Opinions

Toch weer een goede duikbotenfilm, niet zo goed als Below of Das Boot maar toch mooi in beeld gebracht. De film krijgt veel kritiek voor het geschiedenis herschrijven, maar daar moet je in mijn ogen niet zo moeilijk over doen (sorry U-96).

3*.

Potsierlijk gehelmde mannen van verre vallen, zonder duidelijke reden, de aarde (of eigenlijk: Japan) aan. Ze bewegen zich voort in een ruimteschip dat nog het meeste weg heeft van een vliegende Robin. Een paar wetenschappers, de illustere Space Chief (Sonny Chiba) en, het zal eens niet, een stel vervelende kleine jongetjes moeten dat zien te voorkomen.

De arme kijker moet zich door ellenlang geleuter over radar en electromagnetische schilden worstelen, voordat eindelijk de grote aanval begint; en dan blijkt die nog saaier te zijn. Jengelende kinderen, stock footage, een hoogst dubieuze dub; Invasion of the Neptune Men is huilen met de pet op.

De ene ster is voor een paar leuke ontploffinkjes, let hierbij op het hilarische bombardement op het 'Hitler Building'; YouTube - Hitler Science Theater 3000 Zeer hoog WTF-gehalte, deze film...

Hij is een male chauvinistic pig met toch een zachte kant, zij een controlfreak maar toch wel schattig. Zouden ze samen komen? Gaat dat zien, gaat dat zien!

Volledig by-the-numbers romantische komedie met een klein beetje vuilbekkerij, maar charmant wordt het nooit, mede door het complete gebrek aan chemie tussen beide leads. Helaas ook geen leuke bijrollen, waar dit soort films bij mij toch wel vaak op drijven. Niet heel slecht, maar wel gewoon slecht.

1,5*.

Lachen en gieren (nee, net geen brullen) geblazen met deze onzin rondom Weird Al Yankovic. Gewoon erg leuke vondsten en Richards' rol is onmisbaar voor de Seinfeld-liefhebbers onder ons.

3,5*.

He, dat is Egbert Jan Weeber in een hoofdrol. Die kende ik destijds nog niet.

Verder een prima telefilm over een onderbelicht onderwerp, interessant kijkvoer.

3*.

Vooral visueel een plaatje, met mooie buitenopnames en zelfs wat gegoochel met licht en schaduw. Daarnaast gebruikt Caserini erg sterke kadering met veel diepte en constant mensen die in en uit beeld lopen waardoor het geheel niet zo statisch is als veel andere oldies. Ook de props en kostuums waren in orde, en de film kent een paar mooie massa-shots in een arena.

Het acteerwerk is wel enorm theatraal, nog veel meer dan de eerste werken uit Hollywood, en het verhaal is mwaoh maar daar moet je dan maar langs kijken. De uiteindelijke uitbarsting duurt maar een paar minuten (ik zag wat IMDB de 'VHS-versie' noemt van ongeveer een uur) maar ziet er ook erg goed uit, en het eindshot is werkelijk prachtig.

3,5*.

Italiaans sociaal drama in de lijn van Ladri di Biciclette (1948), waarbij ik tot voor 1 minuut terug niet wist dat deze beider films haar regisseur delen.

Umberto is een pensionado en buiten zijn hondje alleen op de wereld, maar een rustige oude dag is hem niet gegund. Terwijl de huur stijgt blijft zijn pensioentje op hetzelfde niveau en moet de oude baas allerlei trucs uithalen om nog rond te komen. Uitstel van betaling, verpatsing van zijn horloge, en uiteindelijk bedelen; niets lijkt hem te worden bespaard.

Als kijker gaan we naarmate de film vordert steeds meer meeleven met Umberto, zeker als hij in het slot afstand lijkt te moeten doen van het enige wat hem nog geluk lijkt te schenken; zijn hondje Flike. Normaal haat ik die beesten, maar deze relatie ontroerde me toch wel.

3,5*.

Na 10 minuten deed ik destijds al bijna de oogjes toe; die treinscene is zo vreselijk saai... En het komt nooit helemaal goed; de twist was nog wel aardig (nee, ik zag hem niet komen, erg he) maar als geheel echt slaapverwekkend.

