Opinions

Een erg interessant tijdsbeeld, niet alleen over befaamde Samoerai krijgskunst, maar tevens de algemene kijk en handel in Japan en de geremde invloed van het Westen. Het is niet voor niets dat Japan lange tijd van de wereld in die zin afgesneden was en er slechts oogluikend wat handel met Nederland en Portugal werd getolereerd. De 'Japanse methode' is in die zin het meest veelzeggend. Iets dat ze perse niet het land in wilden hebben werd net zolang buiten op de kade gehouden tot het nat, kapot of verrot was om dan te zeggen dat ze bij voorbaat al het gevoel hadden dat er iets niet goed aan was.

Een aardig drama ontvouwd zich met de aan PTSS lijdende Algren, gebaseerd op een Frans officier die als adviseur in die tijd aanwezig was, die de Japanse keizer en zijn leger moet gaan adviseren. Dit gaat natuurlijk met de nodige hobbels, cultuurverschil, taalproblemen, totaal niet professioneel, het is nog al een opgave en dan ook niet verwonderlijk dat de eerste slag meteen verloren wordt, Algren daar en tegen wordt als enige gespaard. Bij de Samoerai hervind hij een bepaalde eergevoel en moraliteit om voor te strijden, iets dat hij voor het Amerikaanse leger al lang verloren was.

Prima acteerprestatie van Cruise maar ook van Watanabe die ondertussen in al heel wat goede films meedoet, mooie landschappen en bijzondere mooie shots, CGI van San Fransisco en de Japanse havenstad ziet er aardig uit, en ik vergaap mij persoonlijk aan die pracht en praal van de samoerai harnassen, kledij en helmen. Prachtig! Een redelijk moralistische boodschap wordt verder gebracht, over het strijden voor eergevoel. Toch weet de film ondanks alle pluspunten me maar matig te raken. Hij is mooi, het is goed, maar er zit niet dat randje aan dat ik denk....WOW! Nee, helaas. De muziek overigens van Zimmer valt nogal op. Andermaal een prima soundtrack maar vooral ook heel duidelijk te horen elementen die later terug zouden keren, of juist eerder te horen waren, in Inception, Pearl Harbor en The thin red line.

Leuk om weer eens gezien te hebben maar mijn geheugen betreffende de twijfel hoe goed deze film nu was is weer opgefrist.

Matig tot redelijke film die het grootste deel stuurloos oogt, maar naar het einde toch nog iets van een aardig plot laat zien.

Wat meteen opvalt is de altijd verrukkelijke Fiorentino, ditmaal in een behoorlijk sneaky rol die ze overtuigend neerzet. De rest van de cast doet het ook prima, Berg als de hersenloze provinciaal die overal met open ogen in tuint en Pullman als gladde semi-crimineel die zich net zo goed heeft laten gebruiken. Het begin is nog wel aardig, maar het middengedeelte oogt stuurloos. Wat is Bridget nu eigenlijk van plan? Daarnaast komt dat gedeelte niet erg sfeervol, soms zelfs saai, over.

Vanaf het moment dat Bridget wil dat Mike iemand gaat vermoorden is het zo klaar als een klontje dat dit natuurlijk Clay moet zijn. Een aardig plotje, de cirkel is rond, komt dan nog naar voren met haar plan waarin ze meteen van beide af is. Die laatste fase in het appartement acteert Fiorentino ook weer erg sterk.

Toch is het allemaal niet voldoende om de film te redden, ondanks het eindplot en de prima acteerprestatie van Linda Fiorentino, ontbeert de film de nodige spanning, sfeer en tempo. De enige reden om de film uit te kijken was voor mij dan ook Fiorentino zelf. Behalve dat is The Last Seduction een geheel dat ik snel ga vergeten.

Gisteravond met mijn vader deze The Last Temptation of Christ even meegepakt zo in het Pinksterweekend. Wellicht dat de film beter gepast had bij het Paasweekend maar ach, het idee is er. En dit is toch wel weer zo'n film die automatisch de aandacht trekt door de cast, regisseur en wellicht aan de controversieele kant is. En mij interesseerde dit absoluut.

Duidelijk is van meet af aan dat het grote boek, de bijbel die bovendien toch onderhevig is aan menselijke interepetatie en soms 80 jaar na de betreffende gebeurtenis werd geschreven, niet als lijdraad gebruikt wordt maar de beslommeringen en kijk gebruikt wordt van de Griekse schrijver Nikos Kazantzakis die Jezus niet als een heilige wil afbeelden en het geheel evenmin wil verheerlijken maar een menselijk beeld van Jezus wil scheppen. En daar slaagt het geheel in eerste instantie meer dan prima in met een karakter vol twijfel en angst voor de dingen die hij ziet en voelt, en bang is voor het lot dat hem wacht met een bedevaart in de woestijn tot gevolg. Dit allen wordt begeleid door een aparte soundtrack die je niet snel bij een dergelijke film zou verwachten maar wel in het tijdsbeeld van de jaren '80 past. Dan heeft het geheel een bepaalde rauwheid en smerigheid door de tijd, de omgeving maar ook de gewoontes zoals de bijna steniging van Mary Magdalena.

En zo breidt de meer dan interessante film door die eigenlijk geen minuut verveelt ondanks zijn aanzienlijke speelduur vanwege een overdaad aan bijzondere taferelen zoals de toestand rond Johannes de Doper, of de uitdrijvingen en Jezus die zijn hart geeft. Het heeft allemaal een bepaalde intesiteit qua sfeer, acteren en muziek waar ook zeker de wederopstanding van Lazarus niet vergeten mag worden. Waarop ik vooral na de monoloog van Johannes over de zeven hoofdzonden concludeer dat het nog niet veel beter met de mens gesteld is dan toen. Buiten dat allemaal wordt nog steeds het lot van Jezus niet vergeten, omgeven door lotsbestemming, een ieder die daar onwillig zijn rol in speelt, angst en twijfel en vooral de schaamte die op een gegeven moment klinkt en niet alleen van toepassing zal zijn op hoe de mens zijn geloof praktiseert maar in alles rond twijfel en of hij wel goed doet en goed genoeg is en vooral factoren buiten zichzelf verwijt van pech en tegenslag. De laatste fase met de engel is toch wel van een behoorlijk hoog mindfuck gehalte waar even de vraag is hoe we daar beland zijn maar met een klap op het einde weer bij elkaar komt en in elkaar past waarop ik toch nog wel een paar keymoments uit de bijbelleer van de basisschool mis maar die ook eigenlijk niet terzake doen.

Hoewel fictief en een vrije interpretatie blijkt The Last Temptation of Christ toch een meer dan interessante film die ongetwijfeld veel discussie kan en zal aanzwengelen maar zal dit toch waarschijnlijk in de beurt komen bij hoe het geweest zal zijn om als mens met een dergelijk lot geconfronteerd te worden. Dan zou ik nog bijna de prima cast en acteerwerk vergeten. Afijn, duidelijk is dat dit wel smaakte in het Pinksterweekend en in mijn ogen een sterke en boeiende film te noemen is.

En verder met Dracula en aanverwante verhaallijnen en zo kwam deze The Last Voyage Of The Demeter in beeld op Pathe en daarmee toch wel een film die op zich de interesse trok en mij lang niet slecht leek. De praktijk ging helaas toch ietsjes de andere kant op.

De focus uiteraard op het vervoer van Dracula per schip, iets dat in andere literatuur en films slechts 'voorbij komt' maar hier dus meer aandacht krijg en terecht mits je er serieus iets van maakt. Want wat er zich die weken op het schip voltrokken heeft kan toch op zijn minst interessant genoemd worden. En zo gaat de film in die zin dus ook van start, met de aankomst van de sinistere kisten, de angstige bevolking en de voortekenen die er vanaf het begin zijn, en dat vervolgt zich op fraaie wijze aanboord met de kolder en latere dood van het vee, de mysterieuze verschijning, verdwijningen van de bemanningsleden, doden en heel veel pech. En tot op een zeker punt lijkt TLVOTD opzich weinig fout te doen.

