Opinions

That's Swell!

De geweldige titel wordt goeddeels waargemaakt in deze bijzonder amusante film rond slechte ouders, drankmisbruik, foute mannen, een blond liefje, een gelovige kok en een sullige schoenverkoper slash mafiarunner slash essayschrijver. De moraal ligt er duimendik bovenop en er zitten een paar irritante intermezzo's tussen maar het mag de pret niet drukken; I Accuse This Film Of Being Fun And It Pleads Guilty!

3,5*.

Everything is average nowadays
Everyone would do it if they can
And everything is going down the pan
And everyone is following the craze
And everything is average nowadays

Het bleef maar door m'n hoofd zingen na afloop van de hit van het moment, de remake van het door mij nog niet bekeken Omega Man, de blockbuster de luxe I Am Legend. Ik zeg het niet vaak, maar ik vind het huidige cijfer alhier wel *erg* hoog.

De premisse van I Am Legend is natuurlijk behoorlijk interessant; door een virus bevindt een man zich compleet alleen in New York. De scenes waarin Smith rondrijdt zijn erg mooi (al is er wel verdacht veel wildgroei na 3 jaartjes), zijn gesprekken met de mannequins leuk bedacht en zijn zoektocht naar een antivirus en bijgaande jacht op de monsters zou genoeg spanning op moeten leveren voor een aangename film.

Maar helaas, helaas, de film verknalt werkelijk alles in een absurd slechte tweede helft. Juist als Smith na 3 jaar eindelijk wordt gegrepen door de monsters en nog exact 0,3 seconde te leven heeft, wordt hij gered door andere overlevers... sorry hoor, maar mijn disbelief dat ik zo netjes had uitgeschakeld begon aan alle kanten te bliepen en te stuiteren. Weinig geloofwaardig ook dat Smith, blijkbaar bewust van het feit dat nog 12 miljoen mensen het virus hebben kunnen overleven, niet actief op zoek is gegaan naar hen. Of een veiliger heenkomen zoekt. Maar goed.

Weinig overtuigende interactie ook tussen de vrouw en het jongetje (waarom niet als 3e credit?) enerzijds en Smith anderzijds, erg slecht uitgewerkt. En voordat je het weet zit je in een massa-aanval van de monsters die er werkelijk zo extreem lelijk uitziet dat je je afvraagt waar dat budget toch aan is opgegaan. Vergelijk dat nu eens met de adrenaline spuitende aanval aan het begin van 28 Weeks Later en de makers van I Am Legend mogen zich in een hoekje gaan schamen. Slechte keus ook van de flashbacks, het was logischer en beter geweest dat gewoon aan het begin van de film te plaatsen. Over het hap-snap-klaar slot wil ik het niet eens hebben.

Uitstekende premisse, goede eerste helft, dan afglijdend naar een bedenkelijk niveau, al met al dus weer zo'n doorsnee filmpje.

2,5* (net aan).

Een redelijk smakende mix van highschool-drama en sci-fi action flick, met een hoop meer fun dan het belachelijke Jumper (2008) van een paar jaar terug. Jongeman en alien John Smith (Pettyfer: matig acteur, doch hunk, zij het met een stem van een oude man met rokerslongen), beter bekend als Number 4, zwerft met voogd (Olyphant = altijd goed) door de US om niet gepakt te worden door de 'Mogadorians', het hoe of wat blijft goeddeels buiten beschouwing maar deze creaturen zijn duidelijk up to no good.

Aanbeland in het ingeslapen stadje Paradise, Ohio (wel met een kermis van heb ik jou daar) valt onze beachboy voor de eerste de beste blondine, en voor zijn buitenaardse ras betekent dat: for life. Deze Sarah gaat door het leven als wandelend movie-cliche: ooit foute vrienden, nu een outcast, maar talentvolliefwoestaantrekkelijk en in no time vallend voor onze stranger in Paradise, die inmiddels de bad guys op zijn hielen weet.

Hulp komt er verder van de wat treurige sidekick 'Sam', een slecht geschreven en dito geacteerde rol als half nerd, half comic relief, half part-of-the-plan, en de appetijtelijke 'Number 6' die met haar krullenbol nog even om het hoekje komt gluren (meer over haar in de onvermijdelijke sequels). Zal het dit sympathieke team lukken de evil Mogadorians van de bevallige lijven te houden?

