Opinions

Leuk laatste deel van de trilogie, dat nog maar eens liefdevol verder over de top gaat waar de eerste 2 delen waren gebleven. De skeletten waren maar matigjes gemaakt, maar ach... voer voor de fans!

3,5*.

Erg matigjes. Voelde aan alsof het in een paar weekjes in elkaar was gedraaid. 2*.

Wow. Zelden een grotere emotionele pay-off gezien dan tijdens het slotkwartier van Arrival, als de puzzelstukjes allemaal op hun plekje vallen en de kijker het even ontroerende als dramatische eigenlijke verhaal van deze film meekrijgt.

Tot die tijd is Arrival voor een science-fiction film - met aliens nog wel - bepaald rustig te noemen. De uitblinkende Adams (wanneer niet?) en immer betrouwbare Renner worden richting een ruimteschip gestuurd om een vorm van communicatie op te zetten. Een moeizaam proces, voor sommigen een tikkeltje langdradig misschien zelfs wel, maar ik vond het wel lekker ontspannend.

Knap hoe Villeneuve ondertussen constant het mysterie rond de dochter aanwezig laat zijn, het gevoel begint je langzaam maar zeker te bekruipen dat er meer aan de hand is. Dat mysterie wordt op duivelse wijze steeds verder opgebouwd, tot aan die laatste minuten, en dan met die aanzwengelende muziek, ja prachtig prachtig prachtig!

Grappige klucht met een topcast. Je moet er van houden misschien... 3,5*.

Lamlendige thriller die in alles aandoet als een B-film. Vooral de hortenstotende dialogen deden pijn aan de oren, en met de saaie Snipes in de hoofdrol is dit er eentje om over te slaan.

1*.

Interessante film die het momentum in het laatste deel verliest. Als de film onder het ijs was geëindigd had ik er minstens een halfje bij gedaan.

Nu 3*.

Een erg leuke, mooie en charmante ode aan het oude Hollywood. De film weet de gimmick te overstijgen met een aardig verhaal, goed spel (met name Dujardin) en een paar slimme vondsten. In de tweede helft begint het allemaal een beetje te slepen, in de geest van de jaren '20 had er misschien ook nog wel twintig minuutjes afgekund. Maar al met al een fijne Oscar-winnaar, dat is wel eens minder geweest.

3,5*.

Film lijkt gemaakt voor Nicholson, die daar volop van geniet en van het scherm spat. Hoewel ietwat sentimenteel valt er genoeg te genieten en te lachen. Zelfs non-actrice Hunt valt te tolereren (al is haar Oscar belachelijk) in deze leuke, zij het misschien ietwat overschatte film.

3,5*.

Jammer van de soundtrack, weliswaar bijzonder maar hij werkte mij ontzettend op de zenuwen. Amusante film verder, de hoofdpersonen raken verdwaald in een lift of in een zoektocht vol mijmeringen waardoor de actie zich compleet verplaatst naar een ander stel. Door hiertussen te switchen zit er een hoog tempo in de film, aan het eind zelfs iets te hoog want het slot was nogal plots. Ronet heeft een geweldige présence.

3,5*.

Kon mij stukken beter smaken dan Franse broertje Rififi . Met name de karakters in Asphalt Jungle zijn heerlijk: de simpele hooligan Dix, zijn labiele vriendinnetje Doll, de altijd kalme Doc, de onbetrouwbare Emmerich en, mijn favoriet, de sleazy en nerveuze Cobby. De heist zelf heeft niet bijster veel om het lijf, maar de verhoudingen inclusief de nodige intriges en double crosses worden uitmuntend uitgespeeld. Het einde, waarin de idylle en onschuld van het platteland nog maar eens wordt afgezet tegen de jungle van de grote stad, is even theatraal als sterk.

Sterke film, bij vlagen erg mooie cinematografie en met een boeiende geschiedenis. Soms problemen met het ritme van de film (niet zozeer het tempo), niet elke handeling of personage blijkt achteraf even belangrijk te zijn. Affleck valt altijd positief op, dus ook hier weer. Ik had bij de aftiteling al zin om het boek te gaan lezen dus dat is positief.

3,5*.

Ik moet me binnenkort maar eens tegoed doen aan de remake, want dit vond ik toch wel een spannende en intense film. 3,5* voor dit grimmige sfeerwerkje.

Belachelijke en bij vlagen ronduit irritante film rond de 2 onoverwinnelijke helden in hun strijd met de Romeinen. Werkelijk geen glimlach te bekennen bij mij tijdens deze draak. Benigni probeert er nog wat van te maken maar werkt eerder op de zenuwen dan op de lachspieren.

