Opinions

Duidelijk leuker dan Au Bout de Souffle en Week End, deze derde film van Godard die ik zie. Ik betwijfel of ik hem ooit tot mijn favoriete regisseurs ga rekenen, maar ik heb toch genoten.

Godard speelt nog steeds met filmconventies, maar doet dat hier leuker dan in Au Bout de Souffle en de film is veel tijdlozer dan Week End.

Vooral de legendarische dansscene en het lied vond ik erg leuk. Ook leuk om nu eens het rennen door het Louvre in zijn context te zien. In Bertolucci's The Dreamers zag ik die scene onlangs nog eens dunnetjes overgedaan worden.

Het grappigst was de leuke voice over van Godard zelf. Zoals bijvoorbeeld op het einde, waarin hij aankondigd dat zijn volgende film zal gaan over Odile en Franz in de tropen, deze keer in cinemascope en technicolour.

3.5* maar dicht bij 4.0*

Zoals beavis al schreef gaat de film nauwelijks over de genoemde bandiet, maar het is vooral een excuus voor een nogal hak op de takkering en bij vlagen bizar essayistische 1968-film met linkse roots. Al is de maker ook daar duidelijk teleurgesteld in. Propvol met verwijzingen naar de Brazilliaanse en soms ook wereldpolitiek en de film steekt daar nogal de draad mee. Een levendige en erg vindingrijke film is het in elk geval. Een Braziliaan met een flinke kennis van de historie haalt er nog tig keer meer uit, Dat wel.

Een lichte tegenvaller, maar mijn verwachtingen waren ook best hooggespannen, als Tsai-fan en liefhebber van Kang-Sheng Lee's eerste film Bu Jian.

Deze film is gestileerder dan de eerste, maar beduidend minder aangrijpend. Mikt veel meer op wrange humor, maar heeft heeft minder ziel, al zit dat ook wel enigszins in het verhaal opgesloten. Toch viel er genoeg te beleven. Deze film staat overigens nauwelijks losser van Tsai dan de vorige. Lee blijft een beetje Tsai's schaduw. Tsai was executive producer en art-director van deze film en had dus een duidelijke vinger in de pap.

Het decor van het Betelnut-stalletje is haast onbetaalbaar en zal me het meest bijblijven van deze film. Volgens Tsai en Lee die beiden aanwezig waren is het een veel voorkomend verschijnsel in Taiwan. De Betelnut is een soort opwekkend nootje dat vooral als snack langs drukkere wegen wordt verkocht aan automobilisten die nog een eind moeten rijden. Er is nogal veel concurrentie tussen die stalletjes en dat heeft tot gevolg dat steeds schaarser geklede dames de nootjes staan te verkopen in schreeuwerige kitschstalletjes met enorm veel neonlampen en geen trapje om op straathoogte te komen, maar een paal om naar beneden te glijden. Zien is geloven.

In vooral de vroege Tsai-films en ook in Bu Jian zijn het eerder overgevoelige mensen die niet met de wereld om kunnen gaan. De hoofdfiguur in deze film is niet erg meelijopwekkend. het is eerder een zielloos figuur met vrij platte verlangens. Hij probeert niet zo goed en zo kwaad zijn beetje geluk te vergaren, maar is eigenlijk al veel verder heen.

Best genoten, maar veel minder dan Bu Jian en minder dan de minste Tsai.

3.5*, maar een vrij krappe.

Inderdaad ontsnapt de film niet helemaal aan cliches en is het duidelijk een TV-film, ook de structuur en helemaal de laatste minuut komt uit de TV-film handleiding. Allemaal terechte kritiek.

Maar de sterke uitwerking die toch steeds genuanceerd en intelligent is, het geloofwaardige acteren, de integratie van de videofilmpjes en het toneelstuk in de film, het zijn allemaal dingen die de film toch een groot stuk boven het gemiddelde TV-film niveau uit doen stijgen.

3.5*

Een klein beetje minder dan de vorige vijf Naruses die ik zag, al wordt dat in de tweede helft bijna goedgemaakt met de spiegelende scenes tussen de twee duo's en die leuke Monroe-scene op het einde. Ik begrijp Mochizuki's "sense of urgency"-opmerking wel een beetje. Deze Naruse trok wat meer aan me voorbij dan de anderen, vooral in de eerste helft dus.

Toch heb ik wederom genoten en hoop op meer Naruse-releases, dat wel. Want een erg fijne regisseur met een eigen stem is het.