Maar helaas blijft dat niveau niet gehandhaafd waar ik het al opmerkelijk vind dat een kleurling in die tijd naar een universiteit kan en toegelaten wordt voor een opleiding tot arts. Dat hij nergens aan de bak komt sluit dan weer meer aan bij de tijd. En volgende minpunten aan de film zijn gebeurtenissen/momenten die iets subtieler en of verfijnder hadden mogen zijn. Zo zijn de brandende vampiers wanneer ze zonlicht zien veel te overdreven en zelfs lelijk, dan slaat het weer verschillende keren wel heel plotseling om en is de sprong van Anna en Clemens van de boot het water in vet overdreven, en hoe dat ook uitgespeeld wordt met Dracula die klem komt te zitten tussen de masten is natuurlijk totale onzin, bedenkt dan iets geloofwaardigers.

En al die minpunten zijn best wel jammer want er zijn zat goede momenten, zoals het schip in de mist of Olgaren achtervolgt door Dracula in het tuigage of wanneer hij aan het plafond hangt en Toby pakt, dat zijn echt top momenten waar ik toch op zijn minst de kriebels van krijg. Dit aangevuld met een prima soundtrack, een cast die er het beste van maakt, een toffe duistere sfeer en halverwege toch een fijne chaos van angst en paniek. En dan is het toch gewoon jammer te noemen, dat men bij bepaalde keuzes uit de bocht vliegt, want was dit niet gebeurt dan had dit een bovengemiddelde film kunnen zijn als je het mij vraagt, want nu is het de keuzes tussen kwaden. Is het een film die te slecht beoordeeld wordt en meer verdiend vanwege de goede punten of wordt het niveau toch teveel onderuit gehaald....? Een drie voor nu en dat is eigenlijk zonde.

Eens geprobeerd vanwege de goede beoordelingen, en dit was zeker geen misser, maar een intrigerende en aparte film.

Typerend Scandinavisch sfeertje wordt gecreëerd met aparte types, wrede kinderen, merkwaardige moorden en een bar klimaat. Hoofdpersoon en moreel kompas is Oskar die het niet bepaald gemakkelijk heeft, een beeld dat mij erg bekend voor komt. Even lijkt de film toch vooral te verzanden in de merkwaardige en niet echt succesvolle daden van Hakan en de sores van Oskar, een beeld dat snel een beetje dood lijkt te slaan.

Maar gelukkig laat het merkwaardige meisje snel zien uit wat voor hout ze gesneden is en verandert de toon van de film totaal wat mij betreft. Op mooie wijze wordt gewisseld tussen kinderlijke eenvoud en best wel aangrijpende pseudo horror momenten die vooral spelen rond de volwassen. De ontbranding in het ziekenhuis is goed, de scene met de katten ronduit fantastisch. Oskar daarentegenblijft een zeker rustpunt en onaantastbaar, behalve voor de pestkoppen maar die krijgen op heerlijk wijze hun eigen rekening gepresenteerd.

De titel zal vooral zinspelen op de fabel dat een vampier niet zomaar binnen mag komen maar uitgenodigd moet worden. Toch zal het vooral slaan op de keuze van het meisje zelf om Oskar bij haar binnen te laten die haar leven uiteindelijk redt. Uiteraard is dat ook een soort van 'de juiste binnen laten' want de gemiddelde zal toch een vampier om zeep willen helpen. De keuze om met zijn tweeën te vertrekken is even logisch als aandoenlijk en voorspelbaar.

Let the right one in moet voor mij even op gang komen maar zodra alle kaarten op tafel liggen trekt er een boeiend verhaal en interessante mix qua sfeer, griezel en drama voorbij in een donker en onvriendelijke omgeving. Prima film en zeker geschikt voor nog een kijkbeurt op termijn.

Gisteren op de namiddag nog even een beetje actie er in en daarbij viel de keuze op deze Hard-Boiled van John Woo. Toch vind ik de films van Woo lang niet altijd zekerheidjes, maar het meeste uit zijn vroege actie periode tot aan Face/Of mag er zeker zijn en daar viel deze Hard-Boiled gelukkig ook onder.

En wat gaat de film denderend van start met een visueel en audio technisch weergaloze schietscène. Wie we zien, wie de politie en met name Tequila is of Alan in het andere geval is nog amper tot me doorgedrongen of de kogels vliegen reeds in het rond binnen een Godszalig geconstrueerde actiescène, in één woord wauw! Dit beloofd wat want dit is John Woo op zijn best. Het plichtmatige verhaal dat de fases er na uit de doeken gedaan wordt laten we voor wat het is want dat Alan een undercover is druipt er vanaf. Zoals te verwachten krijgen we een team up van beide heren zoals we dat eigenlijk ook zagen in The Killer en lijkt dit John Woo eigen. Op dat vlak niet bijzonder verrassend, maar goed dat is ook niet waar de film omdraait.

Chow Yun Fat en Tony Leung doen waar ze voor ingehuurd zijn binnen deze film, en vooral plot, die slechts tot doel heeft zoveel mogelijk actie op poten te zetten waar het geheel op formidabele wijze in slaagt. Want Woo kan als geen ander met zijn Special Effects team een schietscène perfect en vooral gedetailleerd opzetten. Verder is de montage natuurlijk geweldig te noemen inclusief de sterke soundtrack binnen dit sombere, duistere en noir-achtige geheel dat me ook een beetje aan The Departed doet denken. De over de top ontploffing van het ziekenhuis nemen we voor lief, net als de zogenaamd verbrandde broek van Tequila. Het mag duidelijk, lekker, gewoon erg lekker! Nu al zin in een herkijk.

Zaterdag even een beetje uitkateren van een avondje met collega's en dat leende zich uitstekend voor een filmmarathon. En daarbij viel de keus voor de eerste film op deze Late Night with the devil mede mogelijk gemaakt door Netflix. En deze horror prent beviel toch meer dan prima.

Bijzonder en interessant is het intro met de stem van Michael Ironside die beknopt vertelt wat er allemaal vooraf ging rond talkshowhost Jack Delroy rond lief en leed en de strijd voor meer kijkcijfers. En op de avond van Halloween heeft men iets bijzonders bedacht waar Dastmalchian sowieso al een opvallende verschijning is en zijn rol uitermate goed verkoopt en het geheel als talkshow meer dan prima wordt opgebouwd met de gebruikelijke grapjes en een brave sidekick. Het is wachten op meer waar Christou al een interessant opwarmertje is, het geheel een eigenaardige prikkel heeft en het natuurlijk de vraag is of het allemaal nep is of niet. De aanwezigheid van de cynische Carmichael is de volgende stap waar men toch op fraaie wijze blijft balanceren tussen wat mogelijk is en wat eventueel bedrog is.

Maar natuurlijk gaat het verder, heel veel verder met de volgende gast in de vorm van Lilly, het is de vraag wat er allemaal gebeurt met de reeds eerder afgevoerde Christou die plotseling erg slecht op zijn gemak was en iemand die groeps hypnose uit kan voeren. Met de nieuwe bezetting op het toneel daalt de temperatuur steeds verder waar de scepticus aan de kooi blijft rammelen en men een demonstratie uitvoert met Lilly, iets dat velen niet in de koude kleren gaat zitten. Toch blijft er die schaduwkant van wat echt is of nep ookal krijgt de echtheid steeds meer overtuiging en heeft de film nog steeds die onwijs sterke prikkel. De opbouw richting het einde is duidelijk waar kijkcijfers er gaan komen maar het juist de vraag is tegen welke prijs, en wat een kostelijke chaos eindigt deze Late Night with the Devil in. Waar het nog even een beetje gissen is naar de uitleg van het einde waar Jack de tol betaald, of duidelijk wordt, van één of andere faustianse deal.

