Opinions

If only...

Tijdje terug opgenomen vanwege het goede cijfergemiddelde en gisteren dan maar eens ingestart. En poeh...hier moest ik wel even inkomen, maar eenmaal onderweg in de latere fases maakt deze film toch wel indruk.

Her verhaal is duidelijk rond Lisa die het van jongs af aan in de bol heeft betreffende pianist Stefan, iets dat zich decennia lang voortsleept, en zich in verschillende fases toont, te beginnen bij de kalverliefde van de nog naar schoolgaande Lisa. En het is vooral die fase die lang duurt en mij niet zoveel doet. Het is de charme van de tweede acte die veel goed doet met name door het besneeuwde decor of het fraaie treinreisje waar de omgeving niet veel meer is dan een beschilderd doek dat rond draait. Maar het is toch vooral de derde acte die liefde, onbeantwoorde liefde, in al zijn drama, tragedie, teleurstelling en veroorzaakte wonden laat zien en daarmee wellicht tot zijn kern komt.

Want buiten het redelijk standaard, zelf clichematig, verhaal is het toch vooral de derde fase die veel toont en de essentie van het verhaal aanboort in de zin van de keerzijde van de liefde. Want de liefde levert toch zelden op wat we zoeken, of hopen of nodig hebben. Ook in dit geval blijkt alle hoop, vlinders en dromen een zelden beantwoordde idylle door een lul eerste klas die haar gewoonweg vergeet en in principe de leegheid zelve is. Desondanks is het gewicht van het leven, het lot en verdriet er niet minder om en zo blijkt deze film toch best wel een treffend en goed geheel rond een goed in elkaar zittend liefdesdrama.

Het meer geslaagde deel uit Clint's tweeluik.

Een film die vooral slaagt in de vermenselijking van de Japanners en hun leed, in dit geval op Iwo. Daarnaast geeft de film en het verhaal, een prima inzicht op de Japanse commando structuur en cultuur met betrekking tot zelfdoding, de vrees voor de Kempetai en de ronduit belabberde en uitzichtloze situatie die ze op zoveel eilanden hadden zonder zich te mogen overgeven.

Visueel valt dezelfde stijl op als in Flags of our Fathers, eveneens weer de goed in beeld gebrachte strijd en CGI, maar scoort de film ook goed omdat hij dichter bij het eiland en de situatie daar blijft in plaats van kriskras rond te springen in allerlei tijdlijnen. Helaas worden hier ook weer enkele flashbacks gebruikt die niet gehoeven hadden, maar goed. Verder valt de omschrijving van Kuribayashi op, die goed gestalte gegeven wordt door Watanebe, erg op als de vernieuwende dwarse officier die liever brak met oude militaire tradities dan zich ter meerdere eer en glorie af te laten slachten. Keuzes en discussies die bij de rest van de staf niet bepaald goed viel, vooral toen hij de banzaiaanvallen verbood. De laatste aanval die hij leidt staat overigens niet te boek als banzai maar als een goed uitgevoerde tactische aanval die veel schade aanrichtte bij de Amerikanen. Daarnaast valt Baron Nishi, Olympisch kampioen, op wiens einde ook correct gebracht wordt.

Toch schiet het beeld tot op zekere hoogte tekort. De Japanse soldaten leefden al lange tijd op hongerrantsoen voor de aanval, en vooral de waterbronnen, met water dat geel zag van de zwavel, eisten een zware tol met veel doden en minstens de helft ziek, zwak en misselijk. De Jappen die men naarmate het einde naderde tegenkwam, waren uitgemergelde skeletten die amper staan konden van ziekte en uitputting. Omstandigheden die op zoveel van die eilanden voorkwamen. Dit zie ik, op één soldaat die ziek wordt en uiteindelijk dood gaat, nergens terug. Dan is er het feit dat het eiland 96 dagen lang gebombardeerd is vanuit de lucht en vanaf schepen, ook dit is een beeld wat maar heel kort voorbij komt. Dan hoe 'de brieven' en spullen van de generaal gevonden worden, men staat met spaden in de grond te steken alsof ze iets proberen te doden en vervolgens worden de spullen letterlijk de grond uitgetrokken. Nog nooit een archeoloog zo te werk zien gaan.

Al met al een prima oorlogsfilm vanuit Japans perspectief die heel erg slaagt in verband met de cultuur en vrees. Toch had het lijden op het eiland beter benadrukt kunnen worden en zijn vooral de beelden van het echte Iwo bijzonder aangezien het als iets 'heiligs' bezien wordt en grote delen nog verboden gebied vanwege het gevaar voor munitie en explosieven. Ten laatste de muziek te noemen die minder contrasteert dan die in FooF. In dit geval past de muziek beter bij de heroïsche en tragische strijd.

Zowaar net als vorig jaar in het pinksterweekend even met de Top250 aan de slag, en in dit geval dus met The Cranes are Flying die sinds een aantal maanden in de lijst staat en dat waarschijnlijk omdat hij de grens van 250 stemmen voorbij was want het cijfer is al jaren erg stabiel.

Men neme Moskou in rust vlak voor de 22ste juni waar Boris en Veronika, squirrel, nogal met elkaar bezig zijn en laat ik het zo zeggen dat ik de drukte om squirrel wel begrijp want Samojlova is toch wel een erg mooie verschijning. Het is liefde en warmte in een prachtige stijlvolle zwart wit wereld die over het scherm glijdt. Hoewel de kalverliefde en het gekoer nu niet bepaald mijn aandacht vasthoudt of mij bijzonder boeit is het exemplarisch voor de menselijke geest en zijn focus waar alles naar de achtergrond verdwijnt en het hoofd slechta vol is van verlangen, en dat terwijl de wereld reeds in brand staat. Oorlog besluipt je in die zin, het zal wel wat meevallen, het erge ervan ontgaat juist vaak omdat het te ver weg is. Het gewone leven wordt dan ook uiteen gerukt als het bericht van oorlog komt en men onder de wapenen geroepen wordt. Tot daar is het een zeer stijlvolle film maar weet het bij mij nog geen extra snaar te raken.

Gelukkig komt de dreiging van de oorlog vervolgens aanbod die het verhaal een extra laag geeft, fraai zijn dan ook de voorbereidingen met verduistering, tankgrachten of loopgraven die men aan het graven is en vervolgens het drama van de bombardementen. En alles natuurlijk weer op prachtige wijze gefilmd. Ondertussen zien we Boris op het slagveld, die wellicht niet optilt van de grootse battles maar wel het idee van een wasteland toont en de willekeur. Het toont zoals ze vaak de zinloosheid, slachtoffers en de tragiek van de oorlog die zelfs stoïcijnse Russen raakte. De opbouw naar een Pearl Harbour achtige driehoeksverhouding is ongemakkelijk maar niet ondenkbaar met zoveel spanning en rumoer in de wereld, net als de vlucht naar andere oorden met het hospitaal en de zorg voor gewonden. Fraai is daarna toch wel de stress, paniek en de semi zelfmoordpoging van Squirrel die toch wel op bijzondere wijze wordt gefilmd en het gevoel uitstekend overbrengt, met niet veel later het sombere nieuws rondom Boris. De eindscene met de bloemen en euforie rondom de vrede kan dan ook niet anders omschreven worden als het leven dat verder gaat.

En zo toont The Cranes are Flying zich toch als uitermate knap en mooi gemaakt film, met een goede verhaal en dito opbouw, die vooral door het tweede deel moeiteloos een 4 sterren scoort wat mij betreft.

Film die vooral degelijk te noemen is, een weinig verhullend beeld van de hel van het transport zelf geeft, en daar wat mij betreft maar ten dele in slaagt.

De mensen worden vanaf de bewuste en laatste razzia gevolgd tot en met de reis en aankomst zelf in Auschwitz. De kleine moment van geestelijke teloorgang, gekte, woede en verdriet zijn zo nu en dan treffend te noemen. Het oudere stel dat zich weer in de variété waant, de klappen rond het verspilde water, de pogingen tot uitbraak om maar een paar dingen te noemen. Net als de heersende lethargie bij sommigen die nog altijd hopen dat het mee zal vallen tegenover de mensen die proberen te ontsnappen.

Waar het mis gaat bij Der Letzte Zug zijn de gekunstelde flashbacks die uiteraard tonen dat het om mensen met normale levens gaat. Toch voelen veel van die beelden verplicht aan en oogt het niveau qua acteren en dialoog dat van een matige soap. Dan is er het realisme van de omstandigheden die sommigen roemen. 'Papa, je moet je scheren.' zegt kleine Lena na vijf dagen toch heeft pa even veel baard als de eerste dag. Net als de zogenaamde bewegingsruimte, genoeg om iemand op de bek te slaan en dat verschillende mensen kunnen liggen, en dat terwijl de verhalen juist zijn dat men amper ruimte had te ademen en staande sliep.