3.5*

Oude maten die na jaren ineens elkaar meer mogen. Daar zijn meer films overgemaakt. Over de keuze tussen een aardig dagelijks leven of iets doen waardoor je niet zult worden vergeten ook. Deze film combineert beide thema's en heeft een paar uitstekende rollen als pluspunt (Farell en Gleeson natuurlijk, maar minstens zo sterk zijn Condon en Keoghan). Wat minder ben ik te spreken over de grote gebaren in het script met name een violist die zijn eigen vingers afhakt. Dat had iets subtieler gekund, was de geloofwaardigheid ten goede gekomen. Ik vond het wel weer verfrissend dat het gestelde probleem niet is opgelost aan het einde. En zoals hier vaker is geroepen is dat Iers lekker. En de cast bestaat voor zover ik weet vrijwel volledig uit Ieren. Dus het voelt echt en niet als een aangeleerd accent.

Dit was Ozu's eerste echte familiedrama. De film waarin hij zijn definitieve stijl schijnt te hebben gevonden. Veel thema's uit deze film keren terug in latere films. Het geweldige koppel Setsuko Hara en Chishu Ryu ook.

Ik vond het wederom een prachtige film die niet veel onderdoet voor Tokyo Monegatari. Ontzettend mooi verhaal over een vader en een dochter voor wie hun tijd samen voorbij is. Over elkaar loslaten, na heel moeilijke tijden samen te hebben doorstaan. Er wordt verwezen naar de dood van de moeder, voedselschaarste en gedwongen arbeid in de oorlog en ziekte van de dochter. Achter de relatie tussen de twee zitten bergen gedeelde emotie, enorm veel gedeeld verdriet. Nu is de oorlog voorbij. Noriko is 27, weer gezond en stabiel. En al 27. En dan is het tijd om afscheid te nemen.

Ozu-films nemen de tijd om me langzaam in beslag te nemen. In het begin vind ik het al mooi. Maar tegen het einde ben ik diep geraakt. Het gesprek tussen Noriko en haar vader is prachtig, maar meer van de scenes tegen het einde (de rennende kinderen die naar de bruid gaan kijken, de lege kamers van het huis, het gesprek tussen de drinkende vader en tante en de schitterende eindscene waarin de vader thuiskomt) zijn van een enorme zeggingskracht en schoonheid.

Zeer onder de indruk van deze prachtige film.

4.5*

Op mijn DVD was het theaterstuk trouwens ondertiteld. Ik zal het een keer uitschrijven en posten voor de belangstellenden.

Geen film voor mensen die een film volledig willen begrijpen. Dat is niet de manier om deze experimentele film te benaderen.

De film bestaat uit een vrij goed te volgen narratief verhaal (de korte inhoud die hierboven staat), uit filmische experimenten en documentairebeelden. Er wordt hier en daar zelfs uit de film gestapt (in een interview met de hoofdrolspeler bijvoorbeeld). De grens tussen waarheid en fictie is erg dun. Hier en daar absurdistische humor. Maf gebruik van muziek en soms opvallende montage (onder andere hieraan zie je duidelijk dat Stanley Kubrick dit had gezien voor hij A Clockwork Orange maakte).

De film is duidelijk een product van zijn tijd. Iets als dit had een paar jaar eerder zeker nog niet gemaakt kunnen worden in Japan. Duidelijk een film die drijft op de vrije sfeer die eind jaren '60 was ontstaan. Erg interessant om daar een Japanse uiting van te zien.

Juist het narratieve verhaaltje was eigenlijk het minst boeiend aan de film. Het heeft een beetje een vervelend zeurderig ondertoontje en mist elke psychologische subtiliteit. Het controversiele einde is interessant, maar als einde aan het verhaaltje gigantisch over de top.

De film is veel interessanter in zijn individuele scenes en veel frisse, originele ideeën. En dat compenseert heel veel.

Voorlopig een 3.5*, maar dicht naar een halfje hoger.

Koyaanisqatsi revisited. Maar dan met veel minder opbouw en samenhang, waardoor het soms wel heel erg plaatjes kijken wordt. Soms erg mooie stukken, maar te vaak alsof ik een National Geographic aan het doorbladeren was. De muziek droeg ook wat bij aan de mindere samenhang. Wat wisselvallig. In zo'n meditatieve sfeer is het juist belangrijk dat je van het ene beeld in het andere glijdt, dat lukte hier te weinig.

