Opinions

Rudolph Valentino mag nog eens opdraven als ladies' man, dit keer in de rol van the black eagle, een soort rip-off van zorro. Het verhaaltje heeft voldoende vaart en volgt de geplogenheden van het licht avontuurlijke genre, waarbij het niet van die aard is dat het me lang zal bijblijven. Leukste scenes zijn degene met de beer in de wijnkelder. Verder viel dynamische camera bij de achtervolgingen te paard op, het schitterende tracking shot aan de feestdis van James A. Marcus, en de expressionistisch belichte inbraak van Valentino bij Marcus. Louise Dresser als de tsarin blijkt een harde tante - wat passend is bij haar positie - al kon men het bij United Artists niet laten om haar op het einde nog een stereotiepe vrouwelijke twist te laten maken.

Conclusie. Veel mis je niet wanneer je deze vogel laat vliegen.

Dit lijkt me toch één van de betere Crosby films uit de thirties. Is het toeval dat het nu net gaat om een productie waarbij Crosby door Paramount werd uitgeleend aan Universal? Het script is beter geschreven dan sommige andere voorgaande vehikels, en met leukere humor. Heb ze niet kunnen betrappen op flauwiteiten.

Bing acteert zoals alleen hij dat kan (speelt namelijk een variant van zichzelf) en vormt hier een leuk komisch duo met Mischa Auer. Ook met Joan Blondell speelt hij enkele spitse(screwball) dialogen uit.

Vooral ook is het genieten van het muzikale gedeelte waarbij de scenaristen hun best hebben gedaan om Crosby in originele posities te plaatsen (zingende taxichauffeur, zingende postbeambte).

Qua sfeer en input een leuke familiefilm die even zeer kijkwaardig kan zijn zonder het muzikale gedeelte.

Deze film staat garant voor bijna 2 uur vermaak als je houdt van leuke dansnummers en dito liedjes in revue stijl. Ik vond de film heel sterk beginnen met de opeenvolgende scenes van Fred Astaire in de hoedenwinkel en de speelgoedshop, toverde al meteen een grote smile op mijn gezicht. Ook wat daarna volgde, stelde me niet teleur.

De verhaallijn is, zoals wel meer het geval is bij musicals, vrij simpel, maar dat stoort niet omdat het showgedeelte op niveau is.

Valt te verkiezen boven een antidepressivum.

Deze 23e film van Elvis Presley vind ik erg vermakelijk. Het dateert uit 1966/67 en je voelt dat de sixties en de samenleving in een overgang zitten. Het script bevat regelmatig humor over de counterculture, beatniks, nieuwe conceptuele kunstvormen. De counterculture is op dat moment nog aan het broeien en zal vanaf 1967 nog uitmonden in de hippiebeweging en daaraan verbonden excessen. Toch hield Easy Come; Easy Go hier alvast de vinger aan de pols met enkele hilarische scenes. Het is natuurlijk ironisch dat Elvis Presley, de revolutionair van de jaren ‘50, in deze film uitkomt als een meer burgerlijk reactionair type. Al wordt dat op het eind ook weer ‘goedgemaakt’ wanneer hij besluit zijn deel van de winst aan te bieden aan Dodie Marshall en haar alternatieve vrienden. Zij is de tegenspeelster van El en brengt een frisse wind in de film. De film heeft een leuk scenario - het is en blijft een comedy - en het is genieten van de prachtige sixties stijl in kostuums en decors. Als tijdcapsule werkt dit ook weer prima.

De muziek is ook helemaal niet zo slecht als sommigen willen laten geloven. Het zijn allemaal poppy swingende nummers. De enige uitzondering is Yog is as Yoga does. Dat is echt een heel lomp nummer en moet toen ook al lomp geweest zijn. Ik vermoed dat dat een welbewuste keuze was om de toen nog nieuwerwetse yoga een beetje belachelijk te maken. Het is een grap, al is het niet zo’n geslaagde grap, en wel ten koste van wat je kan zien als goede smaak in muziek. En ook een grap die het oordeel over Elvis en zijn soundtracks begrijpelijkerwijs naar beneden haalt.

Het is ook pure camp hoe de muzikale nummers gebracht worden op een manier dat het duidelijk synch is. Elvis die gitaar speelt op een roeispaan … Elvis die paradeert met een niet aangesloten bas … Geen van de instrumenten lijkt aangesloten, nooit ergens een kabel te zien. Het is op dat vlak typisch fluffie en careless gedaan. Entertainment à la Easy come, Easy go. Je moet het als kijker dus met een stevige korrel zout nemen. En dan blijft er voor mij toch een zeer genietbare muzikale comedy.

