Opinions

It might sound boring, but I think the boring stuff is the stuff I remember the most...

De relatie van Carl en Ellie Fredricksen is in geen geval groots of meeslepend te noemen. Hun ups en downs hebben het nieuws nooit gehaald, en de dagelijkse beslommeringen staan, zoals zo vaak, een avontuurlijker leven in de weg. Het lot treft hen met misfortuin, maar het stel kent ook gelukkige tijden, op een volstrekt normale en simpele manier. Als iemand dat alledaagse verhaal dan laat zien, in animatie nog wel, in een montage van misschien 5 minuten, en daarmee toch zoveel indruk weet te maken... enfin, mijn hoed gaat heel, heel diep af. De opening van 'Up' is ongeëvenaard in haar schoonheid, wil ik maar zeggen.

Wat daar dan op volgt is een aangenaam, zij het niet altijd even bijzonder avontuur rond supervogels, pratende honden, geobsedeerde bejaarden en vooral heel veel ballonnen. Soms grappig en ontroerend, soms ietwat flauw en banaal.

'Up' keert echter terug in vorm als voor de laatste keer Ellie's Grote Avonturenboek ter tafel komt. Het prijsgegeven 'geheim' is niet schokkend of zelfs maar onverwachts, maar wel hartverscheurend en tranentrekkend. Zelden zo geëmotioneerd naar het scherm zitten staren...

Technisch is het allemaal prima, over de stemmen geen slecht woord, muziek was in orde, maar het is die ene, heel simpele, maar oh zo oprechte, romance die van deze film echt iets speciaals maakt.

4*.

Volgens mij zijn het 10 miljoen frequent flyer miles...

Gelikt gemaakt bitterzoet drama, met een hoofdrol waar Clooney voor geboren lijkt te zijn, in dit geval als charmante professionele slechtnieuwsbrenger Ryan Bingham. Zijn veilige, haast anonieme luchthavenbestaan komt op de kop te staan door een trouwende zus, een ongewenste reisgezel en, oh jee, de Liefde.

Het levert een aantal grappige, schrijnende en romantische scenes op, al maakt niks echt indruk, zoals wel het geval was bij Reitman's vorige films, en dan met name Juno. Daarvoor blijven de personages, ook Bingham, te zeer typetjes waarmee het soms moeilijk te identificeren is.

Daarnaast slaat de film wat mij betreft de verkeerde toon aan in het laatste half uur. Ik hoorde ergens dat het einde mensen aan Capra doet denken (Clooney was ongetwijfeld één van Capra's favoriete acteurs geweest bedenk ik me), maar ik vond het er te erg over.

2,5*.

Een wondere mislukking met een absurd vergezochte premisse om het standaard liefdesverhaaltje te berde te brengen. De effecten zijn misschien niet groots maar kunnen er zeker mee door, maar bij het liefdesplotje gaat het werkelijk helemaal mis: veel te standaard en nietszeggend, vol onnozelheden en ook nog eens met een stelletje in het midden dat totaal geen klik met elkaar lijkt te hebben. Spall heeft nog de leukste rol in een film die simpelweg faalt door foute keuzes, een ongelukkig ritme met gekke happen in de tijd en twee leads die er niet al te veel van bakken.

1,5*.

Aardige film over het ontwrichte familieleven in de suburbs, dat een prima cast huisvest en een paar mooie scenes in huis heeft. De uitbuikende Costner speelt schitterend als uitgebluste honkbalheld (wat anders ), enig minpuntje in de cast is regisseur Binder zelf. Iets teveel melodrama wellicht (Cameron schreef mooi; 'geforceerde momenten') maar toch zeker wel genietbaar.

3*.

Pfff... echt niet om door te komen, nog slechter dan het gemiddelde doet vermoeden. Wat een vreselijk typetje, wat een gebrek aan verbeeldingsvermogen, wat een kleuterklasjeshumor. Vergelijk dit met het hilarische Borat en het wordt nog gênanter. De verveelde gezichten van iedereen die met Ushi te maken krijgt waren veelzeggend. Zum kotsen. 0,5* en op naar de floplijst.

Een film beginnen met iets wat er niet is, ik heb dat in retrospectie altijd 1 van de leukste filmgrappen ooit gevonden. Deze is voor mij toe aan een herkijking, want dat moet al weer een jaartje of 5 terug zijn geweest...

Eerst 4* voor het heerlijke verhaal, de superacteurs, maar vooral dat begin.