Opinions

Typerende Engelse productie qua vormgeving, tempo, dialoog en acteren. Behoorlijke aanklacht tegen de vooroordelen die er altijd snel zijn wanneer iemand anders is en natuurlijk een hele dikke sneer naar die vreselijke pers in Engeland.

Waar ik me toch het meest over verbaas is de lange tijd dat ze Jefferies vast kunnen houden en behoorlijk stevig aan te tand voelen terwijl er totaal geen bewijs is. Slechts een verklaring van iemand dat zijn auto andersom stond. Lijkt mij dat ze daar iemand niet zo lang op vast kunnen houden en al helemaal niet gezien er geen motief was maar er natuurlijk ook geen enkel ander bewijs in de vorm van vingerafdrukken, DNA, wapens of wat dan ook maar gevonden is. Vervolgens wordt natuurlijk de ergste schade aangericht door de pers. Ronduit schokkend maar wel boeiend om te zien hoe iemand een stempel kan krijgen terwijl hij niets gedaan heeft.

Moet eerlijk zeggen dat zodra hij vrij is en men begint te procederen tegen de pers de geest wat mij betreft wel uit de fles is en de interesse ook weg. De verklaringen die hij daarna nog moet doen en een bepaalde commissie waar hij dan in komt, dat geloof ik allemaal wel en aangezien de film verder ook al niet echt bol stond van spanning en vaart vind ik het de film met die dingen redelijk naar het einde slepen. Uiteraard wel bijzonder goed gespeeld door Watkins die erg overtuigend overkomt als de licht neurotische, a-typische man.

Maandag het weekend even afsluiten met iets luchtigs en daarbij viel de keuze op Lost in Space, een film die ik volgens mij bij uitkomst in de bios zag en niet een hele bijzondere indruk achterliet maar in mijn beleving ook niet slecht was. Gewoon simpel vermaak in die zin, daarom verbaasde de slechte recensies en het lage stemgemiddelde mij best wel. En er valt wat van te zeggen hoewel ik wel vind dat de film kennelijk weinig krediet krijgt.

Het verhaal is in dit zin simpel met de familie Robinson die als een soort moderne Robinson Crusoe op avontuur gaan om maar te kijken waar ze uitkomen en een plek a la aarde te koloniseren. Als begeleider en piloot wordt Majoor Don West aan het team toegevoegd wat op zich al een bijzondere logica bevat. Want West moet een missie begeleiden waar het voortbestaan van de mensheid vanaf hangt en de missie belangrijk is dan de levens van de team en familieleden maar hij wordt juist aangenomen en geroemd vanwege het feit dat hij orders negeerde en een kameraad redde. Dat staat toch haaks op wat zo'n missie nog zou hebben denk ik dan, maar goed...

Lost in Space ontwikkelt zich daarna als een standaard avonturenfilm met eigenlijk van alles een beetje en veel elementen die hier en daar geleend zijn. We hebben een saboteur aan boord, er worden twee schepen gevonden, aangevallen door creepy crawlers, men komt aan op gure planeten maar komt er ook achter wat er van hun zelf terecht gaat komen. En natuurlijk komt allemaal wel goed binnen een film die er soms best oké uit ziet qua CGI maar dan ook weer spuuglelijke momenten heeft zoals dat domme beest genaamd Blarp. Grootste minpunt is toch wel de aanwezigheid van Le Blanc die amper raadt met zichzelf weet nog een strak gezicht kan houden. David Schwimmer was in die zin een schok als kapitein Sobel in Band of Brother maar bleek absoluut meer te kunnen dan Friends, Le Blanc is op dat punt juist een verschrikking van begin tot einde met zijn grapjes en pogingen om indruk te maken op Judy. Oldman en Hurt proberen de meubelen nog te redden, tevens zien we een erg jonge Jared Harris, en dat lukt enigszins.

Lost in Space is niet heel erg slecht maar is vooral voor jaren '90 begrippen een typisch product die waarschijnlijk met veel tam tam werd aangekondigd en waar de hele familie heen kon. En ik blijf erbij dat het allemaal niet heel slecht is en voor die tijd veilig binnen de lijntjes kleurt van een laagdrempelig familiefilm-achtig geheel die tegenwoordig onder de maat zou zijn. Daarom toch uiteindelijk een 2.5.

