Opinions

Ik heb het voor de zekerheid maar even opgezocht; Crowe is 8 jaar ouder dan would-be college roommate Affleck, die laatste komt ook echt te jongensachtig over om als serieus politicus door het leven te gaan.

Het zij de film uiteindelijk toch maar vergeven. Dit soort Tony Gilroy werk gaat er bij mij in als zoete koek, een leuk en vlot kijkje in de wereld van kranten, blogs, politiek en de smerige zaakjes die allen bezig houden.

Het thema van het defensie contract kwam niet helemaal goed uit de verf en allicht zit er een twist te veel aan het eind, maar ik heb me toch prima vermaakt.

3*.

Mooi, klein filmpje met een paar fijne karakters. Ontroert en amuseert zonder overigens *echt* te beklijven. Een lekker tussendoortje derhalve.

3,5*.

'War is not a videogame' aldus de stoer kijkende Lucas in het begin van de film. Jammer dat de rest van de film er bijna alles aan doet om die uitspraak te ondermijnen.

Want Stealth gaat voor spektakel; dat daar wat Russen, Koreanen, Arabieren, Amerikanen en ook zijn vriend Foxx bij omkomen, is vervelend, maar de ontploffingen maken het meer dan waard, zullen we maar zeggen. Zolang hij aan het eind van de film z'n meissie Biel vast kan houden is alles gepermiteerd, zo blijkt.

Voor een film die iets wil zeggen over ethiek en moraal van het oorlog voeren, zegt de film heel, heel erg weinig.

1,5*.

Weinig aan de hand tienerfilm over opgroeien, rebellie en de turnwereld. Peregrym heeft genoeg presence om de film te dragen en een aantal turnscenes zien er door cameravoering en editing prachtig uit. Als ook de muziek van Mike Simpson zijn werk doet zoals in deze prachtige scene is Stick It het aangluren meer dan waard.

Helaas heeft de film ook een aantal vervelende zijpaden die betreden worden, zoals het uitspelen van de skaterboys (zwakke karakters/dialogen) en het standaard bitch-karakter dat in de turnschool rondloopt. Maar het wordt pas echt erg bij het werkelijk onzalige slot; de laatste 20 minuten zijn zo schaamteloos slecht dat het de turnsport en deze film feitelijk compleet belachelijk maakt.

2,5*.

Beetje dubbel gevoel; het zeer ernstige gegeven van de serieverkrachter (die dan ook nog eens echt bestaat) verzandde soms in wat 'mutserige who-dunnit scenes', terwijl op andere momenten de film weer erg rauw werd.

Verder zeer redelijk gemaakt en geacteerd voor een TV film, en de raamvertelling is aardig gevonden. 2,5*.

Ik zeg het eigenlijk nooit, maar wat een schokkend laag gemiddelde voor dit pareltje van Park dat vanaf seconde 1 de kijker succesvol in de bizarre driehoeksverhouding van de familie Stoker weet te trekken. Audiovisueel is het heel mooi wat we te zien krijgen, maar ook de cast weet van wanten met vooral een uitblinkende Matthew Goode als oom Charlie die op even charmante als creepy manier het leven van beide vrouwen weet binnen te dringen. Met name zijn samenspel met Wasikowska is erg goed, de pianoscene is daarbij werkelijk om door een ringetje te halen, ik zat op het puntje van m'n stoel, fenomenaal. Het laatste half uur is misschien net iets te conventioneel eindjes knopen, maar het eindresultaat mag er meer dan zijn.

4*!

Simon West, ik zal altijd een beetje van hem houden omwille van Con Air maar wat een troep kan die man toch maken. Deze Stolen is zo beroerd dat je het moet zien om te geloven.

