Opinions

Een mooie setting en goed acteerwerk in deze film naar het boek van Russell Banks ('The Sweet Hereafter'), maar Nolte's eigen 'Falling Down' verloor mij in het beetje in het eind. De oscar(nominatie)s zijn een beetje overtrokken...

3*.

Waar de Nederlandse Idols het afvoerputje van de samenleving bij elkaar brengt, is dat bij de Afghaanse versie wel wat anders. Een flinke dosis lef als deelnemer is vereist, zeker als je vrouw bent en zeker als je het je in je hoofd haalt om op het podium te gaan dansen. Een mooie docu die van binnenuit het vermoeide, onderdrukte land laat zien, en alle achterlijkheden die er helaas nog altijd bij horen.

3,5*.

Teleurstellende classic waarin het met de romantiek en spanning wel mee valt. Alle betrokkenen hebben veel betere dingen gedaan.

2,5*.

Ik zal altijd trouw de films van Shyamalan blijven kijken, hoe ver de man ook afzakt. Goed nieuws: met After Earth moet de ooit zo veelbelovende regisseur zijn dieptepunt wel hebben bereikt. Het is namelijk een zeldzaam wanstaltige film geworden, beroerd in vrijwel alle opzichten.

Grootste pijnpunt is opvallend genoeg Jaden Smith. Niet dat het opvallend is dat dit jongetje een acteur van niks is die slechts meedoet omdat pappie dat eiste, wel dat het joch zo extreem slecht speelt dat het op de lachspieren begint te wekken. Dieptepunt hierin is zijn geschreeuw op de top van de waterval, wie de film gezien heeft zal zich dit stukje intrieste amateurtoneel nog wel herinneren.

Over die waterval gesproken, toch knap dat moeder aarde in maar liefst duizend jaar zo veranderd is dat er zelfs enorme geologische aanpassingen zijn ontstaan. Om dan nog maar even te zwijgen over de evolutionaire sprongen richting bijvoorbeeld een extreem grote mega-adelaar, maar goed Will Smith heeft het verhaal zelf geschreven dus misschien denkt hij wel dat het zo werkt.

Ja, Will Smith speelt ook mee. Nu ja, speelt, hij zit de hele film lamgeslagen op een stoel en probeert zo weinig mogelijk emoties te tonen (gaat hem verbazingwekkend goed af). Zo nu en dan schreeuwt hij iets door zijn communicatie-dingetje richting zijn zoon die overigens zelden luistert, het zou me niks verbazen als het in huize Smith er net zo aan toe gaat. Dat irritante wandelende huilhoofd lijkt me onopvoedbaar, en is zo ergerlijk dat je dan maar hoopt dat het monster hem snel te pakken krijgt.

Want ja, er is ook een monster, het schijnt angst te kunnen ruiken, gelukkig geen walging want dan was het door het scherm gekropen. Dit alles wordt gelardeerd met een soort ode aan moeder aarde die we met z'n allen aan het vernielen zijn (foei), uiteraard een dramatische background story (blegh) en nog wat weinig bijzondere special effects. Vraag blijft over waarom het nu zo interessant is om de Smithjes überhaupt te redden, laat die vervelende kwasten lekker in hun sop gaar koken.

Eén brok pure ergernis. 1*.

Een leuke start van deze film met een paar overbekende maar interessante filosofische vraagstukken en een ronduit aparte 'setting', namelijk de verbeeldingskracht van het net even te vlotgebekte, intelligente en aantrekkelijke filosofieklasje van een rijkeluisschool in Jakarta (of all places).

Helaas, helaas blijkt het concept in het verloop van de film toch niet helemaal te werken, een spanningsboog ontbreekt en de discussies en keuzes van de slimme wondertieners lijken per minuut dommer te worden. Toen er ook nog uit wordt gepakt met een absurde, niet passende 'twist' op relationeel vlak kon ik niks anders doen dan meewarig het wijze hoofd schudden.