Aparte maar degelijke film die verschillende gradaties binnen een relatie aanstipt, een pasgehuwd stel dat langs elkaar leeft en een lang getrouwd en vastgeroest echtpaar, waar in beide gevallen de sleur en onvrede afdruipt. Verder richt de film zich vooral op het concept platonische liefde. Ik denk dat de boodschap van de film vooral in die zin draait om de connectie die je met iemand kan hebben, het gevoel en begrip, en dat daar verder geen seks aan te pas hoeft te komen. Dat leeftijd, afkomst, en waar je staat in het leven er ook niet toe doet. Mooi voorbeeld in die zin is het pijnlijke gebeuren wanneer Charlotte en haar man bij de vreselijke oppervlakkig Kelly aan tafel zitten en John praktisch in haar reet kruipt. Niet alleen dat laatste is stuitend maar de schier oneindige domheid en oppervlakkig van dat mens nog meer, net als die domme rapper. Hoewel bij leeftijdsgenoten, kon ze niet verder van haar intellectuele en gevoelsmatige niveau afzitten, dus zoekt ze Bob op die even verderop zit. Bijzonder hoe hij haar wel weet te prikkelen en 'los' krijgt en ze er op uit gaan. Ja je zou verwachten dat er op een duur iets opbloeit en meer gebeurt, maar van mij persoonlijk hoeft dat niet. Zo blijft er rond de 'klik' van de twee een bepaalde onschuld hangen.

Verder een Interessant film waar je over kan filosoferen of mensen voorbijgangers zijn of een dergelijke ontmoeting het 'lot' is. Hilarisch bij tijd en wijlen, vooral het cultuurverschil met die hysterische Aziaten, bepaalde gewoontes, en toch ook wat Bob Harris betreft, een kijkje in het doodsaaie leven van een acteur/artiest die in een zoveelste hotel ver van huis en haard wordt gepropt en van het glorierijke sterrenleven weliswaar 2 miljoen rijker wordt maar niet echt gelukkig. Wat me wel opvalt is dat Charlotte niet echt op inhoudelijk hele diepe opmerkingen of dialogen te betrappen is ondanks dat ze filosofie gestudeerd heeft.

Enfin binnenkort nog maar eens proberen.

Slapaftreksel die vooral moet draaien op de humor rond karakter Malcolm en op enkele momenten na eigenlijk hopeloos te kort schiet.

Ik vraag me dan eigenlijk wie of waarom men van die vervolgen bedenkt. Zelfs een producent met slechts dollartekens in de ogen moet toch begrijpen dat dit niets bijzonders is net als de volgende delen. Het lokken van de klant naar bios en hersenloos vermaak schijnt het belangrijkste te zijn. Een verrijking van de filmwereld is dit in geen geval.

Standaard verhaaltje wordt in elkaar gedraaid om de dino cyclus weer een slinger te kunnen geven. Kennelijk hadden de andere acteurs geen trek of tijd, en hoe eendimensionale deze karakters ook waren, bekende gezichten als Dern en Neill die het vorige geheel toch nog een beetje cachet gaven worden node gemist. Goldblum kan de kar niet alleen trekken, en al helemaal niet met alleen humor. Deze cast voegt verder weinig tot niets toe, op Stormare en Postelwaite na.

Verder vallen een aantal erg ongeloofwaardig en domme dingen op. Moore tussen de aanvallende dino's na het fotograferen van het jong vind ik overdreven en dom. Hoe de auto doorslippend en al de trailer omhoog trekt vind ik onwaarschijnlijk en ongeloofwaardig. Niet alleen heeft die auto geen enkele grip, daarnaast zou zijn transmissie dat nooit overleven. Dan de ongelooflijke keuze die baby rex mee te nemen de trailer in...tsja...

Wellicht dat je dit alleen kunt waarderen als je van de franchise houd of het genre. Ik in dit geval niet. Eindoordeel wat mij betreft dan ook niets bijzonders.

