Opinions

Rommelig is het juiste woord en ook ik had moeite de twee blondines uit elkaar te houden. Veel te lachen valt er niet: de zotte toestanden van een Reefer Madness blijven achterwege en er wordt slechts de kick en navolgende ellende getoond van het drugsgebruik. De focus verandert tijdens de film van Jane op enkele andere karakters, waaronder haar broer. Dat maakt het er niet overzichtelijker op en de slotscène valt zelfs werkelijk compleet uit de toon.

Verder wordt er aardig gespeeld, met uitzondering van de onzalige één-tweetjes tussen de moeder en de postbode, wat dan toch nog tot enige hilariteit in huize otherfool zorgde.

Van alle waardeloze blockbusters die de laatste jaren over ons hoofd is gestrooid (er waren heus ook wel goede bij, daar niet van) moet dit wel de allerzwakste zijn. Vooral ontstellend lelijk in elkaar gedraaid, met houterige power rangers achtige robotjes die dan zogenaamd het perfecte wapen zouden zijn tegen de buitenaardse wezens. Nou, niet dus. Waarom ze in duo's moeten worden bestuurd wordt ook nooit duidelijk, ja om lamlendige (familie)banden te tonen ongetwijfeld.

Vreselijk rommelig in beeld gebracht (op dat vlak nog slechter dan Transformers, en dat wil wat zeggen), met domme karakters die van clichés aan elkaar hangen en gespeeld worden door nietszeggende acteurs (wat is die Hunnam een lulletje rozenwater zeg, uitstraling van een ingevroren doperwt). Op alle vlakken echt ongenietbaar, ik kan eigenlijk niets verzinnen waardoor het nog enigszins aan te kijken was.

Del Toro, ondanks Laberinto blijft het zo toch maar een wat armetierig regisseur. 0,5*.

Beruchte film die in het begin al duidelijk maakt waarom eigenlijk; scenes waarin een man sex heeft met een geit, en het vervolgens slacht, het zal allicht niet door elke keuring komen. De ontknoping is wel sterk, maar de film is behoorlijk doelloos en van bijzonder matige kwaliteit.

1,5*.

Boy oh boy wat een vervelende film... Meligheid troef in deze variatie op Treasure of the Sierra Madre met die übervervelende hond in de hoofdrol. De bad guy is nog wel ok maar het verhaal en de karakters zijn verder te stompzinnig voor woorden en de overvloedige soundtrack irriteert van de eerste tot de laatste minuut. En dan dat einde! Sorry hoor maar dommer wordt het gewoon *niet*.

Ik had al een hekel aan honden en het wordt alleen maar erger. 1*.

Niet echt een geweldige Eastwood. Hij is wel weer stoer maar de film boeit in totaliteit maar matigjes.

2*.

Na Fight Club een duidelijke stap terug voor Fincher. Feitelijk een simpel en rechtdoorzee verhaaltje, al wordt het wel spannend en een enkele keer met flair (die prachtige scene waarin de camera door het huis sluipt) gebracht.

3*.

John Green is een toffe gast hoor, echt waar, maar zijn boekjes stellen niks voor óf zijn slecht verfilmd, dat kan natuurlijk ook nog. Een hoop vergezochte personages en verwikkelingen, hele saaie middenstukken, slap coming of age geouwehoer en een anticlimactisch einde verder vraagt de nietsvermoedende kijker zich af 1. waarom Green zich met dit soort nietszeggendheid bezig houdt en 2. waarom het blijkbaar toch nog enorm aanslaat bij middelbare scholieren (?). Slappe hap.

(ergerniswekkend ook die versie van On A Good Day aan het eind, ik wilde Joanna Newsom horen!)

(Vrijwel) geen gore, geen actie, geen bloed, maar toch een bijzonder effectieve scary movie, dat is Paranormal Activity. Waar een krakende deur de hoofdrol overneemt van mannen in maskers met kettingzagen, en hyperkinetische editing wordt vervangen door één, vaak statische, camera.

Het verhaal is zo klein mogelijk gehouden, met gelukkig niet al te veel uitweidingen over mogelijke oorzaken van de opmerkelijke fenomenen. De onvermijdelijke ongeloofwaardigheden (waaromwaaromwaarom gaan ze niet het huis uit en hoe lukt het toch steeds om in no-time in slaap te vallen) neem ik hierbij graag voor lief.

Volkomen gestript van elke vorm van verhaal of achtergrond weet Paranormal Activity bijna de hele duur te overtuigen, al zat ik me persoonlijk ongelooflijk te ergeren aan viswijf Katie, je zal er maar elke avond mee in bed moeten liggen. Eén van de minst likable characters ooit (en dat vond ik al ver voor het einde).

