Opinions

De film speelt zich zo'n beetje af op het moment in je leven dat je verhoudingen tot anderen veranderen omdat je je andere kanten op ontwikkeld. En is vooral een subtiele observatie hoe verschillende prachtig geschetste karakters daarmee omgaan en vooral ook met elkaar natuurlijk. Veel geprezen is Jeannie hier, maar ik wil ook even Merrill noemen als een fraai gelaagd en genuanceerd personage. Drama op de vierkante centimeter, komedie vooral als relativering. Meer karakter- dan plotgedreven. Zag lang geleden Mutual Appriciation. Deze voelt tegelijk scherper als ook gevoeliger dan hoe ik me die film herinner.

Oef. Vreselijk vond ik dit. Moeilijk uit te zitten zelfs. Vol geforceerd gezochte conflicten en totaal, maar dan ook totaal onleuke humor. Scenario is vreselijk. Yes-R is geen aanwinst voor de Nederlandse filmindustrie, maar ik vond eigenlijk niemand echt overtuigend. Plien van Bennekom is haar dik aangezette zelf terwijl Geert de Jong en Ad van Kempen bijvoorbeeld veel ingetogener spelen en Sabri Saad El-Hamus droge opmerkingen mag maken. Samen in een scene werkt meteen helemaal niks meer.

De optiteling was erg leuk en de instumentale interpretaties van Een Beetje Verliefd van Hazes op de soundtrack, dat was ook een aardige vondst.

Daarvoor 1,0* , verder snel vergeten.

Drama op de automatische piloot. Normaal 2.0*, maar vanwege grove ongeloofwaardigheid (de rechter veroordeelt Jake vanwege doodslag, terwijl hij even daarvoor zegt dat het een ongeluk was. een half punt eraf.

1.5*

Films met heel veel dialoog zijn gevaarlijk. Maar hier werkt het heel erg goed. De film is echt goed. Twee mensen, een beetje zoals ik, die wat teveel nadenken soms, komen elkaar tegen en communiceren. Dat is eigenlijk alles. Maar tegelijkertijd is het veel meer dan heel veel andere films.

4.0*

Lumet eindigt met een New York-film die een beetje refereert naar zijn seventies New York-films. Maar zo goed als bijvoorbeeld zijn meesterwerk Dog Day Afternoon is dit absoluut niet. Vond het gespring in de tijd in deze film nou juist wel weer aardig werken. Het maakt gek genoeg van de thriller een drama en dat verbloemd een beetje dat de film als thriller niet helemaal uit de verf komt. De film drijft op de acteurs die erg goed zijn en de spiraal naar beneden. Zodra het meer straight forward wordt tegen het einde komen de zwakke plekjes wat steviger bovendrijven. Maar Lumet, Hawke, Hoffman en Finney trekken dit flink boven de middelmaat uit.

Kleine 3.5*

n de jaren '60 werd er geëxperimenteerd met sessies onder invloed van LSD met overlevenden van concentratiekampoverlevenden die leden aan wat toen concentratiekampsyndroom of overlevendensyndroom werd genoemd. De bevrijdde mensen (ten tijde van deze documentaire pas 25 jaar geleden) die zulke extreme dingen hadden meegemaakt dat hun hele bestaan in het teken stond van hun trauma's. Met LSD werd getracht om emoties uit zo'n persoon te halen om de meer conventionele therapie te helpen en Joop uiteindelijk te laten leven. Die emoties komen en zijn niet altijd samenhangend en voor de overlevende Joop nogal overweldigend. Je ziet iemand intens lijden en herbeleven en je kunt er niet volledig bij.

De film begint met het inbedden van de sessie in een soort college en daarna volgt een samenvatting van 40 minuten van de sessie van uren. Nog eens bijna 25 jaar later kreeg deze documentaire een vervolg, De Prijs van Overleven , die ga ik morgen zien. Wat ik weet is dat die film het optimistische einde van deze relativeert, Het hielp minder dan hier voorgespiegeld.

Geweldig einde. Zo'n einde dat de film echt beter maakt. Was er een beetje bang voor toen ik de film keek Gaat dit niet hard naar een wat platte anti-moderne-tijd fabel? Gelukkig trekt het einde de film eigenhandig naar een hoger niveau en bleek het gelukkig niet bepaald het centrale punt van de film te zijn. Sellers is fijn en ook de bankier is genuanceerd genoeg.