2.5*

De donkere romantiek van de zelfkant in deze film gebaseerd op Bukowski. Die was geen fan van Rourke. Ik ben dat hier wel want hij speelt de pannen van het dak als een onmogelijke man met een ongrijpbare en irritante charme. Schroeder schiet als regisseur alle kanten op ook qua niveau , maar dit is wel een van zijn beste films.

Visueel een waar spektakel. Waar je film ook stilzet, het lijkt wel een klassiek schilderij. Erg bijzonder.

De muziek is ook al wondermooi. Erg passend bij de toon en de scenes van de film.

De voice-over is licht ironisch van toon en geeft de film zeker in de eerste helft een beetje een sprookjessfeer. (Heeft Grimm niet ook een sprookje waarbij iemand door list en bedrog steeds weer geluk lijkt te hebben?).

Ik heb me ook drie uur vermaakt en vond het tempo van de film wel prettig.

Maar:

De film heeft een wat afstandelijke toon en deed me emotioneel echt heel weinig. Het verhaal is ook niet erg uitdagend en is voor Kubrick-begrippen erg rechtvooruit.

Vanwege die mindere kanten blijft deze film wat achter bij de meeste Kubricks die ik zag en kom ik uit op:

3.5*

Knap en boeiend verhaal, maar dit is ook (met Blood Simple) de mooist gefilmde Coen die ik tot nu toe zag. Mooie decors ook.

4.0*

Op basis van twee films van Zanussi die ik nu zag is de setting (de wetenschappelijke wereld) en een deel van de thema's (hoe blijf je bij je eigen principes?) herkenbaar in beide. De vorige film is iets meer een gevoelsfilm en pakte me net wat meer. Maar dit is een film die veel gedurfder was in de Poolse dictatuur van die tijd omdat de academische wereld ook duidelijk de hele Poolse samenleving kan zijn. Ook deed de film me in een bizarre gedachtekronkel van mij denken aan Kinatay van Mendoza, omdat de jonge docent uit deze film ook in een situatie gemanipuleerd wordt waar hij hoe dan ook besmet uitkomt. Wat er ook gebeurd, zijn principes zijn op een effectieve manier gedood en nog heel vroeg in zijn carriere ook.

Laten we hopen dat ze dat doen. Deze fascinerende docu is het waard. De regisseur verklaarde dat het niet meewerken van de hoofdpersoon uiteindelijk meer zegt dan zijn waarheid gedaan zou hebben. Hij heeft gelijk.

3.5*

Dat viel me inderdaad ook op. Zelfs tegen het einde een complete dialoog tussen Yuko en stiefmoeder waarin alle gevoelens uit de film nog eens uitgebreid werden uitgesproken.

Toch jammer dat ik het veel bediscussieerde Ai No Yokan niet heb gezien, want zo'n radicale meningsverschillen maken nieuwsgierig, nog nieuwsgieriger nu ik ook een tweede film van Masahiro Kobayashi heb gezien. Qua stijl is er een duidelijke handtekening. Wat vale kleuren. veel handheld camera, geen muziek en veel nadruk op dagelijkse bezigheden bijvoorbeeld. En net als de andere film die ik zag vond ik het best interessant, maar geen hoogvlieger. Met een tamelijk ongeloofwaardig verlopend verhaal dat nergens echt een diepere lading krijgt. Best sfeervol verder, maar hier krijg ik ook niet het idee van dat Kobayashi veel meer dan een aardige regisseur is in de hedendaagse Japanse cinema.

3.0*

Grappig detail was dat blijkt dat Spar-supermarkten zelfs tot in Japan bestaan.

Ik zag van Wertmuller alleen Pasqualino Settebellezze die mede dankzij een TV uitzending (als keuzefilm bij Zomergasten) veruit de meeste stemmen op de site heeft. Een groteske en uitbundige film over fascisme. Met soms tamelijk ongemakkelijke humor bovenop de ellende.

Dit is behoorlijk anders, veel minder uitbundig. I Vitelloni wordt door Pippo al genoemd en dat was ook de film waar ik aan dacht. Maar dan in het zuiden. Ik dacht dat er vooral in een accent werd gesproken, maar Pippo noemt het spraakgebreken. Ik geloof het meteen.

De film gaat over een dorp. In het verleden woonde er nog adel en was er een duidelijke verdeling: De adel bezat de grond en het volk boerde op die grond. De adel is weg (op een gravin die geen gravin meer is na en zij heeft heimwee naar vroeger tijden). De familie van de notaris was vroeger fanatiek fascistisch, maar de notaris is nu een man die zijn kinderen verrot scheld en niet wil dat ze met boerenfamilies omgaan. De boeren kwamen in 1947 nog een keer in opstand, maar nu is er af en toe een slap protest. Verder gebeurt er niets meer. Iedereen die ooit idealen had is ze nu kwijt. Maar het dorp kennen ze en aangezien volgens de film er alleen gepraat wordt en niemand iets veranderd blijft het dorp hangen in de sfeer van verloren idealen.

