Opinions

Mel Gibson is terug en wel om het antwoord te geven op die Ene Aloude Vraag: hoeveel goedkoop sentiment kan een mens in 1 film proppen? Nou, zoveel dus.

Niet te harden, vooral het eerste uur niet. Godsdienstwaanzin, een love interest zó weggelopen uit de movies, militaristische onzin, een zootje oh-zo ludieke karakters (haha ééntje is bloot!) onder leiding van Vince 'fucking' Vaughn als cliché drill instructor, I kid you not, wie bedenkt al die troep? Het is gewoon zó stupide en cheesy, en dan die rechtszaak waarin papa in uniform op komt draven, manmanman alsof je naar een parodie zit te kijken.

Het tweede uur is iets beter, vooral omdat er niet meer gepraat wordt maar slechts geschoten; de chaos van zo'n slachtveld wordt redelijk adequaat in beeld gebracht. Maar ook nu is het sentiment nooit ver weg, en het ongelooflijke gebeurt dan ook nog: Gibson krijgt het namelijk voor elkaar om na alle voorgaande gruwelijkheden helemaal aan het einde van de film de oorlog en het geweld nog eens te verheerlijken; Uncle Sam geeft namelijk onder de zoete tonen van de aanzwellende muziek de spleetoogjes even ouderwets van katoen na het gebed van Garfield; God staat nu aan de goede kant tenslotte, en Hacksaw Ridge kan worden ingenomen.

Mag ik even een teiltje?

Rauwe, maar ook grappige inyourface film over de problematische Parijse voorsteden. De hopeloze spiraal van geweld, ellende, nukkigheid en stuurloosheid is schrijnend om naar te kijken, en de (verrassende) apotheose laat de kijker niet onberoerd. Mooi geschoten (npi), goede film van Nino.

3,5*.

Onzinnig verhaaltje en matige gevechten. Het (Amerikaanse) vervolg City of Masks is trouwens zo mogelijk nog slechter.

1,5*.

En ik heb exact dezelfde ventilator (die vandaag zowaar weer van stal kan worden gehaald, joepie!).

Wat een ontzettend vervelende film is dit. Moodysson wil heel erg graag heel erg veel zeggen (over porno, leegheid, geweren, verveling, de consumptiemaatschappij) maar moet dat nu echt op deze manier? Saaie mensen, vreselijke mono- en dialogen, die verschrikkelijke noisegeluiden... Het is een manier om lelijkheid te laten zien, absoluut, maar ik als kijker irriteer me als ik er naar kijk, ik ga niet mee met de film.

Wat mij betreft interessantdoenerij van een immer afglijdende regisseur. 1*.

Ik ben totaal geen fan van de broertjes maar Hall Pass is best een aardige film. Genoeg leuke karakters, typetjes en situaties om de tijd mee door te komen, al wordt het nooit echt hilarisch.

2,5*.

Horrorklassieker, jammer dat de vervolgen en de remake daar dan wat afbreuk aan doen; dit is namelijk een geweldig spannende film.

3,5*.

Film met een hoog zal wel gehalte. Van de serie zag ik tot dusverre alleen het prima origineel en het bijzonder matige H2O, en dit deel komt qua niveau en vermaak helaas dichter bij de laatste.

De achtergrond van het hele Michael Meyers personage vond ik niet bijster interessant waardoor het eerste uur echt doorbijten is. Het tweede zit dan wel vol met slachtpartijen, screamqueens en T&A maar spannend wordt het werkelijk nooit. Niet echt vervelend om naar te kijken, maar deze slasher heeft eigenlijk niks te bieden waar ik van opkijk. Verder is het spel van McDowell een aanfluiting.

2*.

Ik weet niet hoor, had het gevoel een zeventiental keren naar exact dezelfde scene te kijken; een slenterende Michael die plotseling ergens opduikt en iemand aan zijn infame mes rijgt. Na verloop van tijd heb je het wel gezien.

Verhaatljes eromheen met Loomis en Angel ontkwamen ook niet aan de clichés, waardoor je je af gaat vragen waarom zo'n film nou eigenlijk gemaakt wordt. Kan Zombie zich niet richten op nieuw en allicht baanbrekend materiaal?

Voor een enkele visuele uitspatting nog een zeer nipte 2*.

Deed me denken aan Nacho Libre; een leuke cast, een leuk plot en wachten maar op actie voor de lachspieren... die maar niet worden gekieteld.

