Opinions

Armetierige buddy-cop film diept alle clichés zonder gêne op. Werkelijk geen draadje originaliteit is hier te vinden. Pacino voldoet, Gugino in een wat dubieuze rol ook en Dennehy is zelfs prima, maar het script is flauwtjes en inspiratieloos. Verder valt De Niro tegen en mag die neppe reppert zich voortaan weer met nonmuziek gaan bezighouden. Voeg dit allemaal bij de meest waardeloze finale denkbaar en je hebt al met al een hoop ellende bij elkaar.

Avnet maakte al de slechtste film van 2007 en het enige positieve wat ik eigenlijk over Righteous Kill kan zeggen is dat hij exact 3x zo goed is als 88 Minutes...

1,5* derhalve.

Zeer bizarre film, een waardig object voor MST3K om hun licht er eens over te schijnen. Het plot rammelt aan alle kanten, wordt soms zelfs volkomen genegeerd, maar uiteindelijk zit er wel iets van een boodschap in (geen practical jokes uithalen?). De film wordt als een flashback verteld door één of andere rare snuiter, maar of het daar beter van wordt?

1,5*.

Teleurstellende Hitch, beetje saai. Standaard driehoeksverhouding en weinig visuele hoogstandjes, vergeleken met het bijkans perfecte Lodger uit hetzelfde jaar valt dit helemaal teniet. Soms wel fraaie shots maar erg boeiend is de materie helaas niet. 2 nipte sterretjes.

Als trouw kijker van de show vond ik deze film wel geinig eigenlijk... Jaime Pressly is natuurlijk ideaal als white trash en Springer zelf is een fenomeen. Hilarisch in haar slechtheid.

2,5*.

Het voorbeeld hoe een verhaal niet te vertellen: saai in beeld gebracht, veel te traag, zonder humor en zonder spanning. Onbegrijpelijke flop rond de saaie Ripley die als karakter werkelijk geen moment intrigeert, en protegé Jonathan, die voornamelijk irriteert.

De eindscene is de allerslechtste; Ripley komt aan bij zijn vriendin die begint met haar vleugelstuk, en dan komen er toeters en bassen recht zo hup doorheen! Weg sfeer, weg moment, weg met deze film.

1*.

Prima film, oversteeg m'n (lage) verwachtingen, en niet zo'n beetje. Een uitstekende opbouw van het verhaal, een verrassend goed werkende persoonlijke touch en meer dan acceptabele aktiescenes. Een schoolvoorbeeld van hoe een overbekende franchise nieuw leven in te blazen, een blockbuster zoals het hoort.

4*.

Vier verhalen over alcoholmisbruik in deze HBO-documentaire, het ene beter en aangrijpender dan het andere. We beginnen met een jonge, vervelende blondine die met haar hippe vrindjes en dinnetjes te veel shotjes naar binnen werkt en dan theatraal huilend weer naar huis gaat. Niet heel interessant en ze zal er wel overheen groeien zeker.

Daarna wordt het 'beter' met beklijvende verhalen over alcoholisme, waarbij vooral het laatste verhaal rond Neal zo aangrijpend is dat je de snotterdoekjes bij de hand houdt en het flesje rood voorlopig in het rekje laat. Tussendoor komen artsen het één en ander duiden over deze nog altijd onderschatte (hard)drug.

Jammer van die zwakke start, had het bijna niet afgekeken maar uiteindelijk toch met interesse gedaan, ondanks dat een en ander soms wel in scene lijkt gezet.

Sociaal drama op z'n Hollywoods. De verhaallijn heeft wel iets schrijnends maar weet toch niet echt te boeien (zeker niet voor de volledige 2 uur), en het melodramatische sausje inclusief over the top muziek (nota bene oscar genomineerd) is too much. Glenn gloreert als bad guy in een verder middelmatige film, die er wel mooi uitziet maar blijft steken in goede bedoelingen.

2,5*.

Zeer teleurstellende Dreamworks na het toch ook al niet geweldige Prince of Egypt. De grappen zijn soms nog wel aardig, maar het verhaal is niet spannend of interessant te noemen en de liedjes zijn ronduit waardeloos.

1,5*.

Film viel me na het briljante American Beauty behoorlijk tegen. Inderdaad niet makkelijk in te delen zoals mijn bovenbuurman reeds opmerkte. Deed me erg weinig, gleed als het ware meteen weer van me af. 2 sterretjes.

Bijzonder sterke film naar het boek van Cormac 'No Country For Old Men' McCarthy.

Naargeestig en troosteloos, zo hoort de wereld er na de apocalyps uit te zien en The Road heeft dat zeldzaam goed begrepen; vrijwel geen greintje leven is er meer over en de kleur van alles is grauw, grijs, en vies.

Temidden van deze ellende proberen een vader en zijn zoon hoop te houden op... ja, wat eigenlijk? Niet zelden dringt de gedachte aan zelfmoord zich aan hen op, en het valt ze niet of nauwelijks kwalijk te nemen. Eerder, in één van de dramatische maar mooie flashbacks, heeft de moeder alle moed al opgegeven.