De film is, zeker in de drie stukken met voice over spottend over het dorpje. De wereld draait door, maar het dorpje mist elk levensdoel en idealen zijn iets wat ooit was.

Behoorlijk pessimistische film. Pessimistischer dan ik me I Vitelloni herinner. Wederom en Wertmuller die ik boeiend vond zonder dat ik echt heel erg werd meegesleept.

Kijk, films met een confronterend en gewelddadig einde kunnen prima werken, maar dan moet er wel een soort van interessante context zijn. Of een spannende aanloop desnoods. daarvan was hier veel te weinig sprake. Escalante gooit drie verhalen die wel al vaker gezien hebben (het lot van illegale arbeiders, de misere achter de deuren van de Amerikaanse suburbs en de onvermijdelijkheid van geweld in een blender en dan komt er eigenlijk niets uit dat we niet eerder beter hebben gezien. Het eerste deel werkt nog het beste. Vond het begin zeker niet slecht. Het Amerikaanse gezin was echter behoorlijk bedenkelijk. Zeker toen mama nog even naar de Crystal Meth begon te grijpen nadat ze haar zoon had beschuldigd van drugsgebruik, wel erg flauw. En ja die ene scene was wel een knappe schrikscene, Escalante zou een horrorfilm kunnen maken, maar dat is het dan ook wel.

2.0* voor het begin vooral.

Stem 1750.

Hmm.

Bij vlagen geniaal (vooral de camera in de meer expliciete scenes) die maar weer eens verraden dat Reygadas'films op dat gebied echt nauwelijks overtroffen worden. Echt bloedmooi. Mooie casting ook, op uitstraling, op hoofden. Daar hou ik van.

Maar dan de invulling van al dat moois, het plot. Dat pakte me niet. Een hoop schuld en boetedoening in katholieke zin. Verfrisssend wel om sommige dingen gewoon te laten zijn , de reden van de kidnap doet er bijvoorbeeld voor de film eigenlijk niet toe en zit er dan ook niet in, maar als geheel zat het naratief, hoe minimalistisch ook me in de weg. En daardoor is de film tegen het einde ook duidelijk minder dan in het eerste dikke uur.

Blijven staan: sfeer, personages, camera en muziek. Allemaal mooi en dat doet de balans positief uitslaan.

3.5*, net als Japon, maar pas bij Stellet Licht vallen voor mij alle Reygadas-ingredienten echt op hun plek.

Volledig mee eens. De film had sowieso nogal een verward onzinscript.

De eerste film was intrigerend met schoonheidsfoutjes. De tweede is gewoon een ongelofelijk prul. Zoveel "gevoelige" laatste woorden voordat iemand overdramatisch ter aarde stort, daar zou zelfs de allerslechtste Amerikaanse oorlogsfilm zich nog voor schamen. Een ontzettend irritante schoolmeester. Slecht gefilmde, saaie gevechtsscenes. Er deugt vrijwel niets van. De eerste film boodt mogelijkheden genoeg voor een goed vervolg en dan komen ze met dit.

1.0*

Beresterke film. In tegenstelling tot een paar van de bovenstaande meningen vind ik het fragmentarische juist een van de sterkste punten aan de film. Trek dat weg en je haalt de kracht (het realistische en het laten zien van alle kanten) uit de film. Ik ben blij dat ik niet alleen Ali en de kolonel heb gezien. Dat had waarschijnlijk een veel minder interessante film opgeleverd.

Het is opvallend dat ik door deze film tot de conclusie kom dat een film in een nieuwsreportageachtige vorm (wat uiteindelijk ook gewoon een stijlmiddel is) zo'n fel realistisch effect geeft. De flarden voice over waarin je vaak een journalist lijkt te horen, het cameragebruik, bijna alles heeft dat gevoel. We zijn zo gewend aan bepaalde manieren van werkelijke gebeurtenissen laten zien, dat die manier in drama meteen een sterk realistisch effect heeft.

Mooi gebruik van close ups van gezichten ook. Vooral het moment dat de drie vrouwen bomaanslagen gaan plegen. Voor de bommen onploffen zie je mensen die het niet gaan overleven in close up in beeld. Simpel idee, maar het maakte het allemaal erg indrukwekkend.

