Opinions

Van zijn geloofwaardigheid moet deze film het niet hebben. Nou zijn film noirs meestal niet erg realistisch maar deze is niet erg geloofwaardig in zijn eigen wereld. Als spionnen die graag atoomgeheimen zo onvoorzichtig zouden zijn als hier dan had de VS weinig te vrezen.

Nou is daar nog wel overheen te stappen als de film veel extra's te bieden heeft, maar dat is er eigenlijk ook niet. De regie heeft echt geen enkel ander doel dan het verhaal vertellen. De film is vrij sfeerloos. De hoofdacteurs staan op de automatische piloot te spelen. Nou is dat zeker bij Robinson beter dan veel acteurs in hun beste rollen. De film is niet erg goed in het opbouwen van spanning. Het is niet echt een ramp, maar deze film is wel duidelijk de minste van de maand tot nu toe.

Wat is dit voor film? Horen westerns altijd period pieces te zijn? Zijn film noirs altijd in zwartwit en in de stad? is de engszins onduidelijke moraliteit van deze film weer teken dat dit noir is? Of heeft wikipedia gewoon gelijk? Zij noemen dit een film noir crime western film.

De setting is wel interessant een boerderij in the middle of nowhere terwijl de periode van pioniers al heel lang voorbij is. De vader van de Jean Simmons-figuur is daarheen verhuisd als filosoof met een tamelijk vlak uitgewerkte teleurstelling in de wereld. Simmons wordt verliefd op Calhoun en wil hem cultuur bijbrengen of eigenlijk gewoon redden.

Is het goede film. Mwaoh. De film heeft een vrij aardig idee, maar de uitwerking werkt niet echt. Simmons en Calhoun hebben 0,0 chemie. De cinematogafie is dik in orde en het is te begrijpen waarom dit in kleur ging. De film wordt ook nooit beter dan de sterke eerste 20 minuten.

ik rond wegens de interessante genreclash naar boven af.

Budd Boeticher was ingehuurd, tien jaar voor deze film, bij de stierenvechtersfilm die ik onlangs zag, Blood & Sand, als adviseur. In de tussentijd was hij B-filmregisseur geworden en had hij een filmidee wat zeer los op zijn eigen leven was gebaseerd. Boetticher had namelijk leren stierenvechten. Ondertussen werd deze film van de grond getild door John Wayne in een van zijn vroegere productiepogingen. Boetticher maakte een zeer respectvolle film (en niet een die drijft op melodrama zoals Blood & Sand). Wayne zag daar het geld niet zitten en hakte flink in de film met John Ford en hij ging terug naar 87 minuten, zodat deze kleine film in een double bill kon.

Deze film had veel authenticiteit. Bijfiguren speken Spaans. Steierenvechtersscenes zijn realistisch en de film zoekt naar een verklaring wat mensen drijft tot vechten. Dat voelt goed, maar het respect zit de film ook wel en in de weg en 124 minuten is lang. Boetticher beschouwde het als een van zijn beste films. Zo tevreden was ik niet.

Erg Russisch op een bepaalde manier, maar ook lekker dwars. Fraai en met zorg gefilmd, soms een soort Russische geslotenheid. Op de beste momenten Sokurov-light en een prettig wiegend tempo voor de vroege ochtend. Maar ook een overdaad aan dialogen die lang niet altijd werken, waardoor de roes niet helemaal lukt.

Lekker dwars is dat de film in deze tijd van nieuw Russisch Nationalisme een grote, trotse gebeurtenis terugbrengt tot iets kleins, op het banale af. Tegelijk weet de film de korte, relatief open periode van de Sovjet Unie voelbaar te maken.

Imperfect, maar heel interessant.

3.5*

Köhler lijkt me op basis van twee films te liggen. Zijn nieuwste Das Freiwillige Jahr beviel me een paar jaar geleden ook al. En ook dit debuut vond ik erg goed.

