Opinions

Ik kom er misschien op 5...

Wat een janboeltje deze film, vreselijk geacteerd (zelfs Gershon bakt er niks van), stupide verhaaltje... een afgang voor Verhoeven.

0,5*.

Standaard slashwerkje dat niets pretendeert dat het niet is, en dus niet veel pretendeert (als u mij volgt). Eén voor één worden de heren en dames hitsige twintigers aan het mes gerijgt door de ohzo verrassende (maar niet heus) mysterieuze killer.

Potje bier erbij, zak chips open trekken en dan is 'Shredder' nog best aan te kijken. Wat het natuurlijk nog geen goede film maakt.

Death to snowboarders! 1,5*.

Een gevalletje 'jammer, maar helaas'. Was Shrek 1 nog grappig en charmant, deel 2 is in alles een paar tandjes minder. De overgang van het moeras en de cartooneske situaties die daarbij horen naar de bewoonde wereld doen de karakters duidelijk geen goed: Shrek en donkey krijgen niet meer de ruimte zo heerlijk lomp te doen als in deel 1. Mijn verwachtingen voor 3 zijn dan ook niet bepaald hoog...

2,5*.

Best leuk weer. De hele Shrek franchise bevalt me toch wel redelijk, de films zijn makkelijk te behapsnappen en er zitten een paar aardige verwijzingen in. Paar keer goed gelachen, zeker met het zowaar ondeugende 'cracker!'. Wel weer jammer dat er een groepsdansje in moet, het zal voor de allerkleinsten zijn.

Bepaald geen wereldschokkende cinema, toch weer een voldoende. 3*.

Ach ja, nog maar eens een Shrek...

Deel 1 was wel iets van een klassieker maar sinds Shrek in deel 2 uit het moeras werd getrokken en zich tussen de 'echte mensen' moest begeven was de lol er snel af. Gelukkig gaat hij in deze film weer ouderwets op pad met Donkey en Puss, en dat levert een paar leuke grappen op.

Helaas is het verhaallijntje weer veel te braaf om te blijven boeien, dus moeten we het echt met een paar goeie grappen doen (vooral Merlin en uiteraard the Gingerbread Man zijn op dreef), waardoor ik er toch net genoeg plezier aan heb beleefd.

3*.

Lamlendige spoof die de beste grap voor de titel heeft bewaard; voor de rest valt er niets te genieten. Scary Movie wint het op alle fronten.

1*.

Armetierige horror zonder spanning, zonder gore, zonder lef. Geen nieuwe invalshoeken hier (waar dat met het plot nog enigszins had gekund), saai in beeld gebracht en met domme karakters. En de surprise twist is natuurlijk allesbehalve een surprise.

1*.

Weinig imposante mindf**k boeit zelden en verrast nimmer, een oplettende kijker prikt zo door het filmpje heen. Slechts de muziek kon me bekoren, naast Ruffalo natuurlijk die ik tot mijn favoriete acteurs reken. Voor de rest wat flauwe kijkersmanipulatie die het 20 jaar terug misschien goed had gedaan, maar nu een hoog 'been there done that' gehalte uitstralen.

Net aan 2*.

Klinkt misschien gek maar het wereldje van (de war on) drugs vind ik zelden boeiend op film. Sicario toch maar de kans gegeven vanwege Villeneuve, maar ook nu was het weer doorbijten. Blunt speelt best aardig en het cliché 'naïeve nieuweling die het volgens de regeltjes wil spelen vs. geharde ervaren agenten met vuil aan de handen' wordt netjes uitgespeeld, maar uiteindelijk gaf ik te weinig om de uitkomst van dit alles. Een degelijk werkje, maar dit (sub)genre trekt me gewoon totaal niet, blijkbaar.

Na de megahits Bowling for Columbine en Fahrenheit 9/11 gaat Moore terug naar de kern van zijn eerste film Roger & Me; gewone mensen die buiten hun schuld in de problemen komen. Als er 1 ding blijkt, dan is het wel dat Moore in de afgelopen jaren ontzettend is gegroeid.

