Opinions

Bij één van de vele hilarische blunders die deze film vullen wordt de laatste R opeens veranderd in 'Revenge'. Ach ja waarom zou je als incompetente filmmaker ook op dat soort details letten tenslotte...

Behoorlijk zielige RoboCop en Terminator kloon vol typische jaren '80 treurnis (kapsels, kleding, muziek, u kent dat wel) die draait om een maniakale robotische moordmachine on the loose die het om niet geheel duidelijke redenen heeft voorzien op de dame in nood van dienst. Deze Sonya moet gered worden door de suffe Coldyron die zich slecht dubbend en ongeïnteresseerd kijkend met zonnebril en al door de muffe scenes weet te werken, waarbij vooral de ellenlange telefoongesprekken opvallen.

In het laatste kwartier krijgt onze zogenaamde held dan nog hulp van een soort vrouwelijke Rambo, maar in plaats van meteen op zoek te gaan naar de ROTOR rijden ze eerst wat rond, checken uitgebreid in in een hotel en laten ondertussen de arme Sonya uren en uren rondkarren met de ROTOR op haar hielen, wat bijna spannend klinkt maar het dus niet is. Dat de ROTOR zich langzamer voortbeweegt dan een astmatische mier met zware boodschappen en bij het geluid van een claxon al grotendeels uitgeschakeld is maakt het allemaal nog een stukje erger...

De IMDB bottom 100 plek is derhalve meer dan gerechtvaardigd voor dit onzalige prulletje. 0,5*.

Stuurfoutjeee!

En dat was dan het enige amusante fragment in deze donkergrauwe docu. Lachen met marginalen was het zeker niet; daarvoor waren de verhalen die (tussen de regels door) verteld werden veel te schrijnend. De inwoners van het troosteloze gebouw vallen uiteen in hen die er het beste van proberen te maken (ocharme, die man met zijn dochtertje) en de onwillende kanslozen waar ik altijd maar weinig geduld voor op kan brengen; ongetwijfeld een karakterzwakte mijnerzijds.

Deprimerend tot en met.

Lelijk? Welnee! Juist een prachtig geschoten en ontroerend drama met een uitblinkende Hathaway, een fantastische rol. Ook zuslief en pa deden het erg goed. Wellicht een beetje langdradig maar er zitten prachtige scenes in (de afwasmachine, de badscene, de wedding vowels), ja deze film deed me wel wat.

3,5*.

Tja, wat moet je hier nu weer over zeggen?

Niet bijster aantrekkelijke vrouwmensen trekken stoute (nuja) pakjes aan en gaan eindeloos met elkaar worstelen, zonder dat het ook maar iets met de film van doen heeft (buiten dat de eigenaar van hun sportschool een dubieus zaakje runt). Verder gebeurt er werkelijk helemaal niets waar de nietsvermoedende kijker vrolijk van wordt. Ik heb slechts moeten glimlachen om de alternatieve titel:

Pin Down Girls

Voor de rest: 1*, voor de aardig geschoten shoot-out.

Haha, radar is je beste vriend!

Ik vond het eigenlijk wel een geinig filmpje, met foute mannen, aanlokkelijke blondines, besnorde politie-agenten en de nodige shootouts. Je zou het bijna een noir kunnen noemen. Ok het radargebeuren is nogal suf maar ik heb me prima vermaakt, er zit zelfs (met een beetje fantasie) een helicopter chase in!

3 volle sterren (jawel jawel).

Vlot en best wel amusant en qua thematiek ook zeker relevant, maar met het nodige geklungel. De karikaturen vliegen je om de oren en de jonge cast heeft het zichtbaar zwaar. Met name 'Floor' weet met haar (overigens hemeltergende) teksten geen raad; wie heeft haar toch gecast?

Positieve uitzondering op de acteer misère is Van der Wel; een erg mooi meisje met een uitstekende uitstraling en presènce, gaan we vast meer van horen. Jammer dat de film zo doorzichtig is verder, maar hij is dan ook ongetwijfeld niet voor mij gemaakt.

2,5*.

De Coens moesten er met Blood Simple en deze even inkomen, want deze film is als geheel lang zo grappig of bijzonder niet dan hun volgende films.

2,5*.

Waanzinnig spektakel, een brute geweldsexplosie waarin niemand gespaard wordt. Rambo kent geen genade, helaas ook niet voor de kijker, want na 87 uiteengereten lichamen weten we het wel eens. En dan zijn we nog niet eens op de helft...

2,5*.