Langzaam maar zeker vervaagt de grens tussen goed en kwaad en dierlijke instincten nemen de overhand. Even komt het duo tot rust in een bunker maar zelfs daar overheerst de angst. Angst die ook naar voren komt in een paar bloedstollende scenes (in de kelder!).

Dat de film eindigt met een positieve noot had nog niet eens gehoeven; het genadeloze destructieve stond me eigenlijk wel aan. Uiteindelijk blijft het bij milde strafpuntjes, want The Road is simpelweg één van de beste films van 2009.

4*.

Begint erg zwak en kinderachtig, maar het verhaal over nobiliteit en liefde blijkt ook in de Disney-versie onverwoestbaar. Met de minuut meer genieten dus, maar geen absolute klassieker en wat werd pater Tuck vervelend ingesproken...

3*.

De men in tights zijn ingeruild voor men in armor in deze opgepimpte, opgepompte, en opgeblazen versie van de sympathieke struikrover die steelt van de rijken en doneert aan de armen. Dit hele principe wordt eigenlijk gewoon weggelaten; Ridley Scott wilde liever kruisvaarders, oorlog, meedogenloze actie en een hoop geweld in beeld brengen en dacht daarvoor de Robin Hood sage te kunnen ge- dan wel misbruiken.

Dat kan voor de argeloze kijker een teleurstelling zijn, maar eerlijk is eerlijk; de film werkt verder behoorlijk goed. Mooi opgezette good vs evil verhaallijnen, een vleugje (gemanipuleerde) geschiedenis, een werkende romance, goed in beeld gebrachte actie en een enkel comic relief van de merry men, die eigenlijk wel iets te weinig in beeld komen.

3,5*.

Het is The Dark One, Noodles

Echt schrikbarend slecht, de makers willen veel te veel met het minieme budget waardoor het er allemaal halfbakken uitziet. Ook op de acteurs is bezuinigd; Angelika Jager die Valaria speelt is wel zo beroerd, dat heb ik zelden en misschien wel nooit eerder gezien. De robot die met de groep meezeult is trouwens het lelijke neefje van C3PO.

Je moet het zien om te geloven. 0,5*.

Zelfs voor het genre een belachelijke, maar oh zo vermakelijke film. De 'reusachtige robot' is een gorilla met een suffig helmpje op, die als een soort Yeti ergens in het Mid-Westen rondsloft. Hij verblijft in een grot met zijn vriend, de Automatic Billion Bubble Machine. Ondertussen kletst hij wild gesticulerend met zijn baas en de laatst overgebleven mensen via een beeldschermpje. Zo'n dialoog gaat ongeveer zo:

Jongen: I think you're a big bully picking on people smaller than you!

Monster: Now... I will kill you!

Tussendoor zijn er scenes met gigantische beesten die met elkaar vechten (waarom is niet erg duidelijk) en wordt er keurig een romantisch verhaaltje in verweven. Geheel en al met plottwist aan het eind, gaat dat zien, gaat dat zien!

2*.

Goeie genade zeg, als mama Parondi een kopje koffie besteld doet ze al net alsof de wereld vergaat. Noem het zuidelijk temperament, noem het overacting, ik persoonlijk werd er eerlijk gezegd wel een beetje moe van.

Toch een bij vlagen mooie kroniek, ik merk dat ik er toch wel in op kan gaan. Zo vermaakte ik me recentelijk prima met Best of Youth, en ook de avonturen van Rocco en zijn broers konden me goed smaken. Her en der zijn de verwikkelingen en onderlinge verstandhoudingen behoorlijk onbegrijpelijk, maar het hart, 5 broers die in de stad worden gedropt en er samen al dan niet wat van proberen te maken, sprak me wel aan.

3 dikke sterren.

Film stapelt de cliches over het rockdom lustig op elkaar. Wahlberg en Aniston zijn saaie leads in deze compleet onleuke film. 1 sterretje.

Waanzinnig slechte koude oorlog film, bedoeld om het publiek achter de dure wapenwedloop te krijgen, volop bizarre scenes. Zo komt de geheim agent ergens in een klein barretje in Rusland waar hij en de kijker eerst een 'dans'voorstelling van 10 minuten voorgeschoteld krijgt voordat de film weer doorgaat. Het einde nadat de bom is gevallen is classic: we cannot let this be... the end!

1 sterretje, wel een curiositeit om te kijken.

'waar ze algauw de resten van een oude beschaving vinden'

Helaas, helaas klopt dit niet helemaal, die 'beschaving' (vooral veel rondrennende idioten) vinden ze pas na zo'n 70 minuten... Ondertussen ellenlange scenes in het spaceship, met hilarisch slechte dialogen over Texas en de rol van de vrouw en niet te vergeten heerlijk crappy effecten.

1,5*.

Vooral minder fris dan Ritchie's briljante dubbel Lock, Stock en Snatch. Zowel qua verhaal, editing, humor als personages ligt RocknRolla mijlenver achter, wat nog geen vervelende film oplevert, maar de vergelijking ligt altijd op de loer.