Bungalow is een weergave van Paul. Een jongen van een jaar of 19 die in het leger zit terwijl dat niets voor hem is. Maar wat dan wel wat voor hem is weet hij zelf ook niet. Zijn leven is vastgelopen in iets dat je een depressie zou kunnen noemen. Hij uit dat door te bescheiden om zich heen te schoppen. Bijvoorbeeld door gewoon niet terug te gaan naar het leger. En door dingen te doen en meer nog niet te doen met het doel om weer wat te voelen. Of het uiteindelijk lukken gaat laat de film enigszins in het midden. Al is het feit dat hij moeite doet om aan militaire politie te ontkomen een goed teken (tenmnste dat is wat ik zag, maar de film laat het eigenlijk in het midden)

Fijne film, heel gevoelig als je de ongeïnteresseerde houding van Paul een beetje wegkrabt.

Ik kon er weinig mee, ik vond het zelfs saai. Aardig geschoten, maar een verhaal met broers, sjamanen en bovennatuurlijke toestanden wat niet aan mij besteed was. Niet echt slecht, maar ik moest me er veel te veel doorheen slaan om hier meer dan twee sterren aan te geven.

2.0*

Westerns zijn nog steeds niet de meest aantrekkelijke films voor me, maar ik zie zo langzamerhand meer en meer westerns die ik goed vind.

Tweede Leone western die ik zie en ik kies toch C'era una Volta il West boven deze. Die film is een universeler verhaal, is emotioneler, grootser. En heeft een mooiere (trieste) sfeer. Ook zitten daar meer mooie zwijgzame scenes in waarin Leone echt erg goed is. Die film vond ik vooral veel intrigerender.

Dit is de film met meer actie, meer (niet altijd geslaagde) humor, een verhaal dat wat makkelijker van A naar B gaat (met soms wat te veel toevalligheden). Het laatste uur vond ik het sterkst. Met de scene waarin The Ugly haast wanhopig naar het juiste graf zoekt als mooiste. Ook de spanningsopbouw naar de shootout is erg sterk. Goede koppen ook bij de drie hoofdrollen, terecht vaak in beeld genomen. Morricone snapt verschil tussen de twee films en schrijft dus ook duidelijk andere muziek.

Leone is geen optimist. Iedereen in deze film handelt uit egoisme. Door de oorlog wordt dat extra zichtbaar. Een scene waarin dat duidelijk zit is wanneer The Good een stervende man zijn jas en een paar trekjes van zijn sigaar geeft. Als de man sterft neemt hij zijn jas weer mee. Hij heeft 'm nog nodig.

Ik begrijp wat hier zo goed aan gevonden wordt en vond het een lekkere film. Maar een echte favoriet van me is het niet.

Ruim 3.5*

Aangenaam meanderende documentaire die met poëzie als verzet als kapstok ook een warm en menselijk en bovendien vaak mild grappig beeld van Myanmar geeft. Poëzie is minder expliciet dan gewoon je mening geven en is misschien daardoor veel gebruikt in het tot voor kort erg onderdrukkende regime van Myanmar. De onderdrukkende overheid kon er geen vat op krijgen en gooide daarom dichters in de gevangenis. Pas sinds kort is Myanmar langzaam maar zeker vrijer en democratischer aan het worden (in deze film zit een schitterende scene die recht uit de verkiezingscampagne komt een van de hoogtepunten) en blijkt dichten ook een volkskunst in het land.

Een mooi, hoopvol snapshot van een land in transitie.

Bij de optiteling coole muziek en jaren '60 stijlvolle beelden (ja!) en daarover heen twee hoogdravende Engelstalige gedichten (nee!). Even vreesde ik voor dub, maar dat was gelukkig niet zo.

Voor mijn gevoel veel meer een formulewerkje dan de andere pinkfilm die ik vandaag zag. Hoewel de gebeurtenissen in de film tamelijk bizar zijn. Erg moralistisch ook. Denken aan geld en genot zijn eigenlijk fout en worden bestraft. ze leiden overduidelijk tot meer ongeluk.. De film is regelmatig lollig en over-de-top (en dan ook erg dik aangezet geacteerd), maar niet genoeg om een waar cultfestijn te worden, al zit er één scene in die zo bizar is dat menig slechte smaak-liefhebber daarvoor deze film al zou moeten zien.

