Opinions

M'n vriendin wilde liever naar Capote maar ik heb haar kunnen overhalen tot V for Vendetta. Helaas... dit kon wel eens één van de grootste teleurstellingen van 2006 worden...

Uit allerlei dingen kun je halen dat V for V zich afspeelt in de nabije toekomst, maar de acties en de simpele kritiek en waarschuwingen komen wel zo gedateerd over, dat je je minimaal 50 jaar terug waant. Alsof de huidige westerse mens zich zo gemakkelijk laat ringeloren door een stel schreeuwende idioten, en daarbij waarden als democratie en persvrijheid gewoon weggooien. Dat valt me echt tegen, Vendetta is zo simplistisch in dat punt...

Maar goed, suspend your disbelief, laten we meegaan met de film. In principe is het wel een interessant gegeven; hoe ver kan en mag je gaan om een corrupte overheid omver te werpen? Valt het te tolereren dat daarbij onschuldige slachtoffers vallen? Daar kun je nog wel een paar boompjes over opzetten.

Helaas doet de film dit dan weer juist *niet*. V wordt niet serieus tegengesproken (Evey doet 1 korte poging, maar schikt zich daarna al snel in haar meester's ideeën) en de tegenstand bestaat puur uit karikaturale bad guys. Het evenwicht is compleet zoek. Dat verlet de kijker natuurlijk niet de zaak eens rustig te overdenken, maar het is teleurstellend dat de makers dit zelf blijkbaar niet doen.

Nog meer negatieve punten zijn de hoogdravende, maar nietszeggende dia-/monologen, het personage van Fry (er met de haren bijgesleept, en net zo snel weer verdwenen), het gebrek aan actie, een betere uitleg over het wie en waarom van V en ten slotte de liefdesverklaring tussen beide hoofdrolspelers; onnodig en onbeholpen. Verder vraag ik me af wat er met Evey gebeurt als ze voor de 2e keer bij V weggaat; hoe overleeft deze enemy of the state dat, bij wie woont ze, hoe ontwikkelt ze zich? Tenslotte moet ik helaas ook zeggen dat Portman me voor het eerst niet echt bevallen is; ook zij kan deze film niet omhoog krikken.

Is V for Vendetta dan helemaal waardeloos? Nou nee. Ondanks de simpelheid en doorzichtigheid is het een film met een interessant uitgangspunt waarover je best eens kunt discussiëren. Verder speelt Rea zijn rol als vermoeide detective met overgave en vond ik de slotscenes best indrukwekkend.

Al met al een voldoende voor het idee, maar ruim onvoldoende voor de uitwerking. 2 milde sterretjes.

Mr. Bean meets Chaplin meets Kramer in dit soms hilarische, dan weer saaie avontuur van Meneer Hulot. Ik heb bij tijden echt *onder* de tafel gelegen (de tennisscene is meesterlijk, en de openingsscene op het treinstation al niet minder) maar het gezapige tempo had wel iets opgeschroefd mogen worden. Desondanks genoeg gelachen om ook de andere delen een kans te geven.

3*

Ik vond het soms anders niet om aan te zien (uuh het acteren dan he). Zeer matige slasher met veel te weinig gore en een suf slot. 2*.

Tja, slechts summiere kennis van mythologie (iets meer van geschiedenis). Maar of het nu ligt aan die omissie, of aan het verkeerd vermarkten van de film, of gewoonweg aan de film zelf; ik vond het maar wat saai. Soms mooie beelden, maar ook veel quasi-interessante blikken. Had er een hoog Aguirre gevoel bij, en die film stond me ook al niet aan.

1,5*.

Probleem is dat de film wordt verkocht als spannende thriller terwijl de uitkomst al bekend is. Had er wat meer een drama van gemaakt en Valkyrie had beter gewerkt. Film ziet er verder niet slecht uit, ach ja ze praten Engels, ik kom er wel overheen.

2,5*.

Dit vond ik destijds wel een spannende vampierenfilm. Binnenkort nog maar eens herkijken, voorlopig 3*.

Zeker geen onaardige film met intense scenes. Gernandt is een geweldige bad guy, zodra zijn rol iets menselijker wordt valt hij helaas door de mand. Het tempo in deze film beviel me wel; niet teveel zijweggetjes. Jammer alleen dat er zo'n l*llig einde aan is gebreidt...

3*.

Eén van de betere 'verstand op 0' films van de afgelopen jaren. Veel actie, Beckinsale in een stoeipakje, een duister sfeertje en fraaie effecten. Ik doe het er voor.