Der Letzte Zug heeft dan ook een aantal erg treffende elementen, maar ook een paar mindere dingen. En vooral over de gehele lengte heeft de film met zijn personages moeite mij te boeien. Moet dan ook zeggen dat ik deze niet snel weer op zal zetten en me als product in het geheel tegenviel.

En na The Mask vorige week nog even verder op de Jim Carrey toer met deze Liar Liar die ik in december al opgenomen had en nu samen met The Mask wel mooi uitkwam als vervolg.

Het verhaal is in ieder geval duidelijk rond advocaat Fletcher Reede die er alles aandoet om de winst binnen te slepen voor zijn clientèle en firma. En daar is de thuissituatie vaak het slachtoffer van en dan met name zijn zoontje die hij meermaals de wereld belooft maar zelden nakomt. De kleine veroorzaakt met een goed bedoelde actie een kettingreactie van gebeurtenissen waar Fletcher slechts eerlijk kan zijn en de waarheid kan zeggen voor één hele dag. Simpel, cliché, nogal feel good, ja, ja, ja....maar men weet toch wel een paar behoorlijke tot leuke grappen te bedenken binnen Fletcher's werk en priveleven waar het duidelijk is dat Shadyac een hoop ruimte aan Carrey had gelaten om het on the spot in te vullen zoals te zien is in de bloopers na afloop waar het moeilijk is een strak gezicht te houden bij de man, er altijd een grap op de loer ligt, niet altijd alles lukt maar soms toch ook weer briljant is alleen niet van toepassing zoals het 'a goose' momentje.

Verder kan Liar Liar rekenen op de prachtige Maura Tierney die ik in ER ook altijd al erg leuk vond, is Jennifer Tilly perfect als bitch, is Anna Haney scherp als een mes in de vorm van assistente Greta en is Cary Elwes perfect als Magoo. Die man is in welke vorm dan ook altijd bijzonder irritant. Buiten dat zijn er duidelijk Ace Ventura trekjes te zien in het karakter Fletcher en is het heerlijk hoe hij het over zichzelf afroept met alle eerlijkheid als gevolg. 'I've had better.' Nu is het einde natuurlijk suikerzoet met de keuze van moeder om toch te blijven en een soort van nieuwe kans voor Fletcher, maar gelukkig maken scenes zoals de vergaderzaal met notabelen en de stennis in rechtzaal, het toilet en de uiteindelijke maas in de wet veel goed.

Eindresultaat is dan ook niet perse een hele goede film maar wel een redelijke film, want bij Ace Ventura en vooral The Mask komt deze Liar Liar niet in de buurt die veel meer de koers neemt naar een beetje brave familie film en vooral best acceptabel als comedy op een verloren middag.

This is where it ends Commander.

Dit is toch wel één van de Bond films waar ik naar uitkeek gedurende de herkijk van de hele reeks. In mijn beleving één van de beteren wegens de simpele reden dat het anders dan anders is, eens een keer geen Bond met een missie maar een simpele wraakactie waarbij een uitstekend niveau bereikt word door een aantal elementen.

We zien uiteraard Dalton terug in zijn tweede, laatste en beste optreden als Bond. Flitsend gaat de film van start met het vliegtuig en de helikopter. Iets waarvan ik vermoed dat Christopher Nolan veel inspiratie uitgeput heeft voor zijn opening in The Dark Knight Rises. Een straight on verhaaltje ontwikkelt zich rond de vangst van Sanchez, ontsnapping, afrekening en wraak waarin Bond zich als Nemesis opwerpt. Eens geen geheime operaties met bedreiging tegen de mensheid zoals gewoonlijk, maar een Bond gone roque, afvallig en geen 007 in die hoedanigheid. Iets dat leidt tot een uitermate lekkere actiefilm en een fraaie climax.

Wat vooral opvalt aan deze License To Kill is een behoorlijke toename van grafisch geweld en vooral enkele smerige kills en martelingen om het zomaar te noemen. We zagen al eens eerder piranha's maar niet in beeld gebracht zoals deze haai en dan ook nog dat beeld van het ontbrekende been. Iets dat mij nog nooit opgevallen is wanneer de film op tv was en waarvan ik me dan ook afvraag of dit shot alleen in de uitgave voor verkoop gemonteerd is. Of was dit beeld ook altijd al op tv te zien? Anyone? Maar met de haai houden de gruwelijkheden niet op. De decompressietank is net zo bijzonder, heftruck Heller is ook heftig, nog maar te zwijgen over het einde van Dario. Het is een trent die we in die zin nog nooit eerder zagen en iets dat mij wel bevalt.

Dan is er de ronduit fraaie en uitmuntende actie. De door Bond verstierde drugsoverdracht is lekker, typisch Bond om zo maar te zeggen, de knokpartij in de bar is ronduit kostelijk en van het soort om meteen terug te spoelen en voor een tweede keer te zien. De opbouw rond Bond op de lopende band is fijn en het gebeuren met de tankwagens is ronduit spektakel, in hoofdletters wat mij betreft. Heerlijk! En dat is nog steeds niet al het positieve, hoewel er ook wat slechte dingen benoemd moeten worden. Zo wappert Bond's haar bij twee shots amper terwijl hij in volle vlucht onder een helikopter hangt, tevens zinkt het arrestantenbusje wel erg snel voor zo'n groot apparaat gevuld met lucht. Zo gaat het laboratorium wel erg gemakkelijk in de hens en wordt zelfs nog sneller opgegeven en is de wheely met de Kenworth natuurlijk belachelijk. Overigens als laatste kritiek, Talisa Soto mag dan welicht een knappe dame zijn maar acteren kan het mens voor geen meter.

Het zijn kleine dingetjes die praktisch wegvallen in het grotere geheel waar Dalton wellicht niet super is maar de vele andere dingen wel overtuigen zoals het prima en handige verhaal met de Japanse Narcotica waardoor Bond zich nog beter naar binnen kan bluffen. Dan is er de ronduit betoverende Carey Lowell die zonder twijfel meestrijd voor één van de mooiste Bondgirls, is Robert Davi uitstekende als schurk en kan ik de man niet in andere films zien zonder aan deze arrogante en sadistische crimineel te denken en is Benicio Del Toro als nog enger handlanger Dario een meerwaarde in iedere scène. De meer dan prima titelsong van Gladys Knights maakt het geheel af samen met Michael Kamen die de rest van de muziek voorziet.

Dit alles maakt voor mij License To Kill tot de buitencategorie van de Bondfilms samen met From Russia With Love, Skyfall, Casino Royale, On Her Majesty Secret Service en Live And Let Die. Bijzonder is wel dat de laatste twee ook anders dan anders zijn iets dat mij kennelijk wel bevalt.

Even meegepikt op de BBC en dan vooral vanwege de goede beoordelingen. Want Licorice Pizza was 2 jaar terug toch wel een hele grote naam bij de Oscar uitreikingen, dus dat wekt altijd wel de interesse. Het sluit echter niet uit dat je er vervolgens niks mee hebt, want daar draaide het vervolgens helaas wel op uit.

Paul Thomas Anderson is anders wel een regisseur die ik goed kan waarderen met There Will Be Blood, Magnolia en Boogie Nights. Toch heeft hij ook wel eens een missertje want zo lijkt de Phantom Thread niet helemaal te slagen net als The Master, en zo deed Licorice Pizza mij ook eigenlijk niets. Duidelijk is wel wat Anderson voor ogen lijkt te hebben met een fase uit het leven van de jonge Gary met zijn vlam en anders kan er gemakkelijk een ode voor nostalgie in gezien worden. Want het geheel heeft regelmatig een mooi tijdsbeeld, een fraaie soundtrack en een apart en tevens dromerige sfeertje.

Maar dat is het dan ook wel en daarmee te weinig. Want eerlijk gezegd heb ik geen moment iets met Gary en Alana terwijl een ander het aandoenlijk, realistisch en betoverend vind. Tsja, en er valt van te zeggen, de schuchtere stappen van een jonge stel. De onzekerheid, het verlangen, momenten van teleurstelling en wrijving. Buiten dat zijn er teveel lange scenes waarin voor mijn gevoel te weinig gebeurd, snap ik ook niet wat zo'n karakter als Jack Holden met zijn motorsprong nu eigenlijk toe moet voegen. Het is allemaal verre van doorsnee en cliché maar zal ze eens gezegd heb ik er ook helemaal niets mee. Een voldoende voor de moeite wat mij betreft maar dan snel door met de volgende.