Het maakt Late Night with the devil tot een uitermate interessante film en horror met een goed plot als het hem mij vraagt en deze heb ik zeker niet voor de laatste keer gezien. Een 4 voor nu.

Eens even voor de herkijk van deze Law Abiding Citizen die ik al eens zag voordat ik hier weer actief werd, wat me het meeste bijgebleven is dat ik er weinig van onder de indruk was en het hoge cijfergemiddelde toch zeker niet begreep. En dat doe ik eerlijk gezegd nog steeds niet hoewel ik er nu wel met andere ogen naar kijk.

Aan het degelijke begin zal het toch zeker niet liggen waar het zaadje geplant wordt voor de hele heisa en er eigenlijk prima geacteerd wordt door onderandere Butler die ik toch vaak betrap op inhoudsloze films in combinatie met gebral en macho gedrag. En dan is dit wel wat anders waar hij een bepaalde kwetsbaarheid in zijn rol legt. Maar fijn, het idee is duidelijk rond misdaad, gevolg en een falend rechts systeem waarop het wachten is dat Clyde het recht in eigen hand neemt. En wat daarna volgt is best wel fijn met onderandere de 'ontmanteling' van Darby , met een plot en plan dat toch best wel goed doordacht en creatief is, en er behoorlijk hoog spel wordt gespeeld.

Maar zo halverwege, terwijl Clyde in de cel zit en de aanslagen door gaan, vind er toch plotseling een behoorlijke afkalving plaats. Want het wordt er allemaal niet geloofwaardiger op met alle trucs en technologie, alsof er nooit iets tegen zit of niet werkt, en überhaupt de suggestie wordt gewekt dat hij dit allemaal van tevoren al geregeld heeft, yeah right! Goed, die uitleg ligt iets simpeler met de tunnel, maar dat hangt ook weer aan elkaar van vraagtekens. Want zo'n tunnel alleen graven? En dan een aparte tunnel naar iedere isoleercel? Want hij kon niet weten in welke cel hij geplaatst zou worden. Hoe komt hij überhaupt aan die tekening? Dan is de ontknoping vervolgens wel heel snel en gemakkelijk waar eigenlijk de suggestie weer een beetje gewekt wordt dat Clyde slordig is en dit weer haaks op zijn persoonlijkheid en zijn kunde staat die hij laat zien.

Afijn, het vermaakte in ieder geval meer dan de eerste keer waar de film toch echt serieus tegenviel en met deze wetenschap keek ik er wellicht iets anders naar. Desondanks zal dit nooit een hoogvlieger worden, wil ik er verder nog het predicaat gemakkelijk opplakken en krijgt het in dit geval een voldoende voor de moeite.

Heerlijke misdaadfilmpje! Fijne grimmig sfeertje, mooi tijdsbeeld, prima screenplay door Nick Cave zag ik staan, en hij zal ook ongetwijfeld de prima muziek gemaakt hebben. Buitensporig geweld, en niet te weinig, spanning zat en meer dan prima rollen van Hardy, Clarke en voorl Labeouf die hier toch wat de zwaardere kant op gaat. Maar Pearce steelt natuurlijk de show als ijdele, sadistische licht neurotische hulpsheriff. Wat een griezel, dat soort rollen zijn wel aan hem toe vertrouwd. En dan is natuurlijk Chastain altijd fijn om te zien.

Echt meer dan prima film, en ook meer dan prima vermaak.

En verder met Lawless Range uit de John Wayne box en deze is toch wel meteen een stukkie minder dan Neath The Arizona Skies hoewel dat ook geen topfilm was.

Die mooie oude uitstraling doet vooralsnog wel goed met zijn zwart wit, toch kan Lawless Range mij niet echt boeien ondanks het recht toe recht aan verhaaltje dat redelijk vlot is. Toch komt het geheel niet echt uit de verf. De chemie met de tegenspeelster is er niet, de rol van Wayne is teveel het zelfde als andere keren, om nog maar te zwijgen van die rare liedjes die toch echt niet door Wayne zelf gezongen worden. Sowieso anders dan de twee andere films uit deze box is de opbouw met muziek waar veel meer nadruk op legt en niet altijd even lekker aanvoelt.

Onnodig bijna te zeggen dat deze film behoorlijk tegen viel en dan ook zeker niet een voldoende verdient wat mij betreft.

Best een grappig filmpje eigenlijk en daarom niet eens half zo erg als verwacht noch gevreesd. Van het King verhaal kan ik me weinig tot niets herinneren, saliant detail overigens, volgens Wikipedia is de film helemaal geen bewerking van het King verhaal en heeft slechts de titel als overeenkomst.

Het is toch amper voor te stellen dat deze cgi modern en misschien zelfs wel baanbrekend was in '92. Wat hebben de mogelijkheden betreffende computer en speciale effecten in pakweg 30 jaar dan toch een vlucht genomen. De film wat dat betreft af te rekenen op wat toen binnen de mogelijkheden lag maar nu bleekjes oogt, vind ik te gemakkelijk. De virtuele realiteit in de film kan best in het tijdsbeeld van toen gezien worden en geaccepteerd. Over de rest van de film valt ook te discussiëren. Brosnan vind ik persoonlijk altijd een zwaktebod aangezien de man niet veel anders kan dan een karikatuur van hem zelf neerzetten, toch is hij niet heel storend. Fahey is ook redelijk te pruimen al is het alleen maar in de tweede fase waar hij intelligent wordt en uitstraling krijgt. Fahey komt echter wel te kort om de beperkte Jobe goed gestalte te geven. De soundtrack is aardig en er is het typische beeld van de overheidsinstanties die wel de vruchten willen plukken maar vooral geen vieze handen willen.

Een behoorlijke fase is vooral wanneer Jobe zijn potentieel ontdekt en doorslaat. Vooral de moordende grasmaaier is een geniale en kostelijke scene en eigenlijk doet de film me in die fase met telepathie en telekinese me even denken aan Besson's Lucy. Super is de film uiteraard niet te noemen maar op zijn hoogst toch best vermakelijk en vooral niet zo erg als verwacht. Eindoordeel is dan ook zoals al eerder gezegd best grappig.

This is the suns anvill...

Eentje uit het rijtje Ben Hur, Gone with the wind en Giant. Een klassieker die een 'moetje' is, maar waar geen hele positieve review op gaat komen net als de drie eerder genoemden. Overigens ooit al eens in delen gezien ergens in mijn jeugd en wat me daar van bij bleef was het ondankbare na afloop aan Lawrence zijn taak.

Het meeste van het gebruikelijke klassieker genre is aanwezig. De vele figuranten, wijdse shots, veel oog voor detail, goed wordt het harde leven in de woestijn gebracht met de zon, zandstormen, uitdroging en drijfzand. Daarnaast lijkt het trage tempo het leven wat dat betreft nog beter te benadrukken op die kalle vlaktes waar tijd en andere banale zaken geen rol spelen, slechts zon, schaduw en water. Een aantal grote gevechten komt voorbij en de strijd tegen de Turken met op de achtergrond de bemoeienissen van de Engelse bekakte legerleiding wordt prima gebracht. Wel een foutje, een Browning M1919 .30 die vol in beeld gebracht wordt maar toen nog niet bestond in pas in de aanloop naar WO2 werd ontwikkeld.

Toch haalt het trage tempo, en het teveel aan gebeurtenissen, het boeiende van de film totaal onderuit. En is 3,5 uur toch wel een hele lange ruk. De film heeft dan ook erg veel moeite te boeien en een enkele keer schrik ik bij de gevangenname, marteling, gevechten en afdanking op het einde even op uit een soort lethargie.