Waar Roger & Me cynisch was, de schuld op verkeerde plekken neerlegde en ronduit domme en kortzichtige standpunten voortbracht, heeft Sicko ons veel meer te vertellen, en vaak op een indrukwekkende manier. De horrorverhalen die voorbij komen laten niemand onberoerd, en Moore's queeste voor een nationaal zorgsysteem, tegen de liberale Amerikaanse volksaard in, is toe te juichen of (voor de tegenstanders) toch in ieder geval om over te contempleren; Moore heeft een duidelijke agenda en heeft ditmaal geen flauwe illustraties, dubieuze editing of leugenachtige statistiekjes nodig.

Natuurlijk gaat hij soms weer over de schreef en uit de bocht; de verhalen vanuit Europa en Canada zijn wel *erg* eenzijdig en het slotstuk in Cuba moeten we maar met een korreltje zout nemen (zag ik Cuba nu onder de VS staan in de beruchte lijst aan het begin van de film?), maar opzet, doel en argumentatie van de film zijn in orde en zal veel mensen (en niet alleen in de VS) een levensgrote spiegel voorhouden.

Ik blijf het een naar mannetje vinden (en dat zal ook wel nooit meer veranderen), maar Moore heeft er toch weer een boeiende documentaire van weten te maken.

3,5*.

Mooie film van Payne, die ondanks het onderwerp (wijn) en de setting (Californië) toch heel herkenbaar is. Giamatti is perfect gecast, en Church houdt zich goed in. Een filmpje voor de fijnproevers zullen we maar zeggen.

3,5*.

Amusante film met een interessant uitgangspunt. Natuurlijk over the top, maar het stoort nauwelijks.

3,5*.

De beste van Night. Een bloedstollende film met een komische noot en een waanzinnige finale. Ik kroop al snel naar het puntje van mijn stoel en kwam er niet meer af. En dat had ik niet verwacht na zijn eerste 2 films die ik maar matigjes vond.

4*.

Grappig; naar mijn mening de 2 beste thrillers ooit (deze en Se7en) heb ik in dezelfde setting gezien: op een filmavond op mijn middelbare school. Die waren altijd opgedeeld in tweeën: eerst een slappe komedie waarna de onderbouw naar huis moest, en vervolgens een spannende film. Nu was ik een jaar of 13 toen deze werd vertoond, wat al aangeeft dat niet iedereen zich aan die onderbouw regel hield...

IJzersterk en ijzingwekkend. Hopkins draagt de film en het is jammer, zoals Orbit reeds schreef, dat het Hannibal karakter door die andere films aan kracht heeft ingeboet. Hiet is hij het sophisticated animal, even eng als wijs, even afschuwwekkend als sympathiek. Wie moest er niet een grijns onderdrukken toen deze seriemoordenaar aan het eind van de film zijn volgende slachtoffer op de korrel had...

Schitterende scenes; de doorbraak als Clarice door heeft dat Buffalo Bill zijn 1e slachtoffer kende, de hand door de tralies, de ontsnapping van Hannibal, en die onwaarschijnlijk knappe scene in het donker. Een monsterlijke klassieker, mijn tiende 5*.

Eerste kennismaking met Švankmajer, vandaar dat ik misschien wat positiever ben. Erg fraaie sfeer, de stopmotion tussenstukjes waren voor mij totaal niet ergerlijk (sterker; ik vond ze erg fraai gemaakt), grappige momenten (de auto's vanuit de koets, de dichtklappende papieren zak), een licht filosofisch tintje, de film bracht mij wel in vervoering. Allicht iets te langdradig op den duur, maar ik heb me zeker vermaakt.

3,5*.

Creatief met prikkeldraad

Redelijke horrorfilm met een paar behoorlijke, naargeestige momenten. Eerste helft is spannend, tweede een beetje te veel mumbo jumbo waardoor ook hier het forum volgekalkt is met theorieën over de staat waarin de hoofdpersonen zich bevinden. En ik vond de film nu juist net niet interessant genoeg om daar al te lang over na te gaan denken.

Aardige invalshoeken, bovengemiddelde horror, 3*.

Haha, wat een domme teksten krijgt die arme McDowell voor z'n kiezen, dat gaat helemaal nergens meer over. Matig filmpje verder hoor, kills waren (op die ene na) maar zozo en van spanning moet de prent het al helemaal niet hebben. Wat nog het meest ontbreekt is enige cult-waarde, waardoor Silent Night een snel te vergeten tussendoortje is geworden.

2*.

but if it was me reading the signs...

Leuke film die heel knap in alle drukte en intensiteit toch een mooi verhaal weet te vertellen. Net aan worden karikaturen vermeden, hooguit gaat het personage van Tucker er overheen. In het hart staat echter het sterke duo Cooper / Lawrence waarvan de laatste absoluut de show steelt als beschadigde, promiscue weduwe. Geef die vrouw een Oscar! Soms schrijnend, soms grappig (het duo De Niro / Herman deed me denken aan Morty Seinfeld / Jack Klompus), soms lief, soms over the top maar immer sympathiek. Prachtige score ook van Elfman.

Dikke 3,5*.

Na alle positieve berichten was het kijken van Simon toch een kleine teleurstelling. Simon's aanstekelijke zorgeloosheid is mooi in beeld gebracht, maar aan de andere kant kan ik niet echt met hem meevoelen. Een beetje dealen, de staat oplichten en je vriendin zo nu en dan een mep verkopen, het zal wel bij het 'plat Amsterdamse' horen, maar het stoort.

Bij de emotionele ommekeer is het mooi te zien hoe de cast zich staande houdt, met name Geel zelf blijft zijn rol met verve spelen. Maar een brok in mijn keel aan het eind? Nou, nee.

Ik twijfel maar rond toch maar af naar boven: 3*.

Soortement van Coen maar dan wel wat minder. Tjongejonge wat zat ik me te ergeren aan Lou en Jacob, die arme Hank heeft het er maar zwaar mee. Bij vlagen vliegt het verhaal uit de bocht, met het einde als dieptepunt; ook gemerkte biljetten zijn natuurlijk nog wel bruikbaar. Thornton's karakter is zo inconsequent als maar kan, wat alleen maar bijdroeg aan de ergernis.

Toch niet geheel mislukt; het uitgangspunt van de film is belangwekkend, een aantal mindgames interessant, en de locatie is prachtig. Gaan we 3 hele milde sterretjes doen? Ach, waarom niet...

Ik ben toch niet geheel overtuigd. Natuurlijk zitten er heerlijke grappen in maar het moordende tempo van de serie wordt nergens gehaald. Ik heb me over het algemeen prima vermaakt hoor maar het suffe vader/zoon thema had er wel uit gelaten kunnen worden en een aantal favoriete karakters kwamen niet of nauwelijks voorbij (Barney, Ralph, Nick).

3 sterretjes.

Teleurstellende stijlfilm zonder verhaal of gevoel voor humor maar wel met dodelijk saaie voice-overs en een overdosis testosteron. Met het acteerwerk zit het wel goed (op Bledel na), maar Sin City is toch vooral een leeg omhulsel.

2*.

Faggots!

Een decennium na het fantastische Once doet Carney het allemaal nog eens dunnetjes over met Sing Street, een hypersympathiek kijkje in de door muziek gedomineerde beleving van een tiener in het Dublin van de jaren '80. En laten we wel wezen: nemen we niet allemaal muziek uit de jaren '80 met een ongelooflijke korrel zout?

Wel, niet meer na het kijken van deze film! De liefde voor de muziek spat er (net als bij Once) vanaf en dankzij een werkelijk spectaculair goede jonge cast (met Boynton als grootste uitblinker) wordt de verrukte kijker meegevoerd, niet alleen in de muziek, maar ook in allerlei subplotjes rond familie, verliefdheid en school, met de dromen van ontsnapping aan het huidige miserabele bestaan, of het nu de plek is waar je woont of het huwelijk waarin je verkeert.

Dit alles gedaan met een stevige partij humor en een fabelachtig laatste shot dat Le Quattre Cent Coups naar de troon wenst te stoten. Heel fijne film.

Fraaie, hypergestyleerde film over liefde, verlies, ouder worden en depressie, waarbij Falconer's homosexualiteit feitelijk behoorlijk op de achtergrond blijft. En dat is opmerkelijk, want gesitueerd in de jaren '60 had ik de nodige moeilijk kijkende burgerlui en een paar klappen verwacht. Echter niets van dat al, behoorlijk verfrissend.

Colin Firth is werkelijk magnifiek als de treurende professor, die zijn vriend verliest in een auto-ongeluk en het leven letterlijk kleurloos verder leidt/lijdt. Soms zijn er momenten van opleving en wordt de visuele blusher boven tafel gehaald (een trucje dat iets te vaak wordt toegepast), maar desondanks lijkt Falconer er de brui aan te willen geven. Tot een late ontmoeting met een jonge student het geheel weer in een andere richting zwenkt.

De dialogen tussen Falconer en deze Kenny behoren tot het fraaiste wat de film heeft te bieden. De (erotische) spanning druipt er van af en ik zocht dus juist wel het uiterste puntje van mijn stoel op. Het einde is dan helaas een tikkeltje onbevredigend want halfslachtig, anderen schreven hier ook al over.

Maar toch echt genoten. Ik was altijd van mening dat je wel extreem talentloos moest zijn wilde je in de modewereld terecht komen, maar Ford (ik ken hem verder niet) heeft een prima debuut afgeleverd. Geholpen vooral door een perfecte cast, maar ook met schitterende score en een sublieme aankleding. Een aanrader.

4 dikke sterren.

Prachtige titel, dat wel, maar zoals verwacht een bijzonder matige film. Het verhaal vond ik nog wel gaan maar het tempo... waarlijk ondraaglijk. We zien auto's ingeparkeerd worden, acteurs die eventjes de teksten kwijt zijn en meer van dat moois. De stoute scenes komen natuurlijk hopeloos gedateerd over, maar vooruit maar weer. De moord op het meisje bij het water zag er overigens helemaal niet zo verkeerd uit, meer van dat had de film behoorlijk geholpen.

Wel zat ik me overigens te bescheuren toen er toch opeens weer een man in vrouwenkleren rond moest lopen. Die Ed Wood toch...

1,5*.

Op de dag van de intocht in Groningen gekeken.

Aardige gimmick natuurlijk, een moordzuchtige Sinterklaas; selectieve verontwaardiging van die achterlijke ouderclubjes alsmede mijn sympathie verzekerd. Film start ook prima met een paar aardige scenes in de 15e eeuw en de jaren '60.

Helaas, helaas is het met de pret dan wel zo'n beetje voorbij. In no time zitten we in het hedendaagse Amsterdam waar de norm van onnozele dialogen weer eens boven tafel wordt gehaald. Karakters lijken nergens op en feitelijk hoop je dat ze allemaal zo snel en gruwelijk mogelijk het loodje leggen.

In de finale wordt het erger en erger, geen idee waarom we voor Weeber zouden moeten duimen (waarom komt zijn vriendinnetje niet in nood of zo) en de enigen die bij de grote boot-explosie schijnbaar zijn omgekomen zijn honderden onschuldige kinderen...

2 pepernoten voor Sint.

Schneider is schattig maar deze film is toch wel wat traag en erg gedateerd. De komisch bedoelde oom was maar irritant...

2*.

Ietwat onevenwichtig filmpje dat mutserige thema's en typetjes combineert met dood en verdriet. Het verhaal van de 'superbroek' is niet echt goed uitgewerkt, maar het spel van de jonge cast is goed en de film is nergens vervelend. Toch heb ik het gevoel dat er meer in had gezeten...

3*.

Only 1 game to the final!

To the final!

Never underestimate your enemy!

Underestimate!

Waanzinnige actiekomedie met briljante vondsten, fantastische grappen en geweldige effecten, in alles een lust voor het oog. Chow's 'Kong Fu Hustle' was voor mij 1 van de grootste positieve verrassingen van het afgelopen jaar, en voorganger 'Shaolin Soccer' is al net zo leuk. Twee kleine kritiekpuntjes zijn de te lang uitgesponnen finale en de onduidelijke love-story (die in het eerste half uur zo mooi begon). Maar desondanks een heerlijke filmbelevenis.

4*!

Nu ja, een halfje erbij dan. Kan er nog steeds geen klassieker in zien, ondanks een paar sterke, spannende momenten. De verhaallijn rond het dode meisje had wel iets uitgebreider gemogen.