Toch nog maar eens herkijken of ik hem nu wat meer kan waarderen. Voorlopig echter 1,5*.

Woohoo de 1000e stem voor deze film

Ik ben best een beetje fan van Corny Corman maar dit was te saai voor woorden. Het is duidelijk dat hij niet voor The Undead zijn ere-Oscar in ontvangst mag nemen. Zodra het uiterlijk van de aanwezige vrouwen het grootste pluspunt van een film is moet je oppassen...

1*.

De goedhartige Marsh met haar engelengezichtje komt onverhoeds in aanraking met de wereld van geld en weelde in het Amerika van net na de beurscrash. Terwijl haar jolige maar arme verloofde de eindjes aan elkaar probeert te knopen, raakt de jonge naaister in de ban van de rijke mr. Harding, die zijn hand niet omdraait voor decadente zwemfeestjes of een bontjas van 12.000 dollar.

Mooi getoond is vooral de benauwende drukte van de slums, en lange tijd leek het verhaal ook wel een interessante richting op te gaan, om in het laatste kwart compleet te ontsporen met bovendien een nogal misplaatst happy ending. Jammer.

Kostuumdrama met lange monologen, normaliter niet iets waar je mij wakker voor moet maken. Toch is deze Hitch zeker niet compleet mislukt; alleen al de setting van het Australië van 1831 (pas ontdekt door Cook en destijds een soort gevangenkamp) vond ik vrij interessant. Cotten is verder geweldig als Flusky, een oud-gevangene die nu fortuin heeft gemaakt maar nog altijd aanhikt tegen de klasse-verschillen, bijvoorbeeld tussen hem en zijn hevig in de war zijnde vrouw (Bergman).

Een vierhoeksverhouding ontstaat met de aanwezigheid van de bazige huismeesteres Milly en de komst van de jonge Adare (Wilding), een neef van de gouverneur. Langzaam (te langzaam) ontvouwt zich het verhaal van moord, schuld en boete dat achter de personages ligt, met dus die mooie setting van het Australië van de vroege 19e eeuw.

Destijds nogal geflopt want (zo lees ik op imdb) in de markt gezet als thriller, en dat is deze Hitchcock zeker niet. Wel een aardig drama, dat misschien wel wat onderschat wordt.

3*.

Opmerkelijke film die drijft op de 2 rasacteurs, waarvan met name Hackman zijn rol met verve speelt. Het einde is inderdaad een beetje bevreemdend, maar wel sterk eigenlijk. De setting die de film zo broeierig maakt boeide me dan weer minder, net als een paar wendingen.

2,5*, misschien een beetje zuinigjes, dus ruimte naar boven bij herkijking.

Tjolk aardbeien We worden oud

Tja, de moddermonsters, wie is er niet groot mee geworden? Inderdaad was de serie spannend tot en met en deze film kan daar natuurlijk totaal niet aan tippen. Nu had ik dat ook niet verwacht maar dit vrij saaie werkje viel toch wel tegen hoor, soapachtige cast (dat neefje en z'n meisje, aiaiai) en vol met niet overtuigende effecten. De climax is ook vrij suf; ineens is het afgelopen. Nee lieve mensen, hou het maar lekker bij de serie.

2* dan maar.

Rijke, witte mannen zijn er op uit de zwarte gemeenschap klein te houden en witte vrouwen (met roze tepels!) stelen en masse de brothers van de sista's: het minderwaardigheidscomplex zit er duidelijk goed in.

Desondanks is Undercover Brother niet een complete mislukking (zoals later Soul Plane dat wel zou zijn); daarvoor zijn Griffin en Chappelle simpelweg te grappig en heeft de film een prettig gevoel voor zelfspot. Bovendien onthoudt de film zich van de gebruikelijke (en verwachte) poep- en pieslol die tegenwoordig gemeengoed lijkt te zijn geworden.

2,5* dan maar.