Sophie Lowe doet trouwens een perfecte imitatie van Saoirse Ronan, dat kon ik wel waarderen. 2*.

Geen lekkere kraakfilm (want dat ging veel te makkelijk en bijzonder suf), meer een soort ontspannen filmpje op een lekker zonnige locatie. Een beetje soapachtige verwikkelingen rond relatie-problematiek, een verhaal vol luchtige karikaturen en een oubakken twist aan het einde; niemand heeft zich overdadig in het zweet gewerkt maar waarom zou je ook met die termperaturen...

2*.

Een zeldzaam staaltje inspiratieloze bagger.

Een groepje naamloze, totaal niet tot de verbeelding sprekende losers moet in een niet nader genoemd gebouw (tja, wat was het nu eigenlijk, een appartementencomplex? een ziekenhuis?) met een mooi rood embleem (dat een keer of 50 in beeld komt) de ontzettend slappe zombies van zich af houden (mijn nichtje van 6 is nog sterker).

Dan heb je nog de echte zombies; het groepje jagers rond ondode avant la lettre Seagal. Komen zo nu en dan banjerend in beeld, zwaaien wat met de zwaardjes en dat was het dan wel. Oh ja en ome Steven gooit er (zeer sporadisch) eens een oneliner uit. Iets van 'We don't decide what's right and wrong... but we do deceide who lives and dies'. Jaja.

Het gebruikelijke geharrewar met legerofficiers die al dan niet willen ingrijpen hebben we al in 1000 andere films gezien, en de hopeloze editing en potsierlijke soundtrack maken het feest compleet. Against The Dark is dom, erg slecht en saai in beeld gebracht, zwak geacteerd en totaal niet spannend of intens (vooruit, op 1 scene na met een pratende zombie). Een aanfluiting om hier anno 2009 nog mee te komen.

0,5*.

Film die het van de eerste helft moet hebben. Dan is Cody nog een sukkeltje die het betere spionnenwerk moet leren, en dat levert genoeg leuke scenes op (zoals wanneer hem wordt uitgelegd hoe je het best meisjes aan kan spreken).

Maar in de tweede helft ontspoort de film helemaal. Cody verandert van jonge wanabee Bond in the real thing, en gaat gewoon een partijtje knokken met Arnold Vosloo. Jaja.

Bovendien is Duff natuurlijk beeldvervuiling 1e klas. Dat kind is zooo irritant...

3*.

Zeer teleurstellend 2e deel in de serie die het vooral op charme verliest. Spearritt is ten opzichte van de vervelende Duff een lichte verbetering, maar als geheel suffer en saaier dan het eerste deel.

1,5*.

Oh jee, de volgende James Bond wannabee (na pareltjes als OK Connery en Super Dragon Secret Agent ofzo) en wederom vrij hopeloos. Ik zal de synopsis even aanpassen want die klopt nu niet helemaal.

Mooi is dat de superbelangrijke en serieus bedreigde professor door exact 0 agenten beveiligd wordt, voor een paar extra's was blijkbaar niet eens budget. Onze Secret Agent maakt ook al weinig indruk met zijn door moeders gebreide gele trui. Desondanks valt het nodige vrouwelijk schoon voor deze stoere Yank, maar dan ook echt alleen omdat het in het driestuivertjesscript staat.

'Weinig verheffend' is een understatement, al wordt het gelukkig niet al te vervelend en is het nichtje van de professor een pittige tante. 1,5*.

Kan me wel aansluiten bij notsub, zeker een interessant onderwerp voor een film maar door (noodzakelijke) vrijheden in plot en karakters meer een startpunt voor een ontdekkingstocht naar het Alexandrië van die tijd. Het ziet er allemaal mooi uit en de persoon Hypatia fascineert; uiteindelijk toch een bevredigende film.

3*.