Easy virtue is een uitdrukking uit vervlogen tijden waarmee gedoeld wordt op een persoon die gewillig het lichaam deelt met anderen. En als ik goed begrijp gaat het dan over vrouwen. Net zoals de uitdrukking dateert de hele film uit vervlogen tijden. Het heeft een soapachtig verhaal die een inkijk biedt in enkele zeden en gewoonten van de Britse klassenmaatschappij en wat daar komt bij kijken. Het heeft een hoog melodrama tabloidgehalte. Visueel heeft deze film voor mij minder te bieden dan andere vroege Hitchcock films (silents). Wel leuk gevonden zijn de shots van de pruik van de rechter, wat een bevreemdende blik oplevert. Verder toch een niemendalletje ook vergeleken met andere silents van toen. Omwille van het roddelgehalte toch nog vermakelijk.

hitchcock challenge # 16

Gebaseerd op het autobiografische verhaal van Elizabeth Gilbert voelt deze film aan als een anekdotische weergave van opéénvolgende gebeurtenissen zonder dat er sprake is van een werkelijke spanningsboog. Het kabbelt maar voort langsheen de plaatsen die globetrotter Julia Roberts (in de rol van Gilbert) bezoekt. De film lijkt wel een beetje op een copieus lifestyle magazine dat tot leven komt, met reportages over eten in Italië, het kleurrijke Bali, gesprekken over seks en relaties, en een stukje spiritualiteit. Tussendoor is er ook nog ruimte voor productplacement aangezien iedereen in de film zich bedient van een Sony laptop.
Ik heb moeite met dit soort Hollywood takes die authenticiteit betrachten maar het hoofd ter nauwer hoofd boven water kunnen houden, zelfs als nemen ze er 2 u 20 de tijd voor. Het voelt aan alsof de makers van de film geen echte connectie hadden met het onderwerp, zijnde een mens op zoek naar zichzelf. Het einde van de film is typisch Hollywoodiaanse feel good maar ondergraaft eigenlijk het hele opzet, wanneer blijkt hoeveel een guru in de pap te brokken heeft t.a.v. Julia Roberts die heel de film lang gevochten heeft voor autonomie.
Aan positieve zijde was het een heel ontspannende film voor het slapengaan. Maar dat is wat misschien wat weinig in de balans.

Geweldig dit. En niet eens om de redenen die ik had verwacht. Een western van veteraan Howard Hawks met iconen John Wayne en Robert Mitchum (en de jonge James Caan eraan toegevoegd). Muziek van Nelson Riddle, één van mijn favoriete componisten/arrangeurs. Alle ingrediënten lijken aanwezig voor een old school western. De eerste twintig minuten lijkt het daar ook heel hard op. Maar na de scene waarin James Caan een crimineel doodt met z’n mes, verandert de toon en begint het meer en meer te lijken op een komedie/parodie.
In vorige decennia kende elke western wel z’n komische sidekick maar in deze El Dorado lijken de good guys, inclusief de hoofdrollen, mekaars sidekick. In die mate dat ze een groter gevaar voor mekaar betekenen dan dat de bad guys erin slagen hen te bedreigen. John Wayne wordt 2 keer aangeschoten door mensen die aan zijn kant staan (1 keer door Michele Carey en 1 keer per ongeluk door James Caan), ook is hij nooit verlegen voor een komische oneliner. Robert Mitchum toont zich van zijn meest dronken kant, krijgt letterlijk op z’n kop van een koekenpan en overweegt een ticketverkoop terwijl hij in bad zit. James Caan is een mislukte poëet, is geen schutter, en loopt dan maar rond met een tweeloop die voorheen toebehoorde aan een blinde. En dan is er nog Arthur Lee Hunnicutt, deputy sheriff die zich bedient van bugel én pijl en boog (!).
Het einde is ook veelzeggend, wanneer John Wayne en Robert Mitchum halfkreupel en met kruk het beeld uitstappen. Niemand krijgt het meisje.

De muziek van Ella Fitzgerald kende ik maar oppervlakkig en wat is deze docu een ear opener. Ik had er geen idee van dat ze naast het interpreteren van The Great American Songbook zo fanatiek bezig geweest is met be bop, waarbij ze briljant vocaal soleert. Ja daar wil ik eens gaan voorzitten om het goed te beluisteren, na de briljante flarden die ik in deze docu gehoord heb.

De geschiedenis van Ella is natuurlijk ook de geschiedenis van een cultureel woelig tijdsgewricht in de USA. Ze werd groot in Harlem waar het bulkte van Afro-Amerikaans talent - the black renaissance - van waaruit ze nadien de wereld zou veroveren. Daarbij kreeg ze evenzeer af te rekenen met de discriminerende issues als een modale zwarte - genre dat ze wel kon optreden in een stad maar niet op restaurant gaan bijvoorbeeld.

Een natuurtalent was ze. En daar heeft haar onthutsend grimmige jeugd - de tijd die ze doorbracht in een opvangtehuis - gelukkig geen afbreuk aan gedaan, maar haar misschien wel het doorzettingsvermogen gegeven nodig om te slagen.