Bankrover Cage wordt na een bust voor een jaar of 8 weggestopt maar moet hierna meteen weer zijn oude leventje oppakken omdat zijn (bijzonder vervelende) dochtertje is gekidnapt door zijn voormalige partner in crime, Vincent (Josh Lucas). De volop schmierende Lucas, in nog de meest amusante rol, wil namelijk nog veel geld zien van Cage. Waarom Vincent het meisje niet gewoon ergens wegstopt maar ermee rond gaat rijden in zijn taxi in het drukke stad New Orleans is één van de meest opmerkelijke van de vele domme verrassingen die het verhaal in petto heeft.

Nog idioter echter zijn de Inspector Clouseau-achtige agenten die even dom als ongeloofwaardig zijn. Om niet geheel duidelijke redenen hebben ze een grote sympathie voor bankrover Cage die er in het begin van de film toch niet voor terugdeinsde het politievolk wat rake meppen te verkopen en van de weg te rijden. Het absolute dieptepunt hierin is overigens nog wel de slotscene die volgt na 90 tergende minuten, gaat dat zien gaat dat zien want dommer dan dat wordt het gewoonweg niet.

1* voor Lefleur.

Saaie dialogen tussen ongeloofwaardige personages, geen lichte kost. Psychologisch drama dat als een soort thriller in de markt is gezet, maar nooit indruk weet te maken en zelden boeit. De Niro kan dit rolletje wel aan maar Norton is compleet uit z'n element, pijnlijk haast. Jovovich heeft nog de leukste rol maar valt vooral op in een opmerkelijke tepelscene.

Meest positief aan deze film is nog de moody soundtrack, voor de rest komt deze film niet langs de reclassering en mag nog wel een paar jaartjes achter slot en grendel. 1,5*.

Niet te harden, deze Lynch. Cheasy tot en met (stokjes bij mekaar binden, het is me wat) en vreselijk traag. Ik lust normaliter wel een slice van americana maar dit trok ik echt niet. Verreweg de minste film uit de top 250 imo.

0,5*.

Curieus mysterieverhaaltje vol koddige momenten, tongue in cheek humor (niet altijd even geslaagd) en bizarre wendingen. De lichtelijk onsamenhangende samenvatting op deze pagina doet de film wel recht: een mix van genres en zonderlinge situaties, dan weer afgewisseld met standaard plotelementen om het verhaal verder te brengen.

Drie hoogtepunten dan. Ten eerste de, tegenwoordig ongetwijfeld politiek incorrecte, een-tweetjes tussen de drankbeluste detective Howard en de gekleurde voetveeg Moreland. Ten tweede de scene met de aap (gaat dat zien, gaat dat zien, pure horror) én last but not least elke scene met de bevallige en vlotgebekte Kit (een niets minder dan ravissante Anne Gwynne).

Voor het overige een hoop mislukte ingevingen, maar wel een curiositeit om te zien.

Eens. Het uitgangspunt van Stranger than Fiction is helaas leuker en interessanter dan de uitwerking. Deze Adaptation light loopt niet erg lekker, kent teveel opstoppingen en een teleurstellend einde. Jammer.

2,5*.

Hmm, qua spanning viel hier wel meer uit te halen. Dat de kijker, en eigenlijk ook Robinson, van meet af aan weet dat het om Welles te doen is is nog tot daar aan toe, maar een aantal in potentie nagelbijtende scenes (de paper-trail, de koffer) doen wat afgeraffeld aan.

Wel mooie shots vol schaduwen (zoals in de gymzaal) en Robinson is zeker op zijn plaats als scherpe detective (de scenes bij de kruidenier/restauranthouder zijn priceless), maar er zat allicht meer in.

3*.

Sterker nog, ik vond het een bijzonder boeiende film! Het uitgangspunt is aardig en het sfeertje lekker intens. Ook wordt er nu eens niet dramatisch geacteerd. Eigenlijk verdient de film haar MST3K status dan ook niet (al had ik hem anders nooit van z'n leven gezien, dat dan weer wel).

3,5*.

Ietwat spoilerige plotbeschrijving alhier, maar vooruit.