Zeker geen slechte blockbuster van Caruso, redelijk opgebouwd en niet te lang. Geserveerd met genoeg klein drama en semi-komische en aandoenlijke momenten tot aan de grand finale, waarin de cgi wat al te nadrukkelijk de film overneemt. Duidelijk gemaakt als eerste deel van een reeks, er schijnen naast ons dynamische duo nog 4 Nummertjes rond te lopen en als Hollywood al 5 delen uit snelle furieuze autootjes kan persen staan ons nog heel wat uurtjes John Smith te wachten.

3*.

Mindere Hitchcock, dat het veel te vergezochte uitgangspunt tot in den treure vol houdt, het kwam de geloofwaardigheid bepaald niet ten goede en zorgde zelfs voor ergernis. Malden is wel sterk als scherpe inspecteur.

2*.

Eerste deel van een intussen triestmakende trilogie. Hewitt is eyecandy maar voor de rest heeft deze film niets te bieden.

1*.

Mja, de film is natuurlijk best een janboeltje vol dubieuze verwikkelingen, maar dan toch liever een ambitieuze halve mislukking dan de typische horrormeuk, inspiratieloze romantische troep en 13 in het dozijn komedietjes.

Lohan is best een aardige actrice (al heb ik haar wel eens beter gezien), en ze verdient toch lof om deze rol aan te hebben genomen; als ze al niet eens weer een lichaamsdeel verliest geeft ze nauwelijks verhullende showtjes weg op de paaldansvloer. Je zou het met gevoel voor dramatiek haast een tour de force noemen.

Het verhaal zit verder vol rariteiten en onduidelijkheden (en de killer is er werkelijk met de haren bijgesleept), maar toch heb ik de film uitgekeken zonder ooit op het klokje te kijken, en dat is bij andere razzie films wel anders geweest...

2,5*.

Achja, alweer mijn derde Six, een flinke dosis wansmaak op z'n tijd moet kunnen. Roelvink ken ik eigenlijk niet, maar als ik die liedjes zo hoor hoeft dat ook niet... op IMDB wordt-ie een 'folksinger' genoemd Wel een aardige exercitie in zelfspot van hem, in een, tja, wat onnozele film met centraal een hoop ongemakkelijke viezigheid. Niet direct een afrader daardoor, maar echt goed kun je dit natuurlijk onmogelijk noemen.

2*.

Paul Rudd, leuk acteur, jammer dat iemand tegen hem zei dat Steve Carrell veel leuker is, dus die is-ie maar na gaan doen dan.

Verder een beetje gemakzuchtige film, er zitten soms best wel leuke grappen en typetjes in maar veel te weinig voor deze lengte. Bovendien kwamen de fijnste typetjes (Simmons en Favreau) nauwelijks in het stuk voor.

Beetje bromance, beetje stoute grappen, beetje weinig allemaal. Viel me tegen. 2*.

Ach ja, geinig tussendoor filmpje. Misschien wat braafjes maar met genoeg aardige grappen om de rit uit te zitten. Over Biel zeg ik maar niks want ook minderjarigen kunnen op deze site zitten...

2,5*.

Net als bij Last House On The Left viel ook deze remake van een beruchte rape-revenge sexploitation klassieker me alleszins mee. Vuige hillbillies (de agent steelt de show) en een onschuldig meisje-turned-killing machine; alle ingrediënten zijn aanwezig voor een geslaagde genre-film. Een beetje spanning ontbreekt misschien in de 2e helft, maar de marteltechnieken van het meiske zijn er niet minder smakelijk om...

3*.

Goedkoop opvolgertje van de toch prima remake van de eveneens sterke klassieker in het vuige rape / revenge genre. Helaas is deel 2 niet echt te pruimen, het meisje is maar vervelend en de drie gestoorde broers zijn niet memorabel genoeg. De onzalige keus het meisje naar Bulgarije te verplaatsen, waar de lokale priester en de lokale politie-agent Engelse dialogen houden, is te dom voor woorden en bovenal onnodig (daar hebben we Hostel al voor). De wraakacties zijn aardig (zeker de ballenpletter) maar als geheel kon het me niet zo bekoren.

