Opinions

Uit het jaar dat de telefilms vooral misdaadfilms waren. Ik had er tot nu toe drie van gezien en het was gemiddeld genomen bepaald niet indrukwekkend. Dit komt aardig wat dichter in de buurt. In ieder geval niet zo'n lusteloze flauwe nikserige film als Laptop. Pluspunt is vooral Thiry. De film voelt met zijn nogal zelfbewuste jaren '90 toontje wel aan alsof hij eigenlijk zo'n 15 jaar te laat wordt gemaakt, maar het heeft me best vermaakt.

Kleine 3.0*

Verrukkelijke film waarin Aranofsky stilistsch vooral terugkeert naar Requiem For A Dream en een tegelijk een soort update maakt van The Red Shoes uit 1948. Is dat nog vooral een drama over opoffering voor de kunst, Black Swan zet alles dikker aan. Zit vol geluidseffecten, horrorelementen, geweldige muziek (waaronder mooie variaties op de balletmuziek van Tsjaikovski) die vrijwel één geheel vormen met de beelden en de spiraal naar beneden. Voor mij duidelijk een terugkeer naar de juiste vorm, na het mislukte The Fountain en het mooie, maar net iets te gewone The Wrestler.

Kom niet bij deze Aranofsky voor subtiliteit of nieuwe invalshoeken in dit soort verhalen. Dit is vooral een stijlding. Dit is een film die het moet hebben van een achtbaangevoel, van de symbose tussen muziek, beeld en editing. Samen de ondergang van Portman beleven. Portman verdiende de oscar absluut, maar deze film had vooral ook best regie en een aantal technische categorieën mogen winnen.

Van mij mag hij nog wel een handvol van dit soort films maken. Kleur ze telkens een beetje anders in en ik zit in de zaal.

4.0*

Ik had even gemist dat dit op de site stond.

Ik heb deze film ooit op SBS6 gezien. In het programma Reportage. Het was altijd een gok als je ging kijken. Het grootste deel was mager, maar af en toe zat er echt een parel tussen. Zoals Paradise Lost: The Child Murders at Robin Hood Hills (1996) en ook dit was er een.

In Black Tar Heroin worden een stel jonge heroineverslaafden voor een langere periode gevolgd.. De film is geen gemakkelijke zit. Er wordt erg weinig verdoezeld. In ranzige kamers in drugspanden zien je de hoofdpersonen (een stuk of vijf) naalden in hun armen steken. Opvallend aan deze documentaire is dat het vijf behoorlijk intelligente jongeren zijn. Ze beseffen de situatie waarin ze zitten maar al te goed. Met de jongeren loopt het verschillend in de documentaire, van volledige ondergang tot een vrij hoopvol einde.

Wat me ook erg aansprak en pakte is dt ik echt naar generatiegenoten zat te kijken. Ze waren ongeveer van mijn leeftijd, zijn opgegroeid met dezelfde muziek, met dezelfde kledingstijlen, in dezelfde wereld als ik, alleen in de VS. Ze hadden net als ik destijds een universitaire studie kunnen volgen (ik heb 'm overigens niet afgemaakt), maar ergens in hun leven is er iets geknakt (veel van de jongeren hebben geen makkelijk verleden) en hebben ze een aantal slechte keuzes gemaakt met enorme gevolgen. Ik herkende me heel erg in de groep mensen uit deze film. En daarom kwam het dichterbij dan andere Tv-uitzendingen, documentaires of fiilms met dit thema.

4.0*

Zo gevoelig en genuanceerd als Rebel Without A Cause is het allemaal niet. Een beetje simplistisch en makkelijk soms en de bijfiguren (vooral een paar leraren en de vrouw van Ford) zijn niet zo sterk. Maar met name de scenes in de klas met Ford zijn echt sterk. Knap opgebouwd, spannend en niet te kort gelukkig. Die scenes dragen deze film en maken het makkelijk om over de mindere kanten heen te stappen.

Kleine 3.5*

Keaton is vaak op zijn leukst als hij all out gaat. Deze is wat ingehouden en dat werk minder goed.

Mooie film. Wist eigenlijk niet zo goed wat ik moest verwachten, maar ik vond het erg intrigerend en vooral erg mooi van sfeer en beelden. Zelfs Vangelis' muziek (waar ik normaal vaak helemaal niet van hou) vond ik sterk. En Hauer en Ford voelen hun rol erg goed aan.

