Opinions

Van de films uit de top 250 die ik echt niks vind kan ik vaak nog wel begrijpen waarom anderen ze goed vinden. Bij deze vind ik het net zo moeilijk te begrijpen als bij The Boondock Saints, Vooral omdat gewoon ook niet goed is in zijn soort. Chapa maar ook Burrego zijn echt dramatisch slechte acteurs. Chapa komt op mij over als een kantoorklerk met een sportschoolabonnement en wat gangsterfantasietjes. . De film zit vol met voorspelbare cliche's, zodra dat jongetje in beeld komt weet je al dat hij doodgaat, onschuld moet namelijk altijd dood in dit soort films De film doet ook helemaal niet aan duiding van de tijd, waardoor je nooit het gevoel krijgt dat we in de jaren '70 en '80 zijn. Verder is de film ongenadig sentimenteel door een aantal dramatische momenten bijna extreem te benadrukken en het raselement wordt zo simplistisch uitgewerkt dat het bijna grappig wordt. Ik wil toch eindelijk eens die hele lijst van deze site zien. En dit was niet de film waar ik het meest naar uitkeek door de waardering van anderen op deze site en de lengte. Ze hadden helaas gelijk. Hackford is een aardige regisseur van mainstreamfilms en hoewel het lang geleden is heb ik best goede herinneringen aan Dolores Claiborne en The Devils Advocate, maar hij maakt deze film zo lang dat ik het laatste uur mijn interesse wel volledig kwijt was. Vond hem ook nog saai.

1800 stemmen alweer.

Nou nee. Kelly weet na zijn nog altijd fraaie debuut Donnie Darko weer niet te overtuigen, maar is wel veel meer zichzelf dan ik had verwacht.Maar ik begin te twijfelen of die Kelly me wel zo ligt.

De originele Twilight Zone-aflevering (ook teruggekeken) is een vrij eenvoudig uitgewerkt moreel dillema (zoals wel vaker in die serie trouwens). En fascineerde me juist daarom zo sterk dat ik me het verhaal ruim 20 jaar later nog kon herinneren. Bij het terugzien viel het lage budget en vooral het totale overacteren in de aflevering me wel op. Rijp voor een remake, maar wel een van 20 minuten. En dat krijgen we eigenlijk ook, maar dan moet de film nog veel verder.

Kelly wil het mysterie dat de aflevering was min of meer ontrafelen. Dus krijgen we niet zoals ik dacht een opgerekte morele keuze van bijna twee uur, maar gaat de film na 20 minuten verder met het verhaal achter de knop en zit de film weer tjokvol verwijzingen naar filosofen, wetenschappers, diverse films en noem maar op.

Het grote probleem is dat Kelly net als in Southland Tales me nergens weet te overtuigen in alles dat erbij gesleept wordt. Het mysterie fascineert me niet en wordt ook niet gevoed door een ontroerend verhaal over opgroeien (wat Donnie Darko zo mooi maakte was juist die combinatie). Ik heb niet eens de behoefte om al te veel met de verwijzingen te doen, daar daagt de film me niet toe uit De seventies-sfeer is aardig getroffen. Verder een paar matige computereffecten. En dat is het wel zo'n beetje.

2.0* voor het remake-deel. Beter na een minuut of twintig uitzetten.

Corman speelde in op het succes van Bonnie & Clyde en liet Scorsese met een kruimelbudget ook zoiets maken. Inclusief het geweld. Het kleine budget wreekt zich met name in de speelduur. De film laat heel veel relevants weg en komt stevig tekort in verhaal- en karakteropbouw en daar vraagt de film eigenlijk wel om. Er wordt soms behoorlijk raar gesprongen wordt in het verhaal (vooral in het begin) en de film heeft duidelijk een beperkte hoeveelheid locaties.

Binnen die beperkingen is de film voldoende vindingrijk. En heeft Boxcar Bertha heeft Hersey, die echt fantastisch gecast is de film met gemak draagt. Verder eindigt de film behoorlijk memorabel en is het eigenlijk in veel opzichten typisch Scorsese materiaal, alleen met heel beperkte middelen en een niet volledig ontwikkeld talent.

3.0*

Erg slechte film die toch ergens wel fascinerend is. Maar het is niet geheel onbegrijpelijk dat deze dochter van David Lynch daarna geen film meer gemaakt heeft. Regietalent heeft ze niet.

