Opinions

Erg grappige parodie op het nieuwe conservatieve denken en tegelijk een kritische film over de rol van de media in de Amerikaanse verkiezingen. Goed. Ik zou hem graag nog eens zien. Is al weer een tijd geleden.

"the times they are changing back"

Bobby komt qua constructie veel dichter in de buurt van een seventies B-rampenfilm dan bij de mozaïekfilm die het wil zijn. We volgen een aantal betrokkenen en aan het eind zit de ramp. Alleen is het dit keer geen aardbeving of een neerstortend vliegtuig, maar de moord op Bobby Kennedy. Dat ik dat zo ervoer is omdat de film maar niet weet te overtuigen als kaleidiscopisch beeld van eind jaren '60. Juist omdat de film zo graag wil. Het lijkt alsof er een soort puntenlijstje is afgevinkt. Raciale spanningen, check, Vietnam, check, hippies en drugs, check. De verhaallijnen die juist wat losser staan van dat geforceerde tijdsbeeld steken er direct positief uit (met name Hopkins en Belafonte). Een groter probleem is dat de film alleen de moord van Kennedy als conclusie en samenhang heeft. Er is te weinig wat de film boven die bedachte constructie uit laat stijgen.

De verhalen an sich zijn ook nog erg wisselend van niveau, met als treurig dieptepunt het LSD -verhaal. Met Ashton Kutcher in een rol die lijkt thuis te horen in een onleuke flauwe komedie en niet in een ensemblefilm die wat serieuze zaken kwijtwil.

Het nogal overdramatisch getoonzette einde maakte daarbij bovendien nog geen fractie van de indruk die de echte beelden van de moord op Bobby maakte toen ik ze een paar jaar terug op Youtube zag. Soms is minder echt veel meer.

Ondanks een aantal mooie scenes en zeer sterke rollen is deze film toch vooral mislukt.

2.0*

Leuke lichtvoetige komische verhaaltjes over relaties en zeden. Fellini's deel is duidelijk het leukst en het grappigst. De andere drie halen Fellini's niveau niet, maar zijn ook erg goed te kijken. DeSica's deel is erg leuk vanwege de dorpssfeer. Visconti en Monicelli hebben een iets serieuzere ondertoon, waarbij die laatste ook nog een aardig tijdsbeeld schetst. Maar toch is dit alles bij elkaar een fijne film. Zeker voor liefhebbers van Italiaanse cinema.

3.5*

De meeste noirs waren geen enorme hits maar films met een laag tot gemiddeld budget die gewoon betrouwbaar geld in het laatje brachten, maar af toe was er een film die veel succesvoller was dan verwacht. De tweede film van Robert Rossen die hij al aan het maken was toen zijn debuut in première ging was er zo een.

Dit was een film gemaakt via Garfields eigen productiemaatschappij. En het was een kritiek en commercieel succces. De film kreeg drie oscarnominaties en won er een. Voor de montage. De twee oscars die niet werden gewonnen zijn echter de twee allersterkste punten van deze film. De geweldige rol van Garfield. Die zowel overtuigend is als een jongensachtige beginneling en als cynische bokser die alles al zag en voor het scenario van Abraham Polonsky dat de film een fraaie antikapitalistische laag meegeeft. Geld maakt alles wat mooi is kapot in deze film. En de kleine man staat hoe ver hij ook komt altijd in dienst van een door en door corrupt systeem.

Ik word steeds meer fan van Garfield en juist hij werd min of meer de dood in gejaagd door The Powers That Be.

Hmm. Depalma citeert het halve ouevre van Hitchcock (Rear Window nog het meest natuurlijk, maar dat is zeker niet de enige) ook speelt hij met elementen uit film noir, giallo, sevemties horror en 80's videoclips en dat alles leidt tot een film die van begin af aan een constructie is en dat op sommige momenten subtiel benadrukt. Tegen het einde als de regisseur ingrijpt benadrukte de film dat teveel vond ik. Maar deze trashy thriller speelt wel leuk met het medium film.

