Opinions

Het is al vaker genoemd, maar in de grond is dit ergens een simpel doorsnee misdaadverhaaltje. Maar dit is ècht een schoolvoorbeeld hoe je dat uitwerkt. Zoals de beste noirs maakt het van pulp kunst. Dit was echt heel fijn. Het is net een beetje vuiler en naarder dan veel genregenoten. Er is beduidend meer lef, zelfs voor een low-budget B-film gaat het behoorlijk ver voor die tijd.Er is marteling, er zijn verwijzingen naar seks. Er is een homoseksueel koppel. En waar ik de sporen zag van een stijlvolle regisseur in Gun Crazy, gaan hier de sluizen echt open. Noirs die stijlvoller zijn zijn er niet. Superieure belichting. Het spel met schaduwen. Nota bene de finale is helemaal gebaseerd op belichting De film is detailrijk en heeft fijne kanten die ik graag in dit soort films zie, zoals een behoorlijk onsympathieke good guy. Veel acteurs ken ik niet of nauwelijks, maar uit iedereen wordt het maximale gehaald. Conte steelt wel de show hier. Iedereen die een beetje van noir houdt moet dit zien. Dit is een topper.

Ik denk dat dit zijn beste is, maar toch wil ik de andere noirs van Lewis ook zien. Gun Crazy is misschien beroemder, deze is beter. En misschien ook eens op cinematographer John Alton letten.

Visueel bij vlagen een waar spektakel. Burton trekt alle registers open. De fantasieen zijn oogverblindend, sprookjesachtig en dik aangezet. Het einde is erg mooi (ik heb prompt pearl jam herontdekt door de aftiteling).
Toch kan ik me niet aan de indruk onttrekken dat er meer in had gezeten. Het lijkt alsof deze film niet helemaal in evenwicht is. Het vader-zoon deel lijkt tot een kwartier voor het einde een verplicht nummer om de sterke verhalen in te verpakken. Ook weet ik niet of ik de keuze had gemaakt om de zoon te confronteren met het spectre verhaal. Ik heb het gevoel dat het einde mooier was als de zoon buiten de verhalen van zijn vader was gehouden tot het einde.
Wat smetjes die niet goed voelen op een verder hele leuke film.

3.5*

De vierde Lang die ik deze maand zie is het duidelijkst een noir. Het hele gegeven (pollitieagent ontdekt dat de hele wereld om 'm heen vergeven is van corruptie) is al heel erg noir en eigenlijk van het soort dat vaak geciteerd is in latere neo-noir.

Lang is in deze film fast paced. Veel meer dan bij de andere drie heeft de film een heel stevig tempo. Opvallend genoeg voor iemand met zijn achtergrond is Lang niet direct een expressionistisch geïnspireerde regisseur in zijn Amerikaanse werk. Ondanks die combinatie heeft Lang een mooi gevoel voor detail. Hoe goed Ford en Marvin ook zijn, Grahame speelt het meest fascinerende karakter, Het gangstervriendinnetje dat geraakt wordt door een rechtvaardigheidsgevoel en een hang naar wraak.

Een paar jaar na het zelfreflectieve duo Sunset Blvd en All About Eve kwam deze toneelverfilming die zo ongelofelijk bitter is over Hollywood dat je het pas gelooft als je de film ziet (al werd hij natuurlijk wel buiten de major studios gemaakt). Na deze film lijkt de Mafia een in veel opzichten een veiliger en prettiger idee dan een acteercarrière. Als je graag wat zwartgallig cynisme op zijn tijd hebt is dit een aanrader.

Met een paar typisch Aldrich-touches (Hij kijkt nooit neer op het publiek bijvoorbeeld)

En met Saul Bass optiteling om het af te maken.

SB kijkt Coen deel 4.

Aardige komedie. Soms heel erg grappig, vaak ook heel erg flauw. John Goodman was stukken grappiger dan Jeff Bridges. De andere Coens die ik zag vond ik allemaal leuker (en O Brother Where Art Thou blijft favoriet), eigenlijk 3.25*, maar voor nu:

3.0*

(Hieronder ruimte voor de mensen die willen vertellen dat ik hem vaker moet zien:)

Arme Samuel Fuller. Deze film was zijn levenswerk en hij kreeg het meerdere malen bijna voor elkaar, maar dan kreeg hij weer eens ruzie met een studio (zoals in 1962 met Warner de film hadden willen maken met John Wayne in de rol van Marvin. In 1980 kreeg hij het voor elkaar, met een veel lager budget dat de bedoeling was en buiten alle grote studios om en nog raakte hij de final cut kwijt en uiteindelijk was er de verminkte versie tot de reconsructie versie zeven jaar na zijn dood.