Maar ik heb uiteindelijk vooral zitten genieten van de beelden en de sfeer in de futuristische stad. De duistere straatjes en de mensen die er rondlopen. De neonreclames, het gebruik van licht. Echt prachtig en ik verlangde ernaar om dit op een megascherm in de bios te zien.

Laat die SE maar komen, vind dit absoluut een film die ik vaker wil zien.

4.0*

Blijft op een aantal punten achter bij het origineel (Gosling is geen Ford of Hauer, de sfeer is minder eenduidig en wat geforceerder en ik ben niet echt een liefhebber van het eind), maar het zijn kleine zaken , zo klein dat ik er hetzelfde punt aan geef, want dit is bijna zo goed als je kunt hopen als iemand een vervolg maakt op een klassieker als Blade Runner. De film is trouw aan de filosofische toon van het origineel, is met name in met meesterlijke middenstuk echt prachtig en is tegelijk een sterk vervolg als een film met een eigen ideniteit.

Jammer dat dat niet beloond is met een hit, want deze film was een commerciële flop, maar het origineel was ook geen grote hit en deze film is behoorlijk onderweg om qua status op zijn minst in de buurt te eindigen.

Als het echt politiek incorrect of totaal idioot wordt is het erg leuk. Maar helaas gebeurt dat echt te weinig (in het begin een beetje en op het eind).

2.0*

Briljante film.

Prachtige vertelstijl, precies het goede tempo en zonder dat de film ooit in de verleiding komt de kern uit het oog te verliezen.

Oskar is geen zielig jongetje dat boos is op het nazisme. Oskar is een kind dat geen verantwoordelijkheid wil en daarom stopt met groeien. Dat is een egocentrische, maar erg menselijke beslissing. Het stoppen met groeien zorgt ervoor dat hij geen verantwoordelijkheid draagt, maar anderen. Oskar glipt overal tussendoor omdat hij als kind gezien wordt. Maar Oskar is niet de goedheid zelve, sterker nog hij is niet eens sympathiek. Hij manipuleert zijn omgeving juist omdat hij besloten heeft geen verantwoordelijkheid te dragen.

En ondertussen wordt in veel scenes de hypocrisie van de wereld getoond. Onder andere mensen die keuzes maken die tegen hun gevoel indruisen, het makkelijke volgen van de Duitsers als ze overheersen en even makkelijk ervan af stappen als ze verliezen. Vaak begrijpelijke keuzes, maar als je ervan buitenaf naar kijkt wil je ze vaak niet echt maken, dus de verantwoordelijkheid niet dragen.

Het is ook geen duidelijke oorlogsfilm. De opkomst van Hitler en WO 2 spelen op de achtergrond wel een belangrijke rol, maar zijn niet primair het thema.

De film raakte me ook. Opgroeien, verantwoordelijkheid en volwassen worden zijn themas die me aan het hart gaan.

Prachtige en erg bijzondere film. Echt van genoten.

4.5* met sterke neigingen voor een toekomstige halve ster erbij.

Typisch Sofia Coppola. Dus: minimalistisch plot, zoeken naar "iets" in een oppervlakkige wereld. Soms visueel fraai. En tamelijk subtiel vertelt. Meestal dan. Want juist daarop gaat Coppola in deze film een paar keer behoorlijk op haar muil. Dat gebeurt in scenes met Emma Watson en haar gezinnetje. Daar wordt de zorgvuldige toon van de film doorbroken met een wat al te makkelijk dik aangezette parodie op rijkelui die op de meest lege manieren en vol clichés betekenis trachten te geven aan een leeg leven. Iets wat ze in de rest van de film veel minder benadrukt wordt ligt er daar zó ontzettend dik bovenop. Dat is nogal een smet op de film die ik daardoor toch echt Coppola's minste tot nu toe vind.

3.0*

Helaas vrij vlak, waardoor het op zich interessante uitgangspunt nergens echt tot leven komt. Is gebaseerd op een kort verhaal waar ik bijna nieuwsgierig naar wordt omdat ik het vermoeden heb dat de film niet weet over te brengen wat er in het verhaal tussen de regels plaatsvind. Mist een beetje de poëzie (geholpen door de muziek) van latere films van Kieslowski.