80's neo noir maar dan behoorlijk goed. Een paar maanden terug zag ik de totaal mislukte 80's neo-noir Against All Odds. Dit is een genregenoot, maar een die het wel goed doet. Against All Odds is een variant op Out of The Past. Dit is meer Double Idemniity. Zo goed als die is het natuurlijk niet. Maar het is ook geen pastische. De film is erg 80's en kan prima op zichzelf staan. Hurt is prima, Turner nog beter. De film is zwtererig en broeierig en de climax is echt leuk. Hurt is prima als sullige advocaat die meer hoopt te worden dan hij is en Turner is een geweldige femme fatale. De soundtrack is lekker. Ik ga voorlopig naar beneden afronden omdat deze film op dezelfde hoogte zetten als Double Idemnity net te veel eer is. Maar ik heb me er goed mee vermaakt.

Behoorlijke draak. Probeert het hele menselijke leven te vatten, maar komt zelden verder dan cliche's. En kiest om de collage van beelden meer tot een geheel te maken voor de allermakkelijkste weg. Slowmotion, heel veel slowmotion. Er komen dan ook nog eens een aantal enorm uitgekauwde beelden langs (de executie in Vietnam, de man met de tank bij de opstand in China). Blijft over: de muziek. En die is bij vlagen wel mooi, maar werkt in combinatie met de film ook niet. Vooral omdat het geen flow in de beeldenstroom brengt, maar eerder is opgebouwd als een CD. Er begint een keer in de zoveel minuten gewoon een nieuw nummer.

1.5*

Niet onaardig. Hupscher is leuk als onzeker meisje. Flauw einde.

2.5*

Tussen al het IFFR geweld deze documentaire ook nog gezien. Aan de lange kant, maar best aardig. Meest aandoenlijk vond ik zijn oude bijna blinde knecht. Portret van een stervende cultuur vooral.ook. Heijmen is op zoek naar iets dat verloren is en nooit meer echt terugkomt. Ik ben bang dat hij dat nergens zal vinden. Spanningsboog (gaat hij nu wel of niet?) deed me wat geforceerd aan.

2.5*

De Disneyficatie van Freddie Mercury met een als grootste gebrek een stuitend zwak script dat niet alleen met de feiten geen zak te maken heeft maar vooral onbeholpen van anekdote naar anekdote hobbelt zonder ook maar één geloofwaardig karakter te schrijven en waar de mede bandleden ontdaan zijn van elk rimpeltje. En als het dan echt pijnlijk wordt gaat het licht uit. Aan Malek ligt het niet want met dit gebrekkig materiaal kun je van Mercury sowieso niet meer dan een flauw typetje maken (buiten de vrij sterke optreedscenes) . En van de foutste trucjes is het personage Paul Prenter (de echte is dood) is en aan wiens invloed zo'n beetje alle negatieve kantje van Freddie worden opgehangen. Die kan geen proces meer voeren.

Ik was als kind in bassisschoolleeftijd een Queen-fan, maar toen Mercury doodging luisterde ik meer naar REM en Nirvana. Het is voor mij sentiment uit mijn kindertijd. Dus ik zit hier zeker niet als overgevoelige fan. Ik vond dit gewoon echt geen goede film.

Interessant, maar ik had wel wat hogere verwachtingen. En die kwamen eerst zelfs nog uit ook.

Ik ben het zeer eens met de mensen die het eerste uur aanzienlijk beter vonden dan het tweede. De scenes zijn sterker (zoals de fabrieksscens in het begin), de film fascineert stukken meer en de wrange humor heeft niet de overhand waardoor het ook echt wrang blijft voelen. Na dat eerste uur is er zeer onevenwichtige tweede helft. De film wordt aanzienlijk dikker aangezet, humor gaat bijten met de sfeer. En de sfeer zelf wordt ook inconsequenter. Van een goed film in het eerste uur, naar een soort van stroom van ideeën waarvan een deel werkt en een deel ook helemaal niet (dieptepunt is die spastische man, kom op zeg).

