Opinions

Butcher Chaney heerst aan alle kanten en doet soms denken aan Bardem in No Country for Old Men. Het Mad Scientist/Frankenstein verhaaltje komt wat traag op gang (niet geholpen door een vreselijke voice-over die de hele film volkletst) maar kent een amusant laatste half uur, als de Butcher met mensen gaat gooien, we sfeervolle scenes in een riool voorgeschoteld krijgen en meer van dat moois.

2,5*.

Ach, ik heb me gewoon ouderwets laten inpakken. Paar bijzonder amusante scenes met LeBeouf (op de motor, in het cafe), de schmierende Blanchett en het guitige koppie van Harrison Ford is genoeg voor een avondje plezier, hoewel het verhaal natuurlijk nergens op slaat en het laatste half uur zelfs bijzonder stupide is.

3*.

PS ik hoorde Ford nog zeggen 'you bring a knife to a gunfight'. Dat zit ook in The Untouchables. Ode aan Connery?

The most interesting things happen in doorways...

Die Dan Brown boekverfilmingen zijn toch wel echt hard op weg guilty pleasures te worden hier in huize otherfool. Vond ik de Da Vinci Code al amusant, Angels and Demons was een heerlijke rollercoaster en Inferno kan zich er moeiteloos mee meten.

Het enige wat me stoorde aan de film waren de eerste 15 minuten, als we de wereld zien door de getroebleerde ogen van de gedrogeerde Langdon; erg onrustige editing zorgde ook bij de nietsvermoedende kijker thuis voor een stevige hoofdpijn. Maar als het verhaal eenmaal op stoom komt, de puzzeltjes elkaar in hoog tempo opvolgen, de smakelijke twists and turns met elegantie worden opgesoupeerd en de prachtige locaties vol in beeld worden genomen, dan is het weer volop genieten.

Hoogwaardige pulp.

Inglourious Basterds is vooral een film van een regisseur die doet waar-ie zin in heeft. En waar dat bij zijn voorgaande werken regelmatig fout is gegaan (helaas), is 'Inglourious Basterds' in ieder geval amusant genoeg om Tarantino weer enigszins in de armen te sluiten.

Niet voor niets heb ook ik gewacht op de dvd-rip (ahum...), want ik had nogal mijn bedenken bij dit project. Een regenachtige zondagmiddag wist me pas te overtuigen (lees: dwingen) er eens goed voor te gaan zitten.

Binnen twintig minuten was ik feitelijk al om. De buitengewoon spannende, intense openingsscene is meesterlijk in al haar eenvoud, en tevens de perfecte introductie van één van de meest afschrikwekkende bad guys van de laatste jaren, de uitblinkende Christoph Waltz als Hans Landa.

Vooral de één-tweetjes van dit heerschap en de meesterlijke bar-scene maken deze film, want van het plastische Jew-revanche gebeuren moest ik niet zoveel hebben (de finale balanceert wat dat betreft heftig op het randje van smakeloosheid).

Mijn twijfel tussen 3 en 3,5* slaat voorlopig naar beneden uit.

Film van het jaar, hands down.

Prachtig hoe simpele zaken als licht, duisternis en schaduw de ultieme sfeer weten te creëren die van Ink zo'n bijzondere film maakt. Voeg de prachtige muziek toe en de film zuigt je mee in het soms ongrijpbare, vaak warrige maar immer emotionele verhaal.

Ink is misschien geen perfecte film (de cast laat soms een steekje vallen), maar visueel is dit alles en meer wat je mag verwachten. Ik ben zeer benieuwd of Winans met een groter budget hier nog weer overheen kan komen.

Sfeervol tot en met. 4,5*.

Misdaadverhaaltje dat bijzonder weinig om het vege lijf heeft, al dient bijgevoegde synopsis eigenlijk wat bijgeschaafd te worden. Wat op een doorsnee moordzaak lijkt, blijkt een stuk ingewikkelder te liggen en aan PI Strange de schone taak één en ander op te lossen. Via wat twists en turns komen we aan bij een even curieuze als toch wel onzalige finale à la Hercule Poirot. Een enkele amusante scene (met name rond de mafioso) kan niet verbloemen dat dit tussendoortje snel vergeten gaat worden.