Neen, klassieker? Vast. Epos? Ook vast en zeker. Boeiend? Voor sommigen. Mooie film? Bij tijd en wijlen. Iets voor mij? Nee, niet echt...

Weer eens even wat Britse misdaad proberen. De laatsten uit dat genre was de goed bevallen The Gentleman van Ritchie en het ronduit matige Gangster Number One van McGuigan. Het was hopen dat Layer Cake de eerste kon benaderen en de tweede achter zich laten. En dat lukte maar daar is ook al meteen veel mee gezegd.

Een uitgebreide cast, het nodige aan geweld, vlotte oneliners, een overvloed aan boeven, drugs en connecties. Ja...hier is opzich wel een Ritchie in te zien, en dan leg ik de nadruk op 'te zien' want het niveau wordt nergens bereikt. Aardig is Craig in zijn rol als soort gentleman bad guy die eigenlijk na een laatste klapper uit de business wil stappen maar bewust of onbewust in grote problemen terecht komt. Aardig is vooral de toestand in het restaurant en de geschiedenis tussen Morty en Freddie. Aardig zijn ook zeker de momenten waar Cody en zijn maat bij betrokken zijn zoals het verhoor van de junkies en de politie inval.

En dan zou ik al bijna de prachtige Sienna Miller vergeten maar behalve dat heeft Layer Cake het net allemaal niet. Daar komt bij dat het verhaal met alle partijen net wat te rommelig en onoverzichtelijk is dat ik me wel eens afvraag over wie ze het nu weer hebben. Begrijp me goed dat het niet onder de maat is of dergelijke, sterker Layer Cake is opzich degelijk te noemen, met zorg gemaakt en met lekkere muziek als Depeche Mode en The Cure. Maar het is het toch allemaal net niet op een paar leuke momenten na. Afijn, desondanks is het een aardige film voor een keer, maar daar houdt het voor mij wel op.

.

Wat een verassend goede en boeiende film. De reacties en waardering vallen me in die zin tegen.

Een nagenoeg onherkenbare Harrelson steelt toch wel de show als de soms grofgebekte, innemende, politiek sluw en slimme en soms ook kwetsbare LBJ. Met mooie dialogen, schelden, schijtend en de dunne grens van de politiek bespelend krijg ik toch een heel ander beeld van LBJ, want voor mij stond de man als de verantwoordelijke die Vietnam volledig liet escaleren. De man die een handpop was voor de grillen van het Pentagon. Met dit geschetste beeld zie ik toch heel anders naar de man.

De rest van de cast doet hun best Jason Leigh is ook praktisch onherkenbaar en hoewel ik in Jeffrey Donovan aanvankelijk niet echt JFK zie en zijn 'acting' en poging tot de spraak en Bostonian accent van JFK erg geforceerd overkomt wordt dit op een gegeven moment wel beter. Maar daar ligt de nadruk niet.

Nogmaals fantastische rol van Harrelson en als inkijkje achter de scherm tijdens de campagne, de aanslag en afwikkeling en kennismaking met LBJ een erg interessante en onderhouden film.

Fijne film, geleend van een collega die ik weet niet hoe vaak in het verleden bij Le Mans geweest is en daar ooit een Franse uitgave aankocht samen met een programma boekje.

Met Ford vs Ferrari nog redelijk in het achterhoofd valt Le Mans vooral op vanwege zijn no nonsens straight to the point aanpak. Aan een verhaal wordt eigenlijk bitter weinig gedaan, en het duurt praktisch 40 minuten voordat er überhaupt een dialoog voorbij komt die meer inhoudt dan een paar woorden. Het zijn ook dingen die betreffende deze film niet ter zake doen, iets dat een kwestie van 'zien' is en wellicht liefde hebben voor het spektakel dat autosport heet.

Le Mans bouwt op bijna zwijgende en sfeervolle stijl op naar de apotheose van de start. Een soort ontwaken en 'rush' die documentaire-achtige aandoet en mij vooral doet vergeten dat dit een 'film' is. Het lijkt bijna een echte race. Wat daarna vooral opvalt zijn de werkelijk sublieme en spectaculaire opnames van de race en de auto's. Iets dat geen 'appeltje-eitje' geweest moet zijn in die tijd. CGi was er uiteraard nog niet en van kleine camera's kan eveneens geen sprake geweest zijn. Ik kan me dan ook amper voorstellen hoe cameramensen zich vlak langs het circuit gewaagd hebben, of naast de race auto's mee moeten hebben gereden. De montage van dit geheel maakt het natuurlijk extra goed.

Le Mans valt dan ook niet op qua verhaal, vanwege McQueen of de te raden afloop, maar eerder als ode aan de racerij van die tijd waar regels er niet toe deden maar de auto's vooral gewoon vies hard moest gaan. Iets dat op geweldige wijze gebracht wordt in deze film. Voeg daarbij het nostalgische beeld en die waanzinnige auto's met hun retro look, en je hebt mij gewonnen. Lekker! Gewoon lekker!

Maandagavond even aan de slag met deze A league of their own en dat was toch wel een film waar ik blij van werd tegen te komen bij de kringloop. Want deze zag ik tijdens mijn jeugd, en hoewel het niet de lading van jeugdsentiment heeft was ik opzich toch wel erg nieuwsgierig naar wat ik mij herinner als leuke film.

Het verhaal is vrij simpel qua opbouw en dialoog met oorlogstijd, de meeste mannen overzees, en het idee een vrouwen baseball competitie op te zetten waarvan akte. Als snel zitten we in het selectieproces met scouts, try outs en de ongemanierde coryfee Jimmy Dugan die tegen wil en dank met één van de ploegen wordt opgezadeld. Buiten dat moeten de dames natuurlijk ook zelfs het nodige overwinnen zoals de harten van de mensen, sommige teammaten en niet in de laatste plaats zichzelf. En uiteraard komt dat allemaal wel goed want A league of their own is toch een heuse feel good movie waar Hanks goed voor de dag komt, Davis mooi als altijd, Petty aimabel, en Cusack en Ramsey ook erg leuk zijn voor het oog.

Maar het is niet allemaal vrolijkheid en lol wat de klok slaat hoewel de dames er het meeste van maken en de wisselwerking met Jimmy en hun oppasser bij tijd en wijlen hilarisch is net als de plas scène of hoe Marla Hooch de ramen eruit staat te kegelen. Toch spelen er ook andere zaken zoals tussen de zussen Dotie en Kit waar ik toch regelmatig met Kit te doen heb waar Dotie vaak irritant en betweterig is. Buiten dat komt ook nog het realisme van het leven en de oorlog voorbij met overlijdensberichten en wat meer. It's not all fun and games en heeft zelfs aandoenlijke momenten zoals het meisje dat niet kan lezen.

Al met al is A league of their own een ontzettend leuke en sympathieke film die weliswaar vooral op het einde naar het zoetsappige neigt met de hall of fame en hoe ze hun lied aanheffen, maar uiteindelijk is het de film meer dan gegund.

En met Leave No Trace de vierde en laatste film van de filmdag waar wel meer gepland was maar het er gewoon niet van kwam. Maar ik zag wel degelijk uit naar deze film die mij altijd wel trok mede door de cast aangezien ik altijd wel kan genieten van Ben Foster.

Prachtig is toch wel de zwijgzame, rustige en harmonieuze samenwerking van de twee temidden van al het prachtige natuurschoon, en wat wordt dat toch allemaal waanzinnig mooi gefilmd. Het is behelpen uiteraard zo in een tentje in kou en regen, maar de gezochte idylle van rust, op je zelf zijn en geen bemoeienis moet wel heerlijk zijn. Wat ten grondslag ligt aan het terugtrekken uit de samenleving wordt nooit benoemd maar het valt niet moeilijk te raden met de opmerking dat hij in het leger zat, bepaalde nachtmerries heeft en wellicht vertrouwen in het land is verloren. Een leven of the grid in the bush it is, maar dat is niet hetgeen waar Leave No Trace zich op focust.