Eerste keer al weinig van onder de indruk, en nu de tweede keer is het niet veel beter en dat ondanks een ruime cast die praktisch allemaal niet bijzonder uitblinken.

Een film die er visueel best wel goed uit ziet, het beestje heeft ook zijn aardige momenten en de muziek van Ekstrand is wel heel goed. Maar verder mislukt de film vooral op platte niet aansprekende personages, en wordt, zoals hier boven ook al door iemand gesteld wordt, wel heel vaak de verkeerde beslissing genomen en dat voor getrainde astronauten die protocollen horen te volgen. Het enige wat me logisch in de oren klinkt is de derde 'firewall'. Snap dan bv ook niet dat de 'commander' met dat ding om zich heen geslingerd niet besluit de ruimte in te duiken zodat dat beest weg is bij het station en de rest van de bemanning veilig.

Wat rest is een aardig tussendoortje voor een keer met wat spanning maar dat is het dan ook snel. Jammer eigenlijk want hier had toch wel meer van te maken geweest. Het einde vind ik overigens dan wel weer humor.

Twee jaar geleden eens geprobeerd en destijds afgeraffeld omdat het me geen moment kon boeien. Slaapverwekkend, flauw en oud waren toen de woorden, en uitkijken deed ik de film destijds ook niet, het gevoel dat ik de film niet echt een kans had gegeven, noch er echt voor was gaan zitten, bekroop me wel steeds meer.

Dus andermaal aan de Clive Candy die zijn sporen verdiende in de Boerenoorlog, in Duitsland vrienden voor het leven op doet en in de oorlogen er na toch vooral steeds verder van de realiteit komt te staan qua omstandigheden en hetgeen dat gevraagd wordt met uiteraard zijn speech als hoogtepunt. Always a gentleman as they say, maar ook een fossiel. Leuk is de opleving op het einde waar Candy zich hervind bij the homeguard. Interessant sowieso het veranderende oorlogsbeeld en de afstand tot datgene. En net als zaterdag met hauptmann Stransky in Cross of Iron is die komaf en aristocratie zo belangrijk, net als het geval Candy en zijn Duitse vriend. Een wereld van manieren, trots, houding, hoffelijkheid, en het respect voor ouderen en ervaring. Oorlog lijkt wel haast bijzaak.

Toch duurt de film wel erg lang op verschillende momenten met scènes die er voor mij niet toe doen. Het gebeuren met het orkest zal me, ook al besognes rond Edith vind ik allemaal niet erg interessant, hoewel dit natuurlijk wel inhoudelijk zwaar weegt voor Candy. Maar al met al maakt The Life And Death Of Colonel Blimp, een verwijzing naar een spotcartoon uit de krant, een betere indruk met de humor en spot van Candy. Vooral de humor en opmerkingen rond het duel zijn leuk en verder betrap ik de film toch op een bepaalde charme. Super vind ik het toch steeds niet maar zeker wel genoeg voor een voldoende.

En eens even aan de Wes Anderson en daarmee een regisseur die ik nog niet heel vaak aan het werk gezien heb. Ooit zag ik wel The Royal Tanenbaums, maar hoewel de indruk is dat ik die leuk vond is dat toch te lang geleden om daar een mening over te hebben. Het recentere Grand Boedapest Hotel ligt me beter in de herinnering en is binnen al zijn gekheid en kleurrijkheid erg acceptabel te noemen. Zou dat ook voor Steve Zizzou gelden?

Ten eerste zo'n idee als dit, Anderson moet wel fan zijn van Jaques Cousteau en dit als homage gemaakt hebben. Passend detail de rode mutsen, die had Cousteau namelijk ook op. En had hij een rivaal, of is dit voor het gemak geleend uit Le Grand Blue van Luc Besson waar ook twee rivalen elkaar onder de waterspiegel bestrijden? Afijn, voor wie nog niet door had dat het een Anderson film was zal dat snel zien aan de vele acteurs die grote overlap hebben met andere films van Anderson. Dan is er natuurlijk de kleurrijkheid, de karakters, de kolderieke verhalen, avonturen en voiceovers en de toneelachtige achtergronden gedurende de film. Het is duidelijk dat Anderson zich wat dat betreft ook in deze film weer van zijn beste kan laten zien wat stijl, detail en gevoel betreft. Een grote cast, teveel om op de noemen, is uitgerukt en de opnames onder water zien er strak uit.

Maar verder...? Bill Murray vind ik zoals zo vaak op het randje qua flauwheid, en dan is er de nog Owen Wilson die ik echt verschrikkelijk vind, dus als dat een garantie voor geslaagde humor moet zijn...ai! Dan dat gekweel van die Portugees met zijn vertalingen van David Bowie, ook niet leuk en naar verloop irritant. Dan het zogenaamd aparte verhaal dat in al zijn raarheid leuk en waarschijnlijk humorvol moet zijn maar dat gewoon niet is, niet boeit en bij tijd en wijlen vooral flauw, heel erg flauw, is. Nee, het mag duidelijk zijn dat deze Anderson niet aan mij besteed is en in het verloop voorzichtig ga zijn met het meenemen van Anderson films aangezien dit toch één van de betere moet zijn, een uitzondering daar gelaten want The Royal Tanenbaums zou ik toch wel graag weer eens proberen.

Na The Holy Grail verder met de volgende van de heren Monty Python. The Grail viel me niet heel erg tegen en was best te doen. Maar het eerste woord dat me te binnen schiet na Life Of Brian is: oei!!!

Wat in positieve zin opvalt aan Life Of Brian is de verhaallijn die minder fragmentarisch is als in The Holy Grail. Andermaal wordt met alles de draak gestoken, ook niet gek, en wat verder opvalt zijn de grote decors en vele figuranten. Dan zijn er nog een paar aantal humoristische momenten die in mijn ogen slagen. De steniging is leuk, de toestand in de arena is grappig en vooral de ontkenning van Brian en omgekeerde logica van zijn volgers is kostelijk. Alles wat Brian doet, goed of verkeerd, wordt linksom of rechtsom aan het goddelijk of een wonder gelinkt.

Maar helaas is dat het voor mij. De ellende begint al met de oeverloos flauwe discussie over de man met de grote neus en de rel die daaruit ontstaat. Zoals vaker bij de heren van MP, zo'n 'grap' die al niet leuk is, maar vervolgens wel tenenkrommend lang uitgemolken wordt. Hetzelfde met de ex-leproos die aan het einde van de scene een leuke grap heeft met de aanklacht tegen 'de weldoener' die zijn melkkoe in die zin verpest heeft, toch duurt de opbouw met de leproos die blijft bedelen veel te lang en voegt niets toe. En zo gaat het eigenlijk maar door met momenten die in de basis al niet echt leuk zijn maar wel tot de max gerekt worden.

En dat is best jammer te noemen want er zitten werkelijk hele goed uitgedachte verwijzingen in, ze worden alleen veel te flauw gebracht. Maar goed, zoals ik al eerder zag in The Holy Grail hoort dit flauwe aspect bij een Monty Python product en is dit niet mijn soort humor.

Een redelijk onbekende film voor mij en daarmee een weloverwogen gokje vanwege het goede cijfergemiddelde. Tot over de helft heeft de film toch wat moeite indruk op me te maken tot die eindfase en ontknoping waar ik de volgende ochtend nog steeds over nadenk.

Het verhaal mag duidelijk zijn, een reporter loopt het leven en bewijslast na van ene David Gale die de stoel wacht voor moord en verkrachting. Sowieso interessant is dat reporter Bitsey geen kruisvaarder is die bij aanvang in de onschuld gelooft maar langzaam in de bewijslast en het verhaal wordt opgeslokt en net als de kijker langzaam het verhaal ontdekt. Want dat er iets aan de hand is, en de zaak stinkt, is maar al te duidelijk. Maar wat precies? Persoonlijk vind ik de film tot de reconstructie op het plaats delict interessant maar niet super. De film wordt geklasificeerd als thriller maar heel spannend vind ik het tot dan toe niet, en qua sfeer ontbreekt ook het nodige.