Duitse conquistadores raken letterlijk en figuurlijk de weg kwijt, het kon me niet boeien. Film verloopt traag, het tijdsbeeld is niet bijster interessant en de dub is lachwekkend. Eén van de favoriete films van Roger Ebert en in menig toplijstje prominent aanwezig, maar mijn eerste kennismaking met Herzog was een nogal teleurstellende. Aardige muziek, dat wel.

1,5*.

This was in Texas

Een prachtige titel, een schitterende hoes, maar vooral een bloedjemooie soundtrack in Ain't Them Bodies Saints, waar een soort drijvende kracht in zit. Ook cinematografisch ziet het er schoon uit wat Lowery ons voorschotelt, met vooral veel fraaie zachte binnenshots.

Dit ter compensatie van het soms wat rommelige en toch niet bijster intrigerende verhaal over de ontvluchte revolverheld Affleck die zich wil herenigen met vrouw Mara die intussen in rustiger vaarwater is terecht gekomen, onder toeziend oog van lawman Foster. Affleck mag ik sinds Gone Baby Gone (over prachtige titels gesproken) graag zien maar het is eigenlijk maar moeilijk duimen voor deze schietgrage bandiet. Het drama tussen de liefjes is mij dan ook net even wat te vet aangezet.

Wat overblijft is een soort moderne western met romantische ondertoon, mooi om te zien maar ook gedoemd snel vergeten te worden. Nog wel een mooie bijrol trouwens voor Keith Carradine. 3*.

Eind jaren 90 twee keer gezien, ik vond hem toen echt ver-schrik-ke-lijk. The American President in Die Hard mode... Misschien dat ik hem nu wel kan waarderen, maar voorlopig gaat Air Force One op de 1* hoop...

Geweldige film uit de begindagen van Abrahams & Zucker, met geweldige vondsten en dito grappen. Misschien wel de beste film uit het spoof-genre.

3,5*.

Interessante docu, dit kijkje achter de schermen bij Ajax. De scenes in Afrika zijn onvergetelijk.

3,5*.

Mislukte satire over Hollywood is vervelend, flauw, eentonig en bovenal vreselijk saaaai. Hoe een aardig idee compleet de vernieling in is gewerkt...

1,5*.

En ja hoorrr, we hebben er weer ééntje in de categorie 'domste film van het jaar'.

Het personage Alex Cross kennen we natuurlijk nog uit Kiss the Girls en Along Came a Spider, alwaar de rechercheur werd gespeeld door de immer uiterst betrouwbare Morgan Freeman en niet de uitbuikende nobody Tyler Perry. Ander verschil: die films waren A-list Hollywood producties, terwijl deze Alex Cross bij vlagen meer lijkt op een goedkope TV-film.

Goed, dan gaan we naar het verhaal. Nu ja, verhaal, een volkomen onbegrijpelijke smurrie rond een huurmoordenaar die om onduidelijke redenen onduidelijke mensen op onduidelijke manier om het onduidelijke leven probeert te brengen. Naar wie of wat we zitten te kijken blijft in het ongewisse, en de volstrekt willekeurige 'uitleg' die zo nu en dan door de helderziende Cross en zijn mede rechercheurs wordt gegeven valt gewoonweg niet te volgen. Volslagen random gevolgtrekkingen slepen het geheel naar de twist van de dood van Cross' vrouw waarna de film werkelijk helemaal ontspoort. Hoe slecht kun je een verhaal opbouwen?

Wat een slechte cast ook, vooral Reno zou zich kapot moeten schamen. Dat typetje van Cross' moeder ook, een vreselijke rol. De enige die nog weet te overtuigen is Fox die een aardige a-typische rol heeft. Maar manmanman, wat is dit voor de rest een hopeloos slechte film.

1*.

Gekeken als voorbereiding op een dubbele museum-tentoonstelling over het leven (en de erfenis) van de Macedonische koning/krijger. Bepaalde episodes (mn in Egypte) krijgen helaas weinig tot geen aandacht en het liefdesleven van Alexander des te meer. Hieronder (of boven, check uw instellingen!) wordt de optie tot een drieluik geopperd, voorwaar geen verkeerd idee.