Geloofwaardige gedachtenvlucht van een 16 spijbelende jarige jongen, heeft een fijn soort bescheidenheid over zich en is een erg leuk debuut van Ridley Scott, staat op de DVD Van zijn eerte langspeelfilm The Duellists, Dat zjn de mooiere extra's.

Viel bij het herzien tegen. Ietwat te simplistisch en door storende details niet altijd even geloofwaardig voor een film die fel realistisch lijkt te willen zijn. Ook het acteren had vooral genuanceerder gemogen. Het was allemaal gevaarlijk dik aangezet en dat is niet best bij een onderwerp als dit.

Wel een aangrijpend portret van een extreem gestoord en geweldadig kind dat in de hulpverlening overal tussenvalt. Een harde kritiek op de hulverlening. Omdat zulke kinderen bestaan laat de film je in ieder geval achter met de vraag wat er dan wel had moeten gebeuren. En die is heel moeilijk te beantwoorden.

Toch zeker een ster minder als ik in mijn hoofd had zitten:

3.0*

Een herziening die niet meeviel. Blijft een aardig uitgangspunt, maar de wat rare bokkensprongen in het verhaal, soms onbedoeld grappige scenes en met name de hevig teleurstellende acteurs zorgen ervoor dat er nogal wat misgaat in de film. Peck en vooral Olivier zijn karikaturen en Mason ben ik nu al bijna vergeten. Nogal een forse cast destijds maar het betaalt nauwelijks uit. Ik sluit me aan bij de groep die vind dat deze film schreeuwt om een remake. Kan er meteen iets gedaan worden aan de kleurloze regie en wat mij betreft mag het allemaal een stuk duisterder.

Het is Levin dus godzijdank is er wel een open, wat grimmig einde en geen geforceerd happy end.

Uiteindelijk maakt de film zijn ambitieuze introductie bepaald niet waar. In het begin zien we een rij foto's van seriemoordenaars en hoor je geluidsflarden waarin mensen praten over de psyche van hen en worden er ook citaten voorgelezen van de moordenaars. Daar zit al een denkfout, want dat waren zowat allemaal seksuele moordenaars en dat zijn Bo en Roy niet . Maar de introductie doet een kijk in de psyche van seriemoordenaars vermoeden, terwijl dit veel eerder een soort pessimistische film is met een uiterst donkere kijk op de (Amerikaanse) maatschappij, gegoten in een soort highschool film. Een beetje te makkelijk soms, de maatschappij wordt vaak zo neergezet (sociaal niet geaccepteerd worden, ouders afwezig, veroordeeld tot een leven in de fabriek, vermoeide, weinig geinteresseerde politie, uiteengevallen sociale structuur) dat de film suggereert dat zo'n maatschappij wel zulke lui moet voortbrengen. Sommige dialogen voelden niet erg geloofwaardig. (Roy die zijn innerlijke woede aankondigt bijvoorbeeld). Sterk punt is aan de andere kant dat de twee jongens geen Thelma & Louise worden, maar ook serieus nare lui zijn.

Imperfect, maar wel interessant en redelijk gedurfd. Ook interessant als een beetje twisted tijdsbeeld. Heb wel enige interesse in een paar andere van Spheeris vroege films (The Decline Of Western Civilization-trilogie en Suburbia), niet omdat ik meesterwerken verwacht, maar omdat de thema's me wel trekken.

3.0*

Beter en veel ingetogener dan ik had verwacht. Acteren in de bijrollen liet soms te wensen over. Maar de film was bovenalles erg oprecht.

3.5*

Dat was wel de bedoeling maar juist dat komt niet echt uit de verf. En juist dat had ik, hoe gevaarlijk ook, wel interessant gevonden. Juist waar de film mee speelt (wij moeten ineens vluchten!) komt eigenlijk niet zo goed uit de verf. Je kunt vrijwel de complete film zonder enige aanpassing verplaatsen naar pakweg Syrië en je krijgt een vrij doorsnee, maar wel wat minimalistische vluchtelingenfilm. Doordat de film minimalistisch is, is er ook weinig ruimte daar echt wat mee te doen. Maar is de film gelukkig ook, tot het einde dan, grotendeels vrij van overdreven drama. De film had gewoon eerder moeten eindigen trouwens.

Helaas vooral een gemiste kans, dit.

