Opinions

Oei! Hier zag ik toch wel even tegen op, te beginnen met Roger Moore na Connery en Lazenby. Een reeks films die ik me toch herinnerde als niet bijzonder sterk met de nadruk op The Man With The Golden Gun en Octopussy, films die geregeld een flauwe komische noot meedroegen en daarmee een heel verschil met de stijlvolle Sean Connery films.

Één verschil moet dan ook meteen geduid worden, dat de aanpak van deze Bond behoorlijk anders is dan de vorigen, en de 'do or die' aanpak plaats gemaakt heeft voor een aanpak waar de situaties Bond vooral lijken te overkomen, met nadruk wanneer hij weer achter de wijven aanzit. De vrouwenjacht is ook zoiets trouwens dat onder Moore in een stroomversnelling gekomen lijkt te zijn, aan het belachelijke grenst en eerder een terugkerende gimmick lijkt dat hij alles meteen tussen de lakens krijgt, dan iets verhaal technisch of iets dat toevoegt.

Desondanks is de eerste Bond met Moore best genietbaar en dat komt vooral door de aangename en afwijkende sfeer die de hele voodoo toestand met zich mee draagt. Verder staat de film bol van de actie met als aangename momenten krokodilleneiland, de bootachtervolging, de busachtervolging, de hele toestand in Harlem en het lesvliegtuig waardoor je van het ene in het andere valt. De bekende hit van McCartney doet goed en Jane Seymour valt toch ook weer op als een bijzonder knappe dame. Niet te vergeten Kotto als prima bad guy met leuke handlangers als Tee Hee en Whisper.

Na Live And Let Die is toch de eerste angst voor de mindere reeks even weggenomen en valt deze film toch met recht een van de besten van Roger Moore te noemen. Leuk, echt leuk.

Het is maar wat je zoekt in een film, en wat ik zoek of accepteer zit in ieder geval niet in dit deel van Die Hard. Jaren geleden, in mijn vorige leven als bewoner alhier, de film al eens keihard gekraakt vooral omdat er mensen waren die met droge ogen beweerden dat dit allemaal realiteit was. Laat ik het zo zeggen dat mijn beste kameraad één van de top ICT mensen is uit de provincie en die kwam na het zien van de film niet meer bij van het schuddebuiken. Wat een onzin was zijn kort samengevatte mening. Daar werd toen nogal wat aanstoot aangenomen door een gebruiker hier want ik nam het allemaal zo serieus. Tja, sorry hoor, soms heb ik van die buien.

Daarom hou ik het kort vandaag en meld verder slechts dat de titel en karakter verder uitgemolken worden, met een plot dat wellicht bij de tijd past met het oprukkende internet en cyberaanvallen, toch zie ik liever McClane zoals we hem gewend zijn in de jaren '80 en '90 op één locatie zoals in 1 en 2. 3 is ook best nog wel te doen, maar daarna hadden ze van mij mogen ophouden want in feite hebben we het allemaal al eens gezien.

.

Op de gok bij de kringloop, geen idee eigenlijk wat te verwachten, toch gaat een beetje psychologische thriller er best in. Maar deze The Living And The Dead bleek toch wel een ronduit bizarre film te zijn dit niet helemaal viel bij mij.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond de familie Brocklebank, de zieke moeder, financiële zorgen, een doolhof van een huis dat meer leeg is dan in gebruik, vader die enkele dagen weg moet en zoonlief James die zich graag wil bewijzen met het nemen van verantwoordelijkheid rond de verzorging van moeder. Duidelijk is vanaf het begin dat laatstgenoemde niet bepaald opgewassen is voor deze taak en James is voornamelijk voor mij het kantelpunt betreffende een geslaagde film ja of de nee. Grauw, troosteloos, een geweldige locatie qua stijl en inrichting in combinatie met het camerawerk, de muziek moet in die zin benoemd worden als verhogend element, de versnellingen zijn kunst gemaakt net als het hallicunant sfeertje dat vooral in eind middenstuk de boventoon voert en een ongemakkelijk en mysterieuze puls afgeeft. Met dit allen in gedachten, plus het acteerwerk van Kate Fahy als moeder, lijkt de film toch niet veel verkeerd meer te kunnen doen, maar helaas.