Ook de kleine huisjes in de benauwende Arabische wijk, het doolhof van smalle straatjes waarin je niet weet wat er om de hoek plaats vind zal ik lang onthouden.

Ik ga voorlopig even voor een hele dikke 4.0*, maar dat wordt misschien nog eens meer.

Een anti-cynische film over mensen tegenkomen die je een beetje vooruit helpen. Bijna naíef, maar daarom werkte het meestal wel bij me. Iets overdadige pianoklanken, soms ook waar stilte beter had gewerkt. Stilte die op heel veel plekken in de film gelukkig wel zit. Ik was juist blij met de ondertitels en vond het in deze film veel beter werken dan een voice over had gedaan.

Het einde is bijzonder mooi en deed me bijna 4.0* geven, maar dat haalt de film toch net niet.

3.5*

Monte Hellmans lowbudget debuut voor Roger Corman is een stuk minder dan de aardige film die Scorsese voor hem maakte of zelfs de echt sterke van Peter Bogdanovich. De monsterscenes zijn wel leuk, alleen het verhaaltje erom heen stelt zo bar weinig voor dat een dik uur al wat lang is. Maar Corman die beginners een kans gaf, het blijft geinig om te zien.

Voor het eerst dat ik een Amicus-film zie. Zoals hierboven al gemeld een concurrent van Hammer, maar dan wat minder gevierd en met minder hedendaagse fans. En hier in de nadagen. In 1977 ging de studio ten onder. Deze film laat zich het beste omschrijven als Agatha Chistie met weerwolven en wat actie als seventies touch. Tevens muziek die je eerder verwacht in blaxploitation (vooral die in de openingsscène). Toneelmatig overacteren van de hele cast en niet in het minst van Lockheart (niet onbekend met blaxploitation trouwens). Gebaseerd op een pulpverhaaltje van de Amerikaan James Blish. Decor is heel ouderwets. Lockheart speelt een om onduidelijke redenen rijk man op een estate vol met technische snufjes. Hoewel de regisseur het idee haatte vond ik de werewolf break en heel aardige gimmick. Luchtige nonsens. Niet erg goed, maar wel heel vermakelijk en makkelijk om de film veel te vergeven.

Oef. Ik kon hier bar weinig mee. Huston was in deze tijd naar Europa gevlucht en dit was zijn tweede film daar en op basis van die twee functioneerde hij beter met meer controle van de en grote studio. Die hadden hem nooit dit script laten verfilmen. Geen parodie op een noir zoals ik het weleens omschreven heb zien worden maar een soort parodie op de avonturenfilm op exotische locatie zoals Casablanca of The African Queen die er probeert mee te spelen dat de wereld verandert en dekoloniseert, maar de film is veelal gewoon echt niet leuk en biedt ook geen plot dat me aan het handje meenam. Geen van de sterren komt goed uit de verf in deze puinhoop.

Ik ken mensen die tot de beste films van het jaar vind behoren en ik ken ook mensen bij wie dit op hun floplijstje hebben staan. Zo'n verdeeld oordeel maakt wel nieuwsgierig. Maar ik ben hier zo'n saaie eikel die er ertussen zit. Ik vond het eerste uur erg goed, maar wat daarna kwam een stuk minder. Ik zag een film die origineel was en waar veel goede ideeën inzaten. Maar ook een die een goede editor had kunnen gebruiken.

Ik begin na twee films aan te voelen waar de zwakke plekken van Aster zitten. De film werkt voor mij om twee redenen niet helemaal. En die zaten allebei in wat minder ernstige mate ook in Midsommar (zijn debuut heb ik niet gezien) De film is veel te lang en verliest zich nogal eens in loze zijlijntjes en nieuwe wereldjes die weer verdwijnen als de film wat verder is. En de films grootste handicap: De film is op zijn best als je een band met de realiteit hebt die verstoord is omdat je in Beau's hoofd zit, maar de film raakt die band met de realiteit regelmatig helemaal kwijt en dat maakt dat de film veel minder goed werkt en bijvoorbeeld lang niet zo verontrustend is als dat hij ooit zou kunnen zijn.

Biografische film die bijna exact is opgebouwd als de gemiddelde sportfilm en in die zin voorspelbaar en heel rechtlijnig is. En eigenlijk is dat maar beter ook (met deze regisseur & crew dan toch), want de dromerige scenes waarbij uit die voorspelbaarheid wordt gestapt zijn bepaald niet de sterkste van de film.