Werkelijk elke grap slaat dood in Hamlet 2, er is nergens een leuk typetje te bekennen en het sentimentele slothalfuur maakt van deze draak een heuse stinker.

Zelden zo moeten doorbijten om een film af te kijken, simpelweg hopeloos mislukt en ook de enigzins leuke rolletjes voor Elisabeth Shue en Amy Poehler kunnen dit niet van de 0,5* houden.

Ik zag een verkorte Engelstalige versie. Weinig boeiend met werkelijk minimaal budget in elkaar gezet, het had net zo goed een rechtstreekse overdracht van een voorstelling kunnen zijn. Schell (oscarwinnaar voor zijn rol in Judgment at Neurenberg) speelde Hamlet ook al in de theaters.

1,5*.

De beste Kitano die ik tot dusver zag. Zeer emotioneel, maar ook grappig en geweldadig. 4*.

Nou zeg, een doorsnee filmpje en dan zo'n mooie scene naar het einde toe (als Theron weer bijkomt met die aanzwellende muziek)... zat ik toch nog met een brok in de keel. Verder weliswaar genietbaar maar flutterig verhaaltje met matige grappen en redelijke effecten. Bateman heeft een grappig hoofd (en ik weet niet waarom nu precies).

2,5*.

Niet onaardige en bij tijd en wijle spannende film. Hudson is overigens wel erg ongeloofwaardig als geestelijk gehandicapte, maar DeMornay speelt sterk.

3*.

Feitelijk een remake van de behoorlijk hilarische monsterhit van 2 jaar terug, maar dan nog meer over-the-top en eigenlijk een stuk minder leuk. Gezochte viezigheid om het origineel te overtreffen, alles moet gekker en bonter, soms best vermoeiend. Er valt heus nog wel te lachen hoor (om Mr. Chow bijvoorbeeld) maar deze film is in alles (misschien nog wel het belangrijkste; in sfeer) stukken minder dan het geweldige origineel.

2,5*.

Nou ja zeg, ze hebben niet eens een Hangover... Toch redelijk geslaagd derde deel, dat uiteraard niet in de schaduw kan staan bij het origineel maar toch wel weet te vermaken. Bij die scene met de verschillende kleuren draadjes kon je me bijvoorbeeld opvegen, dat is ook wel wat waard.

2,5*.

Tigers love pepper. They hate cinnamon.

Lekkere bromance met genoeg leuke momenten en oneliners voor een bijzonder plezierig anderhalf uur. Cast is gewoon goed met Cooper als uitblinker; de man heeft een heerlijke niets-aan-de-hand uitstraling.

Halverwege zakt de film ietwat in (met het Tyson verhaal), maar het mag de pret nauwelijks drukken en de fotocollage aan het eind is niets minder dan classic. Erg leuk, vlot en aangenaam, zeker een aanrader in het genre.

3,5*.

Een beetje vreemd maar toch niet echt heel erg lekker. Hak-op-de-takkerige bedoening waarin de film springt van goofy nonsens via coming of age richting thriller naar weet ik het. Wright verrast het publiek een paar keer met opmerkelijke keuzes (dat eerste half uur, multi-linguale dialogen, exotische locaties, comic-book bad guys, lesbische innuendo avant la lettre en wat dies meer zij), dat soms prima uitpakt maar net zo vaak de plank stevig mis slaat. Ronan is eigenlijk wel prima in deze rol, Bana onopvallend en Blanchett tegen het lachwekkende aan, op de flash-back na wat ik meteen de mooiste scene van de film vond, met prachtige muziek ook.

Als er op 1 film het plakkaat 'mixed bag' mag worden geplakt, is 'Hanna' het wel. 2,5*.

Inderdaad, een bizar slecht vervolg op 1 van de grootste filmklassiekers aller tijden. Sfeerloos en met zwakke dialogen, feitelijk gewoon een aanfluiting.

Het Hannibal karakter verkloten is een prestatie op zich, maar niet eentje om trots op te zijn. 1,5*.

Ondanks een gebrek aan spanning geen onaardige film, al is de link met de andere Hannibal films minimaal (feitelijk had deze film net zo goed over heel iemand anders kunnen gaan). Ulliel heeft een vervaarlijke kop en het verhaal is aardig uitgewerkt, eigenlijk al meer dan ik ervan had verwacht.