3.0*

Ik ben iemand die minstens tien keer vaker vind dat een film te veel plot heeft dan te weinig. Deze film heeft geen overvol verhaal, maar juist daarom veel ruimte voor sfeertekening. Dit is echt een pareltje dat veel te weinig mensen hebben gezien. Analoog geschoten, prachtig camerawerk, veel onuitgesproken emotie en veel openheid Een klein verhaal met veel coming of age verlangen en botsingen van gevoelens, maar dat alles terloops en zonder grote gebaren verteld. Hele fijne acteurs. Regisseur Okuyama heeft een verleden als kunstschaatser en heeft naar eigen zeggen veel geleerd van zowel Koreeda als Roy Andersson. Met met name het wat oudere werk van de eerste is ook qua stijl wat overlap, maar het heeft genoeg eigens.

Laten we hopen dat er genoeg mensen zijn die dat wel doen. Anders is het goed mis met de mensheid. Ik weet niet of het realistisch is dat je er zoveel problemen mee krijgt. Zeker niet met de getuigen die er van het laatste voorval zijn.

Verder vond ik het juist een opvallend onsentimentele film over kindermishandeling. Het bleef allemaal mooi klein. Ik ben het met Linda eens dat die treinscenes een beetje tè waren, zeker in vergelijking met de toon van de rest van de film. Maar toch een heel aardig, oprecht, klein drama.

3.0*

Dat viel me ook op ja, wat een enorme slaapkoppen zijn het ook.

Dat vat het wel samen. Jammer van o.a. het soapscriptje, de wisselende acteerprestaties (ik vond vooral van Oers echt matig, ik zie er weinig talent in), het weinig vloeiende geheel.

Al had ik slechter gevreesd, goed vond ik het niet.

2.0*

Erg, erg bijzonder.

In een prachtige surreeële sfeer staat de cyclus van geboorten centraal afgezet tegen de vier seizoenen. Deze film is duidelijk geënt op het boeddhisme. En als je zoals ik daar een beperkte kennis van hebt, kun je niet direct alles plaatsen, maar het is erg mooi om te zien.

4.0*

Opvallend dat niemand hier opmerkt waar de film eigenlijk over gaat. Toegegeven: het werkt niet helemaal maar eaters in de tijd van Reagan zijn natuurlijk een nauwelijks verborgen metafoor voor homoseksualiteit en Aids in die periode. Niet ongewoon om dat soort zaken aan een horrorgegeven te koppelen. Daarnaast is deze film een roadmovie langs wening toeristisch kleinsteeds Amerika. Goedkope huurhuizen, pop & mom winkels, busstations, Vooral in Noordelijke staten.

Onwillekeurig ga je de film vergelijken met de eerste Chamalet-Guadadigno samenwerking Call Me By Your Name. Die film maakte van Chamalet een ster en ook Guadadigno was ineens meer in trek. Deze film haalt het niet bij die . Hij voelt wat geforceerder vooral. Een minder eenduidige flow dan de eerste film. Wel gaat deze film een andere grote naam opleveren. Russell gaan we zeker nog terugzien. De effectieve soundtrack is van Trent Reznor gecombineerd met een aantal jaren '80 nummers. Ik vond troiuwens wel dat zowel Chamalet als Russell grungy oogden zoals in het begin van de jaren '90.

Groots. Een melodrama en een filosofische film. Prachtige kleuren, fantastisch uitgespeelde scenes. Een film over geluk van de een en ongeluk van de ander en hoe het leven zich aanpast naar een nieuw normaal. Een film die tegelijk verontrustend als troostend kan zijn, tegelijk. Net als de zin Niets is voor altijd dat kan zijn., Heel bijzonder en nog beter dan Cleo en Vagabond.

Wat globaal en een tikje oppervlakkig. Een beetje het soort documentaire waardoor je naar een goede, niet te dunne biografie van de hoofdpersoon gaat verlangen. Ik kende hem eigenlijk vooral als de man die de Bush '88 campagne tot een van de smerigste in de moderne Amerkaanse verkiezingsgeschiedenis maakte, maar veel meer wist ik niet. Ook was het interessant geweest om zijn invloed te laten zien, dat wordt hier heel globaal aangestipt. Karl Rove, die Bush hielp, de man achter het Lewinksy-schandaal was en nu nog een belangrijke rol heeft in de Republikeinse partij was een protegee van Atwater.