Belachelijk derde deel waarin elke interessante kant aan de persoon John Rambo is ingeruild voor vermoeiende, vervelende, veelvuldige en vlakke explosies. Veel geknal, weinig wol, ik heb alleen genoten van de aftiteling; 'This film is dedicated to the gallant people of Afghanistan'.

Those were the days! 1*.

De aardige premisse van deel 1 is helaas ingeleverd voor een hoop stoerdoenerij in dit vervolg. Veel geknal en ontploffingen wat nog wel een amusante film oplevert, maar de sfeer is weg en met het thema van miskende oorlogshelden wordt te weinig gedaan.

2,5*.

Mede door de originele opbouw m'n favoriete Kurosawa tot dusverre. Voor mij indrukwekkend genoeg om in de 4* zak te graaien.

You
Should
Have
Bought
A
Squirrel

OMG wat een hi-la-ri-sche komedie, kan me niet herinneren dat ik zo hard gelachen heb om een film in de afgelopen 10 jaar. De typetjes en bizarre situaties worden met een geweldige snelheid op je afgeschoten en zelfs het sentimentele einde is doeltreffend. Een heerlijke cast (met als uitblinkers Atkinson en met name Lovitz), ijzersterke grappen en heerlijke detours (haha de Hitler wagon). Een briljantje tussen de huidige komedie meuk, een must-see, een meesterwerk.

4,5*!

Lifted was een aardig voorafje inderdaad. Helaas viel het hoofdmenu toch wel wat tegen. Ratatouille is werkelijk prachtig gemaakt, maar qua verhaal weer erg zoetsappig (hoewel wel een vooruitgang tov het ultrabrave Cars) en erg veel te lachen viel er toch eigenlijk ook niet. Misschien toch tijd die Pixar verwachtingen definitief naar beneden bij te stellen.

3 sterretjes, net aan.

Prutswerkje met wel heel matige effecten, maar met een goed spelende en aantrekkelijke hoofdrolspeelster, die beter verdient. En tja, ik heb toch ook wel weer in een scheur gelegen om die superrat hoor...

1,5*.

Eerst even het korte eerste deel gezien en daarna deze wat langere follow-up. Ouderlijke vrijheid in de opvoeding valt niet zomaar op te geven natuurlijk, maar het is bijzonder pijnlijk dat dit jochie daar geestelijk en lichamelijk onder moet lijden. Als documentaire overigens wel iets beter dan het eerdere deel dat bijzonder slecht geluid en constante hinderlijke muziek onder de beelden had. Maar echt goed kan ik dit ook weer niet noemen, de docu is meer sobertjes dan rauw.

2,5*.

Bizarre mix van verschillende genres is gewaagd, maar niet overal gelukt. Niet eng genoeg voor een horrorfilm, niet grappig genoeg voor een komedie... de boter-nog-vis mentaliteit zal sommigen goed smaken, maar ik heb toch liever dat ik weet wat op m'n bordje ligt.

2*.

Nee, de Nobelprijs voor subtiliteit zal ook dit keer weer niet voor Carry Slee bestemd zijn. De tienerproblemen worden weer met verve bij elkaar gegooid, tot het potsierlijke aan toe. Jongen speelt redelijk maar heeft een vervelende stem, meisje is aardig maar mist net charme. Toch delen ze een mooie scene met het storyboard. Sowieso wel geslaagd die animaties ertussendoor.

Desondanks wel een aantal pijnlijk mislukte scenes (die bij het graf bijvoorbeeld) dat het onderwerp geen recht aan doet. Alles iets minder over de top had wel gemogen, eigenlijk.

2,5*.

Aardige komische horror-film, al vond ik Frankenhooker toch nog wel wat geiniger. Maar heb me prima vermaakt. Toch maar de vervolgen eens opsnorren.

3*.

Ben ik dan de enige die het nogal potsierlijk vond dat het 'geheim' van Winslet in de weg van de waarheid, op leven en dood, staat? Haar motivatie wordt me eigenlijk nooit compleet duidelijk.

Eerste uur van de film is wat leeg en duidelijk de opmaat naar de gedeeltes rond het proces (bijzonder matig stuk verder), de twist en de latere contacten tussen Fiennes en Winslet. Dan wordt het ook wel even aangrijpend, en de relatie tussen Fiennes en zijn dochter is daar dan aardig doorheen geweven. Ook de slotscene deed me wel wat: 'nothing comes out of the camps'.

Over de cast en de look valt weinig te klagen, muziek is wel op het randje en eigenlijk er overheen (wat al te nadrukkelijk) en ook het gebruik van Engels (met een Duits accent mind you, wat een afschuwelijke keuze) is minder gelukkig. Uiteindelijk is The Reader dan ook te lang, overgedramatiseerd, en over het algemeen teleurstellend. 2*.