Wat overblijft is een redelijk amusant gangsterfilmpje waarbij vooral de Russische personages het goed doen, en de achtervolging over de rails nog wel even bij zal blijven. Voor de rest toch wat doorsnee: 2,5*.

Soundtrack wel erg goed trouwens!

Prachtige, ontroerende film met een ontwapenende Stallone die letterlijk de rol van z'n leven speelt. Ik zag hem gisteren voor het eerst sinds jaaaaren weer eens en was eigenlijk verrast hoe goed de film in elkaar steekt, vol mooie quotes, echte emotie en sterk geschreven ondersteunende karakters. Shire is de enige dissonant in een sterke cast in deze onvervalste klassieker.

4,5*!

De eerste delen kan ik me nauwelijks meer voor de geest halen, maar deze Rocky was niet onaardig. Stallone heeft er zichtbaar plezier in nog 1 keer zijn bokshandschoenen aan te doen, al valt het afsluitende gevecht dan wel weer erg tegen.

3*.

And crawling on the planet's face

some insects, called the human race

lost in time, lost is space... and meaning

Waanzinnige cult-musical met een grootse Curry en prachtige catchy songs. Grappig, fris, bizar, en aan het eind zelfs ontroerend. Wel erg gay? Misschien. Maar dan was mijn 1e homoseksuele ervaring een heel prettige

4,5*!

Herhalingsoefening doet wat overbodig aan en het einde is net eventjes *te*, maar Rocky blijft een charmant personage.

3*.

I pity the fool!

Overbodig deel in de reeks, een voorspelbaar melodrama dat niets toevoegt aan het uitstekende eerste en redelijke 2e deel.

2*.

Dat wordt toch wel (bijzonder ongeloofwaardig en slap, maar dat terzijde) uitgelegd; een foute accountant.

Stallone doet het aardig in deze film, maar de omslag bij de jonge bokser is wel erg plotseling en overdreven. Mooiste momenten zijn er met uncle Paulie als de Kerstman.

2*.

Mislukte poging tot een documentaire, waarin Moore verzuimt de gehele problematiek (van goedkope banen over de grens) aan te kaarten, maar zich in plaats daarvan richt op 1 bedrijf en zelfs 1 persoon. Terwijl Moore eigenlijk politiek bedrijft, heeft hij slechts oog voor één beleidsbeslissing van één, daarvoor aangestelde, manager.

Dat dat gedaan wordt met de theatrale manier waarop Moore al zijn 'documentaires' maakt is al niet meer verbazend, maar daarom niet minder teleurstellend (integer is dan ook wel het laatste woord waar ik aan denk bij Moore). Bovendien lijkt Moore zijn scherpe commentaren en interviewtechniek van later hier nog niet onder de knie te hebben: dat levert veel zure en eenzijdige observaties achteraf in de voice-over kamer op.

Nee, Moore neemt veel te veel vrijheden, haalt zaken uit context, blaast op waar hij wil, en verzwijgt wat hem niet uitkomt. Maar bovenal, zoals ik in het begin meldde, pakt Moore zijn onderwerp helemaal verkeerd aan. Daar kunnen een paar aardige observaties uiteindelijk niet tegenop.

1,5*.

Alsof er al niet genoeg Star Wars films zijn, krijgen we nu (vast ook weer een eindeloze reeks) spin-offs en aanvullingen op het verhaal: vast spek voor de bek voor de liefhebber, maar ik zit er niet zo op te wachten eigenlijk. Toch maar gekeken en Rogue One is letterlijk een aardig tussendoortje: er zijn de vaste elementen van empire, rebellion, the force en de death star en, in cameootjes, wat bekende figuren uit de 'echte' films.

Het is allemaal, buiten het érg warrige eerste half uur, niet eens zo slecht gemaakt en Jones heeft een zekere starpower, maar de film brengt niets nieuws onder de zon en voelt als precies datgene wat het is: onderdeel van een (tv)serie. En ik kijk uit principe geen series, omdat afleveringen al snel op elkaar gaan lijken en het einde (bij succes) nooit en te nimmer in zicht komt.

Mwoah, wel aardig. Dat zoetsappige geleuter hadden ze wel weg mogen laten (maar dat is met dit soort films helaas een utopie), qua humor zat het bij vlagen wel goed. Met name de scenes met directrice Lynch zijn p-r-i-c-e-l-e-s-s. Ook de dinerscene is erg geslaagd.

Daar staat tegenover dat Scott en z'n vuilbekkende 'little' maar een vervelend stel zijn, en het romantische en dramatische gezeur soms te onnozel voor woorden is.

2,5* lijkt me wel zat.

Ik moet toegeven dat ik in mijn leven de nodige bullshit en stupiditeit heb gezien, maar Rollerball gooit daar nog eens een stevige schep bovenop. Het onnozele verhaal, de lelijk gefilmde en ronduit suffe actie, Rollerball has 'the lots'.

0,5*.