Aardige Engelse film over daten en playen, op een naturelle manier geacteerd en met goede dialogen. Nergens wereldschokkend, maar toen hij eens toevallig op tv was heb ik hem toch geïnteresseerd uitgekeken.

3*.

Typische jaren 50 Mad Scientist film vertelt het werkelijk minieme verhaaltje wel erg traag... Gelukkig voor de fans duikt Tor Johnson op (hij heet zelfs gewoon weer Lobo net als in Ed Wood's Bride of the Monster en het latere Night of the Ghouls). Helaas houdt de pret daar dan ook wel zo'n beetje op...

Voor de kijkers van de MST3K versie: sla in deze aflevering de beginnende shorts niet over, vooral Posture Pals is hilarisch!

1,5*.

Dit was echt een topper in m'n jeugd, eigenlijk jammer dat ik hem laatst nog eens heb herkeken want dan stoort het fragmentarische horten stoten verhaal een beetje. Desondanks een prima jeugdfilm!

3*.

This is a suicide mission

We have to do something

They are not going to land this plane

Adembenemend verslag van de gebeurtenissen aan boord van United 93, en de activiteiten op de grond bij de diverse control centers.

In de eerste helft concentreert de film zich op de grond; Ben Sliney (die zichzelf speelt, een geweldige performance) start zijn nieuwe baan, drinkt koffie en vergadert. Maar al snel wordt duidelijk dat het die ochtend helemaal fout gaat.

Het knappe aan United 93 is dat wij allemaal weten wat er gaat gebeuren, maar dat het langzaam doordringen van de feiten ook bij ons (of althans bij mij) enorme emoties oproept. De film is zelfs spannend, hoe gek dat ook klinkt.

Als er 3 vliegtuigen neergestort zijn verschuift de aandacht naar de lucht; United 93 wordt gekaapt en Ziad neemt de knuppel over. Er is een prachtige scene waarin iedereen bidt; de passagiers om het er levend vanaf te brengen, de kapers om kracht te krijgen honderden mensenlevens te beëindigen, bizar en krachtig tegelijkertijd.

Als de passagiers besluiten actie te ondernemen wordt de spanning bijna ondraaglijk; angst, adrenaline, woede, alles spat eruit en het is geweldig in beeld gebracht. Complimenten voor camerawerk, regie, maar vooral voor de onbekende cast die de film levensecht maakt.

Terwijl United 93 zich in de grond bij Shanksville boort, en de eindcredits rollen, ben ik leeg en houd slechts mijn tranen in om mijn gezelschap te troosten die het niet droog kan houden. Wat een waanzin, wat een wereld, wat een film.

5*.

I'm all ears...

Feitelijk een verlaat jaren '80 vehicel, vol foute oneliners, stoere spierbundels en obligate explosies. Van Damme is op dreef, Ally 'profiler' Walker is aangename beeldvulling maar Lundgren steelt de show als bad motherfucker. Jammer alleen van de langdradige finale...

3*.

Hoppa, Van Damme deel zoveel, oftewel: obligate explosies, een saaie set-up en suffe vuurgevechten.

1*.

Niet dat ik Van Damme nooit kan waarderen hoor, maar wat heeft die man toch een rommel op z'n naam staan.

Neeson is toch wel zeer geschikt voor dit soort filmpjes. Man raakt geheugen en identiteit kwijt, maar krijgt gelukkig hulp van Kruger als meest aantrekkelijke taxi-chauffeuse aller tijden (only in the movies). De vergelijking met de Bourne films is nooit ver weg, maar Unknown is met bravoure in beeld gebracht en de achtervolgingen mogen er meer dan zijn. Voor het niet bevredigende slot moeten we dan maar met de hand over het hart strijken, want voor de rest is dit prima vermaak. Veteranen Langella en Ganz hebben een mooie scene samen.

3,5*.

Ik denk de eerste stomme film die ik zag. Maakte destijds een behoorlijke indruk op me, en beviel me zelfs beter dan Brownings klassiekers Freaks en Dracula.

3,5*.

Het verhaal klonk zo aardig maar wat een vervelende film zeg. Matige gevechten, Hoskins en Lee vond ik maar zozo (Freeman mag ik eigenlijk altijd wel leien) en het 'drama' was me toch van een dik hout... Die traan aan het eind, om je te bescheuren toch!?