3*.

Wirkola schijnt volgend jaar met een opvolger voor Død Snø te komen, laten we hopen dat het wat fantasievoller en kleurrijker wordt dan deze Hansel and Gretel. Deze variant op het Grimm sprookje ontbeert het namelijk aan verrassingen en echt leuke momenten, dat de twee 'witch-hunters' zijn schijnt volgens de makers genoeg fun te zijn voor het minieme verhaaltje, maar niets is minder waar. Renner speelt als een zak hooi en het ontbeert de film gewoon aan frisheid of een coole look, een typisch voorbeeld derhalve van een gemiste kans.

2*.

Films van Night beginnen een Happening an sich te worden; de man vergallopeerd zich aan z'n thema's maar op één of andere manier vind ik het nog sympathiek ook.

The Happening begint erg sterk met mysterieuze zelfmoorden en een onduidelijke vijand maar door de corny verwikkelingen, superslappe romantische inslag en het ronduit zwakke acteren (Deschanel zakt door de mand) verslapt de aandacht. En dan blijkt dat Night niet weet waar hij heen wil; alles open laten is hier een keuze van zwakte.

Na Lady in the Water een nieuwe misser van Night derhalve. En toch en toch en toch zal ik zijn nieuwe film weer met veel plezier tegemoet zien, terwijl ik 2 van zijn 6 films maar een voldoende gaf. Raar is dat.

2*.

Opgedrongen vrolijkheid zal alleen de kids kunnen bekoren. De animatie is goed maar de film wordt pas echt interessant naar het einde toe met een duistere twist. Helaas wordt er niet doorgezet waardoor de braafheid er vanaf spat.

2*.

Teleurstellende Sandler-komedie over een ijshockeyspeler die zichzelf gedwongen ziet te switchen naar het spelen van golf. Standaard love-interest, bad guy en bekende bijrolletjes, waarvan de (grappige!) rol van Stiller als verpleegkundige niet genoeg uitgespeeld wordt.

Te standaard en te lage grapdichtheid: 2*.

Opeenvolging van veelal amusante sketches zorgt regelmatig voor een gulle lach, maar het inkijkje in het leven van deze kwebbelaar bij uitstek blijft te vrijblijvend om ooit te ontroeren. Een paar erg fijne typetjes (uiteraard de rij-instructeur, maar zeker ook de danslerares en natuurlijk Poppy zelf), maar ook een paar scenes die nergens naar toe gaan (de zwerver) zorgen al met al voor een onevenwichtig filmpje.

2,5*.

In alles een afgrijselijke film. Achtervolging? Gewoon wat opnames versneld afspelen. Inzakkende film? Hup naar de stripclub voor een ellenlange striptease.

Belachelijke acteurs, waanzinnig script (wie de hoofdpersoon van de film is weet ik nog steeds niet), slappe dialogen, onlogische acties, slechte effecten. Deze film slaat echt he-le-maal nergens op.

Het ene sterretje is voor officer Tony die een paar leuke oneliners heeft.

Vergezocht, onlogisch, onwaarschijnlijk en zelfs onmogelijk, jazeker. Maar ook sterk spel, de eerste scene in tijden die ik niet durfde te kijken (juist, die ja) en een interessant gegeven. Had absoluut meer ingezeten, maar Hard Candy heeft genoeg om toch gefascineerd te blijven kijken.

3*.

Bizarre film over het leven van de Beatles, hopeloos overdreven en met merkwaardige pogingen een soort slapstick humor in te brengen. De liedjes zijn onveranderd goed maar met film heeft het geheel niet zoveel te maken.

2*.

Hier had meer ingezeten. De cast is goed, de watersetting origineel, maar toch overtuigt de film niet echt. Zonder een keiharde bad guy is dit soort films toch minder te pruimen blijkbaar.

2 sterretjes.

Ronduit amusante film rond Van Damme, met een aardige verhaallijn en een goede cast. Prima vermaakt met dit pulpwerkje.

3,5*.

I'm gonna take YOU to the bank, senator. To the bloodbank...

Geweldige Seagal waarin de meester zo nu en dan zijn tekst kwijt lijkt (en dan maar wijselijk zwijgt), maar vol met leuke actie, foute muziek en hilarische one-liners. Als Seagal weer eens een agent afmaakt: 'Now you're a good cop'.

3,5* voor een avondje onbezorgd vermaak.