Beroerde film, ondanks Russell (cool) en Hughes (adembenemend). De overige personages zijn óf vervelend óf dom óf beide. Met name het jongetje is zo irritant dat je zijn propellerhoedje van z'n kop wil slaan. De hele tijd hoop je dat Russell de knul nu definitief aan gaat pakken, maar helaas. De humor is verder om te huilen, de ontluikende romance ernstig onderbelicht. Een uur lang sleept de film zich voort om dan in de laatste minuut met een, toegegeven, geweldige twist te komen, maar dan is het al veel te laat.

Blijft een vreemde snuiter, die Landis. Obscuur filmpje dat ik ooit eens heb meegenomen toen hij op tv was. Niet bijster bijzonder. 2,5*.

Zeer teleurstellende documentaire. Er kleven nogal wat mitsen en maren aan Deep Throat (hoe zat het met de mafia connectie, in hoeverre was Lovelace een slachtoffer van de industrie) maar deze docu wil zich daar niet aan branden; het levert al met al een weinig kritische blik op.

Ook een beetje triestig dat de makers van Deep Throat de huidige porno-industrie af doet als commercieel en hun eigen werk als kunstzinnig, terwijl Deep Throat echt een ongelooflijk suffe film is.

Ten laatste: Hopper spreekt het geheel erg saai in.

1,5*.

Zwakke film. Vrijwel zonder spanning en met een flauwe ontknoping. De A-cast kan dit rommeltje ook al niet redden. In alles een gemiste kans.

1,5*.

Sir! Reporting high levels of sasssss!

Typische Pixar die weer eens op de juiste knopjes weet te drukken, ik als softie kan dat altijd wel waarderen. Leuk idee ook, die emoties en alle mogelijkheden die worden benut om in de herinneringen van een kind rond te banjeren, wat een weelde. Na de kleurrijke en grappige momenten (hoogtepunt: het familiediner) mogen steeds vaker de snotterdoekjes tevoorschijn worden gehaald (dieptepunt: de dood van Bing Bong) om perfect te eindigen in de 'echte' wereld. Mooi hoor!

Sfeervolle, spannende film van James 'Saw' Wan. Creepy schrikmomenten wisselen elkaar in rap tempo af, de cast voldoet (vooral Byrne) en ook de aankleding is prima in orde. Met name het eerste uur is ouderwets griezelen maar ook de finale voldoet uiteindelijk wel (zelfs de verplichte slottwist kon ik wel pruimen). En ging ik na het kijken van Insidious nou echt nog een keer checken of de voordeur wel op slot zat? Hoe dan ook; deze film doet wat het moet doen.

3,5*.

Teleurstellende film van Nolan na zijn eerdere meesterwerkjes. Een goede cast, mooie omgeving en 1 briljant moment (het licht gaat aan), maar verder interesseerde het me maar matig.

2*.

Deel 1 nog niet gezien, maar ik mag toch aannemen dat Broderick het beter doet dan de bloedirritante Stewart in deze. Kinderachtig filmpje, de effecten vallen mee. 1,5*.

Haha, ik lag werkelijk stuiptrekkend op de grond! Wat een onwaarschijnlijk lamlendige dialogen (knap dat Dennehy zijn best er nog op doet), slechts overtroffen door de bizarre aansluitende carcrash. De start was echt geweldig!

Helaas wordt het daarna flauwer en saaier, de kills waren maar zozo en Van Nie en Wouters bakken er niks van. Het einde is natuurlijk classic maar de film is toch vooal... tja... onbeholpen is misschien het beste woord.

Vermaakt heb ik me zeker, en de film heeft als voordeel niet te lang te duren. Dus dan toch maar 1,5 sterretjes, eigenlijk veel te veel voor dit broddelwerkje maar ja...