1,5*.

Ik kan echt niet wachten op de volgende pareltjes van Geyrhalter, Trocknen der Farbe en Wachsen des Grases.

0,5*.

Een weinig sexy onderwerp voor een actiethriller en soms neemt de sufheid dan ook wel de overhand, echt snazzy ziet het er dan ook zelden of nooit uit (zeker voor Scotts zwanezang). Je krijgt zelden het gevoel dat er echt iets op het spel staat en omdat ook van de omgeving weinig gebruik wordt gemaakt is het bij tijden zelfs saai te noemen. Washington en Pine voldoen, al zijn hun standaard huil of ik schiet backgroundverhaaltjes wel weer vreselijk natuurlijk.

Ondanks de grote namen eigenlijk gewoon een B-film. 1,5*.

De dirty dancing van de jaren 50. Overigens de eerste film die ik zag met Mamie van Doren, die ik slechts qua naam kende uit Pulp Fiction.

Suffe dansscenes en ééndimensionale karakters, echt heel erg. 30 dagen strafkamp voor liften, dat waren nog eens tijden! Prachtige tagline trouwens bovenaan de filmposter.

Slechts het bezichtigen waard vanuit cultoverwegingen.

1,5*.

Toch ietwat teleurstellende film over het einde van het 3e rijk, en daarmee WO II. Hoewel een interessante geschiedenisles in de dop, krijgen we maar niet echt een beeld van de gedachtengangen van Hitler en zijn handlangers. Met steeds groter ongenoegen zit je te kijken naar de generaals: 'Ja, grijp nu eens in!'.

De scenes aan het eind rond de familie Goebbels zijn de meest intense in de film, die verder echt veel te lang duurt om je gedachten er volledig bij te houden. Jammer, want de invalshoek van het verhaal is fascinerend, en het acteerwerk buitengewoon.

3*.

Onmisbaar meesterwerk met een superbe cast (Connery en Drago blinken uit) en een adembenemend sfeertje. De stad en de mannen zijn schitterend aangekleed, de oneliners zijn heerlijk (yeah well... he's not from Chicago) en de trappenscene is werkelijk bloedstollend. Daar kan Eisenstein met geen mogelijkheid tegenop.

Indrukwekkendste scenes: de openingsmonoloog van Capone, de dood van Malone, de scenes op en rond de brug en de genoemde trappenscene. De eindscene is werkelijk briljant; na het opruimen van alle papieren (de emoties lopen hoog op) loopt Ness naar buiten waar hem de laatste vraag wordt gesteld door de reporter:

'Word is they're going to repeal Prohibition. What'll you do then?'
Eliot Ness: 'I think I'll have a drink.'

De film was lang mijn favoriet, totdat een meisje uit Montmartre zich er tegenaan ging bemoeien. Dus nu op de nummer 2, uiteraard met de volle 5 sterren!

Een nieuwe invalshoek, hetzelfde stramien. Thrillertje by the numbers inclusief joviale collega, gepijnigde collega, thuissituatie met dramatisch verleden, you name it. Professioneel gemaakt, maar weinig spannend en intens. De kritiek op de if it bleeds it leads mentaliteit van pers & blog was aardig bedacht, maar sneeuwt uiteindelijk onder in de zoveelste gestandaardiseerde scene.

2,5*.

Donald Pleasence heeft een buitenaards gouden masker en wil, vanuit de Nederlandse Ambassade in London, hiermee de wereld veroveren. Slechts PumaMan, de meest lamlendige goedkope SuperMan kloon ooit, kan hem een halt toeroepen. Eigenschappen van de PumaMan zijn: het stoppen van het eigen hart (voor 10 minuten), zeuren over het superheldendom (tot een zelfmoordpoging aan toe), en op treurige synthesizer muziek een beetje heen en weer vliegen; mijn neefje van 4 kan nog betere effecten creëren. En mijn neefje van 4 is een talentloze idioot.

Unusually Bad. 0,5*.