Gelukkig weet ik niet hoe het is om schizofreen te zijn, noch hoe zo iemand zich voelt. En het moet gezegd dat halverwege het middenstuk en bepaalde fasen van de laatste fase er een redelijk idee ontstaat van de warboel, rush en alle toestanden in het hoofd van James. Maar helaas heeft de film, en met name James, het dan allang bedorven, en dat gebeurt vooral in de 1ste fase van de film waar James ronduit vervelend is, oké dat hoort wellicht bij de rol, maar vooral overkomt als een lichamelijke gehandicapte, een spast. En volgens mij ligt de nadruk op schizofrenie, waanbeelden en niet goed kunnen functioneren op denkniveau. En dan zijn dat rare loopje, gebaren en articuleren, zeg maar gerust overacting, eigenlijk afleidend en niet nodig, en door dat beeld komt de film eigenlijk al op zo'n achterstand en creëert James zo'n antipathie, dat zelfs wanneer de rol verbeter hij een ergernis blijft en dat eerder opgedane gevoel niet meer afschud. The Living And The Dead is daardoor niet bepaald een homerun te noemen ondanks het bizarre sfeertje dat gehandhaafd wordt en toch behoorlijk acteerwerk. Daardoor blijft The Living And The Dead een film die mij niet voldoende grijpt en vooral lastig is. Afijn, geen succes dus, helaas.

De nieuwe James Bond die na Roger Moore de kans kreeg en naar het schijnt de rol al voor Moore aangeboden kreeg maar zich toen te jong achtte. Een film overigens die mij vroeger nooit heel erg kon bekoren, mede door de switch van acteur en ik toch altijd nog Connery in het hoofd had, maar ook omdat de film overal een beetje tegenvalt.

Behoorlijk gaat de film anders nog wel van start met actie en spektakel op de Rots van Gibraltar. Het verhaal met de overloper is ook aardig, net als de pogingen hem terug te halen door Necros. Het gevalletje van dubbelverraad is ook aardig, nadeel is wel dat het al heel snel duidelijk dat Georgie dubbelspel speelt en niet slachtoffer van de situatie is. Afghanistan, Russen, wapenhandel, het is de eind jaren '80 in de notendop.

En het moet gezegd worden dat de film best een goede indruk maakt met de titelsong van A-ha en nog een nummer van The Pretenders, en vooral de verschijning van Dalton als fris, energiek en een fijn soort jongensachtige charme. En de nieuwe Miss Moneypenny mag er ook zeker zijn. Het zijn pluspunten die tegenover jammerlijke dingen staan zoals d'Abo die ik niets bijzonders vind hebben, noch een noemenswaardige tol vertolkt soms zelf dom. En zo zijn er veel kleine dingetjes die de film op een gegeven moment niet goed doen, te beginnen zo ongeveer bij de Vantage op het ijs met de kolderieke achtervolging. Zo is de eindfase ook allerminst sterk nog logisch. Wat zit ze allemaal te doen achter de knuppel van het toestel? Dan de ultra moeilijke ontsnapping uit het toestel, want er is geen ruimte om te landen, toch komen.ze met de jeep op iets van een weg of landingsbaan neer en rijd en rijden ze weg met alleen maar geplaveid wegdek in het zicht. Oh...en dan nog het ontploffende toestel terwijl de tanks leeg zijn. Het zijn allemaal van die kleine dingetjes die ronduit dom zijn en overal de kwaliteit van de film onderuit halen

Super is The Living Daylights dan ook niet te noemen, een degelijk debuut voor Dalton wel, en vermakelijk is het allemaal wel. Tippen aan zijn opvolger kan The Living Daylights niet, maar beter dan het gros van de Moore reeks is hij wel.