Aardige, maar weinig memorabele thriller over een niet erg sexy onderwerp. Owen vind ik inmiddels één van de beste acteurs van deze tijd, maar het verhaal rond dubieuze bankiers spreekt te weinig tot de verbeelding om er een gelikt filmpje van te maken, al doet Tykwer z'n best door de soms spannende locaties er fraai op te zetten.

Een spionage-achtige film als deze kan het bij mij nooit helemaal fout doen, en The International boeit ook wel gedurende de 2 uurtjes speelduur, maar uitblinken doet het helaas niet. Ook dé grote actiescene (in het NY Guggenheim) is het allemaal net niet, jammer.

3*.

Een politieke thriller (daar houden wij wel van) met een prachtige setting (*in* de VN), met Pollack aan het roer en Kidman in de hoofdrol. Kan dat fout gaan? Antwoord: ja!

De film bedient zich van allerlei twists en turns (waarom eigenlijk?) waardoor de logica halverweg hupsakee overboord gegooid wordt. Want hoe zit het nu? De president legt zijn beide tegenstanders het zwijgen op. Hij huurt iemand in die een aanslag op hem moet plegen. Maar niet echt. Deze persoon (die met losse flodders schiet (waarom eigenlijk)) moet worden vermoord door de president's eigen security chief. Jaja.

Tegelijkertijd (mind you) is er Kidman die de president om het echie besluit te vermoorden. Besluit ze dit nu 'tijdens de film'? Waarom eigenlijk? En hoe wist ze dan in welke ruimte de president precies zou komen te zitten? En kan iemand mij ten slotte vertellen waarom zij nadat ze in het VN gebouw (!) een regeringsleider (!) onder schot heeft gehouden (!) de volgende dag al weer op straat rond loopt?

En waarom wordt er bij de belangijke getuige Kidman niet 1 maar zelfs 2 keer zonder al te veel moeite ingebroken? Wat is de rol precies van de Franse fotograaf? Of heb ik echt zitten slapen tijdens de film?

Is 'The Interpreter' dan helemaal mislukt? Nou nee. Er zitten een paar mooie, spannende scenes in (de busscene!) en ik houd wel van een beetje intrige. Bovendien zijn de 2 uur voorbij gevlogen, en werd de relatie tussen Kidman en Penn mooi uitgewerkt, al vind ik ze beide niet geweldig gecast (Kidman is niet erg geloofwaardig in haar rol en Penn's gepijnigde blik kennen we nou wel een keer).

Krakend, puffend, steunend en zuchtend komt The Interpreter uiteindelijk uit op 2,5* bij mij.

Is er nog iemand op deze aardkloot te vinden die geen hekel aan Seth Rogen heeft? Die nerveuze typetjes van hem beginnen me zo de keel uit te hangen, werkelijk... Film begint verder wel aardig maar het hele honeydick gedeelte in Korea is maar flauw en langdradig. De algehele opwinding over deze film is de inhoud in ieder geval niet waard, al moet ik daarbij zeggen dat ik This is the End ook al zo vervelend vond.

Hmm, zoeken op Into the Blue levert 100+ zoekresultaten op, maar deze staat er dan niet bij...

Film die draait om uiterlijk vertoon; de onderwaterscenes zijn (hoewel soms wat warrig) mooi opgenomen, en Jessica Alba... tja

De overdaad aan hard geweld was een negatief puntje, daar ging de film dan wel weer mee over de schreef vond ik. Al met al niet echt een aanrader.

2*.

Oei, een mixed bag. Enerzijds schitterende beelden en een aardig uitgangspunt, anderzijds een wat gemakzuchtige en oppervlakkige zoektocht naar het ware geluk, het echte leven, wat dies meer zij. Meer mag je van een jonge gast misschien niet verwachten, maar ik had meer een, tja, verdiepende film verwacht. Into The Wild is echter vooral een roadmovie in ruraal Amerika die wel wat doet denken aan The Straight Story (en aan die film heb ik me toch een hekel...).