Want al snel wordt men in de kraag gevat en verplicht in een huis te wonen, iets waar vooral Will moeite mee heeft die zich meteen weer in een keurslijf gedrukt voelt met een baan en kerkelijke verplichtingen waar het ongemak afstraalt. Toch gaat er voor dochter Tom een wereld open die openlijk begint te twijfelen aan het door haar vader gekozen pad. De film is dan ook eerder gericht op karakter ontwikkeling in de vorm van dochter Tom, de veranderende balans tussen vader en dochter en een soort van 'coming of age' waar je op een gegeven je kinderen moet loslaten en tevens moet accepteren dat mensen in andere levensfasen zitten of iets anders zoeken/nodig hebben dan jij, oftewel, loslaten.

Opmerkelijk aan dit soort films, net als Nomadland maar bijvoorbeeld ook Into the Wild, is dat er toch veel goedheid in de mensen huist en een lotgenoot snel herkent wordt en die te hulp schiet. Amerika heeft wat dat betreft een slecht imago en er zijn achtergebleven en armoedige streken, toch helpt men waar nodig is waarop je bijna zou denken dat de gemiddelde Amerikaan toch echt zo slecht niet is. Buiten dat biedt de film een sterk acteurs duo en wordt er goed geacteerd en is dit toch een meer dan prima karakterstudie te noemen. Het tempo dat net iets te traag is en een teveel aan kleine momentjes tussendoor die net te saai zijn staat vier sterren in de weg.

Bizar en intrigerend tegelijk. Voor mij is de grote vraag wat er nodig is om zo laag te zinken. En laat daar nu geen antwoord op komen.

Film die er geen doekjes om wind wat betreft mensen in een neerwaartse spiraal, zichzelf bij een catastrofaal einde hebben neergelegd of dat er niet beter in zit, Shue bijvoorbeeld tijdens haar eerst nacht met Cage: 'ik heb alles zoals ik het wil. 'WTF!? En vervolgens het vinden van een lotgenoot, iemand die niet veroordeelt maar je neemt zoals je bent. Toch gaat het schuren, vooral bij haar. Zij wil toch meer, ze vraagt hem naar een arts te gaan. Dit was te verwachten, waarmee ik de keuze om hem in huis te nemen en in te stemmen met dat ze zich niet zal bemoeien met zijn drinken iets onbegrijpelijks vind. Ik snap de redenatie daarachter totaal niet. Uiteraard, ze is bang, ze is alleen, ze heeft iemand gevonden waar ze zich 'goed' bij voelt. Maar hoe heeft ze dat in gedachten dan, wetende wat hij wil? Lijdzaam toezien hoe iemand zich zelfbewust de vernieling in helpt terwijl ze steeds meer van diegene gaat houden? Van iemand houden die ongeneeslijk ziek is en tot sterven toe verplegen lijkt me al bijzonder lastig en niet voor iedereen geschikt laat staan dat je hier voor kiest. Wat ik dan van hem niet snap is dat terwijl zij het licht ziet en hoop begint te krijgen op een beter leven, heeft hij dat totaal niet, hoewel zij zijn engel is komt het niet in hem op schoon schip te maken en te bedenken dat als er iemand zoveel van hem houdt zijn egoïstische zelfdestructie gestopt moet worden. Waarmee ik ook eigenlijk bij het grootste punt van de film ben, de logica en geschiedenis aan handelen. Is Cage ziek of speelt er een enorm trauma rond vrouw en of kind, vooral het laatste doet even vermoeden na de scene in het Casino. Maar helaas wordt dat niet duidelijk. Deze diepte had wellicht even iets meer inzicht in het personage Cage verschaft en de film nog tastbaarder gemaakt. Nu blijft de film een random ontmoeting tussen twee aan lager wal geraakte passanten die geen uitweg meer zien en troost bij elkaar vinden als mooiste en meest aangrijpende scene wat mij betreft: Cage die wakker wordt, hondsberoerd is, wat in de koelkast rommelt en uiteindelijk in foetushouding bij haar in bed kruipt. Pffff…..wat een ellende.

De sfeer is mooi, vooral Vegas in het donker, fijne soundtrack met jazz-achtige muziek en onder meer Sting. Verder geweldige rollen van zowel Cage als Shue, waar je meelij zou kunnen hebben om wat Cage zichzelf aan doet heb je dat meteen al bij Shue door wat ze tegenkomt in haar werk. Prachtige vrouw trouwens.

Puntje bij paaltje, mooie film, dramatisch, op het gevoel, maar blijf van mening dat er iets meer uit te halen geweest was met wat achtergrond omtrent Cage.

Heel wat jaartjes terug eens op de gok aangeschaft na een goed verhaal bij de wereld draait door over de film en de geschiedenis van de regisseur die zelf tankschutter was in de strijd tegen Libanon. En dat is goed te merken aan de manier van cameravoering en de gebrachte contradictie van het geweten in de schuttersstoel.

De film kent weinig plichtplegingen nog introductie en meteen zitten we in de bedompte en claustrofobische sfeer van de krappe tank. Zoals gezegd wordt meteen de eerste troef uitgespeeld met de twijfelaar en man met geweten Shmuel op de schuttersstoel. Een eerste aarzeling laat meteen al geen ruimte meer voor fouten waarna fout na fout zich opstapelt en daarmee ook gruwelijkheid na gruwelijkheid met als eerste hoogtepunt de kippenboer. Alsof men door een vergrootglas kijkt wordt alles uitvergroot door het vizier bekeken, een weerzin die zich steeds samen met de kijker mee op bouwt samen met de spanning in de tank.

Op interessante wijze wordt er gespeeld met het isolement die men in een tank treft, je bent op elkaar aangewezen en behalve door je kijkgat heb je geen idee wat er buiten gebeurt. Daarnaast is de tank naast gepantserd een groot en niet te missen doelwit. Je bent op het slagveld, maar eigenlijk zou je optische en qua betrokkenheid naar een scherm van een drone kunnen kijken op 2000 km afstand, helaas voor de heren zitten ze er midden in met de RPG treffer, gevangenname en walgelijke bedreigingen van de Falangist als hoogtepunt op dat vlak. De haat en terreur treft allen, de gevangene flipt dan ook begrijpelijk en overtuigend.

Lebanon treft vooral de roos betreffende zijn mooie en bescheiden speelduur, vaak erg mooie cinematografie, de shots rond de RPG zijn fantastisch, en de film laat meer dan prima de claustrofobie van een dergelijke object voelen maar ook de spanning en verantwoordelijkheden van de vier jonge bemanningsleden. Lebanon is dan ook een prima film wat mij betreft.

Uitermate boeiend drama, met een zeer interessante achtergrond en sfeer. Een film die ik inmiddels al meerdere keren gezien heb, wel opvalt als traag, maar desalniettemin altijd boeit.

De film begint met een weinig tot de verbeelding sprekend beeld van Big Brother is watching you. Niet alleen is men bij voorbaat al schuldig, met psychologische druk en marteling breekt iedereen en alles wordt wel tegen je geïnterpreteerd. Wijk je af van iedere vertelde dingen dan lieg je uiteraard, maar als je verhaal te veel klopt dan heb je het ingestudeerd, voor iedere afwijking een logica. Een bijzonder troosteloze bedoening maar tevens doodenge cultuurtje wordt in die zin gebracht in een maar al te grijs, sobere en saaie omgeving. Een keurslijf, iets waar hoofdpersoon Wiesler volledig in op gaat. Grijs tot en met, van kleding tot uitstraling, tot zijn weinig empathische omgang met mensen of vrienden...het is Wiesler die ongewild spil wordt van de film en een kant van zichzelf ontdekt waarvan hij niet wist dat die bestond of zorgvuldig wegstopte.