Hoewel ik Ashby's Harold and Maude toch een stuk beter vind, was dit ook een mooie film.

3.5*

Doordat deze film twee keer in Kino was blijven er nu nog maar twee films van Hou Hsiao Hsien over die ik nog niet zag

Dit is een historische film over de nogal ingewikkelde ontstaansgeschiedenis van Taiwan. Taiwan was decennialang bezet door Japan. Na de Chinese burgeroorlog werd het een land waar een handvol Japanners, de oorspronkelijke bewoners en verschillende groepen Chinese verliezers (zeg maar de nationalisten). En allemaal hadden ze een ander beeld van het land. Daar gaat deze film over.

Iedereen in Taiwan had oorlog achter de rug, jarenlang. Er was hoop om weer een toekomst te krijgen maar al snel verzande Taiwan is een rechtse dictatuur. Vol met kapotgeslagen idealen. Een land dat met dwang een geheel werd. De film is niet makkelijk te volgen. Je wordt niet aan je handje meegenomen. In de film worden vijf verschillende talen gesproken. Dat hoorde bij het verscheurde land dat het was. Maar als iemand die geen van die talen spreekt hoor ik niet altijd het verschil. Al is er een soort vierdubbele talkscene waarin gesprekken live vertaald worden Er is ook nauwelijks tijdwaarneming.

Maar sowieso is Hou wellicht de regisseur die me stillistisch het vaakst erg aanspreekt. Fraaie nachtscenes buiten (al speelt de film vooral binnen. Hou laat scenes uitspelen en filmt prachtig subtiele bewegingen. Vaak lopen figuren ook het frame uit en in , Op een gegeven moment is er een scene met een baby en de film laat het kind baby zijn. Ook de baby gaat in en uit het frame.

Een van de mooiste scenes die ik dit jaar zag is het moment dat een man gewond binnenkomt Je ziet de hele gebeurtenissen door de reactie van de mensen in het huis. En pas veel later de man zelf.

In Taiwan werd martial law ingevoerd in de tijd dat de film speelde en daardoor was er geen vrijheid van meningsuiting. Toen deze midden jaren '80 terug kwam was er binnen hele korte tijd deze film.

Maffe, boeiende film. De Kaspar Hauser-verfilming gaat op de to see lijst, want dit is zo'n film waar veel interessante ideeën inzitten, maar die als geheel verre van perfect is. Kan maar zo dat er veel betere films van Manuli gaan komen. Deze is vooral ondanks zijn beperkte lengte toch aan de lange kant. En erg hermetisch. Geen idee of de regisseur hier nou iets mee wil vertellen of dat hij gewoon speelt met het Godot-gegeven. Maar de beelden waren mooi en de humor ongrijpbaar en vol intrigerende herhalingen en de dancemuziek eigenzinnig.

3.0*

Matige film met een intrigerend uitgangspunt. Nogal verward script. Af en toe mooi, maar vaak ook totaal ongeloofwaardig. Daniel hopt me wat al te eenvoudig van de ene scene naar de andere. De film lijkt soms een sociaal statement te willen maken en dan weer een innerlijke identiteitscrisis te willen verbeelden, maar beiden lukken nauwelijks. Veel goede bedoelingen, veel gemiste kansen. Aan Gosling lag het niet trouwens.

2.0*

Echt wel met afstand de leukste Fatty-Buster film tot nu toe. Waar in de vorige film Out West (nog net op MM) en in de film hierna Moonshine (ook niet en bovendien zijn daar nog slechts fragmenten van, de rest is verloren gegaan) het westerngenre en het misdaadgenre in 1918 al bekend genoeg blijken om er grappen over te maken is het hier gewoon weer een decor en geen genre. Maar de film is vooral leuker omdat hij meer samenhang heeft een daardoor een variant op een eerdere grap mogelijk is de werking van de lift met name. Een film met een paardentram ook, die reden toen dit gemaakt werd nog rond. Nog een leuk klein grapje is dat de bank naast het hotel "The Last American Bank"heet als variant op "The First American Bank"die nu en toen echt bestaan/bestond. Ook het deel waarin Fatty Kapper is is echt leuk. Buster komt langzaam meer naar de voorgrond maar Fatty is nog altijd de ster.