Escapisme light zeg maar, makkelijk te verorberen. Ik had liever een echte strijd gezien, met de natuur, met zichzelf. Dit is vooral gezellig keuvelen met de hippies, leuke meisjes tegenkomen. Die hele reis boeide me (buiten het personage van Holbrook) niet zo, had dus ook andere verwachtingen van de film. Laatste kritiekpunt is Hirsch die er niet zoveel van bakt.

Klinkt erg negatief, maar ik heb me tot zekere hoogte wel vermaakt met de film. Mooie beelden vooral. Maar geen mindblow. 3*.

De minste Coen tot dusverre (The Ladykillers moet ik nog zien). Niet erg grappig en vooral weinig memorabel. De broertjes maken altijd van die leuke films die net eventjes anders zijn, en IC heeft te weinig van dat soort bizarre momenten. 2 sterretjes is dan ook alles wat ik kan geven.

Mijn 2500e stem leek een wel heel wrange te gaan worden; na ruim 2 uur van Griffith's monstrieuze project genoten te hebben bleek het eind niet op YouTube te staan... Gelukkig bracht GoogleVideo uitkomst met het laatste half uur, maar ergens heb ik dus wel een stuk (+/- half uur) gemist.

Maar mensenlief toch, *wat* een film. Griffith toont zich (over)ambitieus met 4 verhalen, waarvan er 2 (Vino hierboven beschreef het ook al) het leeuwendeel van de film in beslag nemen; het ontroerende verhaal in de (dan) tegenwoordige tijd en het overweldigende stukje filmkrachtpatserij dat zich afspeelt in de Babylonische tijd; zelden ben ik zo onder de indruk geweest van wat zich voor mijn ogen af aan het spelen was. Duizenden figuranten, adembenemende sets en kostuums, geweldige massa-shots, werkelijk oogverblindend...

De twee andere verhalen nemen dus een minder prominente plaats in, en hadden inderdaad wel achterwege gelaten kunnen worden. De film is nu soms wat langdradig, zeker in het eerste uur, als er een ongekend aantal karakters moeten worden voorgesteld middels titelkaarten waardoor het tempo wegvalt en de kijker door de bomen het bos niet meer ziet. Desondanks een prachtige klassieker.

4*.

Iets heeft me altijd weerhouden om Intouchables te kijken, en was ik nu maar naar mijn intuïtie blijven luisteren, dat had me twee uur pure ergernis gescheeld.

Want wat een ongelooflijke bocht is dit. Dat zit hem met name in het hemeltergend irritante personage van 'Driss', een luidruchtige, criminele lowlife uit de banlieus die als een soort noble sauvage wordt opgevoerd. Maar zijn vervelende en asociale gedrag, waar de nietsvermoedende kijker schijnbaar minzaam om hoort te glimlachen, is zo pertinent onsympathiek dat je slechts wenst dat Phillipe een levenslange act opvoert en in de derde akte uit zijn rolstoel opstaat om de steeldief van zijn kostbare ei op gruwelijke wijze een bloederige les te leren.

Zover komt het helaas niet.

Superieure remake, al moet ik toegeven dat ik deze het eerst zag. Bloedstollend tot en met en het einde is werkelijk afgrijselijk perfect.

4,5*!

Invasion of the Stock Footage was allicht een betere titel geweest.

Commie-paranoia naar het volgende level; de Russen (hoewel ze nooit bij naam worden genoemd) vallen daadwerkelijk aan en terwijl de ene na de andere atoombom valt (die verrassend weinig slachtoffers eisen overigens, maargoed) volgen wij de caféklanten die allen hun eigen weg zoeken (en daarbij wel erg kalm blijven).

Opmerkelijk defaitisme bij het groepje, hier zit geen Chuck Norris tussen, totdat aan het einde blijkt dat het - oh geweldig - allemaal een droom bleek te zijn. Bah, wat een goedkope en vervelende wending.

Leukste scene is als Russische soldaten verkleed als Amerikanen bij een securitypost komen. Onze Yank vertrouwt het zaakje niet:

So you are from Illinois?
- Yess Yess Illinois. Chicago.
What do you think of the Cubs?
- Cubs... is... small... animal?
Get them!