Verder is deze docu een who’s who van de jazzwereld waar het prettig is om alle groten te zien langskomen zoals Duke Ellington, Count Basie, Louis Armstrong, Frank Sinatra en zo voort. Had er geen idee van dat ze getrouwd geweest is met de ook al briljante bassist Ray Brown. Hun geadopteerde zoon Ray Brown Jr. komt eveneens uitgebreid aan bod in de interviewronde en levert een treffende bijdrage, net als de honderdjarige ex-danseres Norma Miller die getuige was van het debuut van Ella in Apollo Theatre begin jaren ‘30.

Aangezien mijn enthousiasme voor Ella Fitzgerald nu helemaal ontvlamd is, kan ik niet anders dan de volle score geven voor deze docu waarbij leven en werk (maar haar leven was toch vooral werk) evenwichtig aan bod komen.

Een film waar ik naar uitgekeken heb en die me niet teleurgesteld heeft. Niet alleen heb ik van elke minuut genoten, bij momenten heeft de film me goosebumps bezorgd. Zo straf vond ik de prestatie van Austin Butler die helemaal in de huid van Elvis kroop. Het levensverhaal van Elvis is mij welgekend dus het was een trip van herkenning maar toch heb ik er ook hier en daar wat van opgestoken.

In de carrière van Elvis zijn drie fases te onderscheiden. De eerste is meteen ook de belangrijkste: zijn bestorming van de Amerikaanse hitlijsten in de fifties, maar belangrijker nog dan dat is de manier waarop. Zijn seksualiserende performance als Elvis ‘The Pelvis’ slaat in als een bom in het conservatieve USA want dit was nog nooit gezien. De juiste man op de juiste plaats met de juiste moves. En natuurlijk die stem van hem. Dus het is terecht dat heel wat schermtijd wordt uitgetrokken voor deze periode van zijn leven. Na zijn terugkeer uit het leger begint dan fase 2 van zijn carrière: een schier eindeloze reeks pulpfilms in Hollywood. Dik betaald maar artistiek gezien een dieptepunt. Vandaag de dag werken vele van die films enkel nog als camp. Ook weer een te begrijpen beslissing van de makers om aan deze periode - die toch wel liefst 9 jaar van zijn leven in beslag neemt - niet al te veel aandacht te geven. Het wordt wel duidelijk gemaakt dat het voor Elvis noch persoonlijk noch artistiek als een hoogvlieger werd ervaren. En vervolgens is er de beroemde come-back special en de laatste fase van z’n carrière wanneer hij rondhuppelt in spacy jumpsuits. De Elvis die op den duur een karikatuur van zichzelf lijkt te worden. En meteen ook het tweede zwaartepunt van de film.

Fantastische performance van Austin Butler die zich alle moves eigen heeft gemaakt en erin slaagt om niet te vervallen in clichés. Hij maakt van Elvis een mens. Hoe sterk is dat.

Ik keek er eerlijk gezegd tegenop om Tom Hanks aan het werk te zien omdat ik om één of andere reden afgelopen jaren een afkeer van die man heb gekregen. Maar het moet gezegd. Voor mij doet hij het uitstekend in deze film. Misschien perfect om een zwendelaar als Colonel Parker te spelen. Hier op het forum lees ik dat sommigen hem karikaturaal vinden overkomen. Dat gevoel had ik alleszins niet. Wanneer je de echte Tom Parker alias Andreas Van Kuijk hoort spreken in filmpjes zie je ook maar een marchandeur die het heel ver geschopt heeft, mét cowboyhoed én accent.

Schitterend idee ook om de film op te bouwen vanuit het standpunt van Parker. Dat geeft de kijker de mogelijkheid om de carrière van Elvis in een bepaalde context te plaatsen, vanuit de commentaar die Parker tijdens de film levert. De nadruk ligt dan toch vooral op die carrière al komen ook de persoonlijke issues van Elvis langs. De familie van Elvis krijgt zeker wel aandacht. Zijn liefdesleven komt uiteraard ook aan bod maar toch eerder beperkt. Dat laatste lijkt me begrijpelijk omdat het hier gaat over een Amerikaans icoon wiens weduwe en nazaten meekijken. Waarschijnlijk vond men het niet kies om zijn reeks minnaressen in de verf te zetten, al wordt zijn promiscuïteit wel duidelijk aangegeven op bepaalde momenten. Eenzelfde insteek voor zijn drugsgebruik. Het is alom geweten dat hij zich daaraan te buitenging, dus heeft men voor enkele sobere maar niet mis te verstane verwijzingen geopteerd. Als je niets kent van zijn verhaal, kan het misschien wel minder duidelijk overkomen.

Elvis komt eruit als wat hij in essentie was: een rasperformer. En daarmee heeft men m.i. het belangrijkste doel van dergelijke biopic gerealiseerd. En wel met heel veel brio. Petje af.