3.0*

Niet echt mee eens. Op zijn best is het een film die de twee kanten aan het boek wil laten zien, een wapen in de hand van de foute figuren en een onverwoestbaar geloof, met een soort onoverwinnelijkheid als gevolg, op zijn slechtst en dat is hoe ik de film het meest beleefde is de slechterik jaloers op de kracht die het woord heeft. Zelfs elke kerk zal erkennen dat er mensen zijn die het geloof misbruiken.

Kon 'm in het begin best hebben, maar vond het een stuk platter en minder sfeervol van die andere film over een post-apocalyptische wereld die tegelijk uitkwam. Een soort mengelmoesje van een westernplot, een paar dikke actiescenes en een enorme brok Christelijk moralisme. Vooral vanaf de aankomst in het dorp gaat de film vrij snel in niveau naar beneden, kent nog een serieus grappige scene en komt dan met het einde dat ik nou net niet wilde zien, maar waar de film wel op tamelijk voorspelbare wijze wel keihard naar toewerkt. Geen haartje ambivalentie, een dik happy end met supergirl Mila Kunis die het stokje overneemt van de onoverwinnelijke profeetachtige Washington.

2.0* , voor met name sterke stukken uit de eerste helft.

Niet de eerste van deze maand, een wat meer documentaire getinte noir, een van de vele substijlen die er bestaan. Gebaseerd op een werkelijk gebeurd verhaal. En een sterke en kritische film over smalltown america dit keer. En voor een Amerikaanse film: opvallend veel amateuracteurs. Darryl Zanuck zat ook hier achter net als achter No Way Out. Hij was moedig en een idealist zoals ik al eerder aangaf. Deze vroege film van Kazan. En zoals bijna altijd bij Kazan. Er is veel goed aan, maar op een paar punten struikel ik een beetje. Ook dit wordt een 3.5* en dat is van de negen Kazans die ik zag al de zevende keer.

De film lijkt wat op No Way Out van twee dagen terug of iets als 12 Angry Man of sommige films van Frank Capra of Stanley Kramer. Het biedt echter net niet genoeg extra om echt een boodschapfilm te ontstijgen. Dat had No Way Out meer; Wat mij betreft gaat de vergelijking in toon van de film en lichte geforceerdheid van het script meer in de richting van 12 Angry Man, ook een film die ik goed vind maar niet fantastisch om grotendeels vergelijkbare scriptredenen.

Kortom: zoals meestal bij Kazan. Erg goed, maar een echte, echte favoriet zal het nooit worden.

Wat een strontvervelende, kitscherige film. Veruit de slechtste van alle top 250 films die ik tot nu toe zag.

Het begon al bij dat vreselijke begin in de kerk. En zo ging het van de ene irritante scene naar de andere.

Vrijwel alle rollen zijn zo vol van overacting dat ze zouden worden afgewezen door Bassie en Adriaan. William Dafoe die een vervelende übernicht van een politieagent speelt die -hoe kan het ook anders- nog een keer in drag mag opdraven ook. Leuk? Nou nee. Zo ongeveer alle bijrollen waren mateloos irritant, alleen de twee Ierse lads waren redelijk te verdragen en leken daarom weer bijna uit de toon te vallen omdat ze niet zo enorm schmierden.

In het plot wemelt het van de onlogica. De andere criminelen in de peep show moeten dood, dat waren dan wel kleintjes, okay, maar waarom mogen Rocco en Papa il duce dan onmiddelijk meedoen met de saints? Als ze consequent waren geweest.... ( en dat terwijl Il duce wel de allerfoutste persoon uit het hele verhaal is.)

Coolheid (a la Tarantino) wordt verward met irritante-over-de-top types. En mijn humor heeft deze film ook al niet. Anderhalve glimlach, met moeite. Alles aan deze film komt zo enorm geforceerd leukdoenerig op mij over. En het lijkt wel alsof The boondock saints wel met de tijd moet goochelen, het heeft hier echt geen enkele toegevoegde waarde. Waren ze uit op de term Tarantino-achtig op de videohoes ofzo?


Dan nog liever Death wish.

1.5*

En ook ik heb 'm eindelijk gezien en het viel zeker niet tegen.

Sterkste aan de film vind ik de sfeer.