Tenslotte vrijdag nog even een Quality film collection kringloopfonds in de vorm van deze Local Hero die toch wel op de nodigen prijzen kon rekenen en een interessante acteur heeft in de vorm van Burt Lancaster. Maar dat deze voorwaarden niet garant staan voor een voldoende bleek wel weer.

Het verhaal is simpel rond een Schots dorp die van de kaart moet verdwijnen ten faveure van een raffinaderij, en de werknemer gestuurd om dingen realiseren loopt toch tegen heel wat bijzondere taferelen en karakters aan. Pluspunten zijn sowieso de aimabele karakters in de vorm van Mac en Oldsen, de knappe oceanografe Marina, de prachtige Schotse omgeving en natuur, heeft de film een fraaie soundtrack van de hand van Mark Knopfler en zit er in het geheel een prima boodschap die in de jaren '80 al actueel was en dat nog steeds is rondom industrie, geld en kapitalisme en de verdeeldheid die dit mee kan brengen.

En toch wil het niet met deze Local Hero waar ik ondanks de genre aanduiding komedie werkelijk geen enkele keer om heb kunnen lachen. Het is hooguit raar en bevreemdend, hoe bijvoorbeeld chef Happer ligt te slapen bij de vergadering maar ook hoe de astrologie kennelijk een belangrijkere reden lijkt om Mac opdracht te geven regelmatig contact te zoeken met het hoofdkantoor. Buiten dat is het saai, gebeurt er geen sodemieter als je het mij vraagt en heb ik er heel kort gezegd helemaal niets mee. En dat terwijl de film toch behoorlijke cijfers scoort. Afijn, duidelijk niet mijn kop koffie en snel op naar de volgende.

Oudje die eigenlijk nog nooit gezien had, althans dat vermoed ik. Stallone heeft het immers in meer films aan de stok in de bajes, recent en minder recent.

Vrij abrupt gaat de film van start na een proef verlof die bij terugkomst beloond wordt met overplaatsing. Het hoe en waarom is onduidelijk, en bekend met de synopsis vond ik het dan ook maar een raar begin tot de directeur zich onthuld en de simpele uitleg rond iets uit het verleden geeft. Wraak! Niets meer en minder.

Aardig is het beeld van de sympathiek ogende Stallone die rustig zijn tijd uit willen zitten om daarna een nieuw leven te beginnen. Iets dat hem niet gegund wordt door de wraakzuchtige directeur. Aardig is vervolgens de sfeer en humor rond de auto restauratie, valt Sonny Landman op als een indrukwekkend figuur en moet Stallone het een keer niet van zijn spieren hebben maar van slimheid.

Grootste probleem van Lock Up is toch wel het overdreven beeld van sadistische bewakers versus een groepje gevangene die sympathie moeten opwekken. Daarnaast is het hoge testosteron spieren Alpha mannetjes gehalte astronomisch. Sizemore is eigenlijk ronduit irritant en de ontknoping met biecht op 'de stoel'....ja....

Lock Up heeft vermakelijke momenten en is zeker niet heel vervelend om te kijken, kwaliteit is het echter niet en serieus is het allemaal niet te nemen. Nee, jammer. Dit had meer kunnen zijn.

Generale repetitie van Ritchie voor Snatch en wellicht iets minder gelikt en stijlvol, doch erg vermakelijk. Ik kan me herinneren dat ik de eerste keer LSTSB pas zag na Snatch en toen viel hij tegen. Ik had veel meer een vergelijkbaar iets verwacht, toch kan ik deze film inmiddels ook prima waarderen.

Een kust en te kuren van bizarre personages, acties, dialogen en de nodige humor passeren de revue. Zo is het verhaal, wat nauwkeurig in elkaar past, iedereen op een bepaald moment bij elkaar brengt en waar iedereen elkaar te slim af probeert te zijn, ook weer typerend. Zo ook de domme toevalligheden die plots weer een slinger aan alle gebeurtenissen geeft.