Zorgvuldig wordt het stel afgeluisterd en van een plichtsgetrouwe ambtenaar verandert Wiesler's gemoed van interesse naar fascinatie, naar jaloezie en vervolgens inzicht en empathie. Dit wordt kracht bijgezet door een spelletje dat van hoger hand gespeeld wordt omdat ze Dreyman pootje willen haken als gunst voor een ander. Iets waar Wiesler het niet mee eens is. Een bijzondere fascinatie maar ook kat en muis spel ontstaat tussen het stel en hun politiek denken, escapades en Wiesler's bemoeienissen. Het verhaal is des te bijzonder vanwege het mooi gebracht beeld van angst dat regeert. Angst en terreur is het die mensen, geliefden, tegen elkaar uitspeelt en links of rechts om krijgt 'de staat' toch wat het wil. Macht over het volk.

Muhe is geweldig als de grijze stasiman die niet alleen het licht ziet maar ook lijdzaam de consequenties draagt na afloop. Koch, Tukker en Gedick allemaal het noemen waard en de soundtrack is niet heel bijzonder maar past prima als ondersteuning. Das Leben der Anderen is een geweldige film over lang vervlogen en tevens enge tijden, een tijd van angst, een tijd van onzekerheid, een tijd dat je beter niets kon horen of zien, en waarbij je zonder pardon je buurman erbij lapte om er zelf maar goed af te komen. In een dergelijke omgeving toch willen leven en veranderen is uniek en bijzonder, wellicht een kwestie van het licht zien, het blijkt maar weer dat vrij denken en spreken niet vanzelfsprekend is en het opkomen voor iemand levensgevaarlijk. Das Leben der Anderen is dan ook een sobere en treurige film die ik met fascinatie tot me neem.

Deze behoorlijk bekende titel maar eens even opgepikt bij de kringloop waar ik buiten de titel eigenlijk weinig van wist. Alhoewel, kan me nog wel vaag herinneren dat de film veel aandacht kreeg omdat Krabbe de regisseur was. Maar goed, draaien met dat ding die uiteindelijk veel gelijkenissen met Skin toont, afgelopen week gekeken, en verder te omschrijven valt als zwaar drama die net niet helemaal in het potje viel.

Duidelijk is het beeld zoals ook in het reeds eerder genoemde Skin rond families, ouders, die nog altijd zuchten onder het gewicht en leed van de Holocaust zoals duidelijk het geval is bij zowel de Kalman's en Silberschmidt's. Apart en kunstzinnig is de opening met de vergeelde beelden, ronduit bespottelijk en overdreven is dan weer het gedoe in de keuken van het restaurant rond Chaya die snel op zoek gaat naar iets anders, de fase er na is al niet veel beter met vader en moeder die continue de aandacht proberen op te eisen van dochter Chaya, daarnaast komt het constant door elkaar kakkelen hopeloos geforceerd over en vraag ik me echt af waar dit nu precies heen moet rond de jonge dame als vertegenwoordiger van de nieuwe generatie in een te strakke broek, foei, en vader en moeder die het verleden niet los kunnen laten of het proberen weg te stoppen.

Aftasten maar wel beter is de fase waarin Chaya kennismaakt met de Kalman's en een botsing met de rigide vader niet lang op zich laten wachten waarop toch zowaar een redelijk interessant fase aanbreekt waar Chaya niet op haar bekje gevallen is, voor de duivel niet bang is en dingen voor elkaar krijgt bij de kleine Simcha. Wat we zien is een botsing tussen generaties waar de littekens van de Holocaust en het vasthouden aan het geloof en haar gewoontes een zware last als troost is. Aandoenlijk is toch op zijn minst de verandering die Chaya teweegbrengt binnen het gezin Kalman en mondt het uiteraard uit in een bepaalde tragiek die het gezegde 'ieder huisje heeft zijn kruisje ' maar weer eens onderstreept met een finale hint dat het leven uiteindelijk toch gewoon doorgaat.

Niet slecht is achteraf het gevoel maar echt raken doet het me van de andere kant ook weer niet echt. Uiteraard wordt er prima geacteerd, is Laura Fraser een aangename verrassing, en heeft het absoluut het nodige voor iemand die van dergelijke familie drama's houdt. Toch was het voor mij allemaal niet voldoende voor een hoog cijfer.

Gokje bij de kringloop, vooral omdat fantasy toch echt niet mijn ding is, ingegeven door regisseur en cast. Toch schrok ik thuis wel een beetje van de comments en cijfergemiddelde en vreesde een kat in de zak gekocht te hebben, maar dat bleek achteraf toch niet helemaal te kloppen.

Zoeken is het desalniettemin in een fraai gevormd bos, met karakters die me aan mijn favoriete retrogame Dungeon Keeper doen denken, een liederlijk sfeertje en een wel erg jong ogende Tom Cruise die daar toch al stiekem 22 a 23 is. En even snap ik de kritiek, want de sfeer voelt vooral rond het zing momentje van Mia Sara aan als kitscherig, vrolijk en kinderlijk. En even slaat me de schrik om het hart met het musical achtig momentje en ben ik blij dat de film niet te lang duurt hoewel het niet een straf is naar de prachtige Mia Sara te moeten kijken.

Maar plotseling slaat de koddige en kinderlijke sfeer toch wel om naar een werkelijk prachtig moment rond de jacht op de eenhoorn en het dier temidden van de vallende kersenbloesem. Een bizar mooi moment in die zin en eigenlijk is daarmee de eerste drie kwartier van de film eigenlijk in het kort samengevat. Namelijk een afwisseling tussen bizar mooi gefilmde en opgebouwde scenes tegenover best wel flauwe en kinderlijke momenten. Zo is de zonsopkomst in het besneeuwde landschap en het decor als geheel ook weer een plaatje te noemen, de strijd van Brown Tom tegen de twee trollen doet in zijn flauwheid weer een beetje afbreuk.

Maar de film verbetert vanaf daar en de humor wordt beter. Filmisch blijft het geheel om van te smullen, de geluidseffecten zijn op de stereo werkelijk prachtig, de muziek ook zeker het benoemen waard, Tim Curry weliswaar onherkenbaar maar prima als The Darkness en andermaal kan Mia Sara niet genoeg in beeld zijn. Toch mist Legend een beetje subtiliteit en diepgang en dat is één van de reden dat de film zich niet kan meten met Willow of Lord of the Rings die natuurlijk een stuk beter zijn. Toch kan ik me niet vinden in de minimale voldoende die Legend hier krijgt en vind ik de film, die absoluut zijn momenten heeft maar weliswaar ook verschillende missers, eigenlijk wel een beetje ondergewaardeerd. Daarom is Legend wat mij betreft helemaal niet verkeerd en best leuk te noemen.

Via Netflix op gameavond toch eens aan de herkijk met deze Legend over de Kray brothers waar het pad in die zin redelijk warm gehouden worden door même's en andere grappige filmpjes met Tom Hardy als één van de broers op facebook. Dus toch nog maar eens proberen waar de film de eerste keer toch vooral een onevenwichtige indruk maakte.

Maar Legend gaat toch verrassend lekker van start met een heerlijke stijl, mooi tijdsbeeld, een geweldige soundtrack en een fijne gevoel vol nostalgie. Het zal dan toch zeker wel wat mee gaan vallen als we ook nog eens kennismaken met de twee broers goed neergezet door Hardy. De ene subtiel, de andere een 'loose canon'. Dan wordt de cast prima kracht bijgezet door acteurs als Mel Raido en Paul Anderson die met hun koppen en nog dikkere accenten prima in het geheel thuishoren plus de mooie Emily Browning. En dan zijn er een aantal geweldige scènes waar Ronnie maar net in bedwang gehouden wordt, bijvoorbeeld tegenover George Cornell, of een aantal prima vechtpartijen waaronder die tussen beide broers.