Mooie tour-de-force van Helene Thimig die al hinkelend en schmierend de gedachte aan haar nimmer geboren dochter levend probeert te houden, en zo in haar eigen leugen is gaan geloven dat ze onder haar dochters naam een penvriendschap start met de goedaardige sul Johnny, die ze zelfs bij hen thuis uitnodigt. Hoe de oude kenau zich hier uit had willen kletsen wordt niet helemaal duidelijk, want voordat ze een poging kan doen heeft de kittige dokter Leslie onze marinier al om haar lieflijke vingertjes gewonden, tot grote ontsteltenis van de vrouw des huizes!

Tristesse en romantiek wisselen elkaar in rap tempo af, er wordt zelfs nog wat in gemoord en gelachen en het grote geheim is binnen 10 minuten uit de doeken gedaan: merkwaardige film dus en met een speelduur van slechts 55 minuten weet je dat je je in ieder geval niet gaat vervelen.

Bij vlagen een verbijsterende docu. Hoe intimidatie en volksmennerij de strijd won van intelligentie en hoop. Je zou toch meteen de democratie op de schop willen nemen...

Minpuntje is wel dat de documentaire zich (gedwongen) slechts in 1 kamp afspeelt, waardoor het geheel soms de balans wat mist en zeer éénzijdig is. Maar fascinerend blijft het (hoewel de Oscar nominatie wellicht wat overdone is).

Booker won overigens de verkiezing dit jaar en is dus de huidige burgemeester van Newark.

3*.

Vreselijk onleuke comedy zonder vaart en alleen met grappen die je van een paar mijl al aan ziet komen. Kinnear en met name Damon lijken zelf ook geen plezier aan deze ongein te hebben. En hoe is het toch mogelijk dat deze troep tot liefst 2 uur wordt gerekt?

1*.

Jaja, met de regisseur van In The Bedroom en Little Children! Verder spelen ook Heather Graham en Maura Tierney rolletjes in deze TV film die ik ooit lang geleden eens zag. Ik kan me nog wel herinneren dat de nerderige Carole als een Frans meisje iedereen aan haar voeten kreeg met een simpel 'bonjour'. Lijkt me heerlijk deze film nog eens te zien, dus kom op Veronica/SBS/RTL!

3,5* dan maar.

Williams is prima in dit vermakelijke vervolg op de film met Berenger. De film moet het duidelijk niet van z'n nuance hebben maar zorgt toch wel voor anderhalf uur wegkijkplezier, al is de film niet te betrappen op al teveel niveau.

2,5*.

Sprak ik bij het alleszins redelijke Watchmen nog mijn hoop uit dat Snyder ooit nog wel eens met iets echt bijzonders ging komen, die illusie mag voorlopig weer bij het grof vuil na het bekijken van Sucker Punch (iets waar ik overigens al voor vreesde na het zien van die hopeloze trailer). Ik ben er nog niet uit of Snyder eens moet gaan samenwerken met iemand die hem serieus tegengas biedt, of dat de beste man simpelweg compleet talentloos is.

Laagwaardige, vreugdeloze pulp waarin het onzinverhaaltje een kapstok is voor computereffectjes die slechts 3 voorwaarden hebben; luid, kleurloos en zeldzaam wanstaltig. In een enkele scene werkt dat nog wel, zoals in de trenches, maar om nou bijna 2 uur naar pure lelijkheid te kijken is weer wat te veel van het goede. Commander Keen zag er nog beter uit. De ontbrekende spanningsboog en bijzonder matige cast (buiten Browning) helpen deze stinker ook al niet. Ergste is overigens nog wel de muziekkeuze, tjongejonge wat een wansmaak. De pathetische eindmonoloog doet vermoeden dat Snyder dacht met iets groots en grensverleggend bezig te zijn; he is much mistaken.

1,5*.

Wellicht de slechtste film ooit gemaakt. De film was nog vervelender dan alle slechte karaktereigenschappen van de karakters opgeteld. Kamerling zet zijn slechtste rol tot dit moment neer (en oh mensen, dat wil wat zeggen) en Postlethwaite... tja... wat *doet* die man in vredesnaam in deze film?

0,5*.

