Opinions

Helaas totaal niet van het niveau van veel van Chaplin's andere werk. Ik bleef tijdens het kijken maar op het klokje kijken; saai en totaal niet grappig.

1,5*.

Een fijne, onbezorgde rehash van de inmiddels toch wel cult-serie van de jaren '80. Allemaal in een nieuwer jasje gestopt, her en der allicht net iets te ver over de top (die tank-scene ) en niet altijd even trouw aan het origineel, maar ik heb er een plezierig avondje aan beleeft. Vlotte film, goeie grappen, leuke bad guys, niet zo veel mis mee eigenlijk, of ik moet nog de ontstellend lelijke CGI in de slotscene noemen.

3,5*.

Een klassieker van vaderlandse bodem. De ontknoping zal niet iedereen kunnen bekoren (maar die mensen moeten zich dan ook maar niet met Mulisch bezig houden), maar perfect geacteerd en mooi opgebouwd, al zit de grootste kracht toch in de oorlogstijdscene's (mooi woord ).

3,5*.

Bottom of the barrel werk. Het plotje bij de film klonk nog enigszins veelbelovend maar het absurd slechte script en het abominabele acteren verpest dit behoorlijk.

Het begint natuurlijk al dom met dat hele idee van een website voor vermiste kinderen, hoe omzichtig wil je dan als bad guy iemand opsporen... Nog erger wordt het als Nathan zichzelf uiteindelijk herkent aan de hand van een vies kindershirtje dat, chocoladevlekken en al, blijkbaar al die jaren gewoon bewaard is. Toch is dit het moment dat de film (die dan al geruime tijd bezig is door een onzalig lange party-scene) interessant zou kunnen worden; wie is Nathan en wie zijn de personen die zich voordoen als zijn ouders?

Deze suspense duurt ongeveer 2 minuten waarna beide ouders overhoop zijn geknald en Nathan met buurmeisje en ohohoh love-interest Karen op de vlucht moeten voor jan en alleman. Waar het om draait? Een lijst met gecodeerde namen. Hoe we dat weten? Omdat dat maar liefst 3x in 1 kwartier wordt uitgelegd: bij de CIA-meeting, bij de restaurant-scene en dan nog in de auto. Speciaal voor het onoplettende tiener-sms volk zullen we maar zeggen.

De rest van de film hangt ook weer van dommigheid aan elkaar, mijn favoriete momentje is als onze lovebirds eindelijk bij hun supergeheime safehouse aankomen en Karen 'even haar oom gaat bellen' om te 'zeggen dat het OK met haar gaat'. Zelfs voor Abduction een dieptepunt.

Een ander dieptepunt is zeker ook het houten klaas acteren van Lautner, die we nog kennen uit de Twilight Saga en hier compleet door het ijs zakt, zwak script of niet. Enkele oudere acteurs (Weaver en zeker ook Molina) lijken er verder simpelweg totaal geen zin in te hebben. Een janboel van een film.

1*.

Sympathieke film met een schattig joch en een in vorm zijnde Grant. Een paar leuke grappen maken dit leuke Engelse filmpje naar een roman van Hornby helemaal af.

3,5*.

De beste vondst in deze film van Alexander 'Election' Payne zit hem in de vertelvorm; die brieven van Schmidt aan Ndugu zijn werkelijk pareltjes. Verder een beetje dubbel gevoel bij deze film, die zichzelf wat doorsleept maar dan wel weer met een Nicholson in goede vorm. Bates' badscene is een gedurfde zet, maar dat kan ik wel waarderen.

3*.

Sympathiek filmpje dat daar dan ook wel heel erg zijn best voor doet. Met de wat nerderige Gleeson en Cutie McCuteness zelve als centraal duo lijkt de film hierbij al snel te verzanden in een schattige romcom, een soort mix van Groundhog Day en Serendipity, totdat de toon wat anders wordt en juist de familiebanden rond een zieke vader en problematische zus op de voorgrond treden. Het tijdreisgebeuren komt dan goed van pas, al levert dat uiteraard weer de nodige plotholes op maar ik ben maar opgehouden me daar druk over te maken. Mooi, emotioneel slotstuk van een redelijke film dat allicht wat al te nadrukkelijk op de juiste knoppen wil drukken.

3*.

Je zou bijna vergeten dat Steven ooit een slanke vechtmachine was, maar debuutfilm Above the Law toont een in vorm zijnde Seagal. Zelfs zijn acteerwerk is een meevaller, net als dat van Grier trouwens.

Helaas heeft deze film verder bijzonder weinig te bieden; het lamme verhaaltje stottert zich zonder overtuiging naar het einde waarin Seagal één van zijn beroemde tirades houdt, tegen de CIA ditmaal.

De afschuwelijke jaren '80 soundtrack zorgt ook nog voor wat strafpuntjes waardoor ik op 2 sterretjes kom.