De nodige humor, kolderieke actie, 'I hate traffic wardens', en alles lekker vlot en scherp gemonteerd met de nodige muziek. Prima rollen van de meeste acteurs, eerst filmrol naar het schijnt van Statham en Jones was de dag dat men begon met draaien net vrijgelaten. Toch heeft Snatch net iets meer.

Are you wearing a fucking red nose?

Boeiende en wat mij betreft ondergewaardeerde film over karakter Ivan die besluit een morele keuze te maken. Niet alleen zet hij bewust alles op het spel, tevens probeert hij al rijdend en bellend als een goochelaar alle balletjes in de lucht te houden. Hij stuurt zijn werk aan, regelt problemen, stelt de zwangere dame gerust, probeert zijn thuissituatie te lijmen en rekent ondertussen nog af met de reputatie die zijn achternaam meedraagt. Hoezo er gebeurt niets...?

Nu had ik de film al eens gezien en dus wist ik de reden, waarom hij zo resoluut alles laat vallen, en waar de film eigenlijk om draait; een bewuste en moreel correcte keus. Daarnaast is het gebaar een afrekening met de schaduw van zijn vader die verplichtingen ook niet zo nauw nam. En ik moet zeggen dat ik ontzettend veel sympathie voor de man krijg en alles wat hij over zich zelf afroept, terecht of niet terecht. Hoe gemakkelijk had hij kunnen doen alsof het niet gebeurt was...? Gebonden aan zijn stoel, stuur en slechts de telefoon, moet hij ieders paniek en problematiek aanhoren terwijl zijn wereld het meest instort. Opvallend dat iedereen aan de lijn op het hysterische af is terwijl Locke ogenschijnlijk rustig blijft, een heerlijke tegenstrijdigheid in die zin. Goed, natuurlijk vertoont de rust en kalmte van Locke de nodige scheurtje na verloop van tijd en het koninkrijk stort steeds verder met desastreuze gevolgen. De gesprekken zijn op het botte af eerlijk, oprecht, emotioneel of ronduit grappig. Het eerste gesprek met 'Bastard - Gareth' spant de kroon, ronduit kostelijk, hoewel een paar dialogen met Donal ook prachtig zijn.

De film weet bij mij op bepaalde momenten een zekere emotie op te roepen en ondanks dat hij een zware prijs betaalt lijkt hij zijn gevoel te volgen en te volharden in wat goed lijkt. Verder valt de film op qua toon die zo nu en dan best wel even grappig is maar verder vooral balanceert op diepere emoties en de angst voor consequenties. Hardy is uitmuntend zowel in zijn rust als de sporadische woede, de afrekening met zijn vader speelt hij ook prima. Nu kan ik me van de vorige keer herinneren dat het einde me tegenviel en dat ik vooral de vraag had of hij dit qua thuissituatie zo maar zo liet gaan, nu zie en besef ik nog veel beter het idee van een man die zijn gevoel volgt en daar tevreden me is, no matter what. Mooie film, boeiend en intrigerend. Niets mis mee.

Film die ik me toch meende te herinneren als amper voldoende, maar wel redelijk en vermakelijk. Iets dat nu toch een beetje tegenvalt flink wat jaren later.

De introductie van Snow met het complot en verraad is te kunstmatig voor woorden, is ronduit chaotisch te noemen en de achtervolging doet praktisch pijn aan de ogen. Het is ook allemaal niet meer dan een vehicle om Snow op locatie te krijgen en achteraf een cirkel te maken. iets dat totaal niet nodig was geweest. Snow als Uber sarcast die gedropt wordt om de dame in nood te helpen was als plot voor dit toch al redelijk inhoudsloze geval meer dan goed geweest.

