Opinions

Neenee, lieve kijkbuiskindertjes, zo maken ze ze niet meer.

Een waanzinnige, absurde sexploitation film van de regisseur die ons later klassiekertjes als Love Camp 7, The Thing with 2 Heads en Black Gestapo zou brengen. De titelkaart is hierbij al een belevenis op zich. Eén van de blote meiskes heet blijkbaar 'Fran Sinatra' (bepaald niet de enige nepnaam overigens), bij 'Body Make-Up' staat doodleuk 'Everybody!' en het meest curieus is nog wel de credit voor de Casting Director: (Deceased) staat er te lezen...

Goed, verder met de film dan maar. Rob Cresse heeft vaak met Frost gewerkt en hij speelt de hele film (in drag) 'Granny Good', de eigenaresse van een meisjesinternaat. De openingsscene is bijzonder merkwaardig, een soort kluchterige bedoening waarin Granny allerlei drankflessen verstopt en in een stoffige intercom zit te schreeuwen terwijl een ouder echtpaar langskomt die hun wulpse dochter ('Prudence') willen onderbrengen in het internaat. Ondertussen worden er bommen op het pand gedropt (?), vallen de ouders constant van de bank en loopt er plompverloren een topless dame binnen om te melden dat ze haar huiswerk af heeft.

Het is het startschot voor een uur lang pure onzin, waarbij duidelijk de borsten en billen van de guitige inwoonsters van het internaat de hoofdrol spelen. We zien de meisjes topless sporten, douchen, trappen constant op en af lopen, dansen, nogmaals douchen, huiswerk maken, slapen en voor de zekerheid nog eens douchen waarbij de camera slechts oog heeft voor de vrouwelijke vormen van de continu naakte lichamen. Tussendoor speelt er nog een subplotje rond een illegale stokerij en een monster in de kelder, het één en ander krijgt een climax tijdens een el-len-lang-e feestscene waarop, u raadt het, de dames allen topless verschijnen.

Neenee, lieve kijkbuiskindertjes, zo maken ze ze niet meer.

You just gotta take that bad thing, put it in a box, close the lid, look up and you focus on your goal.

Voor een Young Adult behoorlijk Adult, en ik kan begrijpen dat het boek misschien wel erg goed is. De film is dat helaas niet. De start is érg rommelig en Ronan als arrogante emopunkster werkt gewoon niet, hoe graag ik haar verder ook mag zien acteren. Het wordt beter als ze eenmaal echt in haar post-apocalyptische haast serene bad-ass rol zit, maar daar wordt ze dan weer hevig in de weg gezeten door het onwaarschijnlijk vervelende nichtje Piper. Kinderen op film, het blijft soms een lastig punt.

Het verhaal dat ergens op de achtergrond speelt is ondertussen behoorlijk grimmig, de romantiek best wel gedurfd om zo maar eens te zeggen, maar de film blijft maar onevenwichtig en de editing vond ik persoonlijk véél en véél te overdadig flitsend. Een mislukking is het niet, daarvoor te veel interessante dingen gezien, maar zoals gezegd denk ik zomaar dat het boek een stuk beter is.

De tekenfilm uit de jaren '60 is een aanrader van jewelste, en dat kan helaas niet van deze film worden gezegd. Carrey kan beter (hoewel de film zonder hem helemaal een mislukking zou zijn geweest) en het verhaaltje stelt nu niet echt vreselijk veel voor, al zullen de kids in Amerika die ermee opgegroeid zijn er allicht anders over denken.

Voor mij nog aardig omdat ik de huisjes die in de film zijn gebruikt zelf heb gezien in LA, maar om daarom nu de film aan te gaan raden... nou nee...

Een enkele grappige scene als Carrey lekker lomp kon doen, maar in z'n geheel niet echt geweldig. 2,5*.

Niet onaardig filmpje, maar er had wel een half uur afgeknipt kunnen worden. Met name het middendeel is veels te lang. Einde is hopeloos standaard natuurlijk, maar McConaughey is weer lekker in vorm. Bullshit was inderdaad het hoogtepunt van de film, leuke scene.

2,5*.

Kwam er tijdens de eindcredits (Jonsi!) achter dat dit hooggewaarde animatiewerk DeBlois' nieuwe project na Heima was. Helaas kon het me al met al niet zo betoveren als (vele) anderen. Al val ik ook niet in de doelgroep.

Toch best veel doorzichtige cliché verwikkelingen namelijk in How To Train Your Dragon (titel laat weinig aan de verbeelding over) waardoor de film zelden boven de middelmaat uitstijgt. Alleen het slotstuk (onze held verliest zowaar een been) deed me wel iets. It was too little, too late. Overigens stoorde de stem van Hiccup (te... tja... volwassen?) me ook. Al met al niet slecht, ook niet echt goed.

2,5*.

Het eerste deel was redelijk sympathiek (zonder overigens echt uit te blinken) maar dat is er ook wel een beetje vanaf in dit overbodige vervolg. Vooral veel luider en chaotischer, ik kon er soms nauwelijks mijn gedachten bij houden. Verhaallijn en rol van de moeder is niet echt geslaagd te noemen en al met al zit er maar weinig vertier in. Deze franchise heeft duidelijk al zijn beste tijd gehad.