Ik zag dit 2015 maar er was weinig blijven hangen. Bij de herziening van vandaag herkende ik zelfs niet zoveel van de film. Het is wel goed om 'm in zo'n cyclus te zien.

Hoewel ik deze film beter vond dan twee beroemde films waar ik soms aan denken moest (Saving Private Ryan en Full Metal Jacket) vond ik 'm ook in deze vorm verre van perfect. Hoewel de film erg gped is in het laten zien van veel aspecten van de oorlog is de film ook nogal fragmentarisch en erger: anekdotisch. In veel van Fullers films hoor je hem door de dialogen heen. Daar geeft het karakter, hier zit het de film soms in de weg. De film is duidelijk voor een deel autobiografisch en een van de soldaten is duidelijk Fuller (een schrijver die erg veel sigaren rookt en tijdens de oorlog een boek uitgeeft, hoewel de soldaat wat jonger is dan Fuller was is de gelijkenis niet goed verstopt).

Gelukkig heeft hij de film nog kunnen maken. Jammer genoeg was er tijdens zijn leven alleen de verminkte versie. Ik blijf bij mijn 3.5* uit 2015.

Morgen White Dog nog en daarna wat ducu's omtrent Fuller en daarna andere filmavonturen.

Derde film in korte tijd die ik over de crisis van 2008 zie en deze laat de twee anderen, van veel bekendere regisseurs volledig in zijn hempie staan.

De eerste was het nogal overschatte The Wolf of Wall Street van Scorsese. Best amusant, maar Martin komt uiteindelijk tot een rise and fall verhaal zoals hij er al een aardig aantal maakte met een heel duidelijke crook in de hoofdrol.

Gisteren zag ik het Wall Steet-vervolg van Oliver Stone die totaal de essentie mist en opzadelt met een familiedramaatje waarin Gordon Gekko nog maar een schim is van zijn 80's zelf en Oliver Stone sinds die tijd zelf ook ergens zijn talent kwijtraakte. Veel slechter nog dan Scorsese en in tegenstelling tot hem duikt die film echt diep de onvoldoendes in.

Nee, dan Adam Mckay, bij wie de good guys ook de bad guys zijn. (Want hoe kun je nou zo veel verdienen aan de financiële ondergang van je buurman). En die je als geheel met een unheimisch gevoel achterlaat. Een film die speels en origineel speelt met montage en verhaalvorm. McKay is ook geen jonkie meer maar zijn film bevat heel wat meer leven en relevantie en urgentie dan de twee pogingen van de mannen op leeftijd hiervoor.

Vond het verhaal niet zo interessant. Deze film drijft sterk op de typische Bogartrol en de snedige dialogen. Vooral tussen Bogart en de vrouwen. Erg strak geregisseerd door Hawks. Heb me prima vermaakt, maar ben niet diep onder de indruk.

3.5*

Van de film noirs die ik dit jaar tot nu toe zag moet je bij deze het begrip film noir het verste oprekken voor deze. Ergens is dit ook een hele vroege achtervolgingsfilm, roadmovie of zelfs een romantische komedie. Er zijn zonder meer noir elementen maar de toon is vederlicht. De film had een wat lastige productie met veel rewrites tijdens de productie. En zo werd de relatie braver gemaakt en ging veel sexual innuendo eruit. En is de openingsscene wat raar als je het einde hebt gezien.

Buiten dat is dit een pretentieloze film die lekker kort is en voor een groot deel bestaat uit een grote achtervolging. Dat zorgt ervoor dat het nooit langer duurt dan de film welkom is. En dat is een soort bewustzijn wat de film goed doet. Net als de acteurs, die ook vederlicht spelen zoals bij de film past

De vierde Nicholas Ray film die ik tot nu toe zie en ik vind het de beste van de vier denk ik, al komt In a Lonely Place erg dichtbij.

Een afrekening met de jaren '50 suburb-cultuur die door vrijwel alle elementen uit te vergroten er een nachtmerrie van maakt. De omgeving is bekend uit andere films uit de jaren '50, de decors en de voorwerpen ook. De dramatische muziek ook. Masons karakter verandert niet eens enorm veel. En toch is hij in het begin acceptabel en houdt hij zich staande en langzaam maar zeker verliest hij alle grip. Het dunne laagje dat een mens/de mensheid bij elkaar houdt spat uiteen. Zelfs de muziek wordt tegen het einde gek.