2.5*, maar als ik al 14 van dit soort films gezien zou hebben was het msschien lager geweest.

Een lichtvoetige variant op de typsiche gritty politiefilms van begin jaren '70. Maar door de humor en lichtere toon heeft het ook wel weg van een 80's buddycop film. De film wordt gedragen door het charisma van Gould en Blake. Qua script soms wat anekdotisch, maar niet onaangenaam.

Ik ben geloof ik het meest enthousiast hier. Ik vond het een erg sterke film.

Mooie achtergrond om te beginnen. In het verarmde Tokyo leeft een sloppenwijk zo ongeveer helemaal op een enorme Amerikaanse marinebasis die daar is door de naoorlogse vredesverdragen. Vrouwen zijn tegen betaling "maitresse" van mariniers en er is een flinke hoeveelheid georganiseerde misdaad rondom de basis. In alles wordt handel gedreven. Ook in varkens als ineens varkensvlees veel op lijkt te brengen op de plaatselijke markt en alles is ergens wel verweven met die basis. Die achtergrond kan bijna als metafoor dienen voor de verwevenheid van Japan met de VS in die tijd.

De film heeft inderdaad wel wat weg van Oshima's Naked Youth (en ook van The Sun's Burial trouwens), al is deze film geschoten in fraai zwartwit cinemascope met prachtig camerawerk. Een film met donkere nauwe straatjes vol corruptie en misdaad. Uitbundig en rauw. Kilometers verwijderd van het ingetogen en subtiele Japan van Ozu, die de Amerikaanse invloed laat zien met een reclamebord dat even in beeld komt.

Ook vol met wrange humor en een hoogtepunt dat grappig, pijnlijk, over de top dramatisch en momorabel is. En een geweldige rol trouwens van Hiroyiko Nagato. (Op IMDB lees ik dat hij als kind al debuuteerde in een door onder meer door Mizoguchi geregisseerde propagandafilm uit de tweede wereldoorlog, in meer films van Imamura zat en tot op de dag van vandaag acteert (o.a. in Takashi Miike-films. Ik blijk 'm te kennen als de mannelijke hoofdrol in Akitsu Onsen van Yoshida van een jaar na deze, ik had 'm niet herkend).

4.0*

Het moet gezegd worden. Eigenlijks speelt Keaton hier hooguit derde viool. Arbuckle is de ster (hij oogt trouwens jonger dan de 29 jaar die hij hier was). en heeft ook een tegenspeler. Arbuckle is Fatty dus is St. John Slim. Fatty & Slim. De dikke en de dunne dus. Al associëren we daar natuurlijk een ander duo mee. DE humor wordt vooral gehaald uit Fatty en Slik die verkleed als meisjes in een weershuis voor meisjes belanden en verliefd zijn op hetzelfde meisje. Dat meisje wordt gespeeld door Alice Lake, maar in tegensteling tot de belangrijkste heren en zelfs de hond heeft zij geen credit. Dat zegt misschien wel iets over de verhoudingen ruim een eeuw terug. Ben benieuwd waneer het talent van Keaton volop boven komt drijven.

Grappig om alle commentaren hier te lezen van die enorme voor- en tegenstanders bij deze film. Opvallend dat de meningen zo gepolariseerd zijn over een film die ik erg aardig maar verre van een meesterwerk, maar ook bepaald geen vervelend onding vond. En natuurlijk zitten er een paar plotholes en rare sprongen in deze film (dat is nogal duidelijk en het maakt de film er inderdaad niet sterker op), maar ik zie ook regelmatig commentaren waarin plotholes worden genoemd die er helemaal niet zijn.

Ik vond het heel aardig luchtig vermaak, heel wat beter te verdragen dan sommige andere hooggewaardeerde films hier.

Ik hou het op een 3.0*

Best flauw en heeft niet zoveel om het lijf uiteindelijk, maar een half uurtje is dit ideetje nog wel te doen.