Les Bijoutiers du Clair de Lune (1958)

Een niemendalletje dat vooral dient als kapstok om het publiek zich te laten vergapen aan Bardot. Sluit me aan bij wat hierboven al genoemd is: een plot met gatenkaas, slecht acteerwerk, vreemde interacties tussen mensen die Spaans en die Frans spreken. Soms overdreven hysterisch, soms klef, soms saai. Aan de plus kant: mooie landschappen (ik moest toch maar eens op vakantie naar Spanje), en bij vlagen Bardots verschijning. Het zou me verbazen als dit in 1958 als iets meer dan een niemendalletje beschouwd werd, dus zo moet je de film ook bekijken. Niets meer, niets minder.

Het blijft behelpen met de Bardot box. En voor het eerst zit de irritatie ook wel bij haar of liever het karakter dat ze moest spelen. Een soort stompzinnige hitsige onschuld die aan haar tante uitleg vraagt over de liefde en van die dingen zegt als "het is niet erg om zondig te zijn als je het maar beseft". En meer dat vooruitwijzend dierenactivivisme is ook liefde voor het varkentje weer een manier om van Bardot een soort maagdelijk kindvrouwtje te maken. Komt nog eens bij dat Bardot en haar tegenspeler ongeveer evenveel chemie hebben als twee tubes tandpasta. Waar de eerste helft nog kijkbaar is als niemendalletje, vanaf de vlucht zakt alles in elkaar en blijft er niets van de film over. Zelfs niet als niemendalletje. Tijdje geleden dat ik iets zag dat zo slecht was.

BB #20 De twintigste BB-film alweer. Deze keer heeft Vadim weer zowel de regie als het script, maar waar dat eerder voor mijn gevoel bovengemiddeld goed werkte is deze film eerder nogal een miskleun. Ten tijde van de film lag het stel ook allang weer in scheiding, wellicht dat dat daar een rol in speelde. BB speelt in ieder geval erg matig, hangt er in de meeste scenes bij alsof ze volstrekt ongeinteresseerd en ongemotiveerd is. En dan haar haar - een paar tinten blonder dan in de vorige films, maar het ziet er navenant kapot uit. Het verhaal - nogal losjes gebaseerd op een Frans boek - springt wat van de hak op de tak, en had misschien beter kunnen beginnen vanaf dat de vlucht zich voorbij Nulle Part voortzet. Dan worden de beelden fraaier, hoewel nog steeds erg wisselvallig. Het meest opvallend is wel bij de begrafenis, wat Sergio Leone-achtige extreme closeups van een paar blauwe ogen alsof Lee Van Cleef er ineens bij is. Zou Leone die truc dan van Vadim hebben afgekeken? Maar tegenover dit moment staat bijvoorbeeld zoiets als de scene bij de molen die overduidelijk voor een geschilderde achtergrond is opgenomen. Wat een gepruts, en waarom. Vadim had kennelijk echt zijn dag niet. Toch, er komen wel een hele serie enorm authentiek overkomende settings langs. Het dorpje met de grotten, het interieur van een van die huizen inclusief hoe de ezeltjes daar staan, de eerste ietwat permanente stierenvecht'arena', de tweede geimproviseerde en het hele dorp er om heen. Toch smullen van al die details. De overigens erg fraaie en poëtische titel van de film laat zich niet moeilijk verklaren, die wordt breeduit uitgelegd in de openingsgeneriek. Om te volledig begrijpen hoe die precies op de twee helden slaat is het wellicht wel nodig om het boek te lezen. Ik laat het, hoe zeggen ze dat ook alweer zo fraai, 'as an exercise for the reader'. Als film eerder 'interessant' of 'bijzonder', dan goed of spannend. Maar in ieder geval geen doorsnee-werkje.