De 33e en laatste film van Elvis was deze concert documentaire. Het is ook zijn enige film ooit die in de prijzen viel en wel met een Golden Globe voor beste documentaire. Geen idee hoe het zat met de concurrentie in die tijd maar in elk geval heb ik ervan genoten. Het geeft een aardig beeld van de hectiek die gaande was en een toch ook wel redelijk onthechte superster die het zowat vanop afstand ondergaat, lijkt het bij momenten. Het viel me ook op hoe beleefd hij was wanneer hij ergens in één of andere Amerikaanse stad ontvangen werd door officials. Yes Sir. Zoals hier op het forum al gezegd, was Martin Scorsese uncredited betrokken bij de montage van de film als assistant. Ik heb wel ergens gelezen dat hij verantwoordelijk zou zijn voor het overdadig gebruik van splitscreens. Het is bij momenten inderdaad alsof je naar een De Palma aan het kijken bent. Maar deze esthetische aanpak past dan weer helemaal bij het flashy tijdsbeeld van toen. Een zeer charmante documentaire.

Van deze docu zijn verschillende versies in omloop. Er is de originele film uit 1970 en dan is er ook de ‘update’ van 2001 onder impuls van Turner Classic Movies. In deze laatste versie werden een aantal talking heads geëlimineerd t.v.v. meer footage van Elvis & band waarin we hem zien repeteren of concerteren. De 2001 versie bevat 12 minuten minder speeltijd maar toch meer performances van Elvis. Het is deze versie die ik bekeken heb. De ‘tussenstukjes zonder muziek’ zijn hier effectief tot een minimum beperkt en in de plaats krijgen we leuke momenten in de studio met de TCB band en natuurlijk heel veel muziek on stage in Las Vegas. Onze man heeft verder een enorme uitstraling als je hem zo bezig ziet. De wereld ligt (opnieuw) aan zijn voeten en op het moment van deze docu voelen de Vegas optredens nog fris aan. Omwille van het succes zou de manager van Elvis aan de live formule blijven vasthouden tot het voor Elvis doodvervelend werd, zoals dat ook al het geval was geweest met zijn filmcontract. Maar hier zien we hem dus nog redelijk fris en monter bezig, en fysiek in heel goede vorm. Zoals de titel aangeeft, is het een breuk met zijn vorige films. Geen scripts meer maar Elvis zoals hij is. En dat is naast de muziek een hoop grappen die we te zien krijgen. Over zijn persoonlijke kant komen we niets te weten. Hier gaat het over Elvis de performer. Voor mij volstaat dat wel.

Naar normen van Truffaut een vrij conventionele film, zij het met een origineel verhaal gebaseerd op ware feiten. De keuze voor zwartwit past wel bij het verhaal dat zich afspeelt eind 18e eeuw. Het creëert wel meteen afstand. Het verhaal wordt goed gebracht met een straight forward narratief en dat geldt dan ook voor de visuele aanpak. Naast de jongen wordt de hoofdrol (als leraar van de jongen) vertolkt door Truffaut zelf en hij doet het heel geloofwaardig. Acteren kon hij dus ook.

Het verhaal van de jongen die als een dier opgroeit en dan in de beschaving wordt geplaatst is zoals gezegd biografisch en gebaseerd op geschriften van meer dan 200 j geleden. Als semi-biografisch verhaal heeft het een boeiende kern - de confrontatie tussen de jongen en de beschaving - waarbij het an sich voortkabbelt tot het einde zonder grote uitschieters. Het is toch wel een verhaal dat op zich tot de verbeelding spreekt. En zeker ook in de tijd waarin het zich afspeelt. Het is de tijd van de Franse revolutie, de grote idealen, het geloof in rede en wetenschap, het geloof in de vooruitgang en maakbaarheid van de samenleving. Er was ook interesse in wat een mens nu onderscheidt van een dier. In dat licht was er bijzondere interesse voor die enkele gevallen van kinderen die in isolement overleefden in de vrije natuur, waaronder de case van Victor die hier verfilmd is. De film heeft een documentaire feel wat voor die tijd misschien vernieuwend was. Knap werk.

Een spannend sociaal drama is dit. Prima acteerprestaties, met enkele oude bekenden uit Dardenne films, waaronder hoofdrol Jérémie Renier. Zoals dikwijls in de Dardenne films krijgen we een open einde maar hier vind ik dat wel gepast. De camerastijl is eveneens in huisstijl - met veel beweging - maar niet in die mate dat je er zeeziek van wordt. Voor mij is dit een topper van de gebroeders, werd er helemaal in meegesleept.