Goeiedag zeg, wat een vreselijk onleuke en dodelijk saaie film... Hoe is het mogelijk een komedie van 107 minuten te maken zonder dat die ook maar 1 keertje een flauw glimlachje op mijn gezicht getoverd krijgt. Het zou aan mij kunnen liggen, maar op de één of andere manier vermoed ik toch echt dat het aan Ready to Rumble zelf ligt.

Het ene sterretje uit de Veronca-gids halveer ik bij dezen voor het gemak maar even.

Inderdaad een leuk, vlot en zelfs spannend middenstuk ingeklemd tussen een matige start en een weinig opwindende slotachtervolging. De laatste scene is dan wel weer mooi gedaan en bewijst dat The Rebel Set ondanks de nodige schoonheidsfoutjes best een aardige film is.

2,5*.

Nederlandse titel: Vrouwen in angst

Sterke film die draait om de gejaagde nervositeit van hoofdpersoon mrs. Harper (Bennett), die met een serieuze crisis komt te zitten net nu haar man in het buitenland zit. Al kettingrokend probeert ze de boel en haar gedachtes bij elkaar te houden, terwijl zoon, dochter, schoonpapa en huishoudster constant op haar inpraten, haar afleiden, haar in de gaten houden. Schitterend hoe benauwend het gezinsleven in beeld wordt gebracht, mooie invalshoek en ook visueel op dit gebied zeer fraaie staaltjes, bijvoorbeeld de diverse 'trapscenes'.

Als ook afpersers en de politie er zich mee gaan bemoeien komen de muren helemaal op mrs. Harper af. De verrassende twist is daarbij natuurlijk dat de charmante crook Mason haar eerst afperst, maar na verloop van tijd gevoelens voor haar begint te ontwikkelen, al blijft zijn liefdesverklaring op de vlakte en wordt het niet écht uitgewerkt. Dat was wel jammer, waardoor de film een beetje als een nachtkaars uitging.

Hooggewaardeerd werkje maar toen ik hem een tijd terug zag was het ondanks wat mooie shots (de sigaret enzo) niet echt aan mij besteed. Weinig boeiende personages slenteren door het beeld, het hoe en waarom laat zich verder raden en de vage verwikkelingen gaan na verloop van tijd vervelen. Ik dacht er nog lange tijd aan hem dit jaar dan nog maar een keer te kijken maar als ik eerlijk ben interesseer ik me er te weinig voor. Misschien ooit nog eens.

2*.

De film heeft meer twists en turns dan Along Came A Spider en The Game bij elkaar (dus een heleboel en niet altijd even verrassend), maar vermaakt wel van de eerste tot de laatste minuut. Spannend verhaal, hoge vaart en intrigerende hoofdrolspelers. Pacino kan bij mij haast niet fout doen, maar ook Farrell is op dreef.

3,5*.

Luchtige actiefilm waarin de sterrencast met zichtbaar plezier speelt. Veel heeft het allemaal niet om het lijf en de korreltjes zout zijn niet aan te slepen, maar de vrolijke niets-aan-de-hand sfeer werkt aanstekelijk. Een smakelijk tussendoortje.

3*.

Het onzalige origineel kreeg van mij een halve ster en deze remake is zo mogelijk nog erger. Niet te harden verheerlijking van tienergeweld, domheid troef en dan ontbreekt een lekker sfeertje als in Tomorrow When The War Began ook nog. De teksten zijn weer te beroerd voor woorden zelfs de slogan Wolverines! bekt niet lekker. Tegen het einde van de film was ik maar voor Korea...

0,5*.

Krikt het niveau van de trilogie weer een beetje op na het walgelijke (letterlijk én figuurlijk) Hannibal. Norton is altijd goed en de sfeer van Silence o/t Lambs is weer een *beetje* terug, zonder ooit op dat hoge niveau te komen.

3*.

Inderdaad een kruising tussen een Coen en U-Turn. Ik vond er niet veel aan (maar U-Turn vond ik ook al niks).

1,5*.

Goeie genade zeg, hoe ver kun je de plank misslaan? Drie jonge hillbillies komen terecht in een kruising tussen Waco en Fred Phelps en aan het eind van het liedje kijken we naar een half uur dom geknal, waarvan je hooguit kunt zeggen dat het in ieder geval beter was dan het nog slechtere eerste uur. Geen gein, geen spanning, geen relevantie, zelfs geen goeie pulp. Af-grij-se-lijk.

0,5*.