Een kostuumdrama van bijna 2,5 uur, dat toch de moeite waard is? Jazeker, deze film naar het klassieke verhaal van Forster wordt prachtig gedragen door Redgrave en Thompson (die hiervoor een Oscar kreeg). Slechts het einde was wat plots.

3,5*.

Rommelige kruisbestuiving met actie, allerlei twists en vooral een hoop ongein. Een enkele vondst is geniaal (liedjes gebruiken ipv horloges), maar net zo vele (of eigenlijk nog veel meer) verzandt in flauwigheid.

2*.

Exact de reden waarom ik het kort ga houden

Ongekende topper van de talentvolle broertjes. Heerlijk script, lekker tempo, prachtige personages (Newman is schitterend), hilarisch en ontroerend tegelijkertijd.

And they dock ya!

5* dus voor dit briljantje.

Vijf oscars liefst, het zal met het thema van de oude (stomme) film te maken hebben. 'Hugo' zelf viel me eigenlijk nogal tegen, met name de eerste helft is veel te traag (de eerste 3 kwartier hadden ook in 10 minuten verteld kunnen worden), en het echt magische gevoel wil ook daarna maar niet komen. Het jongetje speelde daarbij ook nog eens erg matig.

Overigens zijn de films van Méliès inderdaad kleine wondertjes, dat dan weer wel. Voyage dans la Lune heb ik op IMDB een 10 gegeven. Zie voor een mooie versie hiervan ook de videoclip bij het nummer Tonight, Tonight van de Smashing Pumpkins.

2,5*.

Matige stripverfilming die echt veel te lang duurt (met name het begin was langdradig) en wat teleurstellende effecten heeft. Persoonlijk kon ik de split-screens en andere foefjes overigens wel waarderen.

Eindscore: een magere 2,5*.

Feed her! Feed her! Feeeeeeeed heeeeeeeeeer!!!

Een redelijk briljant uitgangspunt en sinistere hoofdrolspeler maakt nog geen goede film, helaas. De film start met wel erg veel clichés, van de lekke band via het niet werkende mobieltje tot verdwalen in het bos (waarom ten slotte gewoon op de weg blijven lopen?). Het lijken wat verplichte moves voordat de film echt begint.

Eénmaal in het huis wil het echter niet echt spannend worden (maar dat lijkt de insteek ook niet te zijn), gelukkig wel een beetje vuiligheid (met name de powerpoint van de mad scientist doet het goed) al is het eigenlijk niet zo over the top als ik wel had gedacht. De slotakte met wat politie-agenten is een beetje slappe hap.

Eigenlijk jammer dat van een paar aardige componenten niet een klein horrorcultklassiekertje is gemaakt, het had zo maar gekund. Nu blijft de teller steken op 2 wel zeer nipte sterren.

Mijn vierde Six alweer, wat zegt dit over mij?

Wel de vierde onvoldoende trouwens, deze beruchte opvolger van het vulgaire eerste deel blinkt vooral uit in traagheid. De freaky hoofdrolspeler is wel weer geniaal gevonden (wat een engbek ) maar buiten de poepscene valt het met de echte gorigheid eigenlijk wel mee; weinig memorabele momenten derhalve, er had wmb nog wel een schepje bovenop gedaan mogen worden.

Vooruit, toch nog 2,5*.

Alternatieve titel: Jaws of the Alien en dan Richard 'Jaws' Kiel in de hoofdrol, what are the odds!

Interessante kruising tussen een Alien Invasion en een Mad Scientist film, niet erg goed natuurlijk en nogal traag maar soms wel (onbedoeld) grappig. Kiel is overigens een acteur van niks, echt adembenemend slecht (die stem ook!).

1,5*.

Helaas heb ik de Nederlandse versie gekeken, al moet ik erbij zeggen dat ik niet van plan ben me in de nabije toekomst eens aan de Engelse versie te bezondigen. Daarvoor gaf de film te weinig aanleiding.

Het verhaal van Victor Hugo is gelukkig niet compleet 'verDisneyd', wat soms angstige en intense scenes oplevert. Maar dat is toch wel een beetje het enige positieve wat ik kan opmerken.

Niet geweldige animatie, zeer matige liedjes, al met al niet een klassieker zoals je misschien mocht verwachten... 2*.

Fragmentarische saaiheid waar ik in ieder geval niets mee kon.

1,5*.

Ah dat geweldige nummer van Ash hoort dus bij deze film.

Rumble in the Bronx komt veel te langzaam op gang maar de 2e helft maakt veel goed; de knokpartij in het rovershol is schitterend. Ook de ontknoping met de hoovercraft is uniek. De gebruikelijke bloopers na afloop leken me vooral erg pijnlijk...

Come on Jackie Chan, oh oh oh oh oh oh. 3*

Leuke horror met best een aardige, zij het ietwat potsierlijke, killer die zo zijn eigen demonen de baas probeert te zijn. De spanning wordt er redelijk in gehouden en ondanks een paar wat mindere verwikkelingen en niet een echt geweldig einde intrigeert de boel genoeg om geboeid te blijven kijken. In het 'mensen worden wakker in onbekende ruimte' genre een aanrader.