Wat me overigens erg stoorde was de raamvertelling met Hopkins (hortenstoterig) en het belachelijke idee dat Engelstalige acteurs zonodig een gek accentje op moeten zetten om ze als Griek te identificeren. De niet-passende pruik van Farrell past ook goed in dat plaatje; dat zag er niet uit.

Film verzandt verder helaas te vaak in groots bedoelde maar wat potsierlijke oraties waardoor het overzicht nog al eens uit het oog wordt verloren. Jammer, had beter kunnen en moeten zijn.

2,5*.

Zo keken wij er ook naar. De hele film kon mij nog wel redelijk boeien, in tegenstelling tot mijn gezelschap, maar we waren het er in ieder geval over eens dat je enkele scenes waarschijnlijk nooit meer zult vergeten.

Het langdradige begin helpt in dezen niet echt, de stukken bij Kedrova zijn zelfs ronduit vervelend, het uitstapje van Zorba in de nachtclub wel grappig maar overbodig. Gelukkig maakt met name Quinn er iets moois van, en kent de film de memorabele momenten die hierboven staan beschreven.

Ik twijfel tussen 3 en 3,5... doe toch maar het eerste dan.

Overigens genomineerd voor 7 oscars, Kedrova won hem, Quinn niet. Verder oscars voor Art Direction en Camera, categorieën die in die tijd blijkbaar werden opgedeeld in kleur en zwart/wit.

Langdradige en fragmentarische biopic rond de legendarische bokser. Smith doet het niet slecht, maar hij is daarmee een uitzondering.

1,5*.

Heerlijke nonsens met een aanstekelijke Cohen die zijn typetje geweldig speelt. Haalt het niveau van zijn shows misschien niet, maar ook ik heb bij vlagen, zoals Wezze schreef, helemaal in een scheur gelegen bij deze film

3,5*.

Tweede vervelende Burton op rij. Visueel vond ik het allemaal niet zo bijzonder als anderen doen vermoeden en het verhaal wordt erg vervelend en gezocht excentriek verteld. We kijken naar een freakshow, maar het hart (wat Alice zou moeten zijn) komt niet over, waardoor enige emotionele betrokkenheid ver te zoeken is. De humor kwam niet echt over, met als absolute dieptepunt het dansje dat bedoeld lijkt voor een flauwe kinderfilm.

1*.

Spannende eerste deel in de Alien serie, maar niet mijn favoriet. De geweldige cast en het prachtige monster maken van deze film meer dan andere monstermovies.

3,5*.

Zo, iemand heeft eindelijk een goed plaatje kunnen vinden zie ik

Leuke en verrassende film, met een bijzondere docu-achtige aanpak. Het schijnt dat er toch nog wel wat mensen waren die dachten dat alles 'echt' was.

3*.

Een aanvankelijk hevig bebrilde Kathy Ireland die er per minuut hotter bij gaat lopen piept zich een weg door een wereld die een soort mix is van Mad Max en Labyrinth, zoekend naar haar vader en een gezonde dosis avontuur. Klinkt allicht niet onaardig maar is in werkelijkheid bijzonder vervelend en langdradig, al zit het met de aankleding wel snor.

1,5*.

TV filmpje met zeer matige acteerprestaties, maar wel een vermakelijk verhaaltje. 2* dan maar.

Jeunet pakt de mooie Aliendraad weer op waar Fincher hem had laten vallen; stijlvol, spannend, een mooie afsluiting van de serie.

4*.

Fincher's bijdrage aan de Alien serie is ver inferieur aan de eerste 2 delen (waarvan het 2e het meeste indruk op me maakte). Gelukkig kwam het weer goed met deel 4.

1,5*.

Nog zoveel beter dan het toch al niet beroerde eerste deel. Mooi opgebouwd, spannend, sfeervol, prachtig vorm gegeven, een topper in alles. Henriksen steelt de show in de (voor mij) beste Alien film.

4,5*.