Heel Italiaans. Bijna ouderwets. Uitbundig en lekker chaotisch soms. Heel leuk was dat Cate nog weleens tegen de kijker sprak. Als variant op de ook flink aanwezige voice over. De film heeft een heel lichte toon en daardoor is de enorme hoeveelheid ellende een stuk makkelijker te verteren. Er zit een stuk in het begin waar de film langzaam de andere personages in het gezin voorstelt en daar is van alles mee aan de hand. In een zwaarder getoonzette film was dat wel heel veel ellende in een keer geweest, in deze film kan het wel. Soms knap vanuit het oogpunt van een twaalfjarige. De boekoorsprong wordt wel verraden door de voice-over en een paar niet helemaal uitgewerkte stukjes. Aangename film.

3.5*

Ik blijf bij dezelfde waardering na herziening. Zonder het kleine voorvoegsel, maar ben het niet bepaald meer hiermee eens. In de bios zag ik een film die helemaal niet zo recht vooruit was. Maar een film speelt met dromen en fantasieën en werkelijkheid. Met die blik past ook het einde veel beter. Een die je deels zelf laat bepalen waar die grenzen liggen ook.

Verder kun je je afvragen wie de uiteindelijke bron is van de fantasie: Deneuves karakter, Piccoli's karakter, Bunuel zelf. Ook daar speelt de film en vrij boeiend spel mee. Maar het is zeker niet Bunuels beste. Dat vind ik ook 16 jaar later niet. Ik hou erg van sixties Deneuve en ook hier draagt ze de film, dat vind ik wel nog steeds.

Het idee is beter dan de film helaas. Leuk om Piccoli hier te zien, maar Ogier is echt geen Deneuve en de film neemt een lange niet onaardige aanloop naar een confrontatie die uiteindelijk tegenvalt en maar een goed kwartier duurt.

Ik heb me best vermaakt met een verhaaltje dat alleen maar actueler is geworden. Maar ik vond het een verre van indrukwekkende film. Gewoon best leuk. Met een geinige druk babbelende hoofdrolspeelster en aardig sentimenteel einde.

3.0*

Vond het een matig doordeweeks filmhuisdrama. Het is allemaal niet echt slecht maar een eigen smoel vond ik ook niet echt. Er gaan ook wel een aantal dingen mis. Zo zijn sportscenes in films best moeilijk en de handbalwedstrijd uit het begin vond ik dan ook erg weinig overtuigend. Een groter probleem is de stapeling van drama in het script. Net of Pizzi bang is dat zijn publiek verveeld zal raken. Dus mag er een zus met huwelijksproblemen en een gewelddadige man opdraven en heeft het gezin in een duidelijke verwijzing naar het economisch moeizame Brazilie financiële problemen waardoor ze het zomerhuis misschien moeten verkopen, van dat soort dingen zou iemand al in de stress schieten. Maar het leidt in deze film vooral af van waar het om zou moeten gaan, een moeder die haar zoon moet loslaten. En die kern komt dus maar heel af en toe aan. Op het festival aangekocht hoorde ik. Ik had het niet gedaan, was veel mooiers te vinden.

Sterke coming of age. Ik zag het debuut niet maar wil dat wel na het zien van deze. En film die vol thema's zit maar nooit vol voelt. En heel echt. De tijd waarin vriendschappen snel kunnen ontstaan, misschien wel dieper gaan dan in de rest van je leven maar ook snel over kunnen. Met een perfect einde en zeker Addi is een uiterst boeiend en goed uitgewerkt personage.

ERg bijnzonder, deze directe opvolger van Out of the Past van regisseur Jacques Tourneur. En een film die bekender zou moeten zijn, De film speelt zich namelijk af in een naoorlogs Europa. Op de trein en in Parijs, Frankfurt en Berlijn. En de film is niet alleen in de studio gemaakt maar ook deels in de steden vol oorloglittekens. Niet de eerste keer dat ik een film die die zich deels in het puin afspeelt, maar het voegt veel toe. Het plot gaat over een samenzwering om het vredes- en eenwordingsproces van Duitsland te verstoren. Aan de oppervlakte uitgewerkt op een enigszins simplistische manier. Maar de kracht zit hem wat er nog meer is.