Maar zo op drie kwartier/half uur voor het einde ontwikkelt zich wel een hele boeiende plottwist die mij achteraf nog al bezig houdt. Het vermoeden was natuurlijk dat Gale genaaid werd door Berlin, of een jaloerse vriendje van Constance, of een komplot tegen die doodstraf actiegroep.Maar dat Gale en consorten dit hadden opgezet om juist het falen van het doodstraf systeem aan de kaak te stellen is toch wel erg onverwacht en roept veel vragen op achteraf. In hoe ver zat Berlin in het complot of werd dit plan bedacht nadat Gale die toestand opgelopen had? In hoeverre is Dusty een leidende factor en houdt hij met zin de tape achter tot na de executie? Was het Gale's opzet geëxecuteerd te worden of had Dusty eerder met de tape op de proppen moeten komen? Met zekerheid is te zeggen dat Gale natuurlijk alles wist aangezien hij op de tape verschijnt en dat advocaat Belyeu toch niet zo hopeloos is als lijkt aangezien levenslang de zaak niet zou dienen.


The Life Of David Gale is daarmee een meer dan boeiende film te noemen die naar het einde toe steeds interessanter wordt en het vooral moet hebben van zijn plottwist. Let wel, zonder deze twist was het in mijn ogen een niet noemenswaardige film geweest. De cast doet het prima met Spacey, Linney, Mitra en Winslet en daarmee is het meeste wel gezegd. TLODG is daarmee boeiend, interessant en goed te noemen.

Een herkijk na een aantal jaren puur voor een comment, en eerlijk gezegd moest ik even ontdooien en zelfs herontdekken wat er nu bijzonder was aan de film.

De film begint rond de jeugd van Pi en het ontstaan van diens naam. Iets dat met veel kleur en fantasie vertelt wordt. Zijn oom en het zwembad, zijn jeugdliefde, vakantie en nog wat zaken. Dingen die eigelijk niet zo heel erg ter zake doen en mij doen twijfelen wat er ook alweer bijzonder was aan deze film. Tot daar hooguit en slap aftreksel van het vergelijkbare Amélie. De film begint er pas toe te doen na de keuze te verhuizen en de catastrofale afloop van de reis, iets dat buitengewoon mooi gebracht wordt. Ondanks voelt de eerste fase in de boot ook niet aan zoals ik me meen te herinneren en voelt aan als lethargisch. Uiteraard past dit bij de situatie, wat te doen met een Bengaalse tijger in een reddingsloep op zee, maar vind ik in eerste instantie niet terug wat ik zoveel jaar terug zag.

De situatie op de sloep ontwikkeld zich als fraai, humoristisch en uitermate mooi gemaakt en de ontwikkeling tussen de tijger en de jongeman is boeiend. Interessante momenten als het temmen maar ook het helpen wanneer het dier dreigt te verdrinken zijn bijzonder. Voeg daar de fantastisch mooi gemaakte luchten, de toestand met de vliegvissen en de kwallen aan toe, maar ook het bijzonder eiland en je gaat van alle visuele pracht en praal bijna kwijlen. En dan na anderhalf uur komt de essentie van het verhaal uit de lucht vallen, mede geholpen door de voice over van de oudere Pi.

Waar gaat Life of Pi over is de vraag. Doorzettingsvermogen, een tweede kans, trauma en verwerking, voorbestemming...het zijn allemaal dingen die in aanmerking komen en een plek vinden in een grotere geheel. Namelijk geloof. Pi's reis en overleven lijken symbolische voor de mens die zo vaak in roerige tijden God aanroept, twijfelt of God er wel is en waarom dingen gaan zoals ze gaan. Het is de eeuwige wipwap voor velen tussen geloof, God, toeval of noodlot. Wat is het en wat bestaat er? Opium voor het volk hoorde ik vorig jaar in een programma iets dat schamper ontvangen werd. Maar is het niet zo dat iedere mens een vorm van betekenis zoekt in het leven, lijden en beproeving? Dat is toch meer dan opium voor het volk en tevens iets waar Pi naar opzoek is. Natuurlijk willen we altijd meer, voelen we ons altijd in de steek gelaten en willen we meer antwoorden. Toch zijn het de kleine dingetjes die het doen en waar Pi zelf van zegt dat ze hem in leven houden, hoop geven en verder laten gaan. En wie wil geloven en niet al te cynische in het leven zal staan zal ook in zijn eigen leven dergelijke kleine dingetjes en veranderingen zien. Minuscule invloeden die een mens een kant op laat gaan. En ja... de film en zijn boodschap zet me toch weer meer aan het filosoferen dan ik dacht.

Life of Pi begint met een behoorlijke lange en niet altijd even belangrijke aanloop om vervolgens een enorme indruk te maken op visueel vlak. Het is toch de boodschap naar het einde van de film die de aandacht naar zich toe trekt en indruk maakt. Samen met de prima acteerprestaties van Sharma en de algehele sfeer en muziek maakt Life of Pi met terugwerkende kracht enorme indruk en doet de film me toch weer meer dan dat ik na een uur gedacht had.

En maar weer Hitchcock met deze Lifeboat, en ja, de naam Hitchcock in combinatie met de naam Steinbeck als schrijver klinkt niet alleen als een klok maar wekt ook verwachtingen. Verwachtingen die net niet helemaal uitkomen maar er moet niet vergeten worden dat de film alweer uit 1944 is.

Steinbeck is uiteraard de meester van de moralistische dilemma's zoals hij in meerdere boeken laat lezen. Goed kan fout zijn, fout hoeft niet perse fout te zijn maar kan ook goede kanten hebben, en bestaat er überhaupt goed of fout als een mens probeert te overleven? De film heeft dan ook een uitermate interessant uitgangspunt, een aantal overlevenden in een reddingsboot, met ook nog de dader van hun zinken die nog wel de meeste kaas van de zee, omgeving en overleven gegeten lijkt te hebben. Friend or foe, that's the question...

De toon laat zich in het begin toch voornamelijk vangen als luchtig en humoristische met Constance Porter als aangever. En wat is dat mens arrogant, uit de hoogte, verwend en vervelend op momenten, maar tegelijkertijd ook scherp als een mes in dialogen en discussies gedurende de hele film. Toch blijft het begin even aftasten en is het een fase, samen met de luchtige sfeer, van het nodige simpele en niet altijd even boeiende geleuter. Daar komt gelukkig vrij snel verandering in met het geval moeder en baby waarna, de ontberingen zoals verwacht niet echt losbreekt, maar wel een bepaald psychologische spel ontstaat.

What to do...met herr kapitan eenmaal aanboord is het al snel bal tussen alle aanwezigen. Interessante onenigheid, snedige discussies, verveling en onkunde zijn al snel de hoofdmoot en een interessant milieu waarin het zoeken is binnen de groep naar chemie, de rollen van iedereen, wie de baas is, en wie nu eigenlijk te vertrouwen is binnen alle besluitvorming en heibel die zo nu en dan heerst. De irritaties en ergernis stijgt dan ook behoorlijk richting het einde en is absoluut boeiend om te zien met een aparte ontknoping tot gevolg. Ik zou bijna vergeten de fraaie filmposter nog even aan te halen.

Lifeboat heeft verre van de spanning zoals we die kennen uit andere Hitchcock klassiekers. Zeg maar gerust dat het nog wel eens aan de brave kant is, toch is Lifeboat best wel een interessante film te noemen vanwege de wisselwerking tussen de karakters. Mijn interesse voor het boek is bij deze dan ook wel gewekt.

Dry run wat mij betreft voor Amsterdamned waarin ook al de elementen van deze film naar voren komen, hetzij anders benadert, maar wel met meer sjeu, aansprekender en met een betere apotheose.

Ondanks dat is De Lift niet slecht te noemen, bedenkelijk vind ik wel waarom eerst die blikseminslag zo prominent in beeld komt, alsof dat de boosdoener, is terwijl er kennelijk al eerder problemen waren als je het verhaal van de andere monteur zo hoort. Maar daarna komt toch een acceptabel verhaal over een moordzuchtige lift en een monteur die de zaak niet wil laten rusten op gang.

Redelijk is de doofpotaffaire rond de organische microchip, en matig is de apotheose die een beetje tegenvalt met Huub in de liftschacht. Heel spannend wordt dit nooit mede omdat een lift natuurlijk maar een object is, aardig is dan wel weer hoe de baas van Rising Sun aan zijn eindkomt. Bedenkelijk is dan wel weer hoe hij zich kennelijk zomaar toegang tot het gebouw kan verschaffen, iets dat ook in het geval van journalist Mieke geld. Waar komt ze weg? Waarom was ze daar? Achtervolgde ze Felix? Het is allemaal een beetje te gemakkelijk naar mijn smaak. Maar de horrorelementen en de vele slachtoffers maken heel veel goed, net als het sfeertje en de heerlijke foute jaren '80 soundtrack.