Het is namelijk de fase waarin Snow Emilie opspoort en meesleept waar het om gaat en de betere fase van de film betreft. De sarcastische discussies en chemie tussen de twee is zo nu en dan heerlijk komisch. De actie is bij tijd en wijlen ook prima en vooral Joe Gilgun doet het prima als sadistische en ongeremde crimineel. Fases waar wat mij betreft de nadruk op had mogen liggen, en uiteindelijk veel te kort zijn, en dat terwijl de film maar 95 minuten is.

Lockout is dankzij de schmierende Pearce best nog een redelijk product geworden die zo nu en dan vermaakt. Toch had hier jammer genoeg veel meer van gemaakt kunnen worden.

Klassiekerzondag even aan de Hitchcock met deze The Lodger, en een Hitchcock was in die zin best lang geleden. Ik was dan ook best blij de film te vinden bij de kringloop met het cellofaan er nog om heen. Dus kom maar op waar het vermoeden dat het een stille film was mij geen moment afschrok.

En Hitchcock weet toch meteen weer een bepaalde toon neer te zetten, iets dat grijpt. Woorden zijn er niet, slechts gezichten en de muziek, en die zijn voldoende voor een beeld waar paranoia en angst goed gevangen wordt. Weer een slachtoffer, de zoveelste al, en wie doet dat toch? De avond en nacht overheerst door angst staan in schril contrast met overdag waar men de gewone dagelijkse dingen doet zo ook voor Daisy en haar moeder. En Daisy vind het toch allemaal best spannend al dan niet bewust aangemoedigd door huisvriend en detective Joe. En dan is er nog die nieuwe mysterieuze huurder...

En voor een film uit 1927 weet Hitchcock daar op zijn manier toch best weer wat interessants van te maken met meer moorden, bewijs, vermoeden en verdenking en paranoia. En Novello zet de nerveuze huurder prima neer, en zo wordt er dus goed geacteerd, regisseert Hitchcock het natuurlijk ook goed ook al is het voor de ervaren filmkijker anno nu een intikkertje dat 'de huurder' zelf opzoek is naar de moordenaar en de foto natuurlijk zijn zus betreft. Tijden veranderen wat dat betreft maar ik heb de indruk dat de gemiddelde kijker destijds, 1927, wel in de verdachtmakingen tuinde. Maar dat terzijde waar deze The Lodger toch gewoon voldoet, het geheel meer dan goed gebracht wordt en een meer dan prima film is gezien zijn leeftijd.

Logan...in één woord; wow! Ik zag de film bij uitkomst in de bios en ik kan me herinneren dat het doodstil in de zaal was na afloop, zo'n indruk had deze sombere, soms naargeestige en best wel geweldadige film gemaakt. Weg met die Comic achtige stijl, met veel humor en niet al te serieus, hallo X-MEN 18+, and I like it!

Superheldenroem lijkt op bijzonder pijnlijk wijze vergankelijk. Een grijze Wolvie, die de eindjes aan elkaar probeert te knopen, een dementerende Professor Xavier die zich gedeisd proberen te houden. Iets dat overigens snel mis gaat als er een jonge en bijzondere mutant opduikt met een stel premiejagers op haar hielen. Een vlucht, jacht en strijd om te overleven volgt met een aantal behoorlijke spannend momenten en flink wat spektakel en een bijzonder wapen dat tegen hun ingezet wordt.

De film wordt gekenmerkt door zijn sombere en duistere stijl, iets dat mij ontzettend aanspreekt en veel kracht bijgezet wordt door een sublieme soundtrack van Marco Beltrami. De casting is ook dik in orde en uiteraard wordt er goed en zelfs uitstekend geacteerd door Jackman en Stewart, maar vooral Keene en Holbrook zijn ontzettend op dreef in hun rol en goed gevonden. Verder valt de film op als een superstrak actiespektakel, met de situatie in de smelterij als één van de hoogtepunt samen met de 'aanval' van Xavier in het casino. Daartussen volgen nog een aantal korte maar uitermate geweldadige schermutselingen die er niet om liegen. Daarnaast is het verschijnen van Pierce en de Reapers een leuk dingetje hoewel ik me zo niet kan herinneren uit The Animated Series.