Of iets dergelijks. Nuja, moraal van het verhaal: meer tanks bouwen, minder tractors.

1,5*.

Grappig dat mensen deze film intellectueel, semi-intellectueel of wat dan ook noemen. Ik vond het eerder een (milde en grappige) kritiek op hun intellect: tegenwoordig zijn hun behoeften verschoven naar eten en sex en hebben ze vage baantjes ten koste van de belastingbetaler. Dit in tegenstelling tot Sébastien, die dan wel nooit een boek heeft gelezen maar wordt getypeerd als de perfecte man: slim, rijk, een man van de wereld en trouw aan Gaëlle (de laatste scenes doen wellicht anders vermoeden, maar die kon ik niet helemaal plaatsen. Volgens mij overdenkt hij echter de mogelijkheid tot een affaire met de junkie maar zet hij in tegenstelling tot zijn vader niet door).

Twee typerende zaken hierin zijn het kopen van de heroine door Sebastien (hij is doortastend, trouw aan zijn vader, en komt met geld erg ver) enerzijds en de discussie over de 'isms' van de oude intellectuelen anderzijds, waarin zij toegeven met elke intellectuele wind mee te hebben gewaaid, en feitelijk meer geïnteresseerd waren in vrouwen en sex dan in de feitelijke inhoud.

De 'intellectuele' discussies vond ik dan ook niet alleen qua inhoud cynisch, maar ook wat ze uitdroegen. De oudjes proberen zo hard de schijn op te houden, maar komen niet verder dan een wedstrijdje 'uiterlijke slimheid' in een wereld die zo veel meer vraagt.

3*.

Beetje een problematisch concept om een volledige film mee te vullen, en The Invention of Lying valt na een aardige premisse dan ook plat op de kont.

Het geinige uitgangspunt moet immers gemixt worden met sentimenteel geneuzel, iets waar bijvoorbeeld ook Be Kind Rewind (in het genre: leuk basisidee, slechte uitwerking zeg maar) hevig last van had. Veel leuker was natuurlijk geweest als Gervais, die zijn typische maniertjes weer van stal haalt, op een evil wijze de situatie echt had uitgebuit. Nu blijft het een beetje slappe hap.

In plaats daarvan krijgen we een soortement van godsdienst(kritiek) voorgeschoteld die nooit van de grond komt, waarna de film niet meer te redden is.

Gevalletje jammer maar helaas. 1,5*.

Zoals het onmogelijk is om over de persoon Mandela cynisch te zijn (groter dan hem worden ze denkelijk niet), zo is het zeer moeilijk om over Eastwoods 'Invictus' juist niet cynisch te zijn. Want oh oh wat speelt onze favoriete Hollywood bejaarde hier (wederom) opzichtig op het sentiment, en wat wordt het hernieuwde blank/donker geluk er zonder pardon in gepeperd.

Dat de film van mij dan toch een volkomen onverdiende 3* krijgt komt door de aardige tijdsschets, mijn passie voor sport (en dan met name de onmogelijke prestaties zoals we die heel soms mogen aanschouwen), en die hartverscheurende scene op Robben Eiland, met als hart het prachtige gedicht van W.E. Henley:

Out of the night that covers me,

Black as the pit from pole to pole,

I thank whatever gods may be

For my unconquerable soul.

In the fell clutch of circumstance

I have not winced nor cried aloud.

Under the bludgeonings of chance

My head is bloody, but unbowed.

Beyond this place of wrath and tears

Looms but the Horror of the shade,

And yet the menace of the years

Finds and shall find me unafraid.

It matters not how strait the gate,

How charged with punishments the scroll,

I am the master of my fate:

I am the captain of my soul.

Prima effecten en een mooi verhaal; dit oudje is een echte aanrader. Een heerlijk sfeertje zorgt voor 3,5*.

Broadbent is erg goed in dit 'kleine' filmpje dat net even te veel in de prijzen is gevallen. 3*.