2.5*

Interessante film. Destijds een enorme hit in Rusland waardoor Balabanov's regisseursloopbaan meteen van de grond kwam en Bodrov beroemd werd. Een soort ironische gangsterfilm. Bodrov is terloops cool, nergens bang voor, beweegt zich langs de zwarte randen van de maatschappij en ruimt ook nog de meest foute figuren op, heeft een soort moraliteit in een wereldje dat dat verloren heeft.

De achtergrond is eigenlijk nog wat boeiender en zoals ook bij (latere) films van Balabanov die ik zag goed getroffen. Rusland is in elkaar gestort. Iedereen parasiteert op elkaar. Wonen met zijn allen in een versleten flat. Een donker, van criminelen doordrenkt wereldje. De meest aftandse Westerse eurodance nummers worden als cool gezien, McDonalds komt nog langs. Even als wat mooie donkere romantiek.

Balabanov heeft betere films gemaakt, maar ook dit debuut was prima.

3.5*

Ontzettend mee vermaakt, met deze tweede Brat. Balabanov gaat erg speels met clichs's om. De VS wordt neergezet als een land vol gangsters, een beetje zoals Amerikaanse films dat met Rusland doen. En de film lijkt vooral als boodschap te hebben dat het dan wel vaak niet zo prettig is in Rusland, maar in het beloofde Amerika is het niet veel beter. En dat is op een typisch Russische manier een optimistische boodschap. En een afsluiting van de chaotische jaren '90 in Rusland. Natuurlijk over de top en met veel knipogen, het is immers Balabanov. Maar altijd slimmer en gelaagder dan het vaak op het eerste gezicht lijkt. Cargo blijft zijn beste film, maar ook dit was fijn.

Kleine 4.0* kan er wel vanaf.

Tamelijk obscure film om her uit te brengen. Maar fijn dat ik hem gezien heb. Zal niet eenieders smaak zijn. Maar de mijne wel. Film die gaat over twee broers die samen in een goederentrein naar vader gaan. De 17 jarige broer zorgt voor het kleine broertje maar hij wil een eigen leven. Het kleine broertje heeft gedurende de hele film moeite met begrijpen hoe het volwassen leven in elkaar zit. Paar fijne staaltjes kinderlogica in deze film. Maar ook de oudere broer roept ergens in de film dat hij het moeten begrijpen beu. Wat heb je aan de logica van volwassenen die je in de steek laten?

Film is low budget en dat is wel te merken. Met name in de geluidsband die klinkt alsof hij apart is opgenomen en bijvoorbeeld de trein exact even hard laat klinken van welke kan je 'm ook hoort. De film is met een fijn gevoel voor mooie shots gemaakt, maar tegelijk ook wat rudimentair. De film deed mij een beetje denken aan het debuut van Ceylan of de eerste twee films van de Kazach Darezhan Omirbayev. Deze film begint zich overigens af in wat nu Tadzjikistan is en verplaatst zich naar Kazachstan. Toen nog net allemaal Sovjet Unie

Depp als regisseur, Brando in een van zijn laatste rollen, een boeiend gegeven en muziek van Iggy Pop, dat is toch wel genoeg reden de film eens te gaan zien.

Vaak een boeiende film. Best een goed getroffen uitzichtloze sfeer. Dreigt af en toe kitscherig te worden (de ,laatste liefdesscene tussen Depp en zijn vrouw heeft wel een heel hoog ansichtkaartengehalte) en Iggy Pop's muziek is nogal wisselvallig. Zowel de muziek zelf als het gebruik ervan. Brando is Brando en grijpt een beetje terug op zijn rol in Apocalypse Now. En Depp in een wat ingetogener (en minder typetjesachtige) rol is altijd fijn.

Echt heel goed wordt het allemaal net niet. Een beetje meer dynamiek had de film misschien goed gedaan, een kwartiertje korter zijn ook, maar het viel me zeker niet tegen.

3.5*

Let trouwens op de Iggy Pop-cameo.

Ik kon er helemaal niks mee. Ik vond het een ontzettend irritante, simplistische en pompeuze zeikfilm. Ik schoot bij de meest dramatische scenes regelmatig in de lach en dan is het wat mij betreft toch echt mis. En wie verbiedt Gibson eens om scenes in slowmotion af te spelen?

1.0*

Zojuist gezien. Wat een drukke film zeg. En een die ik eigenlijk op een groot scherm had moeten zien. De film zit boordevol citaten uit zo'n beetje de hele filmgeschiedenis. Het is zeer indrukwekkend vormgegeven. De muziek is ook echt fantastisch.