Het bijna neo-realistische begin in Parijs (waar deels gewoon Frans gesproken wordt), het feit dat de film al in 1948 duidelijk vooruitwijst naar de Koude oorlog die er aan zit te komen. Een toffe, vrij vroege rol van de noir-regular Roibert Ryan=, die in deze periode de ene toprol na de andere speelde. Een prima Merle Oberon. Dat alles tot een geheel gesmeed door Jacques Tourneur. En gebaseerd op een verhaal van Curt Siodmak. En dat is weer de jongere broer van Robert Siodmak.

Minder Goodbye Lenin dan ik had verwacht, maar dat is geen probleem. De film concentreert zich op een nieuwe weg vinden nadat je lang weg bent geweest uit de maatschappij. Het scenario is geen meesterwerk en ontkomt niet aan cliche's, maar dit wordt gecompenseerd door de sterke sfeer en de erg goede hoofdrol.

Ruime 3.0*

Brix keek deze film vanwege zijn grote liefde voor het circus. Ik keek hem vanwege een hele andere belangstelling. Waar kwamen regisseurs en (zoals in dit geval) acteurs terecht nadat hun succes in Hollywood na the golden age opgedroogd was. Crawford was sinds het einde van haar MGM-contract al aan het dolen, had een korte opleving met het onverwachte succes Whatever Happened to Baby Jane, tegenover haar aartsvijand Bette Davis, maar dat was tijdelijk. Erna zat ze nog onder meer in twee films van William Castle en in twee films geproceerd door Herman Cohen. Die had in de jaren '50 ook een onverwachte horrorhit als producer gehad met I Was a Teenage Werewolf, hij kwam in de UK terecht en Crawford speelde haar laatste twee rollen voor hem. Deze en drie jaar later de monsterfilm Trog.

Dit is ook vooral een pretentieloos genrewerkje en in bepaalde opzichten erg Brits. Meer een whodunnit en door het einde dat niemand verwacht waarin de dader zichzelf bekend maakt eigenlijk haast een farce. De film heeft veel uitgebreide circusscenes , waarvan de olifantenact erg groot is. De film geeft niet de indruk dat het circus waarin we zijn enorm groots is en die scene heeft wel 10 olifanten. De moord met de spijker is erg goed in beeld gebracht, giallo-achtig. Crawford had blijkbaar haar eigen kleding meegenomen en ziet er tof uit. Als een stijlvolle powervrouw en maakt van Rivers een ijskoude zakenvrouw. Hier en daar een quotable zinnetje en wat leuke shots van het publiek en nog een scene met vechtende vrouwen op de koop toe.

Ik heb me er goed mee vermaakt, maar verwacht absoluut geen meesterwerk

Mooie film die een bijna neo-realistische verbinding heeft met de Amerikaanse samenleving in die tijd. En dat vond ik best uniek voor een Amerikaanse studiofilm uit de jaren '40.

De belevenissen van drie soldaten uit drie verschillende sociale klassen na thuiskomst uit de Amerikaanse tweede wereldoorlog. In zekere zin zijn het archetypen, maar ze worden door een knap script en de goede acteurs tot leven gebracht. . Maakt herkenbare verhalen van grote thema's en voelt erg eerlijk aan, zonder in extreme gebeurtenissen te vervallen. Met een fijne dosis sentiment en mooie, doeltreffende fotografie als extra. Tegen de zeer aanwezige muziek moet je kunnen, ik kon dat.

Misschien ook wel dè verwerkingsfilm voor de Amerikanen van die oorlog. Ze gingen er in ieder geval massaal heen, de film was een extreem grote hit. In die tijd de op één na succesvolste film in de VS ooit.

Schreeuwt trouwens om een betere DVD-release met veel extra's die de film in zijn tijd plaatsen. Wat dat betreft is het jammer dat dit een MGM-film is en niet een van Warner die vast al een mooie 2-disc had uitgebracht.

Al met al een veel sterkere film dan de enige andere Wyler die ik tot nu toe zag (Mrs. Miniver).

4.0*

Trailers bekijken voor het IFFR werkt wel. Vorig jaar beviel de film die ik puur vanwege de trailer programeerde al heel goed (Los Salvajes was dat), dit jaar sprong deze trailer er echt uit. En weer is het een voltreffer.