Je zou aan kunnen voeren dat dit een kinderfilm is, maar ik kan me niet voorstellen dat zij wel om deze ongein kunnen lachen. Ik heb begrepen dat dit één van de duurste Europese films aller tijden is geweest, en vraag me serieus af waar dat geld dan allemaal gebleven is...

1*.

Van dit trio wint Polanski's toch ook niet geweldige film het dan wel erg duidelijk. Ik vond deze film maar tegenvallen, zeker ook qua spanning. Er viel al met al weinig te genieten. 2*.

Mocht iemand mij verteld hebben dat l'Atalante uit 1954 komt, ik zou het zo geloofd hebben. Vlotte film, een interessante sfeerschets met een fraaie romance in het midden. De vergelijkingen met Sunrise zijn niet van de lucht, liefde op het scherpst van de snede!

3,5*.

Ik zie de ironie er ook wel van in eigenlijk

Jammer natuurlijk dat we Schilling en Bowler (en de rest van de cast) niet terug zien, want zij hielden het eerste deel nog behoorlijk overeind waar Mathis en Beghe daar nu niet in slagen, al ligt het ook wel aan de complete film die een pak minder is. Waar Part I de strijd tussen de individuele vrijheid en het 'collectieve goed' weliswaar duidelijk voelbaar maar toch ook nog wel wat op de achtergrond liet meespelen komt 'The Strike' er regelmatig met gestrekt been in, nogal onbeholpen als je het mij vraagt. Neem alleen al die rechtbankscène, hoe over the top ga je het krijgen.

De overheid neemt steeds flagranter de rol over van bedrijven en individuen en natuurlijk loopt het allemaal uit op 1 groot zootje. Gelukkig is er dan nog de 'mysterieuze' John Galt, die zo vaak bij naam wordt genoemd dat zelfs Dagny tot 2x toe (!) uitroept dat ze die naam niet meer kan horen. Nee, best is het allemaal niet, nu wilde ik dat best wijten aan het altijd lastige '2e deel van een trilogie', maar laat ik nu al weten dat het derde deel er niet beter op wordt...

De klassieker van Ayn Rand die het vooral in de VS goed blijft doen krijgt niet de verfilming die het wat haar status betreft verdient, want dit goedkoop ogende eerste deel lijkt meer op een TV film dan een bioscoopwaardig werk, en aangezien ik de hele trilogie heb gezien kan ik alvast melden dat het er later niet beter op gaat worden. In dit eerste deel maken we kennis met de hoofdfiguren, industriële giganten Dagny Taggart en Henry Rearden, die tegen de tijdsgeest in een spoorbaan aanleggen waarbij ze de corrupte politici die het niet zo op hebben met het grootkapitaal trotseren.

De onderliggende filosofie van Rand's objectivisme neemt echter nog niet zo de overhand als in de latere delen, en de charmante Schilling en Bowler slaan zich moeiteloos door de soms wat onbeholpen dialogen en wat al te lange socialite-evenementen en soap-achtige verwikkelingen in hun strijd tegen de red tape van het abjecte Washington. Nadat de spoorlijn in gebruik wordt genomen verzandt de film echter in het totale niets, ja het is allemaal een opzet naar de volgende delen maar je moet maar net zin hebben die dan ook op te snorren.

Ondanks de lage productie value niet vervelend om naar te kijken en er zit natuurlijk een beetje libertariër in ons allen. Helaas wel meteen het beste deel van de trilogie.

Weer een nieuwe Dagny voor weer een nieuwe Atlas Shrugged, gelukkig lopen er nog wel wat blondines rond in Hollywood. In dit derde en laatste deel komt ze dan toch eindelijk in contact met de mysterieuze John Galt, die haar een dilemma voorlegt welke alle inwoners van Atlantis voor zich krijgen: of proberen te overleven in de 'echte' wereld of verdergaan in de idylle die ergens is gecreëerd voor de chosen few.

Dit alles is in potentie nog wel interessant als gedachtenspelletje natuurlijk, maar erg coherent wil het allemaal niet worden en de gaten die in de praktische toepassing van het objectivisme kunnen worden geschoten komen werkelijk helemáál niet aan bod, waardoor de film (en ongetwijfeld ook het boek) niet verder komt dan een uiteenzetting van de eigen theorie waar ik echt heus nog wel enige sympathie voor op kan brengen, maar met de nodige (grote) reserves die hier niet te vinden zijn.

Wel leuk om Needlenose Ned nog eens terug te zien, maar verder een teleurstellend einde aan de trilogie die nooit echt van de grond kwam, waarbij ook de goedkope look niet heeft geholpen. Die overbodige romance was ook om te huilen overigens, waarom zat dat er nu weer in?