Een film die je inderdaad vaker moet zien. Het tempo ligt soms zo hoog en de film zit zo vol met details. Ik heb nog lang niet alles meegekregen.

Een mooi pleidooi voor de liefde, het individu en vooral de fantasie. En zoals elk anti-utopisch toekomstverhaal natuurlijk ook een aanklacht tegen de huidige maatschappij.

4.0* en een plaatsje op mijn to re-see lijst.

Typisch Ken Loach, maar dit keer in de VS en ondanks een hoop ellende ook op de een of andere manier wat lichter van toon. Verder weer een oprecht sociaal drama over de zwakkeren van de samenleving. Niks mis mee, maar dat geldt eigenlijk altijd voor Loach.

3.5*

Op Rooney na een erg plezierige film. Leuke dialogen en veel aardige details. En de fijne muziek (incl. Moon River) natuurlijk. Hepburn was erg leuk.

3.5*

Over tweede kansen gesproken zeg. Schrijf nooit een regisseur af.

De enige andere Breillat die ik zag (Romance) vond ik echt een drol van een film. Dit was echter gewoon goed. Zelfs de anti-mannen praat van Alice was regelmatig erg grappig. Mooi om te zien hoe Thomas (een perfecte Guillain trouwens) switcht tussen bravoure, geilheid en onzekerheid.

Vooral de eerste twintig minuten en het einde waren erg goed.

3.5*

Qua idee een interessant experiment dat niet helemaal uit de verf komt, maar toch een boeiende film oplevert. Het huwelijk tussen film-noir en highschoolfilm doet hier en daar wat geforceerd aan. Maar voor het grootste deel werkt het.

Visueel vond ik het leuk. Niet geforceerd, maar toch met heel veel mooie shots en leuke ideetjes. Muziek was erg sterk. Joseph Gordon-Levitt bevestigt zijn klasse.

Vind dit nou typisch zo'n film waarvoor termen als "veelbelovend debuut" zijn uitgevonden. Als Johnson niet bezwijkt voor geld of onder verwachtingen zou zijn volgende film zomaar echt geweldig kunnen worden.

3.5*

Ook ik vind dit beter dan de eerste. De film oogt vooral beter. De professionelere en grootsere aanpak gaat een beetje ten koste van de charme, maar levert toch wel een betere film op.

3.5*

Goedkoper dan de eerste, Vooral te zien aan aanzienlijk minder locatieopnames en flink meer studiowerk. Het plot is, misschien daardoor, nog veel meer een stripverhaal. Dingen als de enige bewaker die meedoet met de goeden is in het wit gekleed, de rest in het zwart. Of een apparaat dat lijkt op een kruising tussen een ijzeren bloem, de eiffeltoren en een wasrek is het apparaat dat Fu Manchu de wereldheerschappij moet opleveren. De dames die gevangen zitten zien eruit alsof ze uit het London van 1966 komen en niet uit een vage tijd decennia eerder zoals de rest van de film. Het zit vol met peroonsverwisseling, verborgen deuren en dat soort dingen. Dat soort maf gedoe maakt deze voor mij vermakelijker. En ik voelde sterker wat mijn vader er ooit in zag.

De films werden in een hoog tempo gemaakt in deze tijd. De producer had de rechten voor een zacht prijsje van de weduwe van Sax Rohmer gekocht (ze had geld nodig). De eerste film was een hit geworden. Dus een dik jaar later was er de tweede. Op naar de derde.

Het eerste uur was het beste. Prachtig psychologisch spelletje, voelbare spanning tussen Saibo en Nichelson.
Na een uur is het flink minder en wordt het iets teveel een jongensboek-avonturenfilm. Met stereotype karakters en de tocht door de jungle die ik niet echt boeiend vond. En uiteindelijk heeft het ook bar weinig te maken met de echte situatie in 1943 daar.
Het einde vond ik dan weer wat beter. Het interessantste is natuurlijk de psychologische draai die Britse officier maakt. In het eerste uur is dat mooi voelbaar voor de kijker. En doorschieten naar de Japanse kant op het einde was ook geloofwaardig .

Vanwege de interessantere kanten aan de film: 3.5*

p.s. In de post van W.W. staat nogal een spoiler die gelukkig nooit heb gelezen voordat ik ging kijken.

