Opinions

Eerste half uur is erg sterk (Redgrave is perfect als immer), maar daarna wordt het luchtiger en minder en het laatste deel slaat dan eigenlijk al nergens meer op. Jammer.

2,5*.

Behoudens een paar geinige one-liners toch wel een teleurstelling. Suf verhaaltje en dito acteerwerk, en te weinig echte lach momenten. 2*.

Eerder een buitengewoon interessante vrouw die een ongekende topsportmentaliteit combineert met een even fascinerende als ernstige als ongemakkelijke (ook voor de kijker) ziekte. Dit dankbare onderwerp is genoeg om te blijven kijken, al is het wel een beetje een droge registratie geworden van Kassens. Wat vooral overblijft is de vraag: hoe nu verder? Vervolg kan niet uitblijven.

3*.

Kansloze film die totaal onoprecht overkomt. Kamerling blijft een matig acteur (en heeft een bijzonder vervelende stem, ben ik de enige die dat vindt?) en Schijf probeert haar dramatische rol wel met overtuiging te spelen, maar het blijft allemaal wat zeepachtig geneuzel. Van Giphart's boeken heb ik nooit maar 1 zin gelezen, maar de bijzonder matige verfilmingen en de ronduit onsympathieke uitstraling van de auteur zelf zorgen er voor dat dat ook wel nooit zal gebeuren. Gewoonweg *slecht*.

1*.

there just ain‘t no insurance policy for a life wasted

Eerste anderhalf uur van Ikiru zijn nagenoeg perfect; vooral de scene in de bar als hij de schrijver ontmoet is tranentrekkend mooi... 'ik ben zo kwaad op mezelf', man je voelt van hoever het komt.

Tweede deel, en dat moet ik met mijn bovenbuurman eens zijn, beviel me minder. De kritiek op de bureaucratie neemt de overhand maar komt nog het mooist naar voren in een zin juist aan het begin van de film 'als je je plek in de wereld wil behouden moet je vooral niets doen'. De scenes op de begrafenis doen dan wat overbodig aan.

Maar goed, dit blijft een zeer emotionele, aangrijpende en ook confronterende film over afstomping, leegheid, nietsheid, en het gevecht daartegen. In other words... 4*.

Film verdient kuddo's voor de prachtige aankleding en camera waardoor je je letterlijk in het Wenen van een eeuw geleden waant, ondanks het taaltje dan (Norton's accentje is wel erg merkwaardig). Helaas kan The Illusionist voor de rest niet de (onvermijdelijke) concurrentie aan met The Prestige; vooral de trucs vallen tegen en komen rechtstreeks uit de computer wat het sfeertje behoorlijk onderuit haalt. Het liefdesverhaaltje is niet geweldig, de finale wat gezocht, maar de algemene look van de film trekt me net over de grens.

3*.

Een uur lang uitstekende spanningsopbouw met helaas aan het eind wel een beetje een anti-climax gevoel, wat anderen hier ook al aanhalen. Locatie is verder uitstekend, het spel prima, geluid erg goed, ja dit was toch wel griezelen geblazen.

3*.

Meestal heb ik het niet zo op dit soort sprookjesachtige avonturenfilms, maar The Sword and the Dragon was best amusant, met een paar leuke momenten (de winddemon, het mensenbergje maken en natuurlijk de wel erg laat opdoemende draak). Indrukwekkende massascenes ook. Soms haal je in al dat gewoel als argeloze kijker de baardmannen een beetje door elkaar, en niet alles is even verheffend, maar de sets, kostuums en effecten waren iig top notch.

3*.

Aangenaam rommelboeltje vliegt alle kanten op, maar door de leuke karakters en fantasievolle omgevingen (mooi contrast ook met het hedendaagse Londen) wordt dat meer dan goedgemaakt. Plummer en Waits schmieren er vol plezier op los maar het is het jonge duo Garfield (weer een goede rol voor hem) en Cole (wát een plaatje) dat stiekem de show steelt.

3,5*.

Dat is het ook zeker. Vooral de oude beelden van films over het nazisme waren interessant waarin Chaplin's durf om The Great Dictator te maken terecht werd opgemerkt. Ook het feit dat de miniserie Holocaust in Duitsland zo'n impact had was zeer opmerkelijk om te zien (als direct gevolg van die serie werd de verjaringstijd van oorlogsmisdaden opgeschort). Eigenlijk een moetje voor iedereen die zich bovengemiddeld interesseert voor Hollywood. Lumet's 'The Pawnbroker' heeft zich hoog op mijn 'must see' lijstje genesteld.