Zeer nipte 2*.

Tja ja ja, erg gemiddeld inderdaad. Murphy speelt weer eens een vervelende blaaskaak en Wilson is wel aardig maar niet meer dan dat. Gebruikelijke achtervolgingen, obligate explosies en een aantal cliché-twists later moeten we concluderen dat I Spy niks nieuws brengt. Wel een leuke running gag rond de 'stake-out'. Het belabberde slotkwartier zorgt er uiteindelijk voor dat de teller naar negatief uitslaat.

2*.

Heb deze nog ergens liggen, kreeg ik hem niet gratis bij een sixpack van het één of ander?

In ieder geval: wederom veel vervelend geschreeuw en weinig wol. Spannend? Welnee!

0,5*.

Debuutfilm van Zemeckis kon mij niet erg bekoren. Opgeschoten jongeren die graag hun favoriete band willen zien; dat is leuk voor even maar zeker niet gedurende 104 minuten.

1,5*.

Rebel Without a Cause turns Teenage Werewolf inderdaad.

Eerste helft is behoorlijk amusant, zo'n high-school flick uit de jaren '50 is simpelweg niet te versmaden. Stoere vetkuiven, volgzame blondines, strenge ouders, een begrijpende cop en een dubieus dansnummertje her en der; genieten!

Als onze held éénmaal in een Weerwolf is veranderd (de motivatie van de onmisbare Mad Scientist is overigens een beetje onduidelijk) is het wel een beetje over met de pret; een man in sportjasje en carnavalsmasker; ik kan me engere dingen voorstellen. Einde is ook te plots.

Maar 2* heb ik er nog wel voor over...

Afschuwelijke film waarin door middel van goedkoop sentiment op geforceerde wijze de strijd van 'de kleine man' tegen de grote boze overheid wordt uitgespeeld. Nu kan armoede in combinatie met bureaucratie en standaardisatie best een groot probleem zijn, maar de manier waarop Loach het hier uitvergroot en (dat vooral) uitbuit is letterlijk om van te kotsen. Zo krijgen we een vrouw te zien die zogenaamd geen 10 cent kan missen om spaghetti voor zichzelf te koken maar wel elke dag in een kek nieuw truitje rondloopt, dat soort dingen.

En dan Daniel Blake zelf, manmanman. Sowieso krijg je binnen een minuut al een hekel aan deze man. In plaats van wat simpele vragen van een overheidsmedewerker te beantwoorden gaat-ie over elke vraag zeiken op dat vervelende klagerige toontje van hem. De hele wereld moet zich maar aan hem aanpassen, en iedereen is zogenaamd tegen hem, ondanks dat hij werkelijk van alle kanten hulp krijgt aangeboden.

Niet alleen dat, maar hij gaat zich ook nog eens bemoeien met het Katie karakter om op hoge poten te eisen dat ze stopt met haar escortwerk. Vent, waar bemoei je je mee. En dan dat domme einde. Huil of ik schiet. Bahbahbah.

Prima actiefilm met een te tolereren Smith. Scoort op alle punten (actie, verhaal, spanning) een voldoende, en dat is meer dan waar ik vooraf op durfde hopen.

3,5*.

Zorgeloos filmpje dat het gebruikelijke 'ze zijn voor elkaar gemaakt maar weten het zelf nog niet' verhaaltje serveert met de leuke twist dat Einstein (Matthau beleeft er duidelijk plezier aan) één van de personages is. Charmant, zonder overigens echt bijzonder te worden.

3*.

Natuurlijk had ik deze film na de zwakke eerdere delen moeten laten liggen, maar dat hij *zo* vervelend zou zijn had ik niet verwacht. Fantasieloos strompelt dit slashertje zich naar het eind, zonder ook maar 1 moment eng of spannend te worden. En vanwaar toch die vervelende MTV achtige montagegeintjes?

0,5*.

Matigheid troef, de animatie is zozo en echt gelachen kan er eigenlijk alleen maar om het eekhoorntje. Verder vooral erg braaf.

2*.

Visueel opvallend goed, maar het is zo afschuwelijk braaf allemaal (waarom niet een beeeetje meer pit?) dat ik er niet echt veel mee kan. Gelukkig wordt de show gestolen door een fijn nieuw karakter (Buck dus) waardoor dit deel zowaar een halfje hoger krijgt dan de twee voorgangers.

2,5*.

Het kon allemaal blijkbaar nog wat braver, The Meltdown is vooral een familiefilm met beschaafde en vriendelijke met-2-woorden-spreken-grapjes. Enige uitzondering zijn de strapatsen van het eekhoorntje dat deel 1 ook al enigzins wist te redden. De makers begrijpen dit, gezien het extraatje No Time For Nuts, blijkbaar ook.

2*.

Wanstaltelijk filmpje uit de Disney schuur waarin werkelijk alle mogelijke cliche's rond moeder/dochter relaties, highschool en rivaliteit de revue passeren. Gemakzuchtig geblaat over jezelf zijn, natuurkundige idioterie en adembenemend zwak acteerwerk van Cusack, die niet minder dan een Razzie verdient.

Trachtenberg en haar love-interest Blumas hebben de charme wel, maar kunnen dit broddelwerkje van de schrijfster van The Princess Diaries (Meg Cabot) ook niet boven de 1* tillen.

Overigens staan er nog 2 projecten van Cabot op til: ze heten respectievelijk 'All-American Girl' en 'Teen Idol'... gruwel....

Het eerste uur kijkt als een trein maar na de twist zakt de spanningsboog compleet in elkaar. Jammer!

2,5*.

Een beetje tamme film van Clooney die ons nog maar eens een inkijkje geeft in de gebruikelijke smerige politieke spelletjes. Ditmaal draait het om een strijd in de Democratische 'primaries' met een op het oog consciëntieuze kandidaat en zijn idealistische maar ambitieuze persvoorlichter. Het mag geen verrassing heten dat niet alles rozengeur en maneschijn is en de intriges stapelen zich al snel op. Als de stofwolken zijn weggewaaid blijkt het verhaal echter maar weinig memorabel en kent het een zwakke twist met de dood van de stagiaire. Gosling en Clooney mag ik beide graag zien maar The Ides of March komt maar niet echt van de grond en mist urgentie.

2,5*.

Wat een hoes en wat een recensies daar wordt een mens erg nederig van. Toch maar mijn 2 ietwat minder eloquente centjes:

Idi i Smotri wist me gedurende ruim een half uur gewoonweg niet vast te pakken, een ervaring die ik eerder al had met Tarkovsky's Zerkalo. Net toen ik de taal en/of de ondertiteling de schuld wilde geven, komt de aanval in het bos; deze is zeer realistisch gefilmd maar het is vooral de aftermath die indruk maakt; Florya loopt verdwaasd, half doof, half kreupel naar... ja naar wat eigenlijk? Het geluid in dit gedeelte is waarlijk fantastisch.

Het is de opmaat naar de totale ellende, vernietiging, ontmaskering, ontmenselijking in de tweede helft van de film. Een zeldzaam rauwe serie van klappen in je gezicht die denkelijk geen kijker onberoerd laat. Onvergetelijke scenes te over (de koe, de blubbertocht, de brand) die nog lang op m'n netvlies zullen staan. De eindmontage vond ik persoonlijk wel indrukwekkend trouwens... ben het met bovenbuurman Bottleneck eens.

4*.

Mike Judge, wie is er niet groot mee geworden? Erg leuk idee natuurlijk, zo'n gedegenereerde, continu stommer wordende wereld maar helaas erg slecht uitgewerkt, vandaar misschien dat de voice-over constant aan (de domme?) kijker uit moet leggen wat er precies gebeurt. Of was dat meta-humor? Het had allemaal wel wat meer tongue in cheek gekund in ieder geval in plaats van deze over the top opgeblazen onzin. Gevalletje jammer maar helaas.

Minder leuk dan het klinkt. 1,5*.

Aangename film van onze Zuiderburen. Leuke lach-met-een-traan momenten in deze milde satire. 3,5*.

Denk dat het idee van de film toch wel is dat vrouwen, als ze al tot een abortie overgaan, dat in een veilige omgeving moeten doen door mensen die daar verstand van hebben. Vooral wat hard-to-watch scenes in het eerste deel, uiteindelijk toch niet de gehele duur boeiend.

2,5*.