Super Size Me 2: Holy Chicken! (2017)

Net iets conventioneler dan het eerste deel, maar Spurlock houdt er nog steeds een vermakelijke vaart in. Hij brengt vrij overtuigend hoe marketing een zogenaamd health hola-effect in fastfoodketens nastreeft, maar vergeet zijn stelling dat fastfood dertien jaar later nog steeds even ongezond is ook te documenteren.

Met zijn voor een Oscar-genomineerde documentaire Super Size Me bracht Spurlock McDonald’s een flinke deuk toe. Voor die film gebruikte hij zichzelf als proefpersoon om te ontdekken wat de lichamelijke en geestelijke gevolgen zijn van een eetpatroon dat uitsluitend bestaan uit een McDonald’s-Menu. Twaalf jaar later lijkt de fastfoodindustrie een ommekeer te hebben gemaakt en is hun eten in de ogen van het publiek in ieder geval een stuk gezonder/minder ongezond te worden. In deze sequel onderzoekt Spurlock wat de waarde is van termen als ‘zelfgemaakt’, ‘lokaal geproduceerd’ en ‘vrije uitloop’ door zijn eigen fastfood-restaurant te beginnen. Met de hulp van voedselspecialisten, marketingbureaus en ervaren kippenboeren probeert hij het volledige productieproces in eigen hand te houden zodat hij zijn eigen kippenvlees uiteindelijk kan aanbieden in zijn restaurant “Holy Chicken”, waar hij volledige transparantie belooft te geven over hoe het eten tot stand is gekomen. Een uitstekende sequel waarin Spurlocks charisma en bevrijdende gevoel voor humor een goede tegenbalans vormt voor de tragische verhalen van uitgebuite kippenboeren en de op zijn zachtst gezegd twijfelachtige praktijken waarmee kuikentjes in korte tijd worden klaargemaakt voor menselijke consumptie.

Je zou het een tikkeltje gemakzuchtig kunnen noemen dat Spurlock, die ik toch altijd wel graag mag zien, teruggrijpt op zijn grootste succes; Super Size Me. Hij concludeert dat de wereld van de fast food na een decennium niet echt gezonder is geworden, en ik kan alvast verklappen: dat gaat het de komende 10 jaar ook niet doen, dus als Spurlock tegen die tijd nog eens zin en tijd heeft is het wachten op ronde 3 van zijn queeste. In dit deel richt hij zijn eigen kippen-snackbar op, om het onwetende publiek voor te lichten over de manier waarop deze sympathieke en overheerlijke beestjes worden vetgemest. Dat woorden als free-range en antibiotica-vrij helemaal niks zeggen, was toch wel een kleine eye-opener (al had ik er ook weer niet een al te glorieus beeld bij). Een groot deel van de film gaat over de strijd van kleine boeren tegen Big Chicken, wat dan weer minder boeiend was. Ben toch altijd wel meer van de vrolijke Spurlock, als het huil-of-ik-schiet wordt haak ik af.