Om weer van voren af aan te beginnen voelt het voor mij als een dry run voor Amsterdamned waar het verhaal, sfeer, muziek, gruwel, karakter van Stapel en het monster nog net wat beter samengesteld en uitgevoerd is. Eindoordeel betreft dan ook; leuk, erg aardig.

Vergelijkbaar met '85 serie Anzacs, maar dan toch een stukje minder. Net als Anzacs is het een feest der herkenning met alle Australische acteurs bekende van series als Baywatch, Flying Doctors en een van mijn jeugd favorieten Police Rescue.

Interessant aan de film is toch het beeld van oorlogsvoering in die tijd met cavalerie, tevens is een oord waar een dergelijk tafereel zich afspeelde interessant want zo zijn er talloze plekken in Oost-Europa en bijvoorbeeld Afrika waar slag werd geleverd maar weinig van bekend is bij het grote publiek. Niet minder interessant is de belangrijkheid van water in een dergelijke regio. De oorlogscenes zijn bij tijd en wijlen knap geschoten net als alle actie met de paarden. Iets dat niet eenvoudig geweest zal zijn in die tijd, en dat wellicht nu nog niet is.

Maar dat is het dan toch wel, vanaf daar raakt de klad er wat mij betreft in. De karakters gaan niet de diepte in, noch heb ik iets met ze, de romance voelt verplicht aan en het gedoe rondom de rare inlichtingen officier Meinertzhagen haalt het beetje tempo dat in de film zit definitief onderuit. De film voelt dan ook traag en lang aan en een aardige poging mond in die zin uit in een niet bijzonder product. Wat mij betreft dan ook snel op naar de volgende film.

Why don't you spill your beans?!

Wat had ik de balen in de eerste Corona lockdown in Maart, had deze een week later ingegaan dan had ik The Lighthouse, waar ik best naar uitkeek, nog in de bios mee kunnen pikken. Het was wachten op uitkomst en een redelijke aanschafprijs.

Dat dit zowel een genietbare film als iets ongrijpbaars is was vanaf het begin al duidelijk. De moeite om een onderliggende lijn betreffende een verklaring te vinden liet ik dan ook al snel varen om me op te laten slokken door de prachtige sfeer van Eggers. En jongens is me dit wat! Eggers heeft natuurlijk express voor het afwijkende beeldformaat gekozen die mij doet denken aan het formaat foto's uit die tijd. Het camerawerk van Blaschke is uitmuntend en spijtig dat hij met de Oscars het onverslaanbare 1917 voor zich had. Dan de fantastische korrelige en donkere stijl die het geheel van nature al iets onheilspellends en duisters geeft en de hardheid van de tijd extra benadrukt. Om over de stemmingmakende klanken nog maar te zwijgen die als muziek het geheel ondersteunt. Arthouse op zijn best en eigenlijk al zo adembenemend mooi dat het verhaal haast niet terzake doet...

Boeiend maar vooral voelbaar stroef wordt de irritatie tussen de twee karakters gebracht. De oneerlijk lijkende verdeling tussen de twee, waar de ene opgaat in zijn egoïsme en 'licht' , de andere slechts mag bikkelen en de smerige klusjes mag uitvoeren. Dat beide mannen lang niet zijn wie ze beweren, op de vlucht zijn, of in een identiteitscrisis zitten, is wel duidelijk. Dat beide gek worden of reeds zijn is even onvermijdelijk als kunstig gebracht. Want wie van de twee is nu het leidende karakter en nog het meeste bij zijn kokosnoot? Misschien beide wel niet? Sterker nog, misschien bestaat één van de twee niet, of zelfs beide niet. Dat beide Thomas heten is te toevallig net als dat er geen groet af kon bij de aflossing van de anderen in het begin. Het blijkt een niet op te lossen raadsel.

Is het een gevecht tussen twee persoonlijkheden of één persoonlijkheid? Er is ook veel dubbelgelaagdheid met de nodige mythologie in de vorm vab Proteus, Prometheus en Zeus terug te vinden. Het kan allemaal. Ik zie er in eerste instantie vooral de worsteling van de mens zelf in, op zoek naar zichzelf, opzoek naar antwoorden en 'verlichting'. Toch eenmaal verkregen dit niet aan kunnend. Een zoektocht naar iets Godelijks om vervolgens de zwaarste prijs te betalen.

Het oordeel de film matige of slecht te vinden omdat de onderliggende boodschap te moeilijk is heeft geen betrekking op mij. Sterker nog de onuitlegbaarheid geeft de film voor mij juist wel een extra dimensie, en net dat ongrijpbare dat ik wel kan waarderen. Daarnaast is de film qua stijl en sfeer ontzettend goed genietbaar. Voeg daar een geweldige Dafoe aan toe, en een nog betere Pattinson die na al die tienerliefde meuk zich steeds meer begint te bewijzen, en je hebt mij binnen. Kortom een geweldige film waarvan ik verwacht dat ik hem door de jaren heen steeds beter ga vinden.

Filmpje waar ik wel nieuwsgierig naar was na het overlijden van Poitier en het feit dat deze film zijn eerste Oscar nominatie opleverde. Gelukkig boodt de BBC uitkomst en dus zette ik mijn aan een in eerste instantie opmerkelijk verhaal met een kleurling temidden van een Duitse nonnen gemeenschap.

Het verhaal moge bekend zijn over een gekleurde bouwvakker die per abuis bij een aantal nonnen terecht komt voor wat water in zijn radiateur. Eenmaal gearriveerd blijkt weer vertrekken lastiger dan gedacht want moeder overste zet Homer aan het werk en duld geen tegenspraak. Temidden van soms Spartaanse gewoonten en middelen probeert Homer er vervolgens maar het beste van te maken.

Het is uiteraard te merken dat de film uit 1963 dateert. Het is allemaal aan de brave kant, voordeel is wel weer dat het de humor lekker subtiel maakt. Het mondt uit in een kostelijke botsing tussen de arbeider Homer, extra lading is natuurlijk dat hij een kleurling is, versus een ontzettend uitgenaste moeder overste, een vrijgevochten, trotse en zelfstandige neger die nergens meer voor buigt versus Deutsche grundlichkeit die vooral geen nee accepteert. En warempel, en ondanks Homers constante dreigementen om weg te gaan voelt ie zich op een gegeven moment toch betrokken en gaat het als zijn kerk zien. Boodschap van het geheel, en de titel met de zogenaamde 'lilies of the field', is uiteraard onbaatzuchtigheid en geloof in de goedheid van de medemens.

Lilies of the field is daarmee een erg leuke en vermakelijke film te noemen waarvan ik me kan voorstellen dat hij in de jaren '60 goed scoorde, en persoonlijk doet hij dat nog steeds. Poitier is overtuigend als de charismatische en slimme Homer Schmi(d)t en begrijpelijk is de Oscar, leuk is vooral ook zijn aanstekelijke Engelse les en gemopper als hij zich ondanks zijn babbels toch weer voor de kar laat spannen. Niet de vergeten dat de muziek fraai is. Dit alles maakt Lillies of the field tot een erg leuke film om te zien met een een aangename speelduur. Wat een leuke film.

Het is vrijdagavond, en dat betekent dus de top250. En vanavond viel daarbij de keuze op Lilya 4 Ever die op YouTube uitstekend te volgen is met Engelse subs. En dus net als gisteren met 4 maanden 3 weken en 2 dagen alweer droeve taferelen uit het Oostblok, en poeh hé, deze film is me niet in de koude kleren gaan zitten en inmiddels een uur later heb ik nog steeds een brok in de keel.

Toch doet de opening met Rammstein, oeh...wat lekker, anders denken en loop ik wel warm voor deze film waar snel wordt doorgeschakeld naar een eerdere fase met het opzienbarende gegeven dat een moeder zonder enige scrupules haar dochter in de steek laat om zelf beter oorden op te zoeken. Hoe slecht moet het dan zijn? Hoe slecht heb je het dan? Of is de gemiddelde Rus gewetenloos? Het geeft in ieder geval wel weer een extra dimensie aan de discussie asielzoekers en asielbeleid, want kunnen wij ons voorstellen hoe slecht een mens het moet hebben om zijn eigen kind in de steek te laten? Daarnaast is het toch ook effe een stukje reflectie over ons zelfbeklag.