Effectieve horrorfilm, goede scares, ouderwets entertainment. 3,5*.

De eerste 3 kwartier van Paris, Texas zijn toch wel lichtelijk briljant; de wisselwerking tussen de broers werkt prima, de shots zijn soms prachtig en het mysterieuze karakter van Travis zorgt ervoor dat je op het puntje van je stoel zit.

Helaas wordt het vervolgens minder en minder. De uitwerking van Travis' personage boeide me minder dan gedacht, de scenes met zijn zoontje kwamen geforceerd over (het jongetje zegt en begrijpt dingen op een niet geloofwaardige manier) en de tijdsduur begint in deze fase wel heel nadrukkelijk tegen de film te werken. Uitzondering is de video-scene, erg ontroerend.

De slotscenes met Kinski zijn idd vanuit de kadering (weet niet of dat de technische term is overigens) aardig bedacht, maar de dialoog is niet zo krachtig als gewenst. Verder vond ik persoonlijk de soundtrack erg, erg vervelend.

2,5*.

Hilarische komedie met een geweldige Coogan. De beste grappen zijn degene die echt he-le-maal nergens op slaan (Simon die een chipje eet tijdens een moord, of in slaap valt tijdens een overval). Heerlijke ongein ala Johnny English.

Let op een bijrol van niemand minder dan Omar Sharif!

4*.

Saaie en verschrikkelijk slecht gemaakte soft-erotiek met allerlei bizarre verwikkelingen. Echt alleen maar aan te kijken vanwege de curiositeit van Stallone's meedoen.

0,5*.

Goeie genade zeg, wát een vervelende film.

Het eerste half uur met alleen Pratt is behoorlijk saai, als Lawrence ten tonele verschijnt wordt het kwezelig en de derde akte is niets minder dan stupide. Te veel dommigheid om op te noemen, maar de pratende boordcomputer die de kijker constant up to date hield wat er gebeurde was wel het toppunt.

Visueel ziet het er prima uit hoor, maar het verhaal was echt zó slap...

Mja, ik zit wel op het puntje van m'n stoel als Van Houten in de eerste de beste scene er meteen een striptease uitgooit, ik geef het grif toe. Verder een zeker niet onaardig verhaal met een aardige invalshoek, maar Muller is een dodelijk saai acteur en het einde is toch een beetje lachwekkend.

2,5*.

Tja, ja, ja, had ik ook. Bij tijden werkelijk fabelachtig mooie shots en door de vele close-ups die soms prachtig zijn gemonteerd is deze film een lust voor het oog. Om nog maar te zwijgen over de intense Falconetti...

Helaas kan het verhaal dit alles lang niet altijd bijbenen, godsdienstig geneuzel klinkt wat oneerbiedig maar is toch opmerkelijk accuraat. Hierdoor verslapt de aandacht regelmatig, gelukkig weet menig geniaal shot ons er dan weer bij te trekken.

A mixed bag, toch 3*, ik snap de klassiekerstatus filmhistorisch gezien wel maar helaas werd het niet de overdonderende ervaring waarover menigeen het heeft.

Het ontgaat me een beetje wat deze 2 uur durende marteltocht met het Christendom van doen heeft, buiten dan dat de hoofdpersoon in die religie een centrale rol heeft. Wat wil Gibson nu eigenlijk zeggen?

2*.

Een mooie blik op de Indiase rurale samenleving van, ja van welke tijd eigenlijk?

Een gezin probeert het hoofd boven water te houden, waarbij de focus dan weer op de ene, dan weer op de andere persoon komt te liggen. Het mag dan het eerste deel zijn in de Apu-trilogie, zijn zusje en moeder komen zeker evenveel in beeld. Wat opvalt is het benauwde en benauwende van deze mini-samenleving, en ook het routineuze waar de moeder ook bijna aan onderdoor lijkt te gaan. Erg goed acteren vond ik haar.

Paar heel mooie scenes (de treinen), maar echt bij m'n lurven pakken deed het niet echt, en ik heb het rare gevoel (dat heb je soms zo) dat dat aan mij ligt en niet aan de film. Of ik er niet helemaal bij was ofzo. Voorlopig 3*, maar zeker op de herkijklijst.

Lamme film met weinig actie en een belachelijk einde, maar Seagal heeft wel mindere gemaakt. Anderhalf sterretje dan maar.

Scott is groots in deze fantastische film over een even vervelend als fascinerend man. De beginmonoloog (voor die grote vlag) is werkelijk geweldig, een prachtige introductie van het hoofdkarakter. Film vol mooie quotes, ook.

4*!