Bijzonder rommelige film die van hot naar her vliegt en nooit eens rust en overzicht biedt. Veel halve lijntjes (de romance, de rol van Schreiber), de film wil feitelijk *te veel* vertellen. Het leek verdorie wel een compleet seizoen '24'.

2*.

Een lijst met wat er fout gaat in Summer Catch:

* De Romance. Prinze en Biel hebben geen enkele, maar dan ook echt geen enkele band met elkaar. Er is geen moment in de film waarin we zien waarom de twee juist op elkaar vallen. Ze komen elkaar gewoon tegen en hups; verliefd!

* De Oude Vrienden. Ze moeten voor de lach zorgen door een beetje suf bier te drinken. Prima. Maar dan; waarom moet het aan het eind toch weer uitdraaien op 'emotionele' scenes? Tenenkrommend.

* De Nieuwe Vrienden. Vertellen alleen maar smerige verhalen. Laat ze dat toch voor zich houden, het heeft met het verhaal niks van doen.

* De Broer. 'Doe het, jongen, maak er wat van. Zorg dat je het niet verpest zoals ik'. Yuck.

* De Vader. Heel de film vervelend doen en aan het eind toch oh zo trots op zijn zoontje. Yuck 2.

* Biel's Ouders. Willen dat hun dochter werkt waar ze niet wil. Willen dat hun dochter trouwt met wie ze niet wil. Oftewel; komen rechtstreeks uit 100 vergelijkbare films gelopen.

* De Rivaal. Is natuurlijk arrogant, irritant en achterbaks. Komt rechtstreeks uit 100 vergelijkbare films gelopen.

* De finale. Alles komt natuurlijk goed en ze leven nog lang, rijk en gelukkig.

Een lijst met wat er goed gaat in Summer Catch:

* Na heel lang wachten is daar dan toch de aftiteling.

Afschuwelijk gedrocht.

0,5*.

Jaren '80 klassiekertje met een zonnig sfeertje, de aimabele Harmon en een bijzonder lieflijke Courtney Thorne-Smith. Grijsgedraaid op de commerciëlen en met recht; een vrolijk tussendoortje met als hoogtepunt de Texas Chainsaw Massacre scenes.

3*.

Mijn 2e Murnau krijgt wederom 3*. De film begint uitstekend; grauw en spannend en na de inkeer bij de man zelfs aandoenlijk. Halverwege de film wordt het minder; de vrouw vergeeft en vergeet erg snel en wat volgt is een vrij nutteloos half uur aan al dan niet romantische en grappige scenes. Het sterke slotkwartier maakt wel iets goed maar Sunrise viel over het algemeen toch een tikkeltje tegen.

Wel een paar mooie scenes; de hond, de droom en de storm.

Viel me na alle loftuigingen toch een beetje tegen. Het verhaal is wel sterk en Swanson is geweldig, maar de film is toch ietwat te langdradig. Wel goed, maar niet geweldig bijzonder.

3,5*.

Dubbele gevoelens bij deze film. De sfeer is goed neergezet (sterke cast, prachtige muziek, mooie plaatjes), maar het verhaal liep niet echt en ontspoort zelfs volledig in het laatste half uur; wat mij dan opvalt is dat de boordcomputer wel constant ongevraagd feitjes loopt te verkondigen van oxygen-level dit en sun-screen dat, maar het niet nodig vind te vermelden dat midden in space er een onbekend levend wezen aan boord komt...

Wat moeten we verder van deze Pinbacker vinden? Is het een verbrande mens of toch een soort Godheid... open interpretatie OK, maar het figuur komt feitelijk uit het niets en doet, zoals iemand hier al schreef, een beetje B-horror achtig aan.

Het is jammer van dat laatste half uur (wat je toch het meeste bij blijft), want tot die tijd is Sunshine wel degelijk een spannende en intense film. De scene waarin kapitein Kaneda sterft is met de prachtige score zelfs van ongekende schoonheid; What Do You See!? Even slikken wel...

Eindoordeel is 3 sterretjes, misschien wat streng maar dat reflecteerd toch een beetje de teleurstelling van de slotakte.

Een heus meesterwerkje van Abrams, deze mix van ET, The Goonies en Cloverfield. Ik kijk zelden of nooit een film twee keer niet al te ver achter elkaar, maar voor dit prachtige stukje familie-entertainment heb ik in deze donkere dagen tussen kerst en oud & nieuw een uitzondering gemaakt. Was de film echt zo goed als in mijn herinnering? Ja dus.

De openingsscene is een plaatje an sich; op serene wijze en met de prachtige score als achtergrond wordt duidelijk dat zich een tragedie heeft voorgedaan in het leven van het gezin van de tiener Joe, waarna nog op de begrafenis van zijn moeder ook de andere relevante karakters (de local drunk, de vrienden) worden geïntroduceerd; de kijker zit er meteen middenin.

Als de tijd verstrijkt en we in het echte plot terecht komen blijkt Abrams dan ook nog eens een troef in handen te hebben met Elle 'zusje van' Fanning, die als pas 12-jarige een fantastische rol aflevert als Alice, de love-interest (als je dat zo mag noemen) van Joe, en daarnaast dochter van de local drunk en een van de hoofdrolspelers in het filmpje die de vriendengroep van Joe wil maken rond zombies.

Bij het filmen van een scene voor dit projectje komt de groep terecht in een enorme, voor de film bijna te grootse treinontsporing waar omheen de nodige mysterie hangt. In no time zit het leger er bovenop en stijgt het vermoeden dat er iets bijzonders in de trein zat, zeker als er allerlei onverklaarbare dingen in het verder slaperige stadje gebeuren. Steeds duidelijker wordt dat er iets buitenaards on the loose is...

Abrams mixt in de rest van de film dit spannende gegeven met coming of age, ontluikende verliefdheid, vriendschap, familie-banden en een hoop comic relief, waardoor Super 8 een waar feestje wordt om te kijken. Alles is tot in de puntjes verzorgd en als na anderhalf uur de emotionele conclusie komt ben ik definitief om; dit is de beste film van 2011.

4 dikke sterren.

Soms struikelt Spurlock over interessante feitjes (rond reclame campagnes, het vet in de salades) maar hij concentreert zich eigenlijk teveel op zijn persoonlijke queeste, terwijl iedereen natuurlijk wel weet dat teveel fastfood niet goed voor je is. Wel coole animaties...

3*.

Je zou het een tikkeltje gemakzuchtig kunnen noemen dat Spurlock, die ik toch altijd wel graag mag zien, teruggrijpt op zijn grootste succes; Super Size Me. Hij concludeert dat de wereld van de fast food na een decennium niet echt gezonder is geworden, en ik kan alvast verklappen: dat gaat het de komende 10 jaar ook niet doen, dus als Spurlock tegen die tijd nog eens zin en tijd heeft is het wachten op ronde 3 van zijn queeste.

In dit deel richt hij zijn eigen kippen-snackbar op, om het onwetende publiek voor te lichten over de manier waarop deze sympathieke en overheerlijke beestjes worden vetgemest. Dat woorden als free-range en antibiotica-vrij helemaal niks zeggen, was toch wel een kleine eye-opener (al had ik er ook weer niet een al te glorieus beeld bij). Een groot deel van de film gaat over de strijd van kleine boeren tegen Big Chicken, wat dan weer minder boeiend was. Ben toch altijd wel meer van de vrolijke Spurlock, als het huil-of-ik-schiet wordt haak ik af.

Een werkelijk hi-la-risch eerste half uur en een aandoenlijk en leuk laatste kwartier, helaas is het tussenliggende gedeelte niet van dat niveau (ik vond de agenten maar vervelend). Hill en met name Cera zijn geweldig op dreef in deze fijne komedie, ik heb me al met al prima vermaakt.

'If you scratch our backs, we'll scratch yours...'

'Well, the funny thing is, Jules, my back is located on my cock.'

Haha, 3,5*.