Met veel grandeur wordt een belangrijk cultureel tijdperk van Frankrijk tot leven gebracht. Midden 19e eeuw piekt het theaterleven in Parijs met het Théàtre des Funambules en belangrijke acteurs als mimespeler Jean-Gaspard Deburau en de klassieke acteur Frédérick Lemaître. Les Enfants du Paradis bouwt een liefdesplot op rond deze twee illustere Franse cultuuriconen, die in de loop van de film veelvuldig hun kunst op het podium mogen vertonen. In deze (oorlogs)productie wordt daarbij niet op een figurant meer of minder gekeken. Talrijke scènes met massa’s volk, wat een strakke ‘regie’ moet vereist hebben.

Van regisseur Marce Carné en scenarist Jacques Prévert heb ik eerder al twee sublieme films gezien; Le Quai des Brumes (1938) en Le Jour Se Lève (1939) . Wetende dat Les Enfants Du Paradis volgens sommigen als beste Franse film ooit wordt beschouwd, was ik klaar om opnieuw een meesterwerk onder ogen te zien. Echter bleek dat een illusie, parallel met de mimespelen in de film misschien. Mijn voornaamste kritiek is dat deze film veel te lang duurt om een flinterdunne plot boeiend te houden, tenzij je wil kijken voor het vertoonde theater in de film. Een uurtje schrappen in dit vrij romantische melodrama had in mijn optiek misschien tot een boeiender resultaat kunnen leiden.
Wat de film nog redt zijn de bijwijlen sprankelende dialogen van Prévert die toch het talent heeft om acteurs geloofwaardige én bijtende teksten te laten debiteren die er knal opzitten, zie ook de finale met Arletty en Maria Casares. Verder bevat de film flitsen van poëzie, wat ik al eerder ervaren heb in de stijl van Carné. Op de acteerprestaties van hoofdrolspelers Jean-Louis Barrault en Pierre Brasseur valt ook helemaal niets aan te merken. En gelukkig waren de makers in staat om een sterke eindscène te produceren, die me mild stemt. Jean-Lous Barrault verliest zijn geliefde in het feestgewoel van het carnaval. Erg dubbelzinnig als je weet dat carnaval etymologisch van het Latijnse Carne Vale komt (= vaarwel vlees).

Ik kan me toch niet van de indruk ontdoen dat deze film zo hoog gewaardeerd wordt door de critici omwille van het onderwerp (iconische acteurs in een iconisch theater) en de makers (op hun beurt iconen) waarbij in de film gespeeld wordt met de grenzen tussen fictie en werkelijkheid, en gereflecteerd wordt over de relatie tussen artiest en publiek. Lijken me helemaal favoriete onderwerpen voor professionele critici.

Ik ben blij dat ik de film gezien heb maar het leven is te kort om hier ooit nog een keer tijd aan te spenderen.

Meeslepende documentaire over een nooit gerealiseerd meesterwerk. De hier getoonde visuals, met onder meer een supersensuele Romy Schneider, zijn het werk van een man met visie. Ik vermoed dat H.G. Clouzot misschien wel getriggerd was door bepaalde visuals die een Hitchcock eerder al realiseerde (ik denk aan bepaalde droomscènes in Vertigo, Dial M for Murder) maar wat in deze docu getoond wordt, lijkt mij voor 1964 du jamais vu. In de opvolger van dit niet afgewerkt project, zijn laatste speelfilm La Prisonnière (1968) en de enige in kleur, gaat hij gelukkig verder met zijn visuele experimenten en heeft hij nog iets van zijn visie in een afgewerkt product kunnen realiseren, met prima resultaat.

Ook al werd L'Enfer nooit gerealiseerd, toch is met deze docu bewezen dat Clouzot zijn tijd vooruit was. Bij het bekijken van de beklijvende in 1964 geschoten beelden overheerste bij mij dan ook sterk het gevoel 'wat als ...'

Epic.

Experimentele film die het goed moet doen bij kijkers die het surrealistische werk van Bunuel en Dali kunnen smaken. Heb erg genoten van de versie die ik terugvond op YouTube met een nieuw gecomponeerde soundtrack van een nobele onbekende in de stijl van Pink Floyd op valium; Entr'Acte .

De hele film is prachtig geënsceneerd en refereert duidelijk - zoals op het forum reeds aangehaald - naar het Duitse expressionisme. Een duistere nachtmerrie is het. Of gaat het om de waanbeelden van een ziek man?

Het is duidelijk dat de kunstenaar in Lynch al volledig naar buiten treedt in zijn allereerste langspeelfilm. Wat de één doet met doek en schildersezel, doet Lynch met film. Maakt dat dan per definitie een goede film? Niet noodzakelijk. Het hangt er maar vanaf wat je zelf zoekt in film. Het mag dan een prachtige stijloefening zijn maar het pakt me nergens bij de lurven. Voor mij was het een afstandelijke ervaring. Met de naargeestige sfeer had ik het na een tijdje ook wel gehad. Ze hebben er dan ook echt wel alles aan gedaan om kilte uit te stralen in de film, onder meer via de soundtrack met gierende wind en allerlei vreemde geluiden.