Weinig bijzonder. Vooral Paul zelf is maar een flauw en irritant figuur, had liever een film gezien zonder hem maar meer focus op het olijke duo Pegg/Frost en de agenten, daar valt namelijk regelmatig om te ginnegappen. Verder een typisch tussendoortje.

2,5*.

Weinig verheffend allemaal, maar gelukkig een niet erg vervelende Die Hard with a Donut.

2,5*.

Het is er dan toch van gekomen.

Interessante film over onbeschrijflijk en feitelijk onleefbaar leed. Nazerman is een zwijgzame, nukkige, onverschillige, ja akelige man geworden, via flash-backs zien we de achtergronden van zijn gedrag, al is niet alles 1-2-3 te rijmen zoals kos hier al schreef.

Steiger zet een sterke rol neer en er zitten onvergetelijke scenes in de film (met name in de trein), maar de film krijgt strafpunten voor de werkelijk afgrijselijke soundtrack van Quincy Jones.

3,5*.

Onvervalst, ouderwets topentertainment. De suspense wordt goed opgebouwd in het eerste deel, waarna de tweede helft ietwat de botte bijl hanteert, maar het is nauwelijks storend. Zelfs Affleck is goed bezig in opnieuw een goede film van Woo. En ach die duif, ik moest er wel om lachen.

3,5*.

Heel erg grappige en vlotte film, beetje Van Wilder stijl (maar dan een stuk minder schunnig). Had nog nooit van deze film gehoord tot hij voorbij kwam op één van de forumtopics op deze site. Met dank aan MM derhalve

Grappige karikaturen en een paar briljante ideeën (de gast die de hele tijd tv zit te kijken om zijn hypothese te bewijzen), en met een lekker tempo. Dit soort films moeten vooral niet te lang duren.

3,5*.

Het slappe romantische verhaaltje en het overbodige laatste deel (net alsof er een nieuwe film begon) zorgen er bijna voor dat je de overdonderende beelden van de daadwerkelijke aanval haast vergeet. Een gemiste kans, dit.

2*.

Heerlijke kerstavond gehad met Clint, Lee en een blik vol vuig kijkende Italianen. Onvergetelijke scenes te over (het meesterlijke hoedje schieten spande de kroon), maar het is vooral de algehele sfeer die over de film hangt die het hem doet. Zwetende mannen, een hoop wapengekletter en de onmisbare Morricone; zo worden ze niet meer gemaakt!

4,5*.

Ik vond hem eigenlijk beter dan Yojimbo... het verhaal werkt erg goed in de Western setting, de muziek is sterk en Clint is cool as ever...

3,5*.

Het vrouwtje vindt turnen leuk en ik vind Amy Jo Johnson leuk dus dat was kassa. Redelijk standaard RTL4 waargebeurd huil of ik schiet verhaal met als extraatje een inkijkje in de wereld van de (top)sport. Dit laatste wel op een nogal versimpelde manier; Andie is een leuk amateurtje dat in no-time denkt te gaan trainen 'for the Olympics'. Somehow I don't think so. Verder valt op dat de film nogal oubollig overkomt; de jaren '80 look straalt er vanaf.

Redelijk spel wel van de youngsters, daarbij valt Ray Baker als vader behoorlijk bij uit de toon. De problemen (geld, eetstoornis, vreemdgaan, druk) komen met rap tempo op je af maar na 100 minuten haalt iedereen opgelucht adem. Een versimpelde voorstelling van zaken, maar niet onplezierig in elkaar gezet en amusant genoeg om te volgen. Gemiddelde prent.

2,5*.

Er is het nodige mis met deze film (het suffige gedrag van de moeder, het acteerwerk van Duff's vriendin), maar The Perfect Man viel me verder alleszins mee. Duff is al lang niet meer zo irritant als in eerdere films en doet het hier erg leuk. Ondanks alle flaws is The Perfect Man hierdoor ook te doen voor mensen buiten de gebruikelijke chick-flick fan groep.

2,5*.

Niet bijster geslaagde versie van Dial M maar Douglas blijft een uitstekende bad guy. Twee sterretjes dan maar.

Ondanks de ultieme braafheid aan het eind een geinig filmpje. Het zaakje komt maar moeizaampjes op gang (slechte voice-over ook), maar naar gelang de film vordert raakt het langzaam op stoom. De jonge cast doet wat het moet doen, de grappen rond stoner Roy zijn vaak erg aardig, er hangt een prettige, haast geruststellende sfeer rond de film. Jammer dat er met het einde niet eventjes wat meer werd gedaan...

3 ruime sterren.

PS ik zie nu pas dat de regisseur ook van Ready To Rumble en Norbit is (2x 0,5*), *en* het afgeslachte Shaggy Dog. Nu ja, dit was dus in ieder geval een meevaller...