Logan is dan ook een meer dan uitstekende, en soms zelfs aan het gruwelijke grenzende, film die breekt met de toch wat meer luchtige sfeer van de rest van de X-MEN reeks. Desondanks is dit een uitstekende en ontzettend boeiende film de noemen in het genre en strijd Logan samen met First Class en Days Of Future Past mee om de beste beoordelingen.

'You came on that with you're one...?'

'Yes i did.'

Even voor een herkijk omdat hij op tv was en inmiddels zal dit de derde keer zijn dat ik de film zie. En ik moet zeggen dat de film voor een Steven Soderbergh product me steeds beter begint te vallen, nu wil ik niet zeggen dat alles slecht is aan de man want met bitter realisme zoals in Contagion en Traffic komt de beste man toch verrassend ver maar die zogenaamde vlotte heist films vind ik vlees nog vis. Maar Logan Lucky ontworstelt zich per kijkbeurt meer aan het Ocean's stempel.

Het verschil met Ocean is toch zeker de humor en karakters ondanks het reeds uitgekauwde format waar Logan Lucky toch wel de nodige clichés heeft met het typische Amerikaanse beeld van sociale en relationele problemen, gedoe met ex-en en kinderen, en kan ik toch veel meer om dit schertsende beeld lachen van de gemiddelde trailertrash-redneck- hillbilly die uiteindelijk met alle geluk en domheid een meesterplan weet uit te denken. Want hoe dom het volk ook is zo geniaal is het plan met zoveel mogelijk geld de kluis in te krijgen, de alibi van Clyde, de uitbraak en het terugbrengen van Joe Bang en de uiteindelijke truc om er iets aan over te houden.

Voeg daar nog een aantal fijne dames aan toe in de vorm van Keogh, Holmes en Waterston, wel een ontzettend truttig kapsel wat de laatste betreft, een kostelijk beeld waarin Nascar-driver Dayton White een belachelijk figuur is, Dale Earnheardt draait zich ongetwijfeld om in zijn graf, de cameo's van andere Nascar-coryfeeën in de vorm van Waltrip en Jeff Gordon, en je hebt toch heel wat met als enige echte minpunt de agent van Dayton White in de vorm van Max Chilblain die dan net weer te flauw is en niet nodig was in mijn beleving. Maar buiten dat vermaakte deze Logan mij alweer meer dan de vorige keer dus daarom een nieuwe comment en cijfer verhoging.

Altijd een bijzonder boeiend oorlogsdrama met een op ware gebeurtenissen gebaseerd verhaal, prima acteurs en acteerprestaties, goede oorlogs- en schietscenes en de nodige spanning.

Wat ten eerste opvalt is het begin met echte beelden van de opleiding. Nu zal dit door menig iemand aangeroepen worden dat er meteen een heel flink en stoer beeld gecreëerd wordt, lees al iets over een reclamespot. Natuurlijk ga in het leger, laat je lekker kapotschieten achter de linies, moet je kijken hoeveel mensen zich er voor aanmelden! Maar zoals iemand anders hier boven ook al noemt, wat dat begin betreft, lijkt dat meer een inzicht in wat deze mannen voor training gehad hebben en hoe sterk ze mentaal zijn. In de SEAL opleiding staat veelal centraal het proberen breken van iemand en het sterken van het karakter. Ook al zit je hartstikke kapot, je gaat door! En dit zie je uiteraard veelvuldig in de film terug, Lutrell haalde de eindstreep met onder meer een gebroken rug. Voor wie trouwens goed opgelet heeft, de echte Marcus Lutrell verschijnt ook minstens twee keer in de film. Zo zit hij bij het ontbijt, die met de muts zo laag over zijn hoofd, aan de picknicktafel waarna hij van alles omgooit en tegen Patton zegt dat hij dat op moet ruimen en is hij ook nog een keer duidelijk te zien in de Chinook voordat de RPG naar binnen komt. Ik had altijd al bij die kop het idee dat dit geen acteur was op de een of andere manier, maar dat klopt dus wel... ongetwijfeld zullen er ook mensen zijn die weer over het stereotiep gedrag van de heren krijgers en de ontgroening vallen. Tja, het is nu eenmaal niet anders. Als we een stel bouwvakkers zouden volgen vallen we ook niet over het feit dat het dan over seks, bier, voetbal en poep- en piesgrappen gaat toch? Want dat is nu eenmaal zo.