Sp3kkie is nog vriendelijk door slechts 15 onnozelheden op te noemen, want zelden heb ik in 90 minuten zoveel onlogische tot onmogelijke plotholes op me afgevuurd zien worden. Hilarisch om te bedenken dat de killer een berekenende psychopaat moet voorstellen die alles tot in de puntjes en lijntjes plant, buiten dan al die toevalligheden die al in het lijstje staan benoemd (en anderen). Het verstand zal net zo ver onder nul dienen te worden gezet als het kwik in de film om nog enigszins van ATM te kunnen genieten.

1,5*.

Wel origineel dat de bom toch ontploft. Daardoor had ik er nog bijna niet het laagste cijfer van gemaakt, maar dat verdient deze dodelijk saaie 'actie'film toch niet. Lowe is een ronduit beroerde held, het verhaal langdradig en de actie suf. Gemaakt voor TV and it shows... 0,5*.

Atonement. Alleen de titel al.

Behoorlijk schitterende film ontroert, verrast en schokt en laat de kijker na de laatste klap in het gezicht als een verslagen bokser, met tranen in de ogen van verbijstering en onmacht, achterover vallen op de klaarstaande bank.

De eerste drie kwartier leveren prachtige plaatjes op van een gegoede Britse familie in het interbellum. De zon, het groen, het landhuis, heerlijke dialogen, de spanning die rondzweeft... er hangt liefde en erotiek in de lucht.

Na het incident dat de hele film op zijn kop zet verplaatst het strijdtoneel zich letterlijk naar Duinkerken (met oa een briljante minutenlang durende scene op het strand) en een ziekenhuis in Londen, waar de hoofdrolspelers moeten boeten voor de leugen van 1 meisje, dat niet wist wat ze zag, niet wist wat ze deed, en daar al die jaren later elke dag mee geconfronteerd wordt.

De slotsom is één van de zwaarste in tijden, en zal geen kijker onberoerd raken. Alles klopt verder; cast, look, muziek, werkelijk alles. Serieuze meedinger voor film van het jaar, een meesterwerk.

4,5*.

Slechter dan dit wordt het simpelweg niet... De credits zijn een bezienswaardigheid op zich, met een raar muziekje en wel erg vage beelden, vervolgens worden we getrakteerd op eindeloze gevechten, enorm trage dialogen en heel veel mensen in bizarre outfits. Wederom een vondst van de MST3K mensen...

0,5*.

My oh my wat zijn jullie nog positief! Het plotje sleept zich werkelijk nog trager voort als een bloedzuiger op het droge... de oogjeden hebben gisteravond weer een heus gevecht moeten leveren met de zwaartekracht. Hilarische achtervolging door het bos, dat wel; don't kill me, Dave!

1*.

Ik weet niet hoor, binnen een paar minuten hoop je al dat de aliens die ont-zet-tend vervelende en nauwelijks verstaanbare hangjongeren van top tot teen verslinden en dan moet je nog anderhalf uur zogenaamd voor ze duimen. De monsters vond ik dan wel redelijk cool, die gorillapakken waren wel een effectieve en goedkope manier om er nog wat van te maken. Door het gebrek aan sympathie voor de protagonisten wil het echter maar niet spannend worden, en de film had rond het typetje van Frost nog wel wat leukere grappen kunnen herbergen. Uiteindelijk een tegenvaller.

1,5*.

Hoog 't zal allemaal wel gehalte.

Ezeltje was nog het beste te volgen in zijn acties, de mensen doen maar wat, het leek wel een volstrekt willekeurige opéénvolging van scenes en dialogen. Kon geen van de karakters plaatsen. Cinematografisch was het dan wel prima, de ergernis bleef.

1*.

August Rush is als een vrouw met allemaal onvolkomenheden, waar je aan het eind van de avond toch een zekere schoonheid in gaat zien. Ik lees hierboven 'mierzoet' en 'vals sentiment', allemaal waar, Williams bakt er niks van in een waanzinnig slecht subplot, Rhys Meyers lijkt constant in huilen uit te gaan barsten en het plot (met gemene papa) is eigenlijk te ridicuul en vooral soapachtig voor woorden...

... en toch en toch en toch hadden ze me met die laatste scene in het park! Jaja traantjes in huize otherfool, snel de gordijnen dicht en snotteren maar! Gevoegd bij het blijmakende spel van een uitstekende Russell en een acceptabele Highmore pers ik er een volkomen onverdiende voldoende uit voor August Rush!

3*.

Meer vervelend en saai dan shockerend en baanbrekend.

1*.

Beter dan deel 2, en daar is dan ook werkelijk alles mee gezegd. Wat een onleuke flauwigheid zeg... 1*.

Goedgemutste komedie met hilarische stukken. Helaas was het hierna met de Austin Powers pret wel over... 3,5*.

Na de leuke parodie International Man of Mystery is Myers helemaal de weg kwijt in deze 2e Austin Powers film; flauw, stom, niet leuk en ronduit idioot. 0,5*.