De claustrofobie van de onderzeeboot is wat me het meest zal bijblijven en overal dat water. Alles is ranzig. Iedereen zit op elkaar, smalle gangetjes (die scenes waarin ze in paniek raken en iedereen door zo'n schip rent, heel sterk). En dan constant ook nog de vijand die ergens om je heen zit en je weet amper waar en hoe ver. Ik zou als ik in zo'n boot zou zitten behoefte hebben aan een tijdje in een woestijn, als je het al overleefde. Droog en ruimte. Heel erg goed getroffen.

Nadeel vind ik dat de personen wat beperkt werden uitgewerkt. Af en toe waren en mooie scenes tussen de actie door waarbij je wat zag over de mensen op de boot. Dat gebeurde wat te weinig. daardoor kreeg ik niet echt een band met de personen op de boot.

3.5*

(ik zag de directors cut)

Na het succes van He Walked By Night en vooral T-Men ontwikkelde Mann een nieuwe film gebaseerd op idee dat ze tegenkwamen toen ze onderzoek deden voor T-Men. De film gaat over een thema dat nu nog vaak in het nieuws is. Namelijk misbruik van illegale immigranten die naar werk zoeken. MGM kocht de boel toen de film nog in ontwikkeling was. MGM was op zoek naar rauwere films in deze tijd omdat de chique typische MGM-films (vaak musicals en historische drama's) wat minder populair werden. Dat zou resulteren in films als The Postman Always Ring Twice, The Asphalt Jungle en deze. Mann tekende een contract voor meerdere MGM-films waar hij dat rauwere low tot mid budget werk moest brengen. Gelukkig ging de briljante John Alton ook mee. En hij kreeg bij deze film die in het grensgebied van de VS, die veel landelijker is dan menig noir en soms bijna als een western aandoet zijn talent om een andere manier te uiten.

Het verhaal begint nog steeds als een semi-documentaire noir maar laat die toon vrij snel een beetje los en de film wordt vooral een verhaal over twee agenten die undercover gaan bij de boeven om alles op te rollen. De film is her en der wat minder geloofwaardig en heeft een einde dat wederom [spoiler} western-achtig aanvoelt, met een shoot out en veel actie. Wederom fijn.

Drie films (toegegeven, twee ervan waren ook wel degene die als zijn mindere bekend staan) maakten me nog geen fan van Van Warmerdam. Maar dit is met afstand de beste die ik tot nu toe van 'm zag. Lang niet zo vergezocht als De Jurk of Grimm en met veel minder te vertellen als De Noorderlingen. En juist die stijlvastheid, misschien wel rechtlijnigheid, waarbij het al snel enigszins duidelijk was waar het heenging lijkt te passen bij Van Warmerdam. Zodat hij lekker aan de slag kan met zijn absurde ideeën. Ik werd er blij van.

4.0*

Ik had na afloop het gevoel dat Parents en Children het goed zouden doen in de publieksstand en ik zie nu dat dat ook zo is. Beiden in de voorlopige top 10.

Mooi vond ik de vriendschap tussen Gudmund en Marinò. Twee outcasts die zich alleen veilig voelen bij elkaar en zich aan elkaar aanpassen. Ze gaan samen voetballen, maar meer dan een balletje heen en weer trappen (Marino: "Niet te hard trappen") is het niet, maar het is genoeg.

Children is iets ruwer dan Parents en is dramatischer, doordat de film wat spaarzamer met humor omspringt. Ook is het drama zelf gewoon wat groter. Children heeft iets meer rustpunten en iets meer verstilde momenten.

Dikke 3.5*, vind 'm iets beter dan Parents denk ik.

Ik heb Nicholas Ray vrij hoog zitten , met een paar films die nog kunnen stijgen bij herziening. Maar hij is niet helemaal stabiel en heeft ook duidelijk mindere films gemaakt, Met name Hot Blood. En in zekere zin ook deze. Born To Be Bad mist Rays visuele gevoel en het verhaaltje is nogal plat en biedt weinig ruimte voor zijn sterke punten. Maar het is alsof Ray dacht "als ik dan met dit script wordt opgescheept ga ik er lol mee maken". Joan Fontaine is zo'n groteske en theatrale femme fatale dat het gewoon echt campy fun wordt (en ze zou zo als voorbeeld kunnen dienen voor een lekker valse drag queen). De film heeft regelmatig quotable dialoog als "I Love You So Much I Wish I LIked You". En dat trekt deze film wel een stukje omhoog. Dit is overigens melodramanoir. Er is geen pistool in de film te zien. En zelfs Robert Ryan is vooral slachtoffer hier.