Toch komen de mankementen ook weer naar voren waar de film niet echt focus weet te houden, dan weer belicht wordt vanuit Ronnie, dan weer vanuit Reggie om plotseling dan weer vanuit Frances haar optiek te werken, het ene moment ligt focus op de criminaliteit dan weer weer op de relatie, het maakt de film een beetje chaotisch en vooral onevenwichtig met tussenfasen dat het lijkt alsof de regisseur zelf ook zoekende was. Daarnaast is de film voor het gevoel ook iets te lang, alle deze kritiek overigens wel gezegd terwijl de film best wel vermaakt. Een cijfer verhoging zit er dan ook wel toch had ik deze film veel meer kunnen zitten dan er nu uitkomt.

Film die ik achteraf toch wel eens helemaal gezien had, een film die tevens meer wil zijn dan het daadwerkelijk is, en dat ondanks veel goede ingrediënten.

Legends of the fall begint nochtans goed. Een uitmuntende cast, Horner als componist, een mix van drama, historie en romantiek, te midden van prachtige landschappen. De introductie van Susannah is interessant en ik in alles is een bepaalde prikkel te voelen die ze teweeg brengt. Redelijk is de oorlogsfase en de nasleep die voor allen anders is en een strijd die ieder voor zichzelf voert.

Behalve het clichématige gebeuren rond Susannah die natuurlijk veel meer voor het niet te kooien, wilde en mysterieuze karakter van Tristan valt dan de betrouwbare en saaie Alfred, lijkt Legends of the fall te graag en geforceerd indruk te willen maken met zijn hapklare drama en aanzwellende muziek. Daarnaast past Pitt de rol wel maar heeft hij weer van die typische overacting momentjes, daarnaast is Hopkins met zijn latere kwaaltjes eerder lachwekkend dan geloofwaardig.

De laatste 30 minuten lijkt de film toch nog even een beetje een twist te krijgen en te zinspelen op Susannah en Tristan die het beide niet gegund lijkt om gelukkig te worden. De wraakactie is best nog aardig te noemen maar daar is het meeste mee gezegd.

Hier houdt het dan ook op voor Legends of the fall. Een film met een aardig slot, en verder vooral een film met veel pretenties waar eigenlijk weinig van terecht komt. Vooralsnog aardig voor een keer maar verder iets om redelijk snel te vergeten zoals het al eerder ging.

I say your fucking baby is gonna burn!

Vlak na uitkomst al eens meegepakt maar toen tegenvallend. Waarom weet ik eigenlijk niet meer, desondanks was de nieuwsgierigheid wel weer opgelaaid de film eens te proberen met de wetenschap dat de basis van dit verhaal uit een strip komt.

Het verhaal mag bekend zijn, God schijnt het geloof in de mensheid opgegeven te hebben en vind het tijd voor een grote opruiming. Maar dan had God gerekend buiten Michael die op de bres springt en het vooral als heilige taak ziet de baby van Charlie te beschermen, het zal. Bij elkaar gedreven, gestrand of voorbestemd in Bob's diner verdedigt men zich in de hoop op een wonder. Één van de pluspunten die vast benoemd kan worden is de fijne duistere sfeer.

Tja van het verhaal moet Legion het niet hebben. Want waarom nu precies die baby dan terwijl de operatie één grote wipe out is? Het wordt niet duidelijk. Net als de mengelmoes van een plaag, mensen die bezeten zijn, eruit zien als demonen maar toch engelen zijn aldus de uitleg van Michael. En dan de vraag hoe het de rest van de bevolking afgaat en waarom sommige mensen juist niet bezeten zijn. De zwakkeren moeten de sterken opruimen, nou zo bijzonder zijn Howard, Sandra en dochter toch niet? En men hoopt op een wonder? God komt straks zonder vlees poppen te zitten als ze maar genoeg ombrengen?

Het maakt eigenlijk niet zo veel uit want hoewel stukken minder als andere films gebaseerd op comics is Legion best te pruimen als slasher met wat pseudo horror momenten, want de actie en het geweld is prima en dat is het meeste dat telt voor de film.

Gistermiddag nog even op Netflix aan de slag met deze totaal onbekende oorlogsfilm, iets waar ik vooral aan begon omdat hij er nu eenmaal opstaat, en in de hoop een onbekend pareltje te vinden. Maar nadat ik de cijfergemiddeldes had gezien en halverwege de film was werd wel duidelijk dat dit niet het geval was.

Duidelijk is het beginpunt te Zaïre in een regio met veel, heel veel belangrijke en gewilde grondstoffen met een soort van burgeroorlog achtige coup met gegijzelde Europeanen tot gevolg. Maar het moet gezegd dat het vanaf het begin niet wil met de karakters in de vorm van Pierre en Damremont die gewoon niet interessant zijn, bovendien wat wil je op zo'n godvergeten plek waar het gemiddeld een graad of dertig is. Ik moet er niet aandenken! Vervolgens duurt het ook nog wel even voordat er eindelijk wat gebeurt waarop er met de schermutselingen en executies een The Killing Fields achtig beeld geschapen. Maar uiteraard kan deze film zich daar onmogelijk aan meten.

Vervolgens is het toch wachten op het grote ingrijpen dat lang duurt met verschillende malen vertraging en uitstel wat wel typerend is in dergelijke situaties. Grappig overigens een shot van een Hercules met eronder duidelijk Europees waarschijnlijk Belgische landerijen en structuren en niet Afrika. Het ingrijpen van de parachutisten is nog enigszins een pleister op de wonde met het nodige aan actie, toch komt het allemaal veel te laat en is het veel te weinig om een oninteressante film met fletse karakters nog enigzins te redden. Daarom geen voldoende wat mij betreft.

Een verschrikking eerste klas, en wat ben ik blij dat ik alleen de bioscoopversie van 110 minuten gezien heb en niet de miniserie versie. Bij wat er slecht is aan dit product, kan je net zo goed tijd besparen en zeggen wat er goed aan is; het antwoord luid vrij weinig. En dat is toch best jammer te noemen.

Het is een feit dat er in de geschiedenis geen stad zo lang belegerd was als Leningrad, inmiddels beter bekend als Sint Petersburg. Leningrad was meer dan 900 dagen van de rest van Rusland afgesloten en werd op het tandvlees in leven gehouden door een constant bestookte en aangevallen aanvoerroute over het Ladogameer. Het doet denk aan de net zo kritieke levenslijn die Stalingrad in leven hield. Waar het in het geval Stalingrad betrof dat men de stad niet op wilde geven en blijven vechten, draaide Leningrad om het bevoorraden van de stad en in leven houden van de burgers. Iets dat bijna niet te doen was wat restte in veel, heel veel, slachtoffers niet alleen door honger maar tevens aanhoudende bombardement en beschietingen. De eerste schatting van de Sovjets lag rond de half miljoen, een getal dat daarna verscheidene keren verhoogd is tot anderhalf miljoen en inmiddels miljoenen. De omstandigheden moet hard en gruwelijk geweest zijn en zouden zich daarom uitstekend lenen voor een geweldige miniserie of film, en de schaarse beelden van de oorlog en stad in puin zijn lang niet verkeerd, maar daar blijft het dan helaas al snel bij.