Zelf ben ik evenzeer fan van het Duitse expressionisme maar die films hebben meestal een duidelijk narratief en dat maakt voor mij dan misschien een verschil waarom ik deze Eraserhead wel bewonder/verafschuw maar het anderzijds ook wel een lange tijdsinvestering vind voor wat het is. De latere films van Lynch kan ik eigenijk veel beter smaken al hangen ook die vol losse eindjes. Die hebben sowieso wel een hoger entertainmentgehalte.

Het meest intrigerende aan deze film is de ambiguïteit van Heinz Rühmann. Hij strijdt voor een goede zaak maar is zijn inzet van middelen wel geoorloofd? Prima acteerprestaties van alle betrokkenen. Mooi in beeld gebracht op locatie in Zwitserland. Het kan voor mij niet tippen aan de beste misdaadfilms uit Hollywood van toen maar dit is zeker een degelijke en goed opgebouwde film. Het treedt waardig in de voetsporen van die andere Duitse klassieker over een kindermoordenaar : M.

Spionagethriller die aan een fijn tempo voorbij dendert. De vijfstuiversromance tussen (de van Nederlandse origine) Nina Foch en William Wright doet daarbij weinig ter zake, maar is nu eenmaal één van de gebruikelijke elementen in 95 % van de Hollywoodfilms. Otto Kruger staat bovenaan de credits hoewel hij minder schermtijd vult dan Nina Foch en William Wright, om wie het toch allemaal draait in deze film. De leukste rollen in deze film zijn eigenlijk weggelegd voor de schurken Konstantin Shayne en zijn handlanger Ivan Triesault.

Qua sfeerschepping vind ik de film best geslaagd. Zoals de titel al laat vermoeden, spelen hele sequenties zich af in de mist. Foch in the fog, zoiets. De Jungiaanse droomsequentie draagt eveneens bij aan de sfeer van onontkoombaarheid in dergelijke noirs.

Zeker een genietbare B-film.

Een erg entertainende film die aanvoelt als een ritje in het pretpark. Daarnaast is deze film volgestouwd met occulte symboliek die zo uit het handboek der vrijmetselaars lijkt te komen. Elke kamer die het gezelschap moet uitraken, is verbonden aan één van de vijf elementen. Achtereenvolgens zien we:
- vuur
- water (één persoon verdrinkt)
- aarde (één persoon valt te pletter op de tonen van ‘Downtown’)
- lucht (één persoon sterft in de gaskamer)
- ether/geest (één persoon sterft in een soort tv-ruimte waar de waanzin om het hoekje loert – van humor gesproken)
In de laatste kamer wordt de synthese gemaakt van de voorgaande elementen, de wereld, zie ook de wereldbol die prominent in de setting aanwezig is.
Verder bevat de film onder meer verwijzingen naar de loge (wit-zwart dambord vloerpatroon), het oud-Griekse monster Minos, de onmogelijke figuren van Escher.

Deze film is duidelijk ontsproten aan vrijmetselaarsbreinen, waaraan in Hollywood hoegenaamd geen gebrek is!

Het verhaal draait rond de gebeurtenissen in afgelegen weeshuis ten tijde van de Spaanse burgeroorlog. Deze film van del Toro zoomt in op een traumatisch hoofdstuk van de Spaanse geschiedenis. En handelt dan wel over de horror van de oorlog en welke gevolgen die oorlog heeft voor alle betrokkenen. De niet ontplofte bom op de speelplaats is een vorm van visuele poëzie en geeft prima de tijdelijke status quo weer. De dreiging van de stilte voor de storm. De gebeurtenissen zijn zo dramatisch, altijd met de juiste toon, waardoor het element van de overleden Santis niet echt de grootste aandacht opeist. De dreiging van Santis past wel bij de algemene dreiging die langs verschillende kanten over de personages hangt. De occasionele operamuziek afgespeeld op de grammofoon draagt ook bij aan de sfeer van onderliggende en onontkoombare tragiek.

De film wordt dan wel gelabeld als horror maar voor mij is het eerder drama met in de marge wat (art house) horror. Het is in elk geval een knap gemaakte meeslepende film.

Vind ik een topfilm van H.G. Clouzot binnen zijn oeuvre. Het is een schitterend psychologisch drama gemaakt op het hoogtepunt van de koude oorlog met de dreiging van een totale atoomoorlog tussen de USSR en de USA waarin de rest van de wereld zou meegesleurd worden. Er wordt een wereld van paranoia geschetst waarin niemand mekaar kan vertrouwen en elke relatie dubbelzinnig blijkt. Is deze film een thriller of eerder een black comedy? Ik twijfel nog.