Mijn favoriete scene is zonder meer de winkelscene, die al meteen niet is wat hij lijkt.

Mason speelt een fraaie hoofdrol en de Ray maakt prachtig gebruik van kleur en licht.

Dikke 4.0*

Een aangesloten stroom van taboes, maar vooral leuk vanwege de lichte benadering die een maf effect heeft en het gebruik van dat eerder genoemde omgekeerde Teorema-verhaal. Daardoor op een bepaalde manier heel speels en slim. En dat geeft weer een heel leuk contrast met wat er eigenlijk in beeld is. Niet hele hoge verwachtingen van, maar viel me behoorlijk mee eigenlijk.

3.5*

Het blijft behelpen met de Bardot box. En voor het eerst zit de irritatie ook wel bij haar of liever het karakter dat ze moest spelen. Een soort stompzinnige hitsige onschuld die aan haar tante uitleg vraagt over de liefde en van die dingen zegt als "het is niet erg om zondig te zijn als je het maar beseft". En meer dat vooruitwijzend dierenactivivisme is ook liefde voor het varkentje weer een manier om van Bardot een soort maagdelijk kindvrouwtje te maken.

Komt nog eens bij dat Bardot en haar tegenspeler ongeveer evenveel chemie hebben als twee tubes tandpasta. Waar de eerste helft nog kijkbaar is als niemendalletje, vanaf de vlucht zakt alles in elkaar en blijft er niets van de film over. Zelfs niet als niemendalletje. Tijdje geleden dat ik iets zag dat zo slecht was.

Typische enigszins voorspelbare feel-good film over gevoel volgen en dromen achterna gaan. De film zich laten afspelen tegen een decor van Groot-Brittanië onder Thatcher is een goede keus. De personages waren vaak wat dunnetjes en cliché. Maar de acteurs waren erg goed op dreef.

Dit genre is typisch iets wat soms wel voor je werkt en soms niet. En dat is niet echt te verklaren. Deze film was voor mij een leuke middenmoter. Prima te kijken en goed gemaakt, maar ik ben niet echt onder de indruk. En toch kan het best dat de volgende feel-good ineens een punt hoger of lager zit zonder dat ik zou kunnen aangeven waaraan dat ligt.

3.0*

Maakt wat mij betreft alle verwachtingen waar. Prachtig en ontroerend universeel spritueel liefdesverhaal. Met heerlijke zwijgzame karakters. Prachtige subtiele humor. Een film waar je vanaf minuut één in zit.

Voor het eerst zie ik ook eens een film van Kim Ki-Duk in de stad. En aangezien in over het algemeen gevoeliger ben voor stadse decors dan voor natuur vond ik dat ook erg mooi om te zien.

Zoals Onderhond al zei: Kim Ki-duk is een zekerheid aan het worden. Volgende: Samaria. Daarna: Zijn oudere werk maar eens gaan zien.

Ruim 4.0*

Bijna onderin de publieksstand en ik begrijp dat wel. De kopie van de film was volgens iemand van het festival in zulke slechte staat aangekomen dat ze de film noodgedwongen vanaf een DVD gebeamd hebben. Nou was dit al een digitaal geschoten, met erg weinig geld gemaakte film, dus nu zag het er helemaal niet meer uit. Verder gebeurt er helemaal niets, zijn de scenes lang en zeer traag en dat met een stilstaande camera. In het begin zat ik te overwegen op te stappen, het was me allemaal wel heel amateuristisch.

Maar op een gegeven moment pakte de film me toch. En na afloop was ik toch blij dat ik gebleven was. Ik heb toch het gevoel gehad een beetje in de flow van zo'n Chinees dorpje te hebben gezeten, een beetje gevoeld te hebben van wat daar gevoeld wordt. Ofzo. Maar ik kan me de lage stand van de film best indenken nogmaals. Als ik niet de enige ben die dit is gaan zien denk ik dat ik de hoogste stemmer zal blijken.

Ik heb trouwens nog nooit een film gezien waarin zoveel werd gerookt, oude Bogart-films vallen er compleet bij in het niet.