3*.

Het eerste boek was nog wel te doen (daarna vlakt het wel behoorlijk af), maar deze eerste film viel daarbij toch wat tegen. Eigenlijk is het verhaal maar zozo en vind ik de cast niet overtuigen. Nee, Battle Royale is het allemaal niet...

2*.

Redelijk te doen, al is de intro (en de hele speelduur eigenlijk) te lang en heeft Catching Fire het probleem van het middendeel in de trilogie: geen kop en geen staart. Het verhaal blijft wel interessant genoeg om te volgen en het ziet er visueel allemaal wat beter uit dan in het eerste deel.

2,5*.

Laten we wel wezen, de spoofs van de afgelopen jaren zijn eigenlijk zonder uitzondering niet aan te gluren, maar om deze Hungover Games heb ik zowaar nog wel enigszins kunnen lachen. Een hoop foute lolbroekerij met een hoog poep/pies gehalte maar toch allemaal wel redelijk uitgevoerd. Die Talking Jay zat zelfs tegen het licht hilarische aan. Nee, verheffend is het niet, maar inderdaad ligt dit ver boven het niveau van de Wayans en aanverwanten.

Het lollige What we do in the Shadows kon me een stuk beter smaken dan deze onevenwichtige opvolger van Waititi. Een paar maffe beelden, montages en personages maakt dat er nog best wat te lachen valt, maar zodra de film zich richt op de twee hoofdpersonen en dan serieuzer wordt, met zelfs wat zogenaamd emotionele momenten, haak ik af. Daarvoor was het jongetje ook echt té irritant.

The Partisan was wel even een hoogtepuntje...

Hoop geknok, weinig wol, maar misschien hoort dat ook wel gewoon zo. Er gebeurde nogal wat in het China van rond 1900 maar Li heeft het te druk met stoeipartijtjes op het dorpsplein. Na het gebruikelijke drama hervindt hij zijn rust op het platteland maar het bloed (en de eer) kruipt waar het niet gaan kan.

De gevechten zien er bij vlagen weer prachtig uit natuurlijk, al ben ik ook weer niet de grootste fan het hele martial arts gebeuren. Het verhaal puft en steunt soms een beetje, maar wordt gaandeweg meeslepender na de scenes op het platteland en het internationale karakter van Li's latere tegenstander (waarbij die Amerikaanse reus de show steelt). Al met al niet onaardig.

3 kleine sterretjes.

Blablabla

Blablabla

Blablabla

0,5*.

Vlakke, langdradige film die maar niet boeiend wil worden. Ik deel het vermoeden dat het hoge cijfer te maken heeft met het feit dat het verhaal min of meer waargebeurd is.

1,5*.

Indrukwekkend project, waarbij Bigelow precies de juiste mix serveert tussen rauw realisme en gestileerde film. Daardoor voelt de film levensecht aan, zonder dat het overzicht wordt vergeten. Dat overzicht is nodig, want gaandeweg gaat de kijker geven om de 3 mannen van de bommenopsporingsdienst in Irak. Je kunt je allicht een betere baan voorstellen, tenzij het juist het gevaar is waarvoor je leeft.

Dat doet Ssgt James (de fantastische Renner), zonder opsmuk, zonder 'I live for this shit', maar met een soort intense, maniakale blik. Een zeer geloofwaardige rol die allicht hoog gaat scoren bij de komende Award-shows. Maar ook de andere 2 jonge acteurs (Mackey en Geraghty) maken indruk als support-team. Opmerkelijk is dat er nogal wat grote namen opduiken in kleine rolletjes.

In de tweede helft van de film gebeuren er allicht wat onnodige dingen, maar het mag nauwelijks deren; The Hurt Locker is fascinerende, echte cinema over mensen die overeind moeten blijven in een hel op aarde. Sommigen kunnen niet wachten om naar huis te gaan, anderen kunnen niet wachten weer terug te keren.

4*.

Toch best enge dingen, die scarecrows. Die flashbacks waren jammer inderdaad, een wel erg goedkope manier om het verhaaltje erin te breien. Verder heb ik me hier wel mee vermaakt, een maisveld blijft toch een mooie locatie voor zoiets en van de cast bakte alleen het meisje er niet zo veel van.

Redelijk. 2,5*.

Het hypnotiserende Bitter Lake beviel me beter, misschien omdat die docu van Curtis de chaotische werkelijkheid op al even chaotische wijze bracht? In Hypernormalisation brengt Curtis zijn visie op uiteenlopende onderwerpen als de Arabische lente, Putin, supercomputers, Occupy, Prozac, Khadaffi, Jane Fonda, UFO's, Brexit en HyperSpace als ware het een soort afgerond, intergeconnecteerd verhaal waarvan hij allang alle ins en outs af weet, met zoveel zekerheid poneert hij zijn stellingen. Zoals Donkerwoud hierboven al stelt, in zijn impressionante review:

Wat overblijft is overigens wel een interessant geheel, want ik heb bijna 3 uur geboeid gekeken.