Een film zonder sympathieke karakters wat heel dikwijls het geval is bij giallo’s. Daardoor bekijk je het allemaal wat op afstand. En dan zie ik een goed gemaakte genrefilm met moorden en een Agatha Christie plot. De finale is heel goed in scene gezet op vlak van suspense. De acteerprestaties zijn over het algemeen zeer ok. De muziek van Riz Ortolani is prachtig. Visueel ziet het er allemaal goed uit met die prachtige locaties en vakkundige regie.

De start is wat sloom maar een keer het groepje landt in Europa komt het goed los. Leuke humor waarbij de verhoudingen tussen de seksen op scherp worden gesteld. Casual nudity hoort er natuurlijk ook (in dit geval van zowel mannen als vrouwen waarmee de productie alvast geen seksime kan verweten worden). Het is leuk hoe we door de bril van een Amerikaanse productie kunnen kijken naar enkele clichés over Europa. De scenes met de Britse hooligans zijn top en daarna zakt het eigenlijk nergens in. België wordt niet bezocht maar het is logisch dat ze wel Amsterdam - capital of drugs and sex - aandoen. Daar valt niet tegen te concurreren. De tune Ca plane pour moi van Plastic Bertrand/ Lou De Prijck tijdens hun reis door Frankrijk is dan weer 100 % Belgisch. De humor met het Duitse jongetje in ganzenpas is ook wel weer redelijk gewaagd. En dat is prima zo. Humor wordt pas echt leuk als er niet op veilig wordt gespeeld. En zeggen dat bijna de hele film geschoten is in Praag. Ik vond al dat ik niets herkende van het Vaticaan

Deze film - waarvan scenario eveneens geschreven door regisseur Nic Balthazar - vertrekt vanuit een goed idee. Ik vond het wel origineel dat de stem in het hoofd van iemand met mentale problemen wordt uitgebeeld door een levensecht figuur. Had zelfs iets magisch realistisch vond ik. Helaas wordt dit ene goede idee tot in den treure uitgemolken de hele film lang, en heeft men vergeten een plot te ontwikkelen om de aandacht van de kijker vast te houden. Tenzij het de bedoeling was om de saaiheid van een depressie weer te geven?

Het laatste kwartier van de film vond ik wel geslaagd maar too little too late.

Ik geef 2 sterren; eentje voor het uitgangspunt van de film en eentje voor het laatste kwartier.

Nee dit was het niet. De reboot van 2013 heb ik nog niet gezien maar wel ben ik fan van de originele delen van vorige eeuw. In wisselende combinaties zijn deze delen spannend, gory, sexy en grappig. Deze Rise is enkel gory … Absoluut niet spannend. Ik heb de hele tijd moeten geeuwen wat ik bij een goeie horror zeker niet heb. Waaraan kan het liggen? Nada spanningsopbouw, saaie karakters, zwakke of onbestaande verhaallijn. Om dat te compenseren trekken ze dan maar het hele arsenaal nepbloed en cgi open tsja. Het interieur van het appartement zag er ook nog eens fake grauw uit. Misschien hadden ze toch een andere filter moeten uitproberen. Enkel de finale in de ondergrondse garage vond ik leuk en Evil Dead waardig. Daarmee is de eer toch nog een beetje gered.

Gefilmd in 1984 maar met de funky soundtrack en vibe voelt dit meer aan als reeds gedateerde seventies. Een echte low budget affaire waarbij de poster er veel beter uitziet dan de film zelf. Regisseur James Bryan zat al een tijdje in het vak maar dat gold niet voor zijn crew. Sommigen hadden geen ervaring, anderen enkel ervaring met studiowerk, wat betekent dat Bryan zijn crew vanalles heeft aangeleerd tijdens het filmproces. De shooting stond continu onder tijds- en geldnood, en dat het script tijdens de shooting werd aangepast, hielp de zaak ook niet echt vooruit. Het resulteert in een rommelig ding met een weirde uitstraling. Spannend wordt het nooit al hebben de vele vechtpartijen nog wel een bepaalde gedateerde charme. Dieptepunt op productioneel vlak is het gebrek aan synchroniteit van de geluidsband en filmdialogen. En dat terwijl James Bryan zelf ook actief was als professioneel geluidsman in producties van anderen. Maar ook hier: geldgebrek.

In al zijn knulligheid is het leuk om een keer gezien te hebben maar daar blijft het ook bij. Dat gevoel heb ik ook bij de andere films van James Bryan en daarmee ga ik het oeuvre van deze man verder laten voor wat het is. Wel met alle respect en sympathie voor de passie van de man.

Het kader van de film wordt gevormd door een vliegtuigkaping - erg actueel in de seventies - waarop Peter Faber zich bevindt als passagier. Andere opvallende namen zijn voor mij Johny Voners als één van de kapers en Laura Gemser als airhostess. Het personage van Peter Faber is een man van bijna middelbare leeftijd die een existentiële crisis doorgaat. Vanuit de scenerie in het vliegtuig zien we flashbacks naar zijn recente verleden, waarin hij buitenechtelijk aanrommelt, en filosofeert over mens, leven en dood. Een groot deel van de film is Engels gesproken, en dan gaat het over de scenes in het vliegtuig alsook de scenes met het ‘Poolse meisje’ Jadwiga Jankwoska-Cieslak.