Goed...eenmaal onderweg mooi en professioneel in beeld gebracht. Wel eens met Captain Pervert overigens die overkill aan tegenlicht in het begin die eerder storend is dan mooi. Verder snap ik het dilemma van de vier SEALS niet helemaal. Ik persoonlijk had die lui nooit laten gaan, niet op de manier zoals zij deden. Was opgesplitst, twee die de Afghanen bewaken en twee die het hoger opzoeken met de radio om contact te leggen en overleg te plegen. Had ze sowieso vastgebonden gelaten om zelf te ontkomen want dit was zelfmoord. Een interessant kat en muis spel ontstaat echter wel met genoeg spanning en een ongelofelijk incasseringsvermogen van de mannen tonend. En wanneer de reddingsunit verschrikkelijk in de val loopt is het leed niet te overzien, het was dan ook de meest kostbare operatie ooit in de geschiedenis van de SEALS qua 'operatives'. Het verhaal en de afloop is verder bekend, ook door de titel, vraag me af waarom door voor gekozen is.

Niet mijn favoriete Berg film overigens, maar ik begin de regisseur wel steeds meer te waarderen. Prima rollen van alle vier kerels. Hardy, altijd goed, Wahlberg en Kitsch, en de verassende Hirsch in een voor hem nieuw soort rol.

Eind goed al goed, prima film, vermakelijk, spannend, beklemmend, realistisch, en sober. Geen pompeuze toestanden met overdreven muziek bijvoorbeeld, daarentegen en hele gedegen en rustige soundtrack. Ik hou hier wel van.

Een hernieuwde samenwerking tussen Jeunet en Tautou, en beduidend minder goed beoordeel dan Amélie, toch wat mij betreft absoluut niet een mindere film.

De stijl van Jeunet is andermaal in alles voelbaar en vergelijkbaar met Amélie. Een schilder- en sprookjesachtige verhaal wordt andermaal vertelt met de innemende Tautou als verteller/draaipunt van het hele verhaal. Op fantasievolle wijze wordt haar speurtocht naar haar vermiste verloofde Manech gevolgd, een verhaal dat zich ontwikkeld tot een regelrecht mysterie en net als in Jeunet's vorige film een kust en te keur aan vreemdsoortige snuiters, mensen met rare manieren brengt, allemaal weer even kolderiek gebracht. Een behoorlijke komische noot wordt opnieuw geraakt. Verschil met Amélie is uiteraard de setting, waar de laatste genoemde toch een regelrecht fantasievol bedenksel is, kenmerkt Un long dimanche...zich juist met een fantasievol verhaal tegen een maar al te echte en donkere achtergrond. En wordt die achtergrond, 'La guerre', een beetje goed en overtuigend gebracht, potverdikke heej...

Waar het verhaal rond Mathilde zich afspeelt rond een met zachte kleuren overladen idyllische streek/boerderij, kenmerkt de oorlogssituatie zich in al zijn rauwheid en realisme. De scenes, vooral de aanval, zijn groots van opzet en zien er naar mate het einde duister en spookachtig uit, om je adem bij in te houden. Desolate kapot gebombardeerde streek, de loopgraven, wadend door het water, de uitzichtloosheid en tenslotte de geweldige en beklemmende scene met alle gewonden in de zeppelinhangar, het is om te smullen zo mooi en overtuigend. Een beste wel mooie tweedeling qua cinematografie wordt gecreëerd op die wijze. Ik vraag me af hoe een film zou worden die alleen maar om 'la guerre' zou draaien...