Concrete Night heeft een nogal interessante invalshoek binnen een bekend thema. De film gaat over volwassen worden. In Concrete Night wordt Simo geconfronteerd met een van de kenmerken van volwassen worden. Het leren kennen van je limieten. Van wat je door je karakter en je omgeving bent en wat je niet bent. En over hoe je jezelf aan anderen laat zien om staande te blijven in de wereld. Over die zoektocht zou je bijzondere, kleine subtiele films kunnen maken. Dat is Concrete Night niet. Zowel door de toon als unieke vormgeving van de film wordt die zoektocht bijna mythisch. Een donker, nihilistisch en zwaarmoedig stadssprookje. De film benadert dat volwassen worden eigenlijk als iets onzuivers. Als een vlek op de mens, iets dat eruit geevolueerd moet worden. Niet dat we kind blijven, maar eerder dat we anders volwassen worden.

De film is een lust voor het oog. De prachtige zwartwitfotografie laat poezie botsen met rauwe realiteit. De toon van de film balanceert heel knap tussen de grote thema's en het persoonlijke verhaal. Het raakte me in het hoofd en in het hart.

Dik 4.0*, aanrader

De meisjes achter me vonden het maar niks. Woorden als "marteling" en "draak" vielen tijdens de aftiteling. Ik vond dit een van de revelaties van dit jaar.

Afgaande op het plot lijkt dit gewoon een Brits sociaal drama zoals er wel meer zijn, maar dat is het dus niet.

Ik heb op de site al een paar keer gemopperd op de puzzelstructuur in scripts van Arriaga. Daar helpt het menig spanningsboog om zeep en doet het geforceerd aan. Deze film heeft ook een puzzelachtige structuur, maar hier werkt het juist wel heel goed. Er zijn drie verhaallijnen die worden verteld in scenes die soms lang zijn maar vaak ook heel kort. Niet alles is chronologisch (het grootste deel overigens wel). Het duurde daardoor iets langer voor de film me te pakken had, maar toen vond ik het ook erg goed.

Kleine scenes die uit verschillende lijnen komen wiorden naast elkaar geplaatst en versterken elkaar daardoor. Prachtig en origineel sound-design waarbij bijvoorbeeld ineens in een scene in de auto elk achtergrondgeluid wegvalt en alleen hetgeen gezegd wordt overblijft. Hevig gestileerd allemaal, maar ook een ontroerende droevige film die nergens compleet verstikkend wordt. Er gloort ergens hoop.

Hopkins is een groot talent.

Dikke 4.0*

Interessant, maar onevenwichtig. Dat is deze film in het kort. We zijn in Los Angeles. En we krijgen een soort mengelmoesje een politiefilm (met name de eerste helft is een soort portret van het leven van twee politieagenten, een beetje soap (het romantische plotje), het is ergens een vroege buddycop film en is relatief minder noir dan de vijf andere films die ik tot nu zag. Maar heeft ook best een spannend en gritty laatste half uur.

De boef uit deze film gespeeld door Donald Buka (die maar een zeer beperkte carrière in film had) is echt heel naar en tot alles bereid om zijn doel te bereiken.

Het is een film gemaakt door Gordon Douglas. Een regisseur die niet per se heel veel identiteit had, maar wel een degelijke film kon afleveren. Hij mocht opvallend genoeg vaak het vervolg van een succesfilm maken, maar stond niet hoog genoeg in de pikorde om de succesfilm zelf te maken.

Koreeda in Korea. En een Koreeda die in herhaling valt en een film voor de liefhebbers (zoals ik) maakt. Of aardiger gezegd: vintage Koreeda. De film heeft thematisch het meeste weg van Shoplifters en Like Father Like Son en stelt voor een deel dezelfde vragen (al zijn er ook nieuwe invalshoeken) maar regelmatig komt de film in een zeer fraai Koreeda-ritme terecht waarin de film vooral drijft op de interactie in het rare gezin dat gevormd wordt. En scheert zoals altijd langs de rand maar wordt nooit te sentimeneel. Als Koreeda dat doet ben ik om. En dan mag hij zich nog vaak herhalen. Binnenkort even La Verité inhalen en ik ben weer bij en heb alle fictiefilms van hem gezien.

Begin en einde zijn prachtig in deze film die zowel een rouwverwerkingsdrama is (over er achter komen hoeveel je om iemand gaf als je hem kwijtraakt) als een politieke film waarin centraal staat of het beter is om principieel te blijven of mee te veren met je politieke tegenstander. Wat er tussen zit is ook mooi, maar net wat minder. Toch is een vindingrijke film in het tonen van verschillende perspectieven om naar de wereld te kijken. In deze fase van Kieslowski's carriere lijkt dat het hoofddoel van zijn scenario's.

Alleen de zichtbare camera op het einde is erg Iraans, verder is de toon van deze film afwijkend van wat ik gewend ben van Iraanse films. Al ligt dat ook misschien aan mij, want dit is het eerste wat ik van de hele Makhmalbaf-familie (vader moeder en de twee dochters) zie.

The Cyclist is een dik aangezette sociale satire. Net niet tè scherp, anders was het nooit door de censuur gekomen, maar toch. Vluchtelingen en leed worden tot een circusattractie. Iedereen koopt iedereen om. Om de fietser ontstaat de Iraakse samenleving in het klein en die zit vol corruptie, machtsmisbruik, profiteren van anderen en vooroordelen. Een erg drukke film. Soms zelfs een beetje absurditeit en slapstickachtige grappen met vallende mensen enzo. Dat is toch een heel andere toon dan wat ik van pakweg Kiarostami zag. Subtiel is het allemaal niet bepaald en niet elke grap is even sterk, maar ik vond dit toch een boeiende film.

3.5*

Duidelijk een vroege Fellini en dat was zeer lang geleden voor me. Stillistisch het meest verwacht aan I Vittelloni en La Strada. Thematisch ergens een is-dit-alles film. In de feestscene in het midden zie je een vooruitblik naar La Dolce Vita haast. Wat ooit een mooi leven leek wordt een beetje pathetisch als je naar de 50 loopt en het niet meer zo goed lukt. Ik vond het opvallens twee Amerikaanse B-film acteurs hierin te zien opduiken, maar was vergeten dat Baseheart ook in La Strada speelde. De hoes van de DVD suggereert dat Fellini geïnspireerd werd door Amerikaanse jaren 40 gangsterfilms. Dat zag ik nauwelijks. Ik zag een film die veel meer Fellini-eigen is en invloeden heeft uit het neo-realisme en Italiaanse komedies.

Fellini was een van de eerste wereldcinemaregisseurs waarvan ik een flink aantal films zag. Dit was verreweg de bekendste die ik nog moest. Ik heb nu alles gezien behalve de eerste twee en de laatste twee en wellicht de twee minst bekende daar tussen (Directors Notebook en I Clowns)

Erg interessante film. Wat wisselvallig, maar bij vlagen heel goed. Poging om herinneringen te filmen zoals ze min of meer in je hoofd zitten. Geschoten op 8mm, wat doet denken aan oude privefilmpjes. Een wat voor de hand liggende combinatie, maar het werkte wel. Gespeel met het geluid. Soms is de film stil en is alleen beeld. Soms sluit het beeld niet aan op het geluid. In veel scenes worden gekke details benadrukt en blijft het geheel van wat aan de hand is bijna onzichtbaar, zoals dat ook bij vroege herinneringen vaak zo is. Andere scenes brengen meer een gevoel of sfeer over dan dat er echt iets gebeurd. Bijna jammer dat er nog iets te veel narratief in zit (dat verhaal over het jongetje en de pogingen om 'm te laten groeien). Had van mij nog wel iets radicaler gekund. Maar dit was wel mooi. Ook de dikke kleuren en het gebrek aan scherpte van 8mm heeft schoonheid in zich. En misschien wel de Fillippijn die mensen de anderen vonden tegenvallen hadden moeten zien op het IFFR dit jaar.

3.5*

Ik vond de film en beetje apart in toon. Het is vaak bijna kluchtig, maar net niet helemaal. Het is geen komedie maar de toon voelt constant erg luchtig. Voor mij wat te luchtig eigenlijk. Je vraagt je op het einde wel af hoe dit opgelost kan worden en het uitgangspunt is wel interessant. Moordenaar geeft een ander de opdracht zichzelf te zoeken in verband met de moord.