Interessant om eens een waargebeurd verhaal te zien waarvan ik het verhaal redelijk goed ken, in ieder geval denk te kennen, want ik was er natuurlijk niet bij. Ik heb een tijdje een true-crime leesperiode gehad en een van de verhalen waar ik toen over las (als hoofdstuk in meerdere boeken) en me altijd is bijgebleven is dit verhaal. Ik zag dus nogal goed waar de scriptschrijver wat vrijheid had genomen en wat op basis van wat er toen over de zaak geschreven is en in de rechtszaak naar voren kwam het echte verhaal is.

Het verhaal is redelijk overeind gebleven, de grootste vrijheid zit 'm in de invulling van de karakters en het is niet omdat het een vrijheid was, maar het is ook direct waar de schoen nogal wringt. Het motief dat de film aan de film wordt meegegeven namelijk dat Simon zich voor een groot deel mee laat slepen in de plannen omdat hij tegen de rijke broers opkijkt vond ik ontzettend cliché en erg weinig overtuigend gebracht. . In het echte verhaal waren de karakters van Simon en Arnoud volgens de beschrijvingen trouwens omgekeerd, Arnoud was timide en Simon de jongen met bravoure.. Het einde was echt stevig over het randje. Doordat de hele film met dat erg weinig overtuigende thema doordrenkt was vond ik dat echt een jammerlijke misser. Niet de enige, maar wel de meest essentiele. maar de love interest was er ook met de haren bijgesleept en scenes als de plotselinge zoen (wat is daar de reden van?) en de pseudo aanranding waren ergerlijk.

De film had beslist goede kanten. Ik vond de vier jongens stevig boven verwachting binnen de beperkingen van de film. En de scene aan het einde bij het vuur was sterk, als de jongens er ineens plotseling weer als kinderen uitzien.

Dierickx kan zeker iets, al komt het er bij deze film nog maar mondjesmaat uit, al is het al een stapje beter dan zijn vorige telefilm.

2.5*

Sergey Loznitsa zocht beelden uit een toen nog onontgonnen sovjet-archief bij elkaar over de belegering van het toenmalige Leningrad. Er is geen uitleg, maar de film vertelt wel het verhaal van een maatschappij die door de belegering volkomen ontspoort. In de eerste helft van de film rijden de trams nog. Maar het wordt daarna stil. Nog wat langer krioelt het op straat van de mensen spullen bij elkaar scharrelen om te overleven. Maar ook dat wordt minder. De mensen worden passiever, zijn de wil kwijt. Tot ze knallen horen van hun eigen leger die de bezetter moet gaan verdrijven. Net wat te kort om echt onder mijn huid te kruipen. Maar de terloopsheid waarmee je je even realiseert hoe gruwelijk het is dat je ziet maakt wel indruk. even een kinderlijkje, of achtergelaten speelgoed of een kapotgeschoten huis

Oei, wat viel dit enorm tegen zeg.

Een vrij beroerd, zeer ongeloofwaardig plakkerig en tegen het einde nogal naar sentimenteel avonturenverhaal tegen een vaak fel realistische, soms indrukwekkende, bikkelharde achtergrond. Het bijt elkaar nogal. En het geeft me soms een viezige smaak. Zeker het compleet ontsporende einde.

Aan de andere kant denk ik ergens wel dat dit een oprechte aanklacht wil zijn. Ik geloof best in de goede bedoelingen. En de vaart zat er bovendien goed in. DiCaprio was vrij overtuigend, maar zijn karakterontwikkeling in het script heel wat minder.

Kleine 2.0*

De beste grap uit de hele film inderdaad. Het slot is fantastisch en de kleuren ook. Vandaar 2 sterren, maar net als Mug vind ik de rest nu eenmaal niet goed of leuk genoeg om deze maffe, toch wel legendarische film echt goed of vermakelijk te maken.