3.0*

Niet iedereen gaat dit trekken. Ook niet iedere liefhebber van American Honey. Met name de rol van Rogowski en het feit dat dit een surrealische film is een realistische vertrekpunt lijkt te hebben zal niet iedereen leuk vinden. Hoewel ik dit niet zo goed vind als American Honey scheelt het niet veel. Ik zit als Keoghan speelt vaak gelijmd aan het scherm en heb die man erg hoog zitten. Ook Rogowski vond ik erg fijn in deze film. Er is genoeg ellende in deze film te zien maar deze film is vooral een aandoenlijke troostfilm], waarin Arnold opnieuw risico's neemt. Nikiya Adams debuteert spectaculair en gaan we hoop ik nog vaak terugzien.

2024 is het jaar waarin de films van de filmmakers waarvan ik echt veel verwachtte eigenlijk zelden tegenvielen Zo ook de nieuwe Arnold niet.

De eerste film van Inarittu die ik echt heel erg goed vind. Ik loop een paar jaar achter met naar zijn films kijken en moet The Revenant nog zien, maar met de films hiervoor was altijd wel behoorlijk wat mis. Met name op scriptgebied. En juist dat is hier ook steengoed. Speels en fraai balancerend tussen drama en zwarte komedie.

Mijn tweede Hitchcock en beduidend minder interessant deze keer. Geen hoogvlieger dit. De scenes met een grote groep vogels die dreigend bij elkaar zit (bij de school en op het einde) waren magistraal. Het ontbreken van muziek (waardoor de nadruk kwam te liggen op de vogels) en open einde waren ook goede vondsten. Maar daar bleef het eigenlijk wel bij.

3.0*

Ik heb het boek niet gelezen, maar dit is zo'n film die me er wel erg naar deed verlangen en dat is geen compliment.

Veel elementen uit het verhaal waren erg boeiend, zeker in de tweede helft. maar de flashbackstructuur werkte niet echt, de flashbacks naar de tijd voor Vietnam verstoorden de sfeer een beetje. Dat deel had volgens mij beter aan het begin gekund. Liever was ik meer in hoofd van Birdy gekropen. Ik had zijn situatie wat meer willen invoelen. Wel erg goede rollen van Cage en zeker van Modine.

Het einde was raar en ongeloofwaardig. Alles kwam wel heel snel op zijn pootjes terecht en de laatste scene eindigde wel vrij bruut.

Mooie muziek trouwens, al sloot het soms meer aan bij de film die ik had willen zien dan bij de film die ik zag. Best goed, maar ik zit een beetje met een onvoldaan gevoel.

3.0*

Psychologisch drama op z'n Polanski's, alleen is het script iets minder dan bij zijn klassiekers. Vooral het laatste half uur had wat mij betreft een stuk minder direct gemogen. Dat wordt echter goedgemaakt door een heel bijzondere sfeer, verrassende klassieke muziekkeuze en hier en daar scenes die zo ontzettend mooi geschoten zijn.

Ik geef, omdat de plotontwikkeling in het laatste half uur me een tikje dwars zit, een 3.5*, maar ik zit heel dicht bij de 4 sterren, misschien verhoog ik nog wel. Ben nieuwsgierig naar Sexy Beast geworden.

Bijzondere boeddhistische hoopvolle anti-oorlogsfilm. Nu ik acht Ichikawa's zag vind ik dit de allerbeste. Het was ook zijn internationale doorbraak. Net als Kurosawa een aantal jaar eerder werd de film zonder zijn medeweten ingestuurd naar het filmfestival van Venetie waar hij zeer goed ontvangen werd en de film kreeg ook een oscarnominatie beste niet-engelstalige film. Het betekende ook zijn doorbraak thuis.

Duidelijk een verwerkingsverhaal. Een zoektocht naar nieuwe hoop na een enorm trauma. Grootse en aangrijpende film als je er in meekunt. Bijna nog een halfje meer, maar het einde met de brief is iets te uitleggerig.

Sterk en diepgaand verhaal over grote emoties.

Heftig drama met thrillerelementen. De film heeft op het einde veel onverwachte wendingendie eens geen kunstgrepen zijn, maar het verhaal beter maken.