Redelijk amusante nonsens, had er niks van verwacht maar het kon er al met al wel mee door. Walker doet het eigenlijk best goed als honest Abe en de actie is adequaat. Nu alleen nog Abraham Lincoln vs. Zombies (2012) en het trio uit 2012 zit er weer op.

Vampire Hunter krijgt hetzelfde cijfer als het niet geheel vergelijkbare Lincoln van Spielberg: 2,5*.

Ik zag de film op het compleet verkeerde moment (1 dag nadat ik Vanilla Sky in de bios zag), maar deze film is gewoon niet te verpesten. Het verhaal is spannend, ontroerend en bevreemdend tegelijkertijd, een echte aanrader van Europese bodem.

4*.

Prachtig onder water spektakelstuk met schitterend camerawerk, dat slechts (milde) strafpuntjes verdient voor het niet compleet bevredigende einde.

4*.

Aardige low-budget racefilm die genoeg vermaakt om het eens een kans te geven. Weer eens wat anders dan het opgeblazen Fast & Furious spul.

3*.

Moord en vreemdgaanderij in de Engelse upperclass: het levert een amusant uurtje op waarin de kiene inspecteur en zijn kloeke assistent de moord op de blonde kenau Lucille op dienen te lossen. De ene na de andere verdachte dient zich aan, en de ontknoping is uiteindelijk best verrassend te noemen. Paar pogingen visueel wat uit te pakken lukken niet helemaal, maar het spel van vrijwel de hele cast is opmerkelijk goed en de vaart zit er na het eerste kwartier behoorlijk in. Met Honor 'Pussy Galore' Blackman in een bijrol.

I met a lot of hard-boiled eggs in my life, but you - you're twenty minutes.

Heerlijke cinema! Een bijtende, cynische twist aan de nog altijd actuele if it bleeds it leads mentaliteit, waarin nieuwsmakende pers en het kuddegedrag van het publiek onder de loep worden genomen. Douglas' amorele oneliners zijn om van te smullen en Ace in the Hole zit verder vol met memorabele karakters (Lorraine, Boot, de sheriff) die allen een duit in het zakje doen.

4*.

Carrey kan nog met moord wegkomen bij mij, en dus ook met het middelmatige verhaaltje van de eerste Ace Ventura film. De scene waarin Carrey rond de villa van de miljonair rondsneupt is tranen in m'n ogen materiaal (van het lachen dan he ).

3*.

Stukken minder dan het eerste deel. Minder(e) grappen, flauwer verhaal (he ja laten we die stammen eens voor gek zetten, cheap shots). Gelukkig is er dan nog Carrey, die elke film naar een hoger plan tilt, en dus ook deze.

Meer dan 2* zit er echter niet in.

Bizarre drieluik, waarvan het eerste verhaal me nog het meest boeide. Laten we het verder maar 'niet mijn ding' noemen: 2*.

Verrassend fraai vormgegeven vechtfilm. Een met een al dan niet gezond 'America, Fuck Yeah!'-sausje overgoten Seals-team schopt kont op diverse locaties, waarbij vooral de eerste helft van de film (in Costa Rica) er werkelijk perfect uit ziet (ook door de materiële medewerking van Uncle Sam). Mooie overzichtshots worden gecombineerd met first person shooter beelden waarbij het overmatige aantal headshots opvalt. Het plotje is niet heel overtuigend (vooral naar het einde toe) maar Act of Valor is gewoon een uitstekende actiefilm, als je een beetje naast een paar matige acteurs en wat al te melodramatische ontwikkelingen kunt kijken.

3,5*.

Een bizarre, in alles ongemakkelijke zwarte komedie die haar kijkers regelmatig hard tegen de schenen schopt. Met name de eerste 3 kwartier zit je vol verwondering te kijken naar de karakters en de verwikkelingen. Mikkelsen's ondoorgrondelijke blik en het opmerkelijke verhaal maken dat je eigenlijk nooit lekker in je stoel zit. Off-beat, absurd, a-typisch, maar toch ook vooral erg goed.

3,5*.

Slim, inventief, bizar... vreselijk goed! De openingsmonoloog van Cage is ultiem ontroerend. Mijn favoriete stukje.

Ik moet zeggen dat ik de eerste keer het einde (waarin de broer het verhaal overneemt) niet begreep, dat kwam pas bij herziening. Misschien als ik hem nog een keer kijk dat Adaptation dan ook bij mij een klassiekerstatus krijgt. Op dit moment houd ik het bij 4*.

Amusante familiefilm met een perfecte casting (Huston, Lloyd, Struycken) en leuke, zwartgallige humor. 3,5*.

Zo eens in het jaar komt er zo'n stupide film uit (vorig jaar was het Salt (2010)), dat je gierend van het lachen al na 3 minuten weet dat je een 0,5* uit mag delen. Ik moet zeggen, dat kijkt toch wel lekker ontspannen. Want laten we wel zijn: zoveel onnozelheid in anderhalf uur, je kunt voor een coherenter, leuker en slimmer verhaal beter een dronken ADO-supporter een wedstrijd lang volgen terwijl-ie het clublied voor je boert, of een conversatie met een stilstaande klok opstarten.