Een mysterie/speurtocht vervolgt zich, door de bovengenoemde tweedeling, die van links naar rechts gaat, soms slecht nieuws dan weer goed nieuws oplevert, meerdere keren op dood spoor dreigt te raken, maar ondanks dat je weet dat er vast nog wel wat gaat gebeuren, vooral intrigeert. Verhaaltechnische raakt de cirkel op mooi wijze rond, realistisch niet perse, innemend en mooi wel. De acteurs doen hun best, Tautou, Ulliel die overtuigend Manech neerzet, Cottilard een vurige femme fatale en Engel des wrake, heerlijk hoe ze Commandant Lavrouye te grazen neemt, Albert Dupontel, Ticky Holgado 'meneer de vos' ook het vernoemen waard, alleen kan mij iemand vertellen wat Jodie Foster in deze film doet? Een Franse film met alleen maar Franse acteurs waar een Amerikaan in voorkomt die dergelijke vloeiend Frans spreekt...? Bijzonder gewaarwording. Als ze nu Canadees was dan zou ik het nog enigszins snappen...

Afijn, Un long dimanche...mooie stijlvolle film zo ook de aftiteling met de acteurs geportretteerd op 'oude'foto's, uitstekende settings en decor, interessant verhaal en prima acteerprestaties, en wat mij betreft een halve punt of punt extra vanwege de uitemuntende oorlogsscenes. Mooie film, dat zonder meer...

'What I'm saying is, back when we first met, you were all like "Oh phooey, I burned the darn muffins." Now, you go into a bar, ten minutes later, sailors come runnin' out. What up with that? '

Geweldig jaren '90 product. Ja...natuurlijk is het geen hoogvlieger, en nee, het houdt allemaal niet zoveel in, is zelfs voorspelbaar. Toch heeft de film een bepaalde charme. Davis is het overigens niet in het bijzonder, hoewel niet verkeert naar te kijken, is een rol met twee persoonlijkheden die zo ver van elkaar liggen toch wat te hoog gegrepen voor haar, hoewel ze het aardig doet.

De film wordt wat mij betreft gemaakt door de keiharde en snelle actie zoals het gevecht met McKenna in de keuken, en vooral de geweldige humor en dialogen met Jackson. Ik lig, hoewel flauw hier en daar, toch in een deuk van die man en zijn opmerkingen in deze film. Bierko doet het ook prima als de gladde en enge bad guy. Cox trouwens ook, die speelt lekker zichzelf.

Afijn, fijn wegkijkertje eens in de zoveel tijd, puur voor het vermaak.

Heerlijke stukje jeugdsentiment waarvan ik eigenlijk niet meer wist wanneer ik hem voor het laatste gezien had, desondanks schoten me al kijkend completen dialogen en snedige opmerkingen te binnen. Verder kenmerkt de film zich door tal van dingen die tegenwoordig niet meer kunnen of erg suggestief zijn. Een typerende scheiding tussen de stoere en brutale Amerikanen tegenover de altijd norse, domme of gemeen overkomende Duitsers. Licht overdreven hang naar flinkheid, stoerheid, vaderlandslievend en dat oorlog, en het sterven daar in, nog iets dappers en nobels heeft. Soms wat fout aandoende scenes, het zij slecht of matig gemonteerd, zoals wanneer Rommel gemonteerd is op een bunker en een preek houd en plotseling weg is en even snel weer verschijnt.

Toch mag dit allemaal de pret niet drukken. Vooral wanneer je voor de zwart-wit versie uit 1962 gaat zitten overkomt mij toch een gevoel van nostalgie en laat ik al dat geleuter over realisme en nep voor drie uren varen. Een meer dan prettige film die geen moment verveelt trekt voorbij met een kust en te keur aan bekende acteurs met Robert Mitchum, Henry Fonda, Richard Burