Opinions

RIP Bobby Fischer. Altijd op het randje van geniaal en gek, en soms er overheen...

Deze film jaaaaren geleden eens gezien, was in mijn herinnering toch wel aardig. Eén scene staat me nog erg bij, als de stukken worden weggevaagd en het jongetje (ik wist niet eens dat het op een echt persoon was gebaseerd) op een leeg bord moet spelen. Welke omroep herhaalt dit werkje eens?

Op IMDB staat al jaren een waardering van 6/10, dus hier 3*.

Geen filmjaar is compleet zonder complete bomb met Nicolas Cage; tussen de (steeds schaarser wordende) toppers door heeft de man altijd wel de energie om in één of andere rare onzinfilm op te duiken. En ziedaar: Season of the Witch werd geboren, met vermoeiend middeleeuws geblaat, inclusief de verplichte ingrediënten Pest, Heksen en Kruistochten.

Cage en Perlman zijn de minst overtuigende Kruisvaarders aller tijden (zelfs de kapsels zijn anachronistisch) die op speciaal verzoek een heks moeten vervoeren, met alle spanning en sensatie van dien. Uiteindelijk gaat het allemaal om demonen (en waar ik demonen zei bedoelde ik natuurlijk goedkope CGI) die in toom moeten worden gehouden, dit laatste half uur toont echter vooral aan dat extreem luid gegil toch slaapverwekkend kan zijn.

1*.

Klein filmpje met de altijd fijne Hurt. Verder goed in zijn bedoelingen, maar niet echt een film die je bij blijft.

2,5*.

Deze vroege Hitch heeft eventjes nodig om op stoom te raken maar het hart van de film, en met name scenes rond een executie op een berg, zijn oa door de sterke montage spannend en indrukwekkend. De finale in een trein steekt daar dan ietwat schril bij af. Film wordt verder niet geholpen door een karikaturale rol van Lorre die nogal misplaatst en onnodig is.

3 kleine sterretjes.

Jammer dat de kids zo vreselijk acteren want er zitten toch wel aardige kanten aan dit verhaal, de scene waarin Lynch (die *wel* sterk speelt) erachter komt dat zijn zoon kan lopen is bijvoorbeeld van ongekende schoonheid.

2,5*.

Het verhaal klinkt leuker dan de film uiteindelijk is. De dromen zijn wel aardig maar de film duurt werkelijk veel te lang. Kan uiteindelijk maar matig boeien.

2,5*.

Niet direct een grote verbetering in vergelijking met de versie uit de jaren '50 (die ik niet zo geweldig vond), maar zonder meer een zeer sympathiek filmpje. Thoreau zei al: “Most men lead lives of quiet desperation and go to the grave with the song still in them” en een ingetogen Stiller probeert dat voor te zijn door uit zijn comfort zone te raken door de gekste avonturen aan te gaan (allicht iets té gek). Mooie muziek, een paar prima effecten en een leuke rol verder voor Adam Scott als opperjerk.

Gemiste kans trouwens om Dirty Paws en niet Yellow Light te gebruiken van Of Monsters and Men, zou perfect in de thematiek van de film passen.

Film balanceert het verhaal van een gruwelijke moord en het onrecht dat daarop volgt op vrij meesterlijke wijze met de onuitgesproken liefde tussen Benja en zijn baas Irene. Met op de achtergrond de politieke verwikkelingen rond Peron en Videla volgen we een onderzoek naar de ware toedracht en achtergrond van dit alles.

Mooie scenes te over, die in het voetbalstadion is al vaak genoemd maar ik wil ook even de aandacht vragen voor de scene waarin Benja voor het eerst het lijk van Liliana ziet; de adem wordt hem en de kijker letterlijk afgesneden bij het aanschouwen van zoveel ellende.

De uiteindelijke finale zag ik aankomen omdat het me heel erg deed denken aan dat van Ring of Scorpio, al die korte flashbacks waren dan ook wat onnodig. Maar sterk was het wel. Goede rol ten slotte van Sandoval, die ook nog wat comic relief bracht.

Een prima film. 3,5*.

Nee, Seed of Chucky kon m'n verwachtingen bepaald niet waarmaken. Meer komedie/parodie dan de andere delen, maar dat gaat na verloop van tijd ook vervelen.

1,5*.

Wederom een domper, deze Miyazaki. Als ik het plot hier lees denk ik: mwah, best wel interessant. Maar dan is die animatie weer zooo lelijk, daar kan ik me echt niet overheen zetten.

2*.

Politieke thrillers zijn normaal wel mijn ding, en met Sutherland en Douglas verwachtte ik dan ook vuurwerk, maar The Sentinel valt, met name in de tweede helft, toch wel heel erg tegen.

Met name de werkwijze en de motieven van de mol en zijn opdrachtgevers worden totaal niet duidelijk (om nog maar te zwijgen van de 'snitch', aan welke kant stond die nu helemaal?).

Verder heeft Longoria niks te doen behalve mooi te zijn (in die opzet slaagt ze overigens redelijk) en is de ontknoping nu niet echt spectaculair of verrassend te noemen. Jammer.

2*.

Het onnozele mode-wereldje kan me gestolen worden en na het kijken van September Issue weet ik weer waarom; wat een vervelende leeghoofdigheid bij elkaar. Gelukkig heeft de dochter van de blonde mevrouw het beter bekeken; die weet de zin en vooral onzin van Vogue en al die andere blaadjes tenminste op waarde te schatten. Op de redactie is de ietwat enge roodharige mevrouw degene die inhoudelijk nog iets te melden heeft, de blonde mevrouw zei alleen maar op zo bitcherig mogelijke toon 'meer bont' of 'minder tanden' en dat was het dan wel weer. Als inkijkje allicht wel redelijk (al had het gezien het onderwerp visueel wel wat aardiger gekund), maar het blijft een wereld waar ik me 0,0 voor interesseer.

2*.

Stevige actiefilm met een uitstekend openingshalfuur vol spanning en (schiet)geweld. Hierna boet de film wat aan kracht in door wel erg veel herhaling van zetten: het geknok gaat en gaat maar door, inclusief hiiiiyaaaaageluidjes die daar dan bij horen. Zal deel 2 ooit nog wel eens opsnorren, maar kan het geen prioriteit noemen.

Aardige scifi met behoorlijke actie en effecten en een paar leuke dialogen. Een hippe uitvoering van StarTrek waarbij het verhaal door het niet kennen van de serie mij nooit helemaal greep.

3*.

Heerlijke film met een uitstekende Carrey (zoals je mocht verwachten) en een uitzonderlijk goed spelende jonge cast. Spannend, soms zelfs intens, maar ook ontroerend en grappig. Een uitzonderlijke mix, maar goed neergezet. Mooie effecten en een geweldige intro van Law. Harry Potter eat yer heart out!

Minpuntje was de 'pratende baby', hoewel de rest van de zaal dat het leukste vond...

3,5*.

Jongens toch, wat een f-e-e-s-t is deze nieuwe Coen productie wederom. Michael Stuhlbarg is fantastisch als de wannabee Serious Man die werkelijk op alle mogelijke manieren tegengewerkt wordt. Familie, collega's, buren; ze hebben het allemaal op Larry Gopnik voorzien en potentiële steunpunten als advocaten en rabbijnen zijn zo mogelijk nog gestoorder.

A Serious Man kent zeker 10 personages waar ik zo een hele film van zou willen zien, je moet ze maar kunnen bedenken en opschrijven. Verder werkelijk hilarische dialogen te over, met name tussen Larry en de Koreaanse student (Hush Hush!). Het einde is me dan toch wat te plots, ik wilde nog wel een uurtje deze compleet gestoorde bende aan het werk zien. Beste Coen na Hudsucker Proxy imo.

4 dikke sterren.

Typisch jaren '70 vehicel met foute cops, een troosteloze stad en dubieuze kapsels. Serpico's strijd tegen de corruptie is helaas niet altijd even interessant, al is het an sich wel een sterk en boeiend personage. Helaas verder geen dingen gezien die me echt lang bij zullen blijven (buiten Pacino's baard).

3*.

In eerste instantie doet deze vroege film van Brad 'Machinist' Anderson inderdaad wat goedkoop aan maar door de geschikte locatie en goede cast kruipt de subtiel opgebouwde spanning de kijker langzaam onder de huid. Helaas komt ook het bekende euvel van Anderson, de mislukte slotfase, ook hier weer om de hoek kijken: niet spannend, niet verrassend en feitelijk een anti-climax.

Ik houd het dan ook maar op 2,5*.

Hopeloze Hollywood tranentrekkerij... but I liked it.

Natuurlijk heeft mijn bovenbuurman eigenlijk helemaal gelijk, maar het mysterieuze eerste half uur en een prima pay-off weten al die bedenkingen van tafel te vegen, ik ging mee in de idioterie van Seven Pounds; Mission Accomplished wat dat betreft.

Alleen jammer dat de film in het midden wel heel erg de vaart eruit haalt... Toch 3,5*, op gevoel gegeven, maar soms is dat wel effe lekker.

Toch maar een kans gegeven, al vond ik de serie vreselijk. Misschien dat er nog wel een frisse film van te maken valt, maar...

...bleeh, wat een suffe troela's! Zelfzuchtig en leeghoofdig gezeur, gegil om niks, soapachtige verwikkelingen en dat dan 2 en een half uur lang! Die vreselijke oppervlakkigheid is voor de modeliefhebbers misschien nog wel te verhapsnappen maar daar val ik dus totaal niet onder. Het zelfbeklag gaat feitelijk al na een minuut irriteren en dan moet je nog 2 en een half uur!

Waar zijn de grappen, waar is de pit, de romantiek, de spunk? Nee, dit is vlak, saai, lang (2 en een half uur!), dom, vol nietszeggende karakters, vervelende muziek, een waardeloze Hudson, neppe emoties, the lots. En hij duurt 2 en een half uur! De enige die me nog een beetje kan bekoren is die donkerharige, de rest is zoooo eng...

Dit is geen romantische film. Dit is een film over schoenen van 525 dollar en kussens van 300 dollar. Een film over leeg materialisme dat als levensdoel wordt verheven, en daar dan 2 en een half uur over doet.

Haha, een scheetgrap, 2 en een half uur, hihi een man met roze hakken, 2 en een half uur, die oervervelende voice over, 2 en een half uur, 2 en een half uur, 2 en een half uur...

Ik *haat* deze personages. 0,5*.

Genoeg grappen en typetjes om de tijd mee door te komen, al is de film ietwat aan de lange kant en is de romantische rompslomp natuurlijk te braaf voor woorden. Bedient de liefhebbers van Road Trip op haar wenken.

2,5*.

Minder hilarisch dan Reefer Madness (gezien ook het onderwerp), maar door de beperkte duur nog prima te pruimen. Lachwekkend acteerwerk en heerlijke oubolligheid, maar de film maakt valide punten (openheid over deze issues, niet bang zijn voor reactie van ouders, vrienden of dokters) die zo in deze tijd zouden passen.

2 sterretjes.

Misbaksel waarin de scene met de helicoptertjes de geschiedenis ingaat als 1 van de sufste scenes aller tijden. Wat doet de A-cast in hemelsnaam in deze C-film?

0,5*.

Misschien wel de minste Hitchcock in mijn ogen. De spanning bouwt langzaam op maar het geheel wordt nogal rommelig uitgewerkt in het laatste half uur. De eindscene in de trein is gewoon lomp en totaal niet spannend, de romance er met de haren bijgetrokken en qua acteerwerk overtuigt alleen Cotton.

Overigens vind ik de beschrijving hier toch wel wat spoilerig...

2*.

Belegen romantisch filmpje met een grote mate van gemakzuchtigheid gemaakt, al blijven Gere en Lopez charmant als immer. Alleen voor fans van zoetsappigheid.

2*.

Kil als Brandon's appartement en afstandelijk als zijn seksuele verhoudingen neemt McQueen, wiens Hunger ik nog niet zag, ons mee in het leven van zijn getormenteerde protagonist. Wat opvalt zijn de langgerekte scenes, soms erover (New York New York), soms fraai (het joggen) en soms simpelweg hemeltergend goed (de discussie tussen broer en zus op de bank).

Interessant thema wel, al blijft het lastig de effecten van zo'n 'verborgen' verslaving adequaat in beeld te brengen. McQueen kiest een behoorlijk geslaagde verstilde methode maar snijdt zich wmb dan toch in de vingers door Sissy op een gegeven moment op te voeren; haar zelfmoordpoging tijdens Brandon's avondje vol uitspattingen is dan ook een wel erg gezochte climax die de plank behoorlijk mis slaat.

3*.

Leuke actiekomedie waarvan ik het origineel nog niet heb gezien, maar da's niet erg bij deze opvolger. Chan is onweerstaanbaar als altijd, maar Wilson is wat irritant en Fisher zet een waardeloze rol neer als 'Artie' Doyle. De factual errors (zoals oa het opvoeren van de in die tijd nog niet geboren Chaplin) maken niets uit, de te lange speelduur wél.

3*.

Vooral een erg brave familiefilm, wat de leuke grappen en typetjes (die er echt wel waren) een beetje teniet doet. De niet te harden moraal aan het einde en de irritante soundtrack maar snel vergeten, de rest was wel redelijk amusant. De show wordt overigens gestolen door Mr. Crabs!

2,5*.

Half inktvis, half haai, half dolfijn...

Of zoiets. Het monster zelf is ergens ver weg nog wel cool, maar die treurige jaren '80 mensen en hun besognes spraken niet erg tot de verbeelding. Slappe romantiek doet menigmaal de ogen rollen in dit verre van verheffende werkje.

1,5*.

It must be that time of the month again

Haaien-mashups, altijd leuk voor bedrijfjes als Asylum. Ditmaal komen ze uit de lucht vallen tijdens een tornado die heel LA overspoeld. Tenminste, zoveel wordt enkele malen gesuggereerd, terwijl op andere momenten het zonnetje rustig schijnt, er geen spatje in de straten valt te zien en het verkeer rustig voortkabbelt. Helemaal bont maakt Ferrante het in het beginkwartier als het weer per shot (een keer of 20 per minuut) omslaat, van stralende zon tot zware bewolking en van een gladde zee tot metershoge golven.

Mede daardoor veel ergernissen. Het verhaaltje loopt daarbij niet lekker en er zitten toch wel wat saaie stukken in. Heel soms valt er gelukkig nog wel wat te lachen, zeker als de haaien soms en masse neerstorten (dat ziet er ook nog wel redelijk uit) en er zit 1 geweldige scene in met een kettingzaag. Uiteindelijk voelt deze Sharknado echter aan als gemiste kans, het leuke pulpgegeven wordt echt te veel verpest door slechte editing en (vooral) waardeloze regie. Oh en de fans van het oude uur moet ik teleurstellen: Tara Reid is tegenwoordig een pafferig saai moeke.

1*.