2.0*

Jesus Franco staat niet bekend om het vertellen van een coherent verhaal en dat is duidelijk. Bij dit deel stoppen ze daarmee. Ook de figuur Fu Manchu (nog steeds Lee) en zijn tegenstander Nayland Smith (weer een ander en erg kleurloos) zijn minder belangrijk dan ooit. Petrie is verworden tot een parodie op upperclass Britten. De film zelf is een soort komisch bedoelde spaghettiwestern. Met Ricardo Palacios die als Sancho Lopez vooral irritant lacht. Verreweg het leukst aan de film is nog je verbazen hoe bizar het werd en dit in de tijd plaatsen en hoe we in een paar jaar zijn terecht gekomen van een stripachtige een jongensboekenfilm naar een vroege exploitatiefilm compleet met topless scenes en schaars geklede dames in ketenen die door de jungle moeten trekken. Niet meer gericht op Britse jongetjes. Alleen nog maar op hun papa's. De gevechtsscenes behoren dan ook nog eens tot de slechtste die ik ooit heb gezien. Op Youtube staan tegenwoordig alleen al een miljoen filmpjes van kinderen met Iphones die dat beter kunnen.

En in dat alles en ondanks zijn veel te kleine rol doet Christopher Lee voort. Benieuwd waar dat eindigt met het vijfde deel.

Mijn tweede Coen. En ik vond deze toch wel (een beetje onverwacht) een aardig stukje beter dan Fargo. Het eenvoudige plotidee krijgt een erg leuke uitwerking. Perfect vermaak door de ontzettende vindingrijkheid in het verhaal en de manier van filmen. Toch maar snel meer Coen kijken.

Ruim 4.0*

Soms mooie animaties. Met name de totaalshots en licht en kleuren zijn soms echt fraai. De film had best langer gemogen al heeft deze korte lengte ook wel wat. Ik had alleen de totale film vanuit het perspectief van de schoolzuster verteld, dan was het nog mysterieuzer en een stuk logischer geweest, die perspectiefwisseling op het einde is nu nogal geforceerd om het verhaal te stoppen. Het zal me allemaal niet meteen enorm bijblijven, maar die paar euro jaren geleden uit een grabbelbak was het beslist waard.

3.0*

Mooi, na de teleurstellingen Scarface en The Untouchables weer eens een DePalma die me niet tegenvalt.

Ik moest in elk geval ook constant aan The Conversation en Blow Up denken, maar de film was net onderscheidend genoeg om interessant te blijven. Vooral een lekker wegkijkende thriller met wat fijne extra's (erg mooie cameravoering, leuk begin voor de optiteling, de scene in het toilet) en een sterk laatste kwartier. Maar in het geheel geen echt grootse film.

Nadeel was de veel te dominante, vervelende muziek. Terwijl je juist met een script als dit zou moeten weten dat geluidseffecten of subtielere muziek vaak veel beter werken.

3.5*

Ik vond overigens een top 10 (eigenlijk 12, hij kan blijkbaar moeilijk kiezen) van Tarantino uit Sight and Sound, daar staat deze film niet in, wel Carrie van DePalma. Maar het is duidelijk dat DePalma een van de regisseurs is waar Tarantino goed naar gekeken heeft. En Tarantino lijkt me ook wel een persoon met een constant veranderend lijstje.

Tarantino's lijstje vind je hier.

Ook herzien en ik had in veel opzichten een heel andere film in mijn geheugen zitten dan het blijkt te zijn. Allereerst: hoewel de toon en het decor anders zijn staat dit minder ver van de voorgaande films van Antonioni af dan ik dacht. Ten tweede: de film is veel minder op plot gericht en veel meer een handelingsfilm dan in mijn herinnereing. Ook veel minder dialoog. Ten derde was ik ook vergeten hoe centraal kijken staat in deze film. Ik vind '[m ook veel beter nu. Ik doe er een hele ster bij.

Paul Schrader kreeg de kans om zelf een film te regisseren na de enorme impact van Taxi Driver en de eerste film die hij regisseerde was deze. De shoot voor de film was heel zwaar vol met extreme ruzies deels gevoed door cocaïne tussen de drie hoofdacteurs en Schrader, die bijna gestopt was met regisseren na deze film.

Gek genoeg is het toch een zeer goede film geworden en zijn de drie hoofdacteurs zijn geweldig. Kotto is altijd geweldig en zou nog veel groter moeten zijn. Keitel is ook tof en Pryor speelt de dramatische rol erg goed. De film zit ongeveer ergens waar een misdaadfilm en een politiek-sociale film elkaar ontmoeten en het heeft ook neo-noir trekjes. In de zin dat de in opstand komen tegen de macht nooit werkt en de macht dan de kleine man op allerlei manieren opslokt. Lekker industrieel decor met een bluesy soundtrack.