4*.

Hiervan moet ik de geflopte remake toch nog eens opsnuffelen, want dit is werkelijk een briljante film. Volgens mij de film met de meeste oneliners aller tijden, intelligent en oh zo grappig. 4*.

Toch geboeid zitten kijken naar deze bizarre geschiedenis, hoewel Layton niet altijd even gelukkige keuzes maakt (zo zou The Imposter later kunnen worden opgevoerd, en kwam de 'wending' dan weer zo laat dat hij binnen een paar minuten al weer min of meer gedunked moest worden). Maar het kijkt toch wel erg spannend weg, Bourdin speelt zo overtuigend met de camera en de kijker dat je zomaar gelooft dat de Texaanse rednecks, die al staan te kijken dat ze in Spanje ook coca cola hebben, in hem hun zoon en broertje zien. Intrigerend.

3,5*.

Wat lijkt Carice van Houten toch op Grahame bedacht ik me tijdens de film. Maar dat terzijde.

Wat vooral blijft hangen is de perfecte chemie tussen de beide hoofdrolspelers waarbij Bogart zich met de film die ik met hem kijk steeds meer een favoriet van me mag noemen. Dixon Steele is een lastige, veelzijdige en veeleisende rol maar Bogart slaagt erin om alle karaktereigenschappen van de man geloofwaardig in beeld te brengen.

Voeg de rake one-liners en een paar aardige komische bijrollen toe en de film weet, ondanks dat het achterliggende moordverhaal wel erg (te) ver naar achteren wordt geschoven te boeien en te ontroeren. Niet de beste noir, maar door de perfecte leads een aangename kijkervaring.

Ruime 3,5*.

This is the shootout...

Ik heb een paar keer hartelijk kunnen lachen om de offbeat humor van In Bruges. Het langgerekte telefoongesprek is classic, evenals de discussie of de Vietnamezen nu aan de kant van de blanken of toch echt de zwarten gaan vechten in de Grote Rassenoorlog. En zo zit de film vol met dit soort Tarantino/Ritchie achtige nonsens...

... maar helaas, helaas, mede door dit dijengeklets werkt het dramatische gedeelte voor geen meter. De romance, de wroeging, de midget... In Bruges neemt teveel hooi op de vork, en de paar pittige misdaadscenes lijken uit een andere film te komen. Dan weten de eerder genoemde regisseurs toch beter die balans te vinden...

2,5*.

Jammer dat het moordverhaal in 'In the Heat of the Night' soms niet wat meer op de voorgrond treedt, of zelfs maar op een fijne manier wordt opgelost, want dat stelde echt niks voor. De film wordt wel half gered door de uitstekende Poitier en Steiger, waarbij vooral de laatste uitblinkt als de ietwat uitgebluste, half racistische Gillespie. De rest van de hicks zijn simpel slachtvee voor de superieure Mr. Tibbs, een legendarische rol in een verder maar matige film.

2,5*.

Opa Clint levert weer eens een prima prestatie. Spannend werkje, misschien niet echt bijzonder, maar wel amusant. 3,5*.

Guyke slaat hierboven feitelijk met alle observaties de spijker op z'n kop. Laat ik derhalve volstaan met een cijfer te geven: 3,5*.

Broehaha niet te filmen zeg, wat een mislukking, en dat van de maker van het lichtelijk briljante Gattaca. Het basisidee is ook nu weer interessant genoeg en zorgt voor wat glimlachjes in de eerste paar minuten (hi, mom!), maar al snel valt de film plat op de kont. De voortekenen zijn er al als mams de felicitaties krijgt voor haar 50e verjaardag: ze wordt voor de 25e keer 25! Als je zo'n simpele rekensom al fout hebt, hoe moet het dan verder?

De plotholes zijn daarna niet aan te slepen werkelijk, maar het zijn vooral de dommigheden die het hem doen, zoals rustig pokeren totdat je van je eeuw nog 1 seconde over hebt (omdat je lullige straight draw als door een wonder valt, maar dit terzijde). Het absolute dieptepunt is overigens de sterfscene van de moeder, manmanman wat slecht gemaakt, ik had tranen in m'n ogen van het lachen.

Timberlake valt hierin verder hopeloos door de mand, Seyfried showt vooral haar benen en Murphy (toch bepaald geen 25) verdient veel betere films dan deze stinker die gewoonweg nergens op slaat. Het enige wat wel werkt zijn een aantal achtervolgingsscenes met enige noir-ambities.