Film waar ik de afgelopen jaren wel eens van gehoord had, maar ook niet meer dan dat. Vanwege de muziek en de redelijke beoordelingen toch maar de kans gegrepen die via de BBC geboden werd.

De toon wordt redelijk gezet door een in zichzelf mompelende Dano als Wilson die bang is 'het' kwijt te raken. Het is een klein voorteken van alle demonen in het hoofd van de dan nog jonge en vooral creatieve Wilson. Op een enkele hiaat na wordt op interessante wijze de dynamiek in de band gebracht met als grootste dwarsligger Mike Love. Bijna authentiek en documentaireachtig zijn de opnames in de studio wanneer Wilson bezig is met allerlei musici die hij instrueert in hun te spelen muziek. Bijzonder mooi wordt zo het ontstaan van een van de meest invloedrijke, originele en legendarische album Pet Sounds gebracht. Bijzonder dat er kennelijk vanuit het oogpunt van Wilson zo'n strijd was met The Beatles. Verder is het sfeertje en de aankleding van die tijd erg mooi gedaan, is de promoclip van Sloop John B buiten gewoon goed geïmiteerd en wordt daarna mondjesmaat het afglijden van Wilson gebracht mede door onbegrip, een machtsstrijd met vader die zich als manager presenteerde en het feit dat niemand kon begrijpen wat er in het hoofd van Wilson speelde.

Het tweede deel, mede door de aanwezigheid van Cusack die ik overigens graag zie maar niet in staat acht iets extra's aan een dergelijke rol te geven, lijkt wat dood te slaan tot de catch wat dat gedeelte zo interessant maakt naar voren komt. Een erg interessante machtsstrijd met de wanstaltige therapeut Landy komt dan naar voren. Giamatti is op zijn best als de behoorlijk onethische machtswellusteling die later aangeklaagd zou worden en licentie zou verliezen wegens wangedrag. Dit zou wat Wilson betreft zelfs een omgangsverbod worden. Bijzonder te noemen, is de kliek die Wilson op dat moment volgt onder leiding van Landy. De invloed van Ledbetter zorgt er uiteindelijk voor dat Wilson stappen voor zichzelf kan zetten en afstand kan nemen, ondanks er dan ook nog enkele hiaten volgen waarvan je je afvraagt hoe ziek Wilson werkelijk is. Dit geheel wordt nog extra aangevuld met door elkaar verweven beelden van zijn jeugd en nietsontziende vader, de Wilson gespeeld door Dano en Wilson door Cusack.

Al met al is Love and Mercy een aardige geheel ware het niet dat ondanks het interessante verhaal, de uitstekende prestaties van Dano, en de boeiende studiobeelden, het geheel toch een extra dimensie of laag mist die het geheel nog verder verheft. Voor mij blijft Wilson toch teveel een onbegrepen genie waardoor de film en het persoon net wat te afstandelijk blijft.

Prima drama, naar mijn mening, met de huidige beoordelingscijfers wat mij betreft lichtelijke ondergewaardeerd. Ooit DT wel eens gezien en Deep Throat omgedoopt naar Diep Triest, voor die tijd vernieuwend en gewaagd maar in deze tijd niet om aan te zien. Nu had ik al eens gehoord van de achteraf dubbele moraal en beschuldigingen, en mede daardoor toch geïnteresseerd van wat dit was voor film.


Prima beeld, hetzij enigszins stereotype hoe Linda vooral door de strenge inflexibele moeder de verkeerde keuzes maakte hetzij als vlucht, hetzij als stil protest. Maar zoals zo vaak met dergelijke types blijkt er achter de act van charmeur heel wat anders schuil te gaan. Heel aardig hoe eerst een beeld geschetst word van hoe het voor de buitenwereld lijkt, hoe gemakkelijk en vanzelfsprekend alles maar gebeurt. Doch in de tweede deel een aangrijpend beeld van intimidatie, huiselijk geweld en zelfs groepsverkrachting. En het meeste schrijnend nog wel de vlucht en vraag om hulp aan haar moeder die op haar beurt zegt 'gehoorzaam je man'. Echt onvoorstelbaar. Zoals hier boven ook al genoemd wordt, had het tweede deel en einde iets langer mogen duren. Lijkt een beetje afgeraffeld.

Overigens van Mama Mia naar Deep Throat, gewaagd en wat mij betreft prima neergezet, van musicaltutje naar een pornoster. Amanda Seyfried, topprestatie en gewaagde keuze.

In het begin is het even zoeken, welke kant gaat deze film op. Wat voor genre is het uberhaubt. Gaande weg blijkt dat de film heel veel genres aandoet. Ik neig te zeggen dat het een mysterie/drama-achtig iets is. Verder op zich een hele origineel idee. De boodschap kan uiteindelijk tweedelig opgevat worden, of dat er leven na de dood is, of het leven gaat na de dood verder. Beide gevallen zijn voor beide partijen van toepassing. Wat vooral opvalt is de stijl en visuele schoonheid bij tijd en wijlen van de wereld waar Suzie in leeft. Ziet er fabelachtig mooi uit, vooral wanneer op een gegeven moment de schepen in fles op de rotsen lopen. Prima rol overigens van Tucci. Die zet de rol als 'meneer Engerd' prima neer.

Uiteindelijk een aardige film waarvan ik de indruk heb dat hij een beetje bedoeld is voor het gemiddelde Twillight en Hungergame publiek. Dus de 'young adult' groep om het zomaar te zeggen.

Na het goed bevallen At Eternity's Gate hoefde ik er niet lang over na te denken om te gaan zitten voor deze Loving Vincent, en laat ik het zo zeggen dat ik met veel rekening hield maar niet echt met een animatie. En al helemaal niet in de schoonheid van dit geheel, want wauw, wat een visueel fantastische film.

Om dan vervolgens eigenlijk meteen maar met een veel gelezen kritiekpunt te beginnen, het verhaal zou mager zijn en op de achterkant van een postzegel passen. Nu is de overlijdenstheorie van White Smith en Naifeh bij deze eigenlijk volkomen nieuw voor mij en vond ik de 'ontdekkingstocht' van Armand toch best interessant langs alle bewoners en hun verhalen en roddels, en dacht ik toch dat dit fictief was hoewel er in werkelijkheid weinig bewijs is voor de bewerking van de eerder genoemde kunstkenners. Mij maakt het niet uit binnen een film die het toch vooral van zijn visuele pracht en praal moet hebben, waar ik als non-kunstkenner, hoewel ik liever een Van Gogh zie dan van die abstracte moderne onzin die klauwen vol geld kost onder de noemer cultuur, de bekende schilderijen van de getormenteerde artiest in kwestie terug zie in de stijl van de film en ja, ik zit er ademloos naar te kijken. Eerlijk gezegd weet ik niet waar ik eerder naar moet kijken, de ondertiteling of de beelden.

En wat een beeld wordt er toch geschetst van de man in kwestie, in At Eternity's Gate ook treffend genoeg door Dafoe neergezet, in dit geval ook weer getormenteerd, opgejaagd, onbegrepen en verguisd. Naast het visuele mag de prachtige sfeer ook genoemd worden die perfect aansluit bij de goudgele velden of de duistere zwart wit schetsen, de sfeer kan bij tijd en wijlen net zo dromerig zijn als dreigend, dan is er nog de cast met een goed lijkende van Gogh door Robert Gulaczek en een prima Douglas Booth. En zo verrast Loving Vincent mij op aangename wijze met een welhaast betoverende schoonheid betreffende de visuele stijl, lekker boeiend dat Rotoscoping het is toch mooi of niet dan, maar is de film tevens ontroerend, emotioneel, pijnlijk en ongrijpbaar. Ja, dit smaakte goed en ik zie er naar uit om deze film op termijn aan mijn collectie toe te voegen en voor een herkijk te gaan. Fraai, erg fraar, niets meer en niets minder.

Jaaaa...ik weet wel hoe ik een baby stil krijg.

Een erg bekende naam, maar verder best wel onbekend met de zaak, straf en nasleep. Daarom de kans maar even tot deze film gegrepen die ook nog best aardige cijfers krijgt.

Weinig introductie heeft Lucia niet nodig die we al snel in een arrestantenbusje zien met een stemmige en dreigende sfeer, waarna er snel doorgeschakeld wordt naar haar werksituatie. Je moet er trouwens maar tegen kunnen, dat soort patiënten, zo precair met de dood op de loer. De zogenaamde fouten zijn eerder kwesties van collectief falen of het onvermijdelijke en geenszins te wijten aan Lucia. Toch wordt het daarna wel heel persoonlijk met alle verwijten en beschuldigingen die in het rond vliegen bij de belachelijke rondvraag van de zusters. Lekker professioneel rechercheur!

Behalve de jaren die Lucia in de bak zit is het toch vooral de gang en wandel van het politieonderzoek en andere justitiële dwalingen waar de film zich op richt. Wat een massahysterie gebaseerd op een foute test, reeds geconstateerd door de pataloog maar onder het tapijt geschoven, dan alle roddel en achterklap puur gericht op het persoon, en het zogenaamde 'profiling' wat voer voor discussie is en vooral veel dingen vrij voor interpretatie laat zoals de boeken in de boekenkast, of de krabbels in een schrift. Toch die standvastigheid van ondermeer de openbaar aanklager die meer met hun ego bezig zijn, bang voor hun eer dan voor daadwerkelijk recht, en dat terwijl er al twijfel is en fouten zijn geconstateerd. Lucia de B. is daarmee toch wel een ronduit schrijnende zaak te noemen.

De cast is uitstekend met ondermeer Van Huet, Malherbe, en Schluter overtuigend als Lucia. Daarnaast wordt het oog behoorlijk gestreeld met Harmsen, Remmers en Ouwerkerk. De stemming en sfeer is regelmatig erg goed en passend, de accenten zijn lekker, en het ontbreekt ook niet aan humor vooral niet in het geval van Lucia zelf. Tangerine die de titelsong schreven zijn ook nog even te zien tijdens het protest met de kaarsen voor de gevangenis.

Lucia de B is een prima film te noemen met ook nog een vlot tempo en een aangename speelduur. Dus, wat mij betreft een prima film voor een keer.

Derde Spaanse film in een week a twee weken tijd, en denkt te moeten concluderen dat de Spaanse Cinema niet voor mij is weggelegd. Na het over gedramatiseerde Biutiful, en het merkwaardige Hable Con Ella weer een bijzondere vage film, in dit geval Lucia y el Sexo.

Nu houd ik wel van een raadsel, en de aanvankelijke mysterieuze toon waarbij Lucia de huidige situatie ontvlucht trekt me wel, om vervolgens met veel te lange terugblikken de vaart weer helemaal uit het mysterie te halen. Een vrij onsamenhangende verhaal ontvouwt zich, iets wat later allemaal redelijk op zijn plaats valt en een bepaalde volgorde krijgt. Toch lijkt regisseur Medem zich voornamelijk heel erg te vergalopperen op een vrij simpel verhaal, een ontrouwe schrijver, in die zin met een driedubbel leven, en dat te filmhuisachtig en mysterieus wil brengen. Medem lijkt er perse een amper te volgen raadsel van te willen maken, een toon die amper wat toevoegt en waarvan het ook niet lijkt uit te maken of het op het einde helemaal klopt en rond komt. Fictie, verleden, heden, het gaat alle kanten op. Het lijkt puur voor de leuk of een bizarre poging intelligent over te willen komen. Het idee is natuurlijk dat Lorenzo de schrijver is en alles kan veranderen, maar is dat wel zo? Hij schrijft toch uit eigen ervaring die echt gebeurt zijn? En dan dat vreemde gat waar je door heen valt en ergens anders in het verhaal uitkomt om alles weer te kunnen veranderen...ja, oké dan! Op dit punt heb ik allang zoiets van het zal me...

Zoals gezegd, naar het einde kantelt de film plots naar een uitlegbaar plot met verbindingen tussen alle hoofdpersonen. Zo ook de voorspelbare verschijning van Lorenzo. Het hele mysterie zakt als een lekkende zak lucht in elkaar en zelfs de nogal uitbundige sexscenes, die weinig tot de verbeelding overlaten, komen dan helaas geforceerd en over the top over. Onsmakelijke winstbejag las ik in een column van de Volkskrant en ik kan me er wel in vinden.

Oog voor schoonheid heeft Medem echter wel met Paz Vega uiteraard en Elena Anaya, behalve dat, niet bepaald my cup of tea.

Filmpje die ik toch ondertussen aan enkele keren gezien heb, toch heeft de film mij nog nooit helemaal kunnen overtuigen ondanks het goede plot en aardige humor.

Wrong place, wrong time lijkt het verhaal van Slevin die zwaar moeten dokken aan twee maffia bazen terwijl hij zelf beweert degene niet te zijn die zij zoeken. Waar of niet, nuttig lijkt hij links of rechtsom wel te kunnen zijn voor zowel The Boss als The Rabbi. En wie is toch die eigenaardige Mr. Goodkat die bij beide bazen opduikt? De politie, ook niet geheel onpartijdig, houdt het angstvallig in de gaten. De film kent in die zin dan ook veel personages en belangen, de afloop is toch meer dan heboorlijk verrassend en niets is wat het lijkt. Wat dat betreft wel een interessante mindfuck.

Waar gaat het dan toch een beetje fout met deze film voor mij? For starters, de aanloop en uitleg met de paardenrace is ondanks zijn mate van belangrijkheid best wel lang en rommelig. Dan is er Hartnett, meestal niet onverdienstelijk, toch geeft hij weinig extra's mee aan zijn rollen. Zo ook Slevin die uiteraard een nobody moet voorstellen ten behoeve van het verhaal en plot. Toch boeit Hartnett/Slevin me eigenlijk totaal noch dat ik met hem mee leef. Dan de film qua opzet met de twist op het einde wat natuurlijk de kern van de film is, weinig mensen die deze zien aankomen. Toch is de aanloop nagenoeg spanningsloos en sfeerloos en lijkt het mij dat er gepoogd wordt met humor en kleurrijke karakters een 'Snatch' achtig sfeertje op te zetten. Leuk geprobeerd, alleen in mijn ogen faalt het totaal.

Zoals ik al Lucky Number Slevin is een aardige poging met een misdaad comedy a la Snatch te maken iets dat totaal niet van de grond komt maar waar de film, gelukkig voor de film, nog wel zijn aparte ontknoping heeft en daarmee een soort van identiteit/onderscheid maakt ten opzichte van anderen films. Was de ontknoping uitgebleven dan was dit een vreselijke slappe film geweest. Daarom een 3 voor de ontknoping, maar ook niets meer. Leuk voor een keer maar ook niet meer dan dat...

Derde deel, vervolmaking van de trilogie, en tevens ook de minste van de drie.

Salander nog steeds in de problemen na alle toestanden in deel 2, en Blomqvist, familie, Millenium en verschillende andere mensen die vechten om dat de waarheid omtrent Salander op tafel te krijgen. Tegenwerking krijgen ze van een speciale unit van de overheid die spionnen en overlopers opvangt en onderdak en bescherming biedt. Zij houden liever verborgen hoe ze te werk gaan net als al het andere sinistere volk dat mee in het complot zit. Aanslagen, bedreiging, goed uitgewerkt psychologische verklaring en andere laster, het lijkt onbegonnen werk.

Genoeg ingrediënten om deel 3 net zo boeiend en spannend te maken. Toch wordt het dat laatste zelden hoewel de aanslag om Blomqvist en Berger wel geweldig wordt opgebouwd. Boeiend is het betreffende de vraag of Salander vrijgesproken gaat worden, spannend is het echter zelden omdat het rond Salander praktisch alleen in de rechtszaal, ziekenhuis en cel afspeelt. De gevallen rond de speciale eenheid, zijn van hetzelfde laken en pak, het is interessant maar meer ook niet.

Deel 3 is dan ook een degelijk en interessant deel ter vervolmaking van de trilogie maar haalt het qua spanning en gebeurtenissen niet bij de twee anderen. Desalniettemin een prima film en leuk te zien.