3*.

Het geheel begint enorm intrigerend met als hoogtepunt dat schitterende gebrek over de flessen wijn maar daarna is de koek wel wat op en moet Van der Aar met noodgrepen ervoor zorgen dat het uurtje (in mijn geval) alsnog vol komt. Er lijkt simpelweg te weinig echt interessant materiaal voorhanden te zijn, wat ik aan de andere bijna niet kan geloven gezien de enorme voorraad cassettes en de werkelijk geweldige gesprekken die we wel te horen krijgen. Ergens wringt dan ook het gevoel dat met deze unieke verzameling meer te doen was.

Deel 1 was behoorlijk leuk maar dit vervolg is wel erg treurig... Inspiratieloos filmpje op de automatische piloot gemaakt, zonder vreugde, zonder pit. De slappe personages komen rechtstreeks uit 101 vergelijkbare films wandelen en voor geslaagde grappen moet je ook al niet Rise of Taj zijn. Ellendig misbaksel derhalve.

0,5*.

Spoorloos heb ik nog steeds niet gezien, maar het kijken van de Amerikaanse remake nodigt daar ook niet echt toe uit. Het begint nog redelijk spannend en broeierig, maar raakt halverwege helemaal de kluts kwijt om werkelijk belachelijk te eindigen. Een gemiste kans ondanks de topcast.

2*.

De puike plaat van dEUS wint het florissant van deze rammelende thriller die het opmerkelijke uitgangspunt totaal niet weet te buiten. Sommige personages blijven door beperkte screentime nauwelijk te doorgronden, het tempo van 1 (doorzichtige) wending per minuut gaat vervelen en Whitacker loopt er als één of andere idioot bij. De hevig uitslaande bullshitmeter in het laatste half uur doet de rest. Wel een mooi plein...

2* is wat aan de hoge kant maar het rappe tempo zorgt ervoor dat het nooit echt heel vervelend wordt.

Soapachtige highschool/football film met James 'Dawson' VD Beek in de hoofdrol. Zijn zuidelijke accent is niet onaardig, maar het verhaal zit bol van de cliches en karikaturen (de coach, de cheerleader, de vader). Wél zien de sportscenes er weer geweldig uit, laat dat maar aan de Amerikanen over.

2*.

Haalt het zeker niet bij het origineel (de tussenliggende delen zag ik nog niet), dat verrassend leuk en brutaal was. Dit is meer een standaard comedy, zeker niet slecht hoor (de black jack deler was briljant) maar ook weinig bijzonder. Neef Eddie was slechts irritant.

2,5*.

Extreem slappe slasher heeft niks toe te voegen aan het genre. Saaie karakters, dom monster, slap voodoo-verhaaltje, standaard einde... deze film heeft echt niks te bieden.

1*.

Het prulletje van Wagendorp zie ik nog altijd als het slechtste Nederlandstalige boek aller tijden maar de film is gelukkig iets beter te behapsnappen. Een aantal zéér slechte passages (de langskomende dochter en de hemeltergende finale) zijn geschrapt en er zat naar mijn gevoel iets meer humor in. Verder speelt De Jong verrassend goed en maakt Rob Harmeling zowaar een helden-cameo. Het verhaal blijft flauw en duf, het personage Peter het meest ongeloofwaardige ooit geschreven en visueel was het maar zo zo, maar ik heb me minder geërgerd dan ik vooraf dacht.

Matige whodunit ondanks de grote namen. De surprise ending is eigenlijk iets te veel van het goede.

2,5*.

We used to be friends

a long time ago

We used to be friends

Ja, jeugdsentiment (nou ja...) heb ik zeker wel bij die knijter van de Dandy Warhols maar dan weer niet bij Veronica Mars, want die serie is destijds helemaal langs me heen gegaan. Eigenlijk was de enige reden om deze film dan wel te kijken mevrouw Bell die in de diverse Amerikaanse talkshows, en dan vooral die van Craig Ferguson, mijn hart heeft gestolen met haar scherpe tong, sympathieke uitstraling en ravissante uiterlijk (in die volgorde uiteraard).

Deze complete afwezigheid van enige kennis over het karakter Veronica Mars blijkt al snel een vervelende lacune te zijn. De film is gelardeerd met bekenden uit de serie (haar vader, een oud vriendje, klasgenoten etcetera) die mij dus niets zeggen. Dat terwijl denk ik het leukste aan deze reboot juist is om juist die oude bekenden weer eens terug te zien. Voor mij een gevalletje jammer maar helaas.