Duidelijk is dat Lilya aan haar lot overgelaten wordt, geen cent te makken heeft en in een onvermijdelijke vicieuze cirkel geraakt die even afschuwelijk als voorspelbaar is. Want criminaliteit en prostitutie zijn een voorspelbare volgende stap, en dat Andrei een loverboy is met zijn gladde maniertjes druipt er praktisch vanaf. Het maakt het beeld van the fight to survive er niet minder op waar Lilya voor veel lastige keuzes en ellende staat, maar op het moment supreme niet veel anders is dan haar moeder en Volodya ook dingen belooft waar niets van terecht gaat komen. En dit alles in een grauw, naargeestig en troosteloos gegoten geheel waar Lilya weinig bespaard blijft.

En eigenlijk zetten bepaalde ontwikkelingen in de slotfase ook wel weer aan tot denken. Want onlangs kwam er nog een slachtoffer van trafficking voorbij in Pusher3 waar Milo gelukkig daadkrachtig optreedt. Toch zal de gemiddelde gedachten iets in de trant zijn van daar heb je weer zo'n dom wicht die er is ingetuind. Interessant is dan ook in dit geval om de oorsprong van de ellende te zien met een milieu van armoe, ellende en achterstand met vervolgens en niet te breken hoop uit die ellende te geraken met de wens naar betere oorden te vertrekken om helaas in een nog veel slechtere situatie te belanden. Want van de regen in de drup is een vrolijke term voor het lot dat Lilya treft. Zouden mannen die van zo'n dienst gebruiken maken zichzelf in de spiegel aan kunnen kijken?

Lilya 4 ever hakt er in wat dat betreft bij mij met een treffend einde en dat deze droevige en aangrijpende film ronduit afschuwelijk te noemen is en ik me afvraag of ik dit ooit weer wil kijken. Dat deze film een top250 notering heeft staat buiten kijf hoewel het niet in mijn persoonlijke top10 zal komen. Desondanks, godnondeju...wat een film!

Redelijke film over een best wel interessant concept. Doch heb ik nergens het idee dat de mogelijkheden echt benut worden. Het gaat weer om ouderwetse zelfverrijking terwijl ik even de indruk had dat Cooper echt goede ideeën had. Het enige moment wanneer er slechts even sprake is van spanning is het moment dat Cooper zich steeds vaker geconfronteerd ziet met zijn slinkende voorraad, die Russische gangster meer pillen wenst en hem desnoods af gaat persen en er complicatie omtrent zijn werk en de deal. Verder kijk door voornamelijk uit nieuwsgierigheid zovan waar gaat dit nu precies heen...

Gezien, viel tegen, had er wat meer van verwacht. Desalniettemin geen matige film ofzo, wel mooi gemaakt en prima om een keer te doen.

Een film over een erg interessant onderwerp die een geweldig document hadden kunnen zijn, toch verliest de film zich in saai- en stoffigheid, en verzand de film in eindeloze volzinnen vol moeilijke en ingewikkelde termen. Waar ik een eerste keer de film al eens gedesillusioneerd uitzat is dat een tweede keer niet veel anders, toch heb ik nu wel meer oog voor details, aankleding en acteren.

Als eerst valt de prestatie van Daniel Day Lewis op die andermaal een puike prestatie laat zien. Daarnaast vallen de aparte verhalen van Lincoln en zijn humor erg op. Humor is er sowieso wel in de film vooral rond James Spader die lui probeert over te halen. Goggins, hoeveel maar klein, staat ook altijd wel garant voor dubieus. Dan valt er nog wel wat te zeggen voor de opmaak van de karakters, de settings en aankleding in het geheel. Iets waar duidelijk aan te zien is dat men veel tijd in de film gestoken heeft.

Ondanks dat alles heeft de film vanaf het eerste moment meteen al moeite te boeien met zijn politieke steekspel binnen het Capitool en de regering. Iets waar geschiedkundig niets op aan te merken valt maar vooral verzand in een trage uiteenzetting van heel veel karakters en ontzettend moeilijke en lange dialogen. Wellicht interessant voor een historicus, Amerika kenner of iemand geïnteresseerd in politiek. Nu is een goede praatfilm wel aan mij besteed maar dit wollige geharrewar van allerlei volk is mij eigenlijk meteen al te veel. Wat wel opvalt is dat wanneer Lincoln zelf aan het woord is er meteen meer dynamiek en energie in de film komt. Zo zijn de beelden van het slagveld waar hij langs rijd mooi en indrukwekkende beelden van de brandende stad. En zo zijn er meer mooie shots. De soundtrack van Williams is zoals gewoonlijk inwisselbaar met veel van zijn anderen, voor mijn gevoel zou hij gemakkelijk geruild kunnen worden met die van Saving Private Ryan.

Afijn, Lincoln, hier moet je van houden anders is het een lange en pijnlijke zit. Spielberg zal nooit mijn favoriete regisseur worden en bewijst dat andermaal in deze film waar hij zich zoals zo vaak in randzaken, winstbejag en onnodige dingen verliest. Iets waardoor zijn films altijd net wat te lang worden en aan kracht verliezen, iets wat onnodig is . Maar goed, dat is mijn mening.

Bij voorbaat een dertien in een dozijn filmpje. McConaughey met zijn vlotte advocatenbabbel, iets dat we wel vaker zagen. Bovendien heb ik toch al snel bij films in de advocatuur dat wanneer je één gezien hebt het vaak een herhaling van zetten is, op enkele uitzonderingen na.

Weinig verrassend gaat de film van start. McC als uiteraard de gelikte, gladde en gehaaide advocaat die zelfs niet onder de indruk van een motorbende is en eigenlijk de handyman is van alles dat niet te vertrouwen is en kennelijk ook nog goed is dit volk 'off the hook' te krijgen. Veel bijval van collega's of vriendelijke dienders hoeft deze knaap niet te verwachten en daarom zijn de problemen waar hij in beland best grappig.

Na het nodige glibberige gedoe, en een zaak die niet overdreven lastig lijkt, ontwikkelt zich toch een plotje waarin de problemen voor Haller steeds groter worden. De vraag is dan ook hier zonder kleerscheuren en gezichtsverlies af te komen. Om de schuldvraag draait het dan ook allang niet meer, aardig is dan uiteindelijk de technische fout en hoe Haller hier nog een draai aangeeft de andere kant op.

Opvallend is dat in de synopsis staat dat Haller werkt vanaf de achterbank van zijn Lincoln, vandaar The Lincoln Lawyer. Toch zit hij niet erg veel in die wagen, in ieder geval niet in de hoedanigheid als kantoor. De soundtrack is leuk met Kavinsky - Nightcall en het lekker in het gehoor liggen I Remember van Deadmau5 en Kaskade. De cast is prima en eigenlijk zijn alle ingrediënten er voor een degelijke film, en dat is The Lincoln Lawyer ook wel te noemen. Toch maakt de film verassend weinig bij me los en doet me eigenlijk niets, en dat is natuurlijk toch een gemis om een film beter te kunnen waarderen. Daarom aardig voor een keer, maar verder niet bijzonder.

Laatste ervaring met de Indiase Cinema, Slumdog M, was nu niet zo dermate denderend dat ik reikhalzend naar deze film uitzag. Onterecht zo blijkt achteraf.

Een beeld als bekend betreffende het leven in India wordt gebracht met de kleine Saroo als middelpunt. En het ventje is een portret eerste klas met zijn onschuldig gezichtje en blik, en voor de duivel niet bang. Uiteraard is de jongen eraf na de scheiding maar er kan niet gezegd worden dat de jongen er helemaal af is, bang of in zijn schulp kruipt. Sterker, Saroo lijkt in deze fase uitermate dapper, maakt goede keuzes in een niet altijd ongevaarlijke en onvriendelijke wereld en lijkt in eerste instantie met het weeshuis niet met zijn neus in de boter te vallen maar zijn kansen zullen snel keren.

De overgang lijkt goed te vallen bij Saroo, dat het ook anders kan bewijst het geval Mantosh. De schade is er al en Saroo lijkt dan toch echt veel geluk gehad te hebben. Desondanks kruipt het bloed waar het niet gaan en eenmaal volwassen stjjgt toch de twijfel, lijkt Saroo last te hebben van een schuldgevoel richting zijn moeder en broer met een onvermijdelijke zoektocht als gevolg. Iets dat soms qua tempo regelmatig lijkt te slepen maar de twijfel weg neemt door de ontknoping. Een wrang en bitter gevoel besluit de film wetend dat Saroo een bevoorrechte jeugd gehad heeft, maar toch ook die twijfel over hoe het geweest was als hij niet gescheiden geraakt was.