Duidelijk een project dat op de achterkant van een bierviltje had moeten blijven. 1*.

Mwoah...

Douglas heeft duidelijk schik in z'n rol maar het verhaal is eigenlijk maar rommelig en concentreert zich te veel op het huwelijk, wat nogal wat klefheid oplevert. Brooks is niet echt slecht maar wordt toch eigenlijk wel overspeeld; in zijn rol had een A-ster misschien meer charme eraan kunnen geven. Suget verder heeft een heerlijk rolletje natuurlijk...

2,5*.

Nolan heeft schijnbaar zo'n beetje al zijn projecten samengebundeld in Inception, een intelligente mix van The Matrix en Eternal Sunshine dat net niet te ingewikkeld is om een groot gedeelte van het publiek af te stoten.

De materie wordt prima uitgelegd in de 1e helft van de film en de 2e is dermate indrukwekkend en meeslepend dat het gros aan slimme jochies dat gaten in het script wilde slaan hun voornemen vergeten en zich verliezen in het animerende verhaal, dat romantiek en actie mixt met filosofische overdenkingen en ouderwetse heist.

Voeg toe; een uitstekende cast (Watanabe en Murphy blinken uit), een dreigende score van Zimmer en een paar adembenemende technische hoogstandjes (die allen perfect passen in het verhaal) en we hebben hier zowaar te doen met een moderne klassieker.

Weinig op aan te merken, al is het net als met The Dark Knight net, net niet genoeg voor mij om er m'n hele ziel en zaligheid in te storten.

Toch 4 ruime sterren, qua blockbuster de topper van 2010.

Eens. Toch krijgt Gore van mij de handen op elkaar, zijn zaak is nobel en een docu als deze zal heel wat ogen doen openen. Niet perfect, maar toch goed dat het is gemaakt.

3,5*.

Na (het nog betere) Iron Man toch maar mooi de tweede geslaagde stripverfilming dit jaar. Althans, tot aan het laatste half uur waarin de film ten onder gaat aan het lelijke gevecht tussen de twee giganten. Tot die tijd is de film onderhoudend, spectaculair en Norton blijft een uitstekend acteur.

3 ruime sterren.

Check die hoes dan!

Helaas is de make-up van de Incredible Melting Man ook wel zo'n beetje het meest interessante aan de film, voor de rest is de film nogal stroperig (haha...) en niet erg spannend of eng. Leukste scene is de vlucht van de gezette verpleegster, zelden zo'n lachwekkende slomo gezien.

2*.

Mooie effecten in deze fijne film, goed geacteerd ook. De scene met de spin blijft je bij. 3,5*.

Behoorlijk ziek horrorfilmpje met SM inslag. Zeer dubieus allemaal, maar nog net te genieten door de leuke rol van Officer Tucci en erg veel zeer functioneel naakt. Hoofdrolspeler O'Brien werd een jaar na deze film vermoord in zijn appartement.

Er schijnt overigens een deel 2 aan te komen... (echt waar!)

Voor deel 1: sorry hoor, maar hoger dan 1,5* kan ik hier echt niet gaan...

Een goede, maar toch wel ietwat overschatte film van Pixar, die het niveau van Finding Nemo niet haalt. Ietwat hyperactief met een matig verhaaltje (zeker gezien het interessante basisgegeven) en een stuk minder humor dan Nemo. Toch nog veel beter dan de recentie Disneys natuurlijk.

De eerste snippets van Cars zien er overigens zeer matig uit. Ik vrees met grote vrezen...

3,5*.

Helaas was de pret daarmee ook wel voorbij, heb om de inhoud ook totaal niet kunnen lachen. En het is ook eigenlijk helemaal geen musical, buiten dat het zich bij tijd en wijle afspeelt in een soort theater. Daar worden dan wel liedjes gezongen (over de kwaliteit laat ik me verder maar niet uit), maar die hadden niks met de film van doen.

Nikserig plotje, slecht geluid en dubieuze dialogen doen de rest; lach om de titel, grinnik om de hoes, en laat dit prutseltje verder liggen.

1*.

Saaie film met lege personages. Wat er in het hoofd van Redford omgaat is onbekend en Moore is vooral niet charmant genoeg om deze rol te spelen.

PS ik dacht toch echt dat het om een miljoen *dollar* ging...

1,5*.