In mijn herinnering was dit de film die vroeger het vaakst rond 4 of 5 mei op TV was, Toch zag ik hem nooit. Films op TV kijk ik nog maar zelden. Maar dit is een DVD die vrij makkelijk tweedehands voor zacht prijsje te vinden is. Dus ik had het liggen. Vanavond zelf opgezet.

Onlangs zag ik Young Winston, de film die Attenborough vijf jaar voor deze maakte en dat blijkt deels een vingeroefening voor deze. Young Winston is geen kleine film, maar deze is nog een paar maatjes groter. En ook beter. Dat komt vooral omdat de zwakke plek van Young Winston de karakterontwkkeling was. En daar doet deze film maar weinig aan en dat blijkt te werken.

De film tracht een beeld te geven vanuit meerdere gezichtspunten van de slag van Arnhem. En doet niet wat veel van dit soort oorlogsfilms vaak doen. Namelijk een paar overzichtelijke hoofdpersonen nemen en je daar emotioneel aan koppelen. Daardoor vermijdt de film sentiment en is het in zekere zin een wat zakelijke verfilming, zonder veel sentiment.

De cast is indrukwekkend en het feit dat Nederlanders Nederlands praten en Duitsers Duits is ook best fijn. Het is daardoor jammer dan Olivier en Ullman in Nederlandse rollen gecast zijn en de leider van de Poolse brigade door Gene Hackman met accentje gespeeld wordt. Dat zijn compromissen. De muziek was me veel te heroisch en niet direct mijn smaak.

Connery is het dichtst wat de film bij een hoofdrol komt. Hij was erg goed, De film is behoorlijk lang en slaagt niet volledig in al zijn ambities, maar hij komt zonder meer verder dan ik had gedacht.

Cliché relatiegedoe, maar enkele frisse grappen en de toffe rol van Zellweger maken het toch een stuk leuker dan ander cliché relatie-gedoe.

3.0*

Vreselijk mooi, ontroerend drama over gevoelens die zo overweldigend zijn dat ze al je zekerheden overhoop gooien.

De voice over was prachtig. Pure literatuur (in de positive zin van het woord). Het verhaal klein, maar over grote dingen.

4.5*

p.s. Ik zou hem ipv op een brak VHS-je graag nog eens op een mooi opgeknapte DVD zien.

Zo'n aardig idee waarvan het zonde is dat het niet met meer lef, ideeën en ambitie is uitgewerkt. En dat is erg jammer. Helaas is het daarmee vrij doordeweekse horror geworden. Het idee, wat aardige details en de manier waarop zijn moeder aan d'r einde komt en een leuke hoofdrolspeler, dat is het dan ongeveer wel met wat boven het maaiveld uitsteekt. Veel indruk heeft het niet gemaakt

Nou vermaak me doorgaans wat beter met matige horror, dan met matige andere genres. Daarom rond ik dit nog wel naar boven af. Maar toegegeven: een beetje mild is het wel

Wat een negativiteit hier. Ik vond de film wel goed. Niet zo goed als Taxi Driver, maar er bestaan nauwelijks films die dat niveau halen wat mij betreft. Ik vond de film helemaal niet saai en zelfs niet echt deprimerend. Voor mij gaat het over evenwicht. Als je constant de donkere kant van het leven ziet moet je zoeken hoe je daarmee om moet gaan. Het leven relativeren. Zoeken hoe je de nachten uit je systeem kan verdrijven. De fragmentarische opbouw vond ik mooi en passend.

Cage speelt een van zijn betere rollen, Goodman is altijd top en de rest van de cast was ook goed. Neo heeft hierboven al een mooi stukje over de film geschreven waar ik me grotendeels bij aansluit. Soms wat onevenwichtig, maar verder erg boeiend.

4.0*

Nogal een forse tegenvaller. Ik kan vaak wel genieten van komedies uit deze tijd en deze staat te boek als een van de beste, maar ik vond 'm vaak niet zo leuk eigenlijk.

Een screwball-komedie met een klassiek plot vol absurde misverstanden en toevalligheden waardoor Grant als hoofdpersoon in een steeds benardere situatie terechtkomt. Een flink tempo en een hoge grapdichtheid. Maar toch was het voor mij lang niet zo leuk en achtbaanachtig als films als His Girl Friday of The Palm Beach Story. De humor is minder vinnig hier, de visuele grappen zijn minder leuk als bij Sturges en misschien vind ik Grant gewoon minder leuk. De flauw -lollige dubbele bodems om de filmkeuring te pesten ten spijt.

Had hier absoluut meer van verwacht.

2.5*