De film verzand vervolgens in totaal niet boeiend plotjes en zijlijnen rond Nina en die kinderen van die andere vrouw, de zoektocht van Phil en vooral het gedoe rond Kate, met haar vader een 'witte generaal'. Het slaat als een tang op een varken en boeit voor geen meter. Waarvoor is al deze nonsens nodig? Gebeurt er niet genoeg in Leningrad zelf? Dan is er nog Sorvino zelf, wat een waanzinnig slechte actrice! Werkelijk iedere scene is een ergernis. Het is de opmaat voor weinig goeds wat onderstreept wordt door bombarderende Messerschmitt's, ik dacht dat een dergelijk toestel wel wat anders te doen had, en daar Stuka's Heinkel's en Dorniers voor gebruiken worden, en niet hun meest kostbare en belangrijke jachtvliegtuig, is het belachelijk dat Kate in haar eentje een doelwit van dergelijke bombardementen wordt. Wie bedenkt zoiets? Dan de best wel feministische Nina, nu zouden de Russen later vrouwen voor heel veel taken inzetten, maar dat deze dame al motorrijd vind ik wel heel wat. Net als de bom met vertraging die bestormd wordt door de burgers. De bom lijkt groot genoeg om een half straat te levelen toch is een explosie een behoorlijke tegenvaller. Dan de scene waar Kate en Nina aan het dansen zijn. Honger? Niet echt kennelijk. Weinig energie? Valt mee. Koud? Kennelijk totaal niet terwijl het vroor dat het kraakte zodat vrachtwagens over een meer konden rijden....realistisch? Maak dat zelf maar uit. Nogmaals, wie bedenkt zoiets.

Een bij tijd en wijlen warrige montage en teveel aan melodrama maken de zit van 110 al tot een behoorlijke beproeving. Nee, het lage gemiddelde klopt wel, en dat is jammer en begrijpelijk.

Een film die nog net zoveel indruk maakt als de eerste keer dat ik hem zag, ondanks de extra scènes in deze directors cut.

Een film, zonder enige twijfel Reno's en Besson's beste, die zich kenmerkt door een buitengewone stijl, sfeer, innemende hoofdpersoon en een even bizarre als brutale sidekick. Het begin en beeld van Léon zelf is één vol van contradictie tussen zijn 'professionaliteit' en verdere sjofele uitstraling en broekspijpen op standje 'hoogwater'. Iets waar hij zelf in eerste instantie voor lijkt te kiezen vanwege het werk, to blend in en wellicht wat onderschatting te creëren. Toch lijkt hij het er verder voor zichzelf weinig van te nemen en vooral vast geroest in zijn eigen stramien. Iets waar stevig aangerommeld wordt met de komst van Mathilda, een behoorlijke aardbeving in de zorgvuldig gecalculeerde en berekende wereld van Léon.

Een boeiend tweede deel met veel rumoer doet zich aan en een volwassene die niet langer de leidende factor is. Sterker, de jonge flirt Natalie Portman neemt de touwtjes in handen met haar dubbelzinnige en speelse gedrag. Net zo boeiend, iets wat me eigenlijk altijd een beetje ontgaan is, betreft de ontluikende liefdesrelatie en band tussen de twee die bol staat van de psychologische valkuilen, en bepaalde gebeurtenissen, voorvallen en stiltes die niet onderdoen voor de meeste langere relaties tussen volwassenen. Bijzondere ontwikkeling en eigenlijk overigens ook best gewaagd met een dergelijk jong persoon als Mathilda. Iets dat onherroepelijk voor problemen gaat zorgen...

De stijl en kleurenfilters stijl prachtig, vooral de soundtrack vind ik fan-tas-tisch met zijn dromerige tonen en accenten die Arabische aandoen, niet te vergeten Sting natuurlijk. Dan de actie die kick-ass te noemen is. Rauw, direct en vooral de shoot out op het einde is geweldig, andere grove momenten als de moord op het gezin van Mathilda mogen ook genoemd worden qua stijl, donkere humor en rauwheid. Net als de geweldige prestatie van Gary Oldman die in iedere scene de aandacht na zich toetrekt en een bepaalde onvoorspelbaarheid uitstraalt en angst inboezemt.

Léon is inmiddels 26 jaar oud maar nog altijd een overtuigend combinatie van een pakkend intrigerend verhaal die verbijsterd maar ook vertederd, goede actie, briljante acteerprestaties van zowel Oldman als Portman en Reno, een ronduit stijlvolle sfeer en dito soundtrack, de film is dan ook prima in balans op alle vlakken. Ondanks dat ik de extra scènes in deze extended niet van bijzonder toegevoegde waarde vind.

En op de late zaterdagavond nog maar even aan de semi griezel met Leprechaun en alweer zo'n bekende titel uit het genre net als eerder op de dag met Hellraiser het geval was. Wat te verwachten van deze film wist ik niet helemaal, wel was ik bij voorbaat verbaasd dat Jennifer Aniston erin speelt.

Vanaf de opening met de confrontatie tussen Dan en de Aardman is duidelijk dat dit niet echt serieus of eng gaat worden. Niettemin wordt het gevaar ternauwernood bezworen om een aantal jaren in alle hevigheid los te barsten want het is beter niet tussen een Aardman en zijn goud te geraken, iets dat de nieuwe lichting overkomt. En oh mijn God, wat dit bij tijd en wijlen toch vreselijk flauw te noemen. En ik verwachtte nog wel in een echte griezelfilm terecht te komen.... nah, nee dus.

Hoewel Aniston perfect de lijn door trekt van omhoog gevallen kakwijf hier in Leprechaun en niet veel later hierna Friends, zijn vooral die goed gevormde beentjes de moeite waard van het kijken. Verder is het duo Ozzie en Alex best wel sneu en mag inmiddels duidelijk zijn dat de horror niet eng is en de komedie niet echt grappig. Het is overduidelijk een soort satire die leunt op een idee a la Gremlins en Tremors. Maar Leprechaun kan zich geen moment met die films meten bij gebrek aan echt leuke grappen of iets meer smerigheid en smeuïgheid.

Pluspunt op zijn minst Warwick Davis die zijn rol als opdringerige geschifte kabouter prima neerzet en heel wat uurtjes in de grime heeft gezeten. Maar al met al is het veel te mager en kan ik dan ook geen voldoende geven.

Na anderhalf jaar geleden het Zweedse orgineel te hebben ontdekt, die mij overigens goed beviel, was ik toch wel nieuwsgierig naar dezeQ Amerikaanse remake. En hoewel Let Me In op alle vlakken, hetzij soms minimaal, zijn meerdere moet erkennen in zijn Scandinavische voorganger is Let Me In toch een meer dan prima filmpje te noemen.

Het recept is bekend en daar wordt praktisch niet vanaf geweken op een enkel opbouw dingetje na zoals de opening. Tevens krijgen we minder diepgang rond Owen betreffende zijn huiselijke situatie en status op school. Ook worden de buren minder uitgediept zoals in de Zweedse variant, en in plaats van een nieuwsgierige buur is het hier de politie die op onderzoek uit is. Opzich maakt het niet zo veel uit want ook in deze versie is het de sfeer in de besneeuwde en donkere omgeving in combinatie met de muziek die niet echt onderdoet voor de Zweedse versie. Sterk aan deze versie zijn toch de pseudo horror momenten rond Abby die een onaangenaam bekje krijgt wanneer ze bloed drinkt. Tevens zijn daar een aantal fraaie dingen zoals het versnelde loopje en de wijze waarop ze bomen klimt die knap gemaakt zijn.

Een gemis zijn de scènes met de katten die Reeves niet heeft meegenomen in zijn versie. Scènes die ik in de Zweedse ontzettend sterk vind. Dan is er het fenomeen dat Zweedse cinema heet en ook in de Zweedse versie te vinden is, dat is namelijk dat het op een geheel eigen wijze apart en raar is. Iets dat Let Me In uiteraard ook niet weet te benaderen.

Maar zoals gezegd is Let Me In een meer dan prima sfeer met een uitstekende Grace Moretz en de muziek is ook erg sterk te noemen. Niets mis mee.