Zeker ook omdat het detective-verhaaltje eigenlijk geen fluit voorstelt: er is iemand dood en via een aantal clues worden redelijk snel en onomwonden wat verdachten aangewezen en dat was het dan wel weer. De finale moet nog iets van spanning uitstralen maar buiten 1 schrikmoment valt dat ook wel tegen. De romantische verwikkelingen nemen dan ook vaak de overhand en veel beter wordt het daar niet van.

Eigenlijk is er gewoon niet zo veel aan voor de (nieuwe) kijker, Kristen Bell of niet. 1,5*.

Over-the-topentertainment. Heerlijke nonsens, absurde stoerdoenerij, fantastische stunts, lekker filmpje.

3,5*.

Vol bravoure gemaakte actiecomedy van nieuwkomer Oliehoek met een glansrol voor de vet harde Wouterse. Alle registers gaan open, hoe verder over the top, hoe beter, zal de gedachte zijn geweest.

Soms resulteert dat in geweldige scenes (in de gevangenis en in het vliegtuig, bijvoorbeeld), soms wordt de overdaad aan cartoonesk geweld net even te veel om er nog om te lachen. Met name het constante neerslaan/schieten van vrouwen zal niet iedereen kunnen bekoren.

Ander minpuntje is de liefdesrelatie die blijkbaar nodig werd gevonden (zowiezo is het karakter van Van Doesburg vrij onnodig), het past niet echt in de setting als je het mij vraagt. Verder over het algemeen leuk gedaan, en weer eens wat anders van vaderlandse bodem...

3*.

Vijftien jaar terug verraste de jonge Zweedse regisseur Lukas Moodysson vriend en vijand met het hartverwarmende coming of age drama Fucking Åmål (1998) dat op bitterzoete en bovenal levensechte en waarachtige toon de strubbelingen van al dan niet lesbische tienermeisjes in een klein Zweeds stadje toonde. Na een nogal heftige, duistere en ronduit depressieve periode lijkt Moodysson deze lijn weer op te pakken met Vi Är Bäst! (2013) dat onwillekeurig toch doet terug denken aan dat magnum opus zo vele jaren terug, een magnum opus dat overigens nog altijd in mijn top 10 staat te pronken.

In Vi Är Bäst! (2013) draait het om de vriendinnen Bobo en Klara die opgroeien in het bepaald vrolijke Zweden in de jaren '80. Bobo leeft samen met haar promiscue en lichtelijk alcoholische moeder terwijl Klara in een vrij gezin opgroeit waarin muziek een belangrijke rol speelt. Ondanks dat de bladen anders doet vermoeden is Klara er van overtuigd dat punk toch niet dood is en samen met Bobo start ze een band in het lokale buurtlokaal, wat geleid wordt door twee uitermate sympathieke en hilarische typetjes.

Het derde bandlid wordt gerekruteerd in de persoon van Hedvig, een keurig, streng christelijk meisje dat in tegenstelling tot Bobo en Klara klassiek is opgevoed. De drie starten hun bandje vol overgave al lijkt het repertoire slechts te draaien om één enkel nummer dat op allerlei wijze duidelijk probeert te maken dat de jongedames een hekel hebben aan sport. Het enthousiasme maakt veel goed, zullen we maar zeggen.

Tussen de muzikale strapatsen en enkele familieperikelen door maken de drie musketiers ook kennis met een aantal jongens, wat de nodige jaloerse ontwikkelingen oplevert. Al te serieus wordt het echter nooit: Vi Är Bäst! (2013) is vooral een vrolijke film rond ontluikende meisjes, vriendschap en een eigen weg zien te vinden in het leven. Opmerkelijke overeenkomst met het eerder genoemde Fucking Åmål (1998) is hoe de meisjes 'de bladen' afstruinen om erachter te komen wat nu precies wel en wat nu precies niet cool is.

De overeenkomst in protagonisten en ook wel een beetje in onderwerp (al vind ik deze film dus wat luchtiger) maakt dat die vergelijking snel gemaakt is, een vergelijking die Vi Är Bäst! (2013), ik zou bijna willen zeggen uiteraard, niet aankan. De typetjes en situaties zijn daarvoor ook net iets gekunstelder, staan een stuk verder van je af, al ben ik zelf natuurlijk ook 15 jaar ouder geworden. Vi Är Bäst! (2013) is een leuke film geworden met wat grappige scenes en redelijk naturel spel, al werd ik door de meiden niet zo weggeblazen als het dynamische duo Liljeberg en Dahlström.