Vroeg in de film zit zo'n flitsje waar je de betere regisseurs uit klassiek Hollywood kunt onderscheiden van de mindere goden. Volgens de Hays code moest je voorzichtig zijn close ups van lijken niet zo gepast. Dus hoe benadruk je dan dat er drama aan de hand is: Door een zielig hondje eenzaam bij het lijk te filmen.

Born to KIll is een film waarbij een vrouw (die in een ander script een volle femme fatale was geweest) zo aangetrokken wordt door de psychopaat Tierney dat ze er zelf aan ten onder dreigt te gaan. Tierney is dik aangezet kwaadaardig maar wel lekker, Maar de twee hoogtepunten zijn voor mij de manipulatieve rol van Trevor en een favorietje van mij: De heerlijke Esther Howard heeft een prachtige bijrol als de theatrale hospita van haar die wil dat de moord op Laury Palmer (de naam.... Lynch hield van klassiek Hollywood).

Niet de eerste noir van Wise die ik in dit topic zie en ook hier is zijn regie van grote meerwaarde. De dialogen in dit script maken het heel makkelijk om over toevalligheidjes heen te stappen. Bijzonder lekker.

Een paar jaar en een aantal handen vol John Wayne filmpjes later. Geen Lone Star maar favorite films als productiemaatschappij en dat lijkt een lowbudget vehikel van Paramount. Dus iets meer mainstream dan de andere lowbudget John Waynes die ik zag. Dat is deels te merken. De film niet zo rudimentair en is bovendien opgeleukt met actiescenes uit een eerdere verfilming van hetzelfde verhaal uit de zwijgende tijd. Die film had een wat hoger budget. Er schijnt hier iets meer van wat komen zou. Met de nadruk op iets.

Tweede film van Fleischer die ik zie en een waar hij aanzienlijk meer zijn stempel op drukt. De film begint als een wat drogere police procedural waarin de poltie op jacht gaat naar een seriemoordenaar en er steeds slachtoffers bijkomen. Als een voorloper van iets als All The Presidents Men of Zodiac. In het midden va de film verandert het perpectief en dat werkt uitstekend net als de vrij uitbundige, speelse stijlmiddelen als splitscreen en het verhoor dat geplaatst wordt in de herinnering.

Spel van de acteurs is van hoog niveau. Vooral Curtis is erg goed. De film heeft minder te maken met de werkelijkheid dan de film pretendeert en is een beetje psychologisch wankel af en toe. Hoewel dit echt een bloedcommerciele film was weet het al te stevige sensatiezucht te ontwijken en pittig genoeg voor 1968 te zijn om dit goed te als spraakmakend te verkopen.

Ik en Wes Anderson, Het zal nooit helemaal klikken. Na jaren weer eens een film van hem gezien en ditmaal in de bios en de conclusie verandert niet. Zijn humor komt vaak niet helemaal bij me aan. Dit langspeelfilmdebuut is veel meer basic dan later werk en schept minder een eigen wereld. Maar je ziet al de stijlelementen van later terug. Met name in het set design en het gebruik van dwarse vaak net niet passende popmuziek op de soundtrack. Voor mij is Wes Anderson een regisseur die ik nog nooit vier sterren gaf. Meestal 3 of 3.5. Slecht is het zeker niet, maar aankomen doet het ook niet en echt onder de indruk ben ik nooit. Hier moet ik voor de nog wat lager gaan. Voor de tweede keer. Nog altijd niet echt slecht, maar ik miste de Anderson werelden wel een beetje en zeker in het midden sleept de film nogal.

Dit was mijn zesde film van Wes Anderson en ik ga de komende tijd de gaten van ongeziene lange films opvullen. Ben benieuwd of mijn conclusie gelijk blijft of dat ik zijn beste films gewoon nog niet zag.