Een ruime 4.0*

Na Soldaat van Oranje had Verhoeven gebroken met Houwer. Het conflict ging over erkenning en geld. Grijpstra en de Gier maakte Houwer met Wim Verstappen en Verhoeven maakte Spetters met Joop van den Ende. Beide films waren succesvol, maar minder als de films die ze samen hadden. Verhoeven ging nog een keer met Houwer in zee voor De Vierde Man voor hij naar de VS vertrok. Houwer zocht naar andere projecten. Kees van Oostrum had in de jaren ´70 een filmopleiding in de VS gevolgd en daarna werk gevonden als cameraman bij de TV. Maar hij wilde eigenlijk Het Bittere Kruid verfilmen., Dat idee kwam bij Houwer terecht en die tilde de film van de grond.

Het Bittere Kruid was een succesvol boek over een joods meisje in de tweede wereldoorlog. Veel was gebaseerd op het leven van schrijver Minco, maat helemaal een op een is het niet, Zo was Minco ten tijde van de oorlog ouder dan Sara in het boek overkomt. De schrijfstijl was bewust erg sober en zonder veel dramatiek. En ook het verhaal was klein gehouden. Toen ze een film van het boek wilden maken lijkt het erop dat Houwer zich realiseerde dat de film zo sober maken als het boek een wellicht een film voor een kleiner publiek zou opleveren en dat wilde hij niet. Dus werd het boek verbouwd. Er verdwenen personages uit het boek en er werd een heel NSB-gezin aan toegevoegd waar Sara mee omging. Dat schoot Minco in het verkeerde keelgat en ze sleepte Houwer als producent voor de rechter omdat ze haar boek nauwelijks nog herkende en wilde dat de film een andere naam kreeg. Dat proces verloor Minco en het enige dat ze kreeg is een verklaring aan het begin waarin ze afstand neemt van de film. Ook de componist Loek Dikker sleepte Houwer voor de rechter. Hij vond dat in de montage zijn muziek vernield was. Ook hij verloor.

Het is lang geleden dat ik Het Bittere Kruid las. In mijn herinnering gaat het boek primair over twee dingen. Hoe een keuze het verschil tussen leven en dood kan zijn in zulke extreme omstandigheden en het verlies van dagelijkse zekerheden. Ik heb de Sara uit het boek als een kind ervaren. Hier is Sara een jonge vrouw, maar eentje die zich, op basis van het boek deels jonger gedraagt als ze is met dialoog waar je bijna kindertaal in hoort. Toch is ze ook niet op Minco's echte leeftijd gebracht. De film is uiteindelijk een vlakke en oppervlakkige film. Met slecht uitgewerkte karakters, maar ook totaal zonder de formalistische soberheid van het boek en dan kom je feitelijk nergens uit. Spitz is weinig overtuigend in de hoofdrol maar dat is deels ook een scriptissue. De film blijft in een niemandsland hangen. Het had of een droge formele weergave van het boek moeten zijn of veel verder afstand van het boek moeten nemen en bijvoorbeeld een thrillerachtige opbouw moeten nastreven.

De film kreeg matige kritieken en was geen succes. Van Oostrum trok weer naar de VS en ging voornamelijk als cameraman werken. Hij nam Spitz mee met wie een relatie had gekregen. Minco overleed vorig jaar pas . Ze was 103 en in haar overlijdensadvertentie maakte ze nog een statement. Haar in de oorlog vermoorde familieleden werden nadrukkelijk genoemd.

Niet heel slecht, maar een stuk minder dan het gemiddelde op de site doet vermoeden. Gelikte film die tussen de actiescenes maar niet echt wil boeien. . De tegenstelling tussen het gewone leven en de misdaad zag ik vaker en beter. En de schubplotjes (de romance en de film) zijn beide obligaat en niet erg interessant. Mooi oogt de film eigenlijk ook niet echt. Had hier meer van gehoopt. Te nikserig en zeker een half uur te lang.

Niet geweldig, maar ook niet vreemd dat El Arbi en Farrah in Hollywood terecht kwamen. Nadeel van Black is vooral tweeledig. Stillistich had het wat ruwer of juist gestileerder gemogen. Maar de film solliciteert de hele tijd openlijk naar de mainstream carrière die snel zou komen. En het script is een uitgekwauwde Romeo & Juliet/West Side Story variant die daar weinig aan weet toe te voegen.

Gebaseerd op een boek geschreven door dezelfde schrijver als Phantom Lady en voor een deel een vergelijkbaar verhaal. Maar dit vind ik toch in bijna alles de mindere film. Wat minder sfeer en een script dat laten we zeggen niet uitblinkt in geloofwaardig. Lorre is goed, Duryea is ook prima en Vincent is goed genoeg. Deze film was er een van lowbudgetfilmer Roy William Neill, maar met een budget van 600.000 dollar was het voor zijn doen een dure film. Het was ook zijn laatste want kort na het voltooien ging de nu bijna vergeten regisseur dood.

Genietbaar en de eigenlijk vrij idiote plottwist trekken de boel wel wat omhoog. De gekke manier waarop de realisatie heeft dat hijzelf de moordenaar is is lekker dik aangezet. En de schaduwenfans komen hier volop aan hun trekken.

Een film die veel opzichten ouderwets is. Zo werden ze niet meer gemaakt. Een spionagefilm met een witty script dat soms bijna een moderne variant op Agatha Christie is, maar dan met spionnen. Je hebt vijf verdachten en een van hen heeft de boel verraden en de film gaat over uitzoeken wie de dader is. Met allerlei interacties tussen de verdachten onderling en ook degene die het uitzoekt. Als je hier James Bond of Mission Impossible verwacht, zo'n film is dit niet.. De film is leuk vormgegeven. De spionnen zitten in kille onpersoonlijke kantoren met technische snufjes die er in oude films futuristisch uit hadden gezien maar nu best realistisch aanvoelen.

Een film zonder veel pretenties die geen geschiedenis gaat schrijven en nooit gezien zal worden als een belangrijke Soderbergh, maar ik vond het leuk. En de cast is geweldig.

De vorige DePalma die ik een paar dagen terug zag scoort op de site onder de drie sterren en is uit de jaren '00 maar vond ik leuk. Deze scoort ook onder de drie maar in dit geval is het gemiddelde nog te hoog. Dit is de zwakste film van DePalma die ik tot nu toe zag. DePalma die in eerdere films een gevoel voor film noir liet zien. Een boek van James Ellroy die ook LA Confidential schreef met als basis een vroege mediahype van een moord, gepleegd midden in het noirtijdperk. Op papier zou je denken dat dat goed moet worden. Stillistisch is het bij vlagen nog wel aardig, al heb ik DePalma beter gezien. Hij is hier te weinig speels. Erger is dat het plot verzand in terzijdes en weinig interessante subplotjes en dat script en acteurs geen van de vier hoofdkarakters interessant weet te krijgen. Met name de ontknoping is uitermate vervelend gebracht. Het lukt DePalma totaal niet de film op een hoogtepunt te laten eindigen. Of om 'm fascinerend of spannend te maken. Het is bijna knap hoe weinig de film maakt van het beroemde gegeven.

Naarmate ik meer van Malle zie, des te meer hou ik eigenlijk van zijn bochtige oeuvre dat zo heerlijk allerlei kanten op schiet. Dit is weer een totaal ander uitstapje van 'm en bovendien een film die ik me echt niet in een ander decennium kan voorstellen dan de jaren '70. Opvallend dat de film van Malle die zich niet in een duidelijke tijd afspeelt, het meest hangt aan de tijd waarin hij gemaakt is.

Echt goed vind ik de film niet. Als dit Malle's droomwereld is, stonden zijn dromen wel erg bol van Alice in Wonderland-verwijzingen en Freudiaanse motieven. En waarom gaat het over een opgroeiend meisje die niets meer van de kinderen begrijpt en ook nog weinig kan met de volwassen wereld? Mug zegt het ook al, de film schiet van onnavolgbaar naar voor de hand liggend en terug. En qua surrealische droomfilms is iets als El Topo wat mij betreft echt stukken beter en fascinerender.

De film heeft echter een paar troeven. De belangrijkste is Sven Nykvist, die fraai zichzelf is en de film is eigenlijk een stuk herkenbaarder een Nykvist-film dan een van Malle. Het was alweer een tijdje terug dat ik wat van hem zag en hij heeft hier veel vrijheid gehad en zaken als de kleuren en het licht hebben echt zijn handtekening. Met name het begin en de Wagnerscene zijn fascinerend en aan het begin van die laatste zit echt een schitterend shot.

Eindelijk iets van Powell en Pressburger gezien en ik vond het vooral verrassend donker. Tot nu toe zag ik alleen Peeping Tom van Powell alleen,

Erg interessante film. Vooral over een cultuurclash. Maar ook over psychologische teloorgang en met voor die tijd vrij gewaagde hints naar seksualiteit en zelfs zo'n duister sfeertje dat het tegen het einde bijna horrorachtig wordt.

4.0*