U merkt: ik ben eigenlijk te veel bezig met Fucking Åmål (1998) terwijl dit stuk over Vi Är Bäst! (2013) zou moeten gaan, en dat zegt wel het nodige over het kwaliteitsverschil. Toch is ook deze leuk om te zien, maar ik miste de echte connectie. Een voorlopige sympathiestem van 3*.

De scene in het restaurant is hilarisch, voor de rest toch wat weinig gelachen. Met de sfeer zit het wel goed, en Andrews zet een sterke rol neer.

3 sterren dan maar.

Mijn regisseur zal het wel nooit helemaal worden. Interessant gegeven, slordige afwerking (ik las het hierboven ook al).

3*.

Hersen- en humorloze film met een vervelende cast. Slechts Myers probeert er nog wat van te maken maar faalt: View from the Top is een ouderwetse BOMB.

0,5*.

Een verre van geniaal afscheid voor de oude Moore in A View to a Kill, dat een wat onduidelijk plotje heeft dat niet direct aanspreekt en al met al te weinig memorabele momenten kent. Walken speelt zijn rol wel erg sterk, niet alleen megalomaan maar ook een psychopaat, dat komt goed naar voren als hij zijn eigen werkers rucksichtlos afschiet en er maniakaal bij gaat lachen.

Helaas heeft hij zich omringt met niet bijster interessante figuren. Geen henchman te bekennen of het moet Jones al zijn, maar het spijt me hartelijk, die is gewoon echt te lelijk om bij Bond in één bed te belanden en het paardrijmevrouwtje is verder amper in beeld geweest. Die ouwe gekke professor is nog wel leuk en Roberts is eyecandy eerste klas, maar het is gewoon allemaal te weinig. Halfje eraf naar 2*.

Dat was inderdaad bizar met die eenden. Bert I. laat weer eens iets uitvergroten en dat ziet er al met al niet onaardig uit. Helaas zitten er verder zoveel goofy dingen in (vreemde dansscenes, stramme en trage reuzen, ronduit slechte acteurs) dat zelfs uitgebreide shots op diverse spannende lichaamsdelen niet kunnen verhelpen dat dit maar een dom filmpje is. Let verder op de piepjonge Ron Howard als de 'geniale professor'.

1,5*.

Weer een sterke film van Night (van wie ik, geheel tegen de stroom in, Signs zijn sterkste werk vindt), met mooi opgebouwde spanning, prachtig spel van zowel de routiniers als Howard, mooie muziek en schitterende aankleding.

Mindere puntjes zijn de 'verrassing' (die niet zo verrassend is) en de scene in de buitenwereld, die niet echt goed uitgespeeld is.

De scene waarin Phoenix de hand van Howard vastpakt, met de prachtige muziek erbij, is één van de mooiste scenes in de filmgeschiedenis.

3,5*.

Met de taglines hebben we dan het beste wel gehad...

Film begint als I Accuse My Parents, ook hier staan feitelijk de aandachtsloze ouders terecht. We volgen de meiden verder tijdens een gewapende overval, een verkrachting (!) en als apotheose de vernieling van een klaslokaal (!!!). Let hierbij op de ontzettend verheffende shoot-out met de politie en de vluchtpoging die daarop volgt, dommer wordt het gewoon niet.

Helaas komt daarna nog een ellenlange epiloog vol moralistische praatjes en gaat The Violent Years zelfs de religieuze kant op, waardoor de film niet alleen ontzettend dom en onnozel blijkt te zijn maar ook nog eens vervelend.

0,5*.

Bijzonder interessante stof. Gedeeltes haalde ik er ook wel uit, maar je stuk werkt erg verhelderend bij deze toch bijzondere film.

Ik lees van verschillende mensen 'traag' en 'saai', dat vond ik eigenlijk genoeg meevallen. Film pakte me behoorlijk beet, al was het maar om de onbeschrijflijke schoonheid van Pinal. Hoe haar goedheid aan alle kanten wordt misbruikt en beschaadt, het deed me gewoonweg pijn om te zien.

3,5*.

Vreselijk langdradige en saaie zombiefilm die werkelijk veel te lang duurt. De betere gore komt pas in de laatste 5 minuten, echt een wonder dat ik die nog gehaald heb. To be avoided!

1*.