Er zijn een paar verschillen met de gemiddelde sportfilm.De overwinning op het einde wordt behaald als Parinya al verworden is tot een soort circusatractie en is verre van het hoogtepunt, het hoogtepunt ligt in deze film in het worden van zichzelf. Dat maakt deze film net anders dan de gemiddelde als-je-maar-wil-behaal-je-elke-overwinning-sportfilm.

Op het thema na geen al te bijzondere film. Soms erg dik aangezet, maar het fascinerende thema en de leuke hoofdrol houden de boel met gemak overeind.

3.0*

Vooral veel cliché's in deze film die daardoor af en toe qua verhaal nogal in de buurt komt van lopende band TV-films. Zoals in dat hele stuk waarin ze logeren bij een familielid. Weet die val ook weleens te ontwijken door niet te uitgesproken te zijn het eindigt godzijdank niet met een van de ouders die een groep mensen toespreekt over haar ervaring, maar is daarin niet zo geloofwaardig eigenlijk. De nadruk ligt iets te sterk op de voorspelbare en niet altijd realistische relatie tussen de ouders onderling en iets te weinig op het proberen te begrijpen van hun zoon.

2.5*

Dit soort verslavingsdrama's zijn gevaarlijk en dan ook nog waargebeurd. Het is een genre waarin vooral veel clichéfilms zijn gemaakt en je moet een goede filmmaker zijn verder te komen dan een ware woensdagavondfilm. Nou is Van Groeningen dat gelukkig met ook een mede door hem geschreven sterke script. Verder geholpen door de heel precieze, maar vaak associatief aanvoelende montage van Nico Leunen (heel belangrijk in deze film), fijne muziek en prachtrollen van met name Carell en Chalamet. Opvallend was het kleine rolletje van Andre Royo in een rol die een voortzetting zou kunnen zijn van zijn rol in The Wire. Hij was het wel niet, maar het leek even of ik zag waar Bubbles nou was, 10 jaar later.

Vijfde film die ik van Van Groeningen zie en ik vind het zijn beste.

Nogal overgewaardeerde film. Russel Crowe is eendimensionaal. Schizofrenie verbeeldt hij als iemand die binnensmonds praat met een paar tics. De regie is erg voorspelbaar. Terwijl het verhaal enorm veel mogelijkheden heeft voor een creatieve regisseur om wat mee te doen. Het script is zo-zo. Matige dialogen. Ik begrijp niet waarom deze film zoveel oscars kreeg. Maar dat begreep ik bij wel meer films niet. (het ook enorm overschatte The English patient bijvoorbeeld). Door een aantal erg goede bijrollen kom ik met moeite op 2.0*

Toegegeven: Ik ben niet echt een Led Zeppelin-fan. Maar ik respecteer ze wel en ze zijn een boeiende schakel in de popgeschiedenis.

Deze film is vooral het resultaat van vier individuele interviews. Met Robert Plant, John Paul Jones en Jimmy Page en een opvallend goed passend archief interview met John Bonham (die stierf natuurlijk in 1980 en dat was ook het einde van de band). Daarbuiten wordt de film geillustreerd als een scrapbook. Veel foto's (ook kinderfoto's) en spulletjes als oude concertaankondigingen en concertkaartjes. En daarbij nog concertbeelden, waaronder beelden uit een heel vroeg stadium. En zoals genoemd zijn er best vaak complete nummers in te horen en dat is zeker bij deze band wel een pluspunt. Nummers van Led Zeppelin werken nog minder goed in fragmentjes dan veel andere bands.

De film idealiseert Led Zeppelin enorm en is het verhaal zoals de drie levende leden het willen brengen. Er is geen enkele rimpeling te vinden in de film. Het wilde rock 'n roll-leven waar de band ook bekend om was wordt genoemd in één bijzin. Kritiek die je op de band kan hebben (het soms iets te vrij citeren van anderen bijvoorbeeld) komt helemaal niet aan bod. De info in de docu is iets te gladgestreken. Bovendien stop de film na Led Zeppelin 2. Dus het lastiger einde komt niet in de film voor.

De film vertelt ook wel aardig wat interessants. Bijvoorbeeld hoe allerlei muzikale klussen (allerhande sessiewerk, Jimmy Page in the Yardbirds enz.) van voor de band de muzikanten vormden en zorgden dat ze al geroutineerde en veelzijdige spelers waren vanaf het begin. Ook de vroege invloeden komen aan bod. Maar ik had liever wat meer kanten in de film gehad.