Prachtige scenes zonder dialoog ook. Kotto in de autospuiterij en de achtervolgingsscène maken het af.

Aardige noir maar inderdaad nogal wat toevalligheden. Met een wat matig einde. Van de drie ik zag is de eerste Ladd-Lake noir (This Gun For Hire) met afstand de best.

Echt verrassen doet Miike hier niet, maar is dat erg? Eigenlijk niet. Van de meer recente Miikes vind ik zijn meer recht vooruit films eigenlijk vaak de beste. En dit is in veel opzichten typisch Miike. Jonge jongens die er goed uitzien als hoofdpersonen. Een conflict. Heel zelfverzekerde goed gefotografeerde actiescènes. Gespeel met clichés. Paar goede grappen. En een erg tof einde. Het oogt alsof de veteraan het zo uit zijn mouw schudt en het is zeker niet zijn meest originele en enerverende film. Maar al met al zeer zelfverzekerd en erg goed gemaakt.

De man was ook bij de IFFR-vertoning (in een uitverkochte zaal (en het is de grootste van het festival))waar hij duidelijk maakte dat hij er ooit internationaal doorbrak (met Audition). En de baas van het festival kondigde de film aan als de 27e die ze van hem vertoonden. En dat kan best maar is dus amper een kwart van zijn werk. Wat mij betreft laten ze er nog vaak zien.,

Vond het leuke pretentieloze fun. Gesprekken die over niks gaan, leuke maffe scenes en een hoop enthousiasme. Niet constant even leuk en niet zo sterk als Smoke. Maar ruimschoots vaak genoeg. En de warmte van Smoke straalt hier ook vanaf. Fijne optimistische film.

3.5*

Ik vond het vooral nogal saai eigenlijk. Laag tempo en het dreutelde maar door. De seksscenes waren wat minder extreem dan ik verwacht had. Het verhaal stelde geen moer voor.

De fijne lome muziek, de aanblik van Nederland in de jaren '70 en het leuke verhaal om de film heen houden me nèt van de 0.5* af.

1.0*

Vooral gekeken vanwege Michael Ward die een mooie en niet onvergelijkbare rol had in de serie Top Boy. Deze film is helaas een stuk eendimensionaler en oppervlakkiger en heeft en wel heel erg voorspelbaar verloop. Is niet onaardig in het laten zien van sommige potentieel giftige aspecten van de straatcultuur, maar doet dat in zo'n hoog tempo dat het niet echt geloofwaardig wil worden. Het idee achter de muziek, met raps die het verhaal illustreren, heb ik al eens eerder gezien in het veel betere Ill Manors (Film, 2012) . Beide films zijn overigens gemaakt door rappers.

Eindelijk gezien en ik vond 'm mooi. Prachtige setting. Geweldige 50's met een twist sfeer. Het lijkt zich allemaal wel in een bizar paralel universum te zitten ofzo. Onze wereld, maar toch ook weer niet. En wat een onwaarschijnlijk mooie opening.

Badalamenti is natuurlijk weer geweldig en ik vond het heerlijk Julee Cruise weer eens te horen.

4.0*

Net gezien.
Eerst even over het einde Erg mooi, maar nog wel open, de eerste kleine overwinning van Merel na een reeks verliezen. Fijn dat de film zo eindigt en niet met misplaatste dramatiek waar ik bang voor was
Verder: Mooie film. Knap vanuit het oogpunt van Merel gefilmd. Erg geloofwaardig en veel absoluut rake en herkenbare scenes.

Begint behoorlijk vervelend. De scenes tussen Madsen en Argento waren nogal onuitstaanbaar, maar komt nog wel een beetje op gang na wat hitchcockiaanse plottwists. Komt echter nergens los van het idee dat iemand die zich er eigenlijk te goed voor voelt wil spelen met vormen uit B-genrefilms. Uiteindelijk gaat het vooral nergens heen. En het rolletje van KIm Gordon lijkt er toch vooral op te wijzen dat zij het beter bij muziek houden kan.

Goede Keaton. Die alle grappen perst uit het idee "boot" en vaak erg creatief is daarin. Filmisch vindingrijk ook. Keaton probeert allerlei filmische trucjes en is weer speels met zijn props.