Lion is in die zin een boeiend verhaal over het geluk dat je in een dergelijk geval moet hebben. Niet alleen moet je de kans krijgen, maar ben je afhankelijk van de mensen waar je geplaatst wordt en hoe je de overgang zelf ondergaat. Was het hier bij gebleven had ik Lion een niet bijzondere film gevonden. Het is echter het extra stukje drama en twijfel rond Saroo die steeds verder in een identiteitscrisis geraakt, door alles wat hem overkomen is, dat de film iets extra's geeft en de film boven anderen uit laat stijgen, en de film wat mij betreft extra boeiend maakt. De speurtocht en ontknoping geeft de film daardoor een extra laag. En ik mag zeker de uitstekende soundtrack niet vergeten.

Lion een drama die dieper gaat dan je denkt en daarmee een goede indruk achterlaat. Enige vraag en twijfel blijft hoe het met Mantosh gaat die serieus het padje kwijt geweest is na het zien van zijn geschetste beeld.

En de volgende stap betreffende animatie en de top250. Coco was oké, Toy Story 3 best leuk en dan zou deze nog beter beoordeeld worden dus was ik behoorlijk benieuwd wat deze The Lion King ging brengen, en dat viel uiteindelijk best wel een beetje tegen.

Het verhaal mag bekend zijn rond Mufasa, Scar, Simba, de greep naar de macht op de steppe ,en kent de film een aantal iconische momenten plus muziek. Fijn zijn de stemmen van Atkinson die geheel in zijn rol past, maar de stem van Jeremy Irons past nog beter bij het karakter als schurk van het verhaal. Na alle problemen en de vlucht van Simba neemt de film vooral een luchtige en komische koers aan kracht bijgezet door Timon en Puumba waar het verhaal zich vooral richt op thematiek als vriendschap, dingen positief benaderen, persoonlijke groei en opkomen voor jezelf en je eigen waarden.

Uiteraard speelt er ook nog verraad en de strijd met het kwaad en de slotsom zou dan moeten zijn dat je toch heel wat hebt. Maar dat heeft geen betrekking op mij, want na anderhalf uur verbaas ik me over het feit dat de film al voorbij is, vraag ik me af of dit nu alles was waar iedereen altijd zo lyrisch over is, heb ik met moeite of niet eens de iconische momenten herkent die vaak tot memes of grappen zijn verwerkt en hoor ik Elton John pas op het einde....oke dan...was dit nu alles of heb ik verkeerde film gezien? En dan heb ik nog niet eens over de musical achtige liedjes gehad.

Duidelijk is dat Disney toch echt niets voor mij is ook al krijgt het geheel wel een voldoende, ben ik blij dat ik dit gehad heb, verwachtte ik hier toch zeker meer van en kijk liever nog een keer een Toy Story of iets dergelijks. Pffff...snel naar de volgende film wat mij betreft.

Op de gok meegenomen om er thuis achter te komen dat de beoordelingen helemaal niet zo best waren. Uiteindelijk toch maar eens geprobeerd en van mening dat de film best meevalt en lang niet zo slecht is als verwacht.

Het moet gezegd en ik zeg het niet snel maar het nodige patriotisme straalt er wel af tevens dat een bepaald beleid lijkt te worden goed gepraat. Ook voelt de vertelling met de drie lijnen niet zo heel lekker aan vooral omdat het deel met Arian en Ernest niet zo heel interessant is op de presentatie na. Toch moet gezegd worden dat er interessante fases in de discussies zitten tussen Irving en Janine, en de professor en Todd. De keuze tussen oorlog en beleid, de stemmingmakerij van andere partijen en bijvoorbeeld de pers. Waar ligt de waarheid? Misschien is de waarheid gewoon niet leuk, misschien willen we de waarheid niet weten en is het gemakkelijk reageren vanuit de luie stoel en een veilige omgeving. Ideologie lijkt het grotere goed, de kans willen pakken om de wereld ten goede te veranderen, en krijg je daar vieze handen bij...? Zeker!

De drie verhalen lijken in die zin alle drie bij te dragen aan een groter blikveld, namelijk keus, inzicht en actie. De aanklacht over wat fout gaat is altijd erg gemakkelijk want ja de beste stuurlui staan immers altijd aan wal. Fouten worden er altijd gemaakt en interessant is toch zeker het geboden inzicht dat klagen en verwijten maken geen verandering zal brengen, iets dat mij in de discussie tussen de professor en Todd wel aansprak. Bijzonder is tevens dat er gedurende de film constant aan discussie partners gevraagd wordt wat er veranderd is, of waarom diegene verandert is. En uiteraard, de mens veranderd en wordt cynisch, toch lijkt Redford met deze film te willen zeggen dat we zonder strijd en opoffering niets zullen veranderen en dat is nog lang niet zo'n slechte boodschap.

Lions For Lambs viel me daarmee best mee en ik heb films met betere waarderingen gezien die me minder interesseerden. Is het nieuw of anders? Nee, wellicht dat het allemaal wel wat cliché is en binnen de gebaande paden blijft en uiteraard is er het wapengekletter van Adrian en Ernie die eerder storend lijkt te midden van twee interessantere discussies. Erg aardig voor een keer en de twijfel of ik de film met de tijd nog eens wil zien.

Net als Colors, waar ik zonet op gestemd heb, een film die ik meegenomen had, bij het zelfs adres tijdens dezelfde kringloop run, vanwege de cast maar niet bepaald vanwege die titel die mij onbekend was. En helaas viel deze film net als Colors niet echt in het potje ondanks dat er wel een voldoende in zit.

Het verhaal is duidelijk rond Jack die op vroege leeftijd opgenomen wordt door de Indianen, maar wie denkt dat het daarbij blijft zal nog verrast worden. Want Little Big Man spreid zich daarna over heel wat jaren uit, Jack of all trades zou een goede bijnaam zijn met wat Crabb allemaal op zijn cv kan zetten en zo wisselt hij meerdere malen van kant of partij naar mate hem het goed uitkomt. Het zal natuurlijk ook een kwestie van overleven zijn. Interessant zijn de Indiaanse gebruiken, grappig de starre bevliegingen van de godsdienst of het stukje kwakzalverij. Jack maakt in die zin heel wat mee.

Bizar is toch wel de ijdele zak die Custer blijkt te zijn en moet Little Big Man toch vooral gezien worden als beeld door de jaren heen met alle partijen en niet te vergeten de vooruitgang van dingen. Kostelijk zijn toch op zijn minst de gedaanteverwisselingen van Jack zelf of hoe Younger Bear onder de duim zit bij zijn vrouw Elsa. Duidelijk mag zijn dat deze grote brok geschiedenis doorspekt is met humor en kolder en laat daar voor mij nu net een beetje het knelpunt liggen in een film die mij niet echt aan wil, niet interessant wil worden en soms op het flauwe af is. Hoffmann probeert er desalniettemin het beste van te maken en ziet er opvallend jong uit.

Slecht is Little Big Man niet die op zijn manier een licht probeert te werpen op een zware geschiedenis. De humor zal voor sommigen van meerwaarde zijn maar voor mij niet. Buiten dat is dit gewoon niet my cup of tea. 3 sterren voor de moeite.

Behoorlijk interessant en mooi verhaal dat zich het beste laat vergelijken met American Beauty, hoewel de laatste vooral stilstaat bij 'truttigheid' en de mid-life van Lester neemt Little Childeren het gedrag van de halve wijk onder de loep in een oerdegelijke en saaie suburb.

De film draait in die zin over hoe het hoort en hoe ieder pasje uitgetekend is en iedere volgende handeling op tijd moet zijn. Alles is geprogrammeerd en we doen zonder er tegen in te gaan wat er van ons verlangd wordt. Dat het bij verschillenden borrelt van ongenoegen is een feit; geen tijd, genegeerd, te saai, de vonk is weg, dominante vrouw, niet serieus genomen, de lijst is eindeloos maar we passen ons aan. De scene met Richard die zich zit aftetrekken, met een slipje op zijn gezicht alsof het mondkapje is, is op het hilarische af. Maar we nemen het allemaal, zelfkennis of niet, we plegen allemaal karaktermoord en hebben het er voor over, want ja, als een mens zich iets goed wijs kan maken dan is het dat wel. DAT HEB IK ERVOOR OVER! De dissonant tussen al die mensen, die zichzelf en hun gedrag normaal vinden, is uiteraard de 'sexoffender' Ronnie, die ondanks de goed bedoelde bemoeienissen van zijn moeder, juist wel behept is met zelfkennis en weet dat hij níet normaal is en dat ook níet kan zijn. Tussen al die mensen die zich maar al te graag aanpassen aan anderen is hij andermaal de dissonant, hij kan het simpelweg niet.

De romance die tussen Sara en Brad bloeit is even onvermijdelijk als logisch. De schrijnende wanhoop, de opleving, het verlangen, de droom iets nieuws te willen en bovenal de chemie, het komt echt over. De plannen om het serieus aan te pakken zijn dan ook geen verassing en als kijker weet je automatisch ook dat er iets mis moet gaan. Koud watervrees, je toch onderdanig weer bij je partner melden, de kinderen, pech, niet durven....wat zal er mis gaan? Hoewel de ontknoping in eerst instantie niet verassend is op dat vlak, en even tegenviel, domme gekut met die skateboard terwijl je zoveel haast hebt, lijkt er toch meer achter te zitten dan gedacht. De zichzelf corrigerende samenleving heeft het weer geflikt, de twee dollende zielen, die elkaar gevonden hadden en de sprong leken te gaan maken, geven er toch de brui aan en lijken voor de veiligheid van hun ontevredenheid te kiezen en in die zin is de boodschap van niet buiten de maat lopen en niet voor jezelf durven kiezen weer compleet. Iets wat me overigens de eerste keer even ontgingen. Sterker nog, de ontknoping krijgt in die zin een extra scherp randje vanwege de zelfuitgevoerde castratie van Ronnie die ondanks zijn zelfkennis toch het ultieme offer lijkt te brengen om in maatschappij te passen, die maatschappij die hem zo hard afkeurde. Zijn redder is in die zin ook weer opmerkelijk, namelijk de door en door gefrustreerde van vooroordelen aan elkaar hangende ex-agent Larry. De kwelgeest brengt zijn slachtoffer naar het ziekenhuis waar hij ongetwijfeld zijn leven mee redt. Goh...is er dan toch iemand gegroeid als persoon? Seems like it.

Zoals gezegd, een interessant en boeiend verhaal. Prima geacteerd vooral van Wilson die ik voor het eerst zag in Angels of America en daar vooral opviel als slapzak. Prima rollen eveneens van Connolly, Winslet en Haley die meer dan prima het gemankeerd buitenbeentje neerzet. Voice over vind ik ook mooi bedacht en gedaan. Scheelt onnodige dialogen en zwijgzame scenes krijgen meer lading vanwege de uitleg, niet dat dit altijd nodig is maar goed.

En nummertje drie van de dag, tevens aangeraden op oudjaarsavond door dezelfde mensen die met The Holdovers kwamen. En waar ze gelijk hadden rond de laatstgenoemde gaat die vlieger toch al een stuk minder op voor deze Little Miss Sunshine, sterker nog ik vond het bij fase een dood irritante film.

Om meteen maar te beginnen met de slechte punten, en ja ik weet dat een hoop van die punten onderdeel is van het verhaal, het plot. Toch vind ik het maar dood irritante mensen binnen een soort van dysfunctionale family waar iedereen zijn fitty of irritante moment mag hebben. Vreselijk dat gepreek van papa de selfhelp goeroe met zijn geluk bestaat niet en dat alles draait om de wil. Maar opa is onderweg niet anders met zijn praat rond seksuele veroveringen waarop ik me regelmatig afvraag of er geen rem op deze mensen zit. Ongetwijfeld moet dit doorgaan voor humor, is er natuurlijk het beeld van de verscheidenheid qua karakters binnen een familie, en is het onderdeel van het verhaal dat natuurlijk in een soort van familie bonding uit gaat draaien. Maar het slaat bij mij alles behalve aan.

Te verwachten is de tocht met obstakels en hindernissen, pech, overlijden, schokkende conclusies, gebroken dromen, mislukte boekendeals en weet wat nog meer. Maar het is mij allemaal te cliché, een beetje flauw, humor die niet echt wil en is het een beetje te braaf. Dit de goede cast ten spijt, vind ik het nog wel even grappig om Cranston en Norris tegen te komen aangezien ik in Breaking Bad bezig ben. Maar het moet gezegd richting het einde is het toch wel leuk hoe de hele familie zich inzet om Olive op plaats van bestemming te krijgen waar de peganteshow zelf dan weer iets afgrijselijks is. Leuk is dan wel weer dat men zich halverwege afzet tegen de show onder het motto better real and different dan in de pas en fake.

Een voldoende kan er nog net af maar dit kwam voor mij toch wel een beetje te kort en is het te zoetzappig. Afijn snel op naar nummer 4 van de dag.

Deel 2 van de zondagse filmmiddag met deze A Little Trip To Heaven die net als de vorige film bepaalde verwachtingen creëert vanwege de cast maar dat uiteindelijk niet levert. Want ook deze film was beter op zijn plek geweest bij de kringloop en blijkt niet meer te zijn dan een statistiek op mijn profiel.

Het verhaal is simpel rond verzekeringsagent Abe die een bijzonder heftige ongeluk mag onderzoeken met een behoorlijke hoge uitbetaling van een miljoen dollar. Sowieso is Whitaker altijd van meerwaarde, geldt, is dat net zo voor Jeremy Renner, en is Stiles gewoon erg leuk om te zien. De soundtrack mag ook zeker benoemd worden als behoorlijk gelaagd, en is IJsland natuurlijk altijd een fantastische locatie om te filmen waar het duister en naargeestig kan zijn, maar het land tevens over prachtig natuurschoon beschikt en de momenten in de sneeuw prachtig zijn. Dan is er natuurlijk het plot nog die zich aanvankelijk als redelijk mysterie ontwikkeld waar dingen niet zijn zoals ze lijken.

Maar helaas is het daar een beetje meegezegd, want de daadwerkelijk connectie tussen het stel vind ik vrij voorspelbaar, is het accent van Whitaker best wel storend, maar ontbeert het geheel vooral ritme en een beetje meer tempo waar het geheel ook nog eens spanningsloos aanvoelt. Sterker, A Little Trip To Heaven is vooral een beetje vreemd en raar, bevreemdend en wazig en faalt om echt aan te komen. Afijn, zoals reeds gezegd, weer één voor de statistieken want verder slaagt de film er niet in indruk te maken.

Een film waarvan ik meende dat hij hele hoge ogen gooide hierop MovieMeter en IMDb, maar eenmaal onderweg kwam ik tot de ontdekking dat dit best meeviel misschien zelfs wel een beetje tegen, maar desalniettmin vanwege de sterke cast toch even doorgezet.

Fraai is toch zeker het begin in de winter met de fraaie en besneeuwde landschappen, daarnaast klinkt het verhaal interessant met een invalshoek zelden belicht, in dit geval dat thuis situatie met moeder en dochters terwijl vader aan het front is in de burgeroorlog. En temidden van veel vrouwelijk schoon heeft Little Women die beginfase zeker de aandacht. En om nog even bij de goede punten te blijven kan deze film wellicht toch wel een acteurs film genoemd worden, geen gemakkelijke toestanden maar zware karakters, goede rollen, en knappe acteerwerk. Dan zijn er een aantal mooie details, zoals de inktvlek op Jo's vingers, de smerige rand van haar rok door de ongeplaveide straten en bijvoorbeeld de invaliden zo vlak na de oorlog. Tevens is de toestand rond Beth behoorlijk aangrijpend.

Het beeld is er zeker van de gezusters gedurende hun nog jonge leven richting volwassenheid, de keuzes, de mogelijkheden, wat wil een mens, waar is een mens naar op zoek, en wat komt er op je pad. Het is de tragiek van het leven die toch binnen een paar jaar getoond wordt, maar helaas, echt boeien wil het niet. Vreemd vind ik trouwens de keuze om Amy zoveel ouder te laten worden en door een andere actrice te laten spelen, in dit geval Dunst en later Mathis, daar tegenover staat dat de andere zussen amper ouder worden. Maar het grootste minpunt aan de film is toch dat dat de film teveel verzand in kleine niet zoveel zeggende dingetjes en koetjes en kalfjes. En met dat in gedachten is een speelduur van 2 uren best wel lang hoe mooi Ryder, Mathis en Alvarado ook mogen zijn, wel overigens een sterke reden om te blijven kijken.

Maar buiten dat laatste, en de andere goede punten, viel Little Women toch best wel een beetje tegen. Maar goed, smaken verschillen en een voldoende krijgt de film zeker wel vanwege het goede acteren en het mooie tijdsbeeld.