Er Is Een Plan, jaja, en God (of Chancellor of Chairman of weet ik het) maakt voor ons allemaal zo'n plannetje en als we ons daar netjes aan houden dan is iedereen blij. Calvijn zou trots op Nolfi (oh laat aub iemand zijn carrière adjusten naar nomansland) zijn. Natuurlijk is onze stoere *ahum* wannabe politicus Damon daar niet van gediend, hij geeft het Witte Huis net zo makkelijk op voor de mooie ogen van love-interest Blunt. Zij kreunt 'ik ook van jou', maar mannen met hoeden komen de boel eens ouderwets verzieken en voordat we het weten zijn we 4 jaar verder en nog geen steek opgeschoten. Over het hoe of wat (en vooral waarom) moet de kijker lange tijd gissen, dat het hoe dan ook een domme uitleg wordt staat vanaf het begin vast.

De twee lovebirds hebben best nog wel wat chemistry, maar zijn compleet verloren in het ratjetoe scenario, volgekliederd met domme personages, saaie dialogen en een niet te filmen (nee, letterlijk!) onzinverhaal waarin elke spanningsboog ontbreekt. Als we de gepijnigde blikken moeten geloven zitten we te kijken naar een tragische, onmogelijke romance, maar in werkelijkheid is het een onwelriekend broodje poep. Ik wilde eigenlijk met iets eloquenters komen, maar omdat de makers van The Adjustment Bureau met slechtheid in zijn puurste vorm denken weg te komen, hoef ik mijn best ook niet te doen.

0,5*.

Flop met onduidelijk verhaal, zwak acteerwerk (ik zou Verbaan's Engels niet 'uitstekend' willen noemen, trouwens), slechte muziekkeuze (zoals mijn voorganger schreef) en irritante slow-motions; een mislukking.

1*.

Vooral minder urgent als Superbad. Dit is een aardige schets in het leven van wat kids in de jaren '80, zonder echt uit te blinken. Met een paar amusante typetjes, opvallende soundtrack en een redelijke romance als hart is het makkelijk de tijd doorkomen met Adventureland, maar ik ben bang dat ik deze film over een week alweer vergeten ben.

2,5*.

1 woord: jeugdsentiment. 3,5*.

Nog wat meer woorden dan: bij herziening zal er misschien weinig van de charme overblijven, maar dit vond ik destijds echt vreselijk leuk, uiteraard ook vanwege Shue

Speelt de eindscene niet op schuine ramen van een wolkenkrabber? Daar staat me nog iets van bij...

Amusant spektakelstuk uit een tijd dat helden nog koen waren en slechterikken gewoon ehm, slecht (oh en dom en slecht georganiseerd natuurlijk).

Het verhaal kunnen we intussen wel dromen, maar de kleuren, kostuums en sets zien er prima uit en het kwajongenssfeertje wordt goed overgebracht, al is De Havilland een wat mutserige Maid Marian. Het slotgevecht is uitstekend.

3,5*.

Teleurstellende film uit de Rodriguez fabriek. Met name het gedeelte in de droomwereld is zeer matigjes, met weinig grappen en een lelijke computersetting.

Een kleine 2*.

Fijne Holmes waarvan ik ten onrechte dacht dat het de eerste met Rathbone was: Baskervilles heeft die eer. Deze Adventures voldeed me echter minstens zo goed, vooral toch dankzij het aanstekelijke samenspel van Rathbone en Watson; hoe meer van deze films ik zie hoe meer dat begint op te vallen. Ook Zucco als Moriarty is overigens sterk bezig. Verder ziet de film er beter uit dan enkele, allicht wat al te rap in elkaar gezette, vervolgen. Prima vermaak!

Niet de enorme flop die ik vreesde, maar Kuifje kon toch niet echt boeien. Ten eerste ziet deze techniek er natuurlijk ontzettend lelijk uit (al was het minder storend dan de trailer deed vermoeden), maar ook het verhaaltje dat wel erg duidelijk ABC in elkaar steekt is lang niet alles. Verreweg het vervelendst hierbij zijn de langdurige actie-scenes die het mysterieuze matinee-avontuur zo nu en dan danig in de weg zitten. Gelukkig duurt het allemaal niet te lang en valt er met kapitein Haddock nog wel te lachen.

2*.

Tja je hebt een jong vriendinnetje en dan ga je opeens Loverboy, Radeloos en Afblijven kijken... Van die 3 is deze het minst overtuigend, de meeste personages hebben al problemen 1 dimensie uit te beelden, laat staan meerdere. Hoofdrolspeelster is niet overtuigend, jongen iets beter. Finale potsierlijk. De thematiek en boodschap kunnen ermee door maar erg verheffend wordt het nergens.

1,5*.