Het personage van Peter Faber kwam me over als een vervelende klier, en aangezien het allemaal rond hem draait, draagt dat ertoe bij dat ik deze film niet zo’n warm hart toedraag. Alle betrokkenen spelen wel op niveau vind ik. Alleen komt het gebruik van het Engels in deze film wat gekunsteld over bij momenten.

De pointe van het einde is me ook helemaal niet duidelijk, als er al een pointe is.

Leuk om een keer gezien te hebben maar daar blijft het dan ook bij.

Sfeervolle film noir waarin een mysterieuze Hedy Lamarr de aandacht naar zich toetrekt in een driehoeksrelatie met George Brent en Paul Lukas. De plot rond een vermeende zenuwzieke/geestesgestoorde maar toevallig ook fysiek aantrekkelijke vrouw is er eentje die eigenlijk bij bosjes aanwezig was in de jaren veertig. Bekendste voorbeeld hiervan is waarschijnlijk Gaslight (1944) . De theorieën van Freud rond psycho-analyse e.d.waren dan ook erg in trek als inspiratie voor een populaire benadering in film noirs. In Experiment Perilous blijkt bovendien dat de aanstoker van het gebeuren zelf als knettergek wordt beschouwd door psychiater van dienst - nog een populair personage in de forties - George Brent. Zowel Lamarr als Brent worden achtervolgd door hun verleden, wat eveneens typisch is voor film noir.
Behalve een redelijk spectaculaire finale wordt in deze film vooral veel gepraat. Maar mij stoort dat niet omdat het geheel stijlvol en schaduwrijk in beeld wordt gebracht door Jacques Tourneur en cinematograaf Tony Gaudio. Onder meer het gebruik van de wenteltrap valt nog in het oog (een jaar voor The Spiral Staircase (1945) uitkwam). Liefhebbers van het schaduwrijke genre beleven zeker plezier aan deze film.

Een blinde speurder met acteertalent en goed ontwikkelde zelfverdedigingstechniek is toch iets redelijk uniek en reden waarom deze film zich wat onderscheidt van de vele andere detective movies uit die tijd. Edward Arnold doet het schitterend in de hoofdrol, met een juiste dosering van flegma en doortastendheid, je kan als kijker niet anders dan sympathie voor hem opbrengen. Zijn personage mag dan wel blind zijn, maar zijn uitstekende stel hersenen betekent meer dan een compensatie, alsook de hulp van zijn hond en sidekick Friday. En dit is nog voor Lassie carrière maakte. Edward Arnold is hier verder ook meesterlijk in zijn dubbelrol als de dronken nonkel die graag een stukje orgel speelt.
Ook een vermelding voor de komische rol van Mantan Moreland, die we jammer genoeg enkel bij de intro en finale te zien krijgen.

Het verhaal start met een fikse dosis melodrama, met name de breuk tussen Ann Harding en stiefdochter Donna Reed, waarbij de stereotiepen inzake kwaardaardigheid omgekeerd geprojecteerd lijken. Na de moord op John Emery in de rol van Paul Gerente komt de film pas goed op gang en ontpopt zich een whodunit om halverwege om te schakelen - na onthulling van de moordplot - naar een halfopen strijd tussen Edward Arnold en de schurken. Een soort zelfde stramien als we te zien zullen krijgen in de sequel The Hidden Eye (1945) . Al schat ik deze Eyes in the NIght ietsje hoger in qua vermaak en spankracht.

Prima regie van Fred Zinnemann met gebruik van low angles en belichting in noir modus. Na zijn debuut Kid Glove Killer (1942) een tweede prima B-film die hij in hetzelfde jaar aflevert.

Een slasher die levert wat het moet leveren. Dat Tom Savini instaat voor de gore effecten is een garantie dat er goed werk geleverd is. Het hoofd dat in het aquarium belandt en de omgeving aanstaart: geweldig. Technisch vakkundig gemaakt met goeie opbouw suspense die refereert aan Hitchcock zonder dat het door de strot wordt geramd. De muziek doet ook erg Bernard Herrmann (long time partner van Hitch) aan. Het scenario bevat wel wat grote toevalligheden bij mekaar maar het doet voor mij niets af aan het kijkplezier. Veel sfeer in deze film, ook dankzij de vele nachtelijke elementen en opvallend goede fotografie. De acteerprestaties zijn dik in orde met een opvallende rol voor Jennifer Jason Leigh. Dit is zo’n slasher die wat in de vergetelheid geraakt is. Het lot van velen die niet behoren tot de bekende franchises. Nochtans vind ik de alleenstaande slashers uit deze tijd dikwijls beter dan een aantal sequels van die franchises.