Erg minimalistisch, geen muziek, weinig dialoog (alhoewel wat meer hier dan bij Mong-liang tsai). En vaak ook aparte camerastandpunten.
Het heeft op mij enorm veel effect. Ik voel wat deze film uitdrukt en zit met een enorme brok in mijn keel te kijken. Zo intens allemaal.
Prachtfilm.

4.5*

Ik duim dat deze film een tiger award krijgt, al is het allen maar omdat ik hem dan iig vaker kan zien.

Mensen die langs elkaar leven terwijl ze eigenlijk naar elkaar zoeken. Een bioscoop in verval. Mensen denken met weemoed terug aan de hoogtijdagen.

Prachtige film van een man die langzaam maar zeker uitgroeid tot een van mijn favoriete Aziatische regisseurs.

Minder heftig emotioneel dan Aiqing Wansui of He liu, maar in een hoop prachtige scenes wordt een sfeer geschapen vol melancholie en nostalgie.

Op een erg mooie manier traag en bijna zonder dialogen.

4.0*

Overigens heeft deze film wel een apart effect als je zoals ik ervoor Dragon inn hebt gekeken. Meteen erna een film kijken, waarin je mensen ziet die een film kijken die je net hebt gekeken.

Jake erin = toch even kijken. Ook dit. En het was best te doen. Melige comedy vol maffe personages, niet super, maar leuker en lolliger dan veel bekendere comedy's.

2.5*

Tegelijk wat lichter van toon door een wat merkwaardige humor in sommige stukken als ook net wat meer personages in deze Boetticher-Scott western. Scott is weer zijn personage: Een man met een langer verleden dan een toekomst en met wellicht (al is dat hier minder duidelijk) wat krassen op zijn ziel. Heel vermakelijk, maar niet zo trefzeker dan sommige andere Boetticher-Scott westerns. Maar wel zo vermakelijk dat er weer makkelijk een 3.5 uit komt rollen. Vond de eerste helft nog wel wat meer beloven.

Ik heb nog twee Boetticher westerns op de stapel. Ride Lonesome en het naar het schijnt rare nakomertje A Time for Dying.,

Sterke kleine film over grote thema's. Heel erg waarnemend, maar stiekem met best een duidelijk plot. Als sommige verwijzingen wat al te concreet worden (de voorkant van dat magazine met Nixon en Kennedy bijvoorbeeld) is de film niet op zijn sterkst en de verbinding tussen de dood van een individu en de dood van een levensstijl is niet helemaal nieuw. Zeer fraai gebruik van licht en soms echt sublieme tableaus. Het wordt tijd dat ik de dvd van Le Quattro Volta eens ga kijken., Die ligt hier al minstens een jaar of 10. Debuut Il Dono heb ik wel gezien , maar vond ik niet zo sterk.

De film gaat over het einde van een eeuwenlange geschiedenis. In de 19e en 20e eeuw zijn levensstijlen die letterlijk duizenden jaren nauwelijks waren veranderd in rap tempo anders geworden en uiteindelijk grotendeels verdwenen. Met afstand de extreemste gebeurtenis de laatste twee eeuwen. Het leven van een herder zoals in de film was in essentie niet heel veel anders rond het begin van de jaartelling en in de tijd van deze film. Nu is dat leven verdwenen. Hetzelfde geldt voor het bescheiden agrarische leven. Dat is niet per se erg of niet erg. Het is in elk geval niet tegen te houden en je kunt je afvragen wat de gevolgen zijn geweest van de veel sneller opeenvolgende veranderingen van de manier van leven.e

Dit wordt een van de laatste vijf films uit de publieksstand. Kan haast niet missen. Ik vraag me af waarom zo weinig mensen blijkbaar beschrijvingen online lezen, trailers kijken en wat al niet meer, want de zaal dunde weer rap uit tijdens de film, terwijl iedereen toch aan kon voelen dat dit een zeer experimentele film is.

Buenas Noches, Espana heeft beelden die zo ongeveer aan de beschrijving hierboven voldoen. De film herhaalt veel van die beelden en is min of meer in hoofdstukken onder te verdelen. De beelden zijn zwart-wit, regelmatig met felle steunkleuren en op de geluidsband klinkt noise met daaronder een verborgen melodie. En voor vreemde komische elementen (jawel!), af en toe cartoongeluiden. Een film die me beurtelings aantrok en afstootte eigenlijk maar die me wel wist te boeien. Het is af te vragen of het niet beter werkt in een meer videokunstachtige setting (als installatie of zo) dan in een klassieke biosoopsetting (Pathe 7 zelfs, bepaald niet de kleinste zaal), ook wel weer cool om iets als dit te zien in een zaal waar normaal pakweg Twilight:Breaking Dawn of New Kids: Nitro draait).

Ik wilde eigenlijk 3 sterren geven, maar door het louterende effect na afloop doe ik er gewoon een halfje bij.

3.5*

Ik ben er niet helemaal kapot van maar de film heeft zeker een hoop kanten die ik behoorlijk interessant vond. Het zit er rauw (op het amateuristische af soms) uit. Ik vermoed dat deze film deels geimproviseerd is en dat is bij vlagen erg goed gelukt. De sfeer is gruizig, de relatie tussen Ricci en Gallo ook best fascinerend. Een beetje zoals Ichi zegt, fascinerend, maar nog niet echt geweldig.

3.5*

Uitermate fascinerend en een film als Repulsion is nooit ver. Vooral Judd is indrukwekkend en zoals Basto aangeeft is het ook een mooie groteske allegorie op iets wat je maar al te vaak ziet.

Verre van perfect, maar het gemiddelde hier is bizar laag. Tijd voor een herwaardering 16 jaar na het uitkomen van deze film.

Zo klinkt het inderdaad en ergens verwachte ik ook een beetje een wraakfilm-Tsukamoto-stijl. Maar dat is het dus helemaal niet.

Ik heb het idee dat ik wat meer heb met de wat oudere Tsukamoto's. Want vooral Tetsuo en deze vond ik goed en met Nightmare Detective, A Snake of June en Vital kon ik minder. Al kan die laatste nog weleens hoger uitkomen bij herziening.

Dit is in vergelijking met Tetsuo een film met meer variatie. Ingetogen scenes, voor Tsukamoto-begrippen rustig, bijna introvert worden afgewisseld met snellere scenes. Daardoor heb ik dit keer eigenlijk voor het eerst de hele lengte even geboeid zitten kijken. Ook anders is dat de film minder uitgaat van een idee en meer van een emotie. Al blijft het vaak ongrijpbaar. Het verhaal om de stijl heen is meer dan alleen een excuus om stijl te etaleren. Er hangt, zoals Dopke al opmerkt, een zware, erg neerslachtige sfeer in deze film. Veel meer dan in de andere films die ik van 'm zag.

Hoewel Tsukamoto zelf in het interview op DVD onder meer te zijn beinvloed door oude oorlogsdocumentaires en de fotografie van Larry Clark is het ook duidelijk dat Tsukamoto stevig beinvloed is door Nouvelle Vague. Zeker de montage in het begin deed me vrij sterk aan bijvoorbeeld Godard denken. Zeker ook de manier waarop in traditioneel gemonteerde films essentiele stukken verhaal worden weggelaten en de camera soms op een totaal andere plek is als waar hij zou "horen". Al was dit eigenlijk meer mijn film dan alles dat ik tot nu toe van Godard zag.

4.0*, fascinerende film.

Die opvallend onopvallend was en ook niet zo veel gebruikt werd.

Aardig, maar onder de indruk ben ik niet. Het verhaal is zoals gezegd nogal voorspelbaar, nou wil ik er best aan dat het echte leven dat ook soms is, maar het maakt de film er niet direct beter op.

Minder vind ik dat hoewel de setting realistisch is de aanwezigheid van pistolen en misdaad in de wijk iets is dat de film direct aanneemt, zonder dat we bijvoorbeeld iets van de misdaadcultuur te zien krijgen.

De film voelt, mede door zijn moralisme en einde een beetje aan als een lesje. Een film die je op school laat zien om jongeren te waarschuwen tegen de verleidingen van de straat en te vertellen dat geweld heus niks oplost. Misschien zinvol, maar zulke films vind ik niet altijd interessant genoeg

Overigens lees ik hier dat de cast voornamelijk uit amateurs bestond, dat is niet waar. De kleine rollen en Curtis wel, maar de verdere hoofdrollen worden allemaal gespeeld door mensen met een behoorlijke acteerervaring. Ashley Walters was ten tijde van deze film zelfs erg beroemd in Groot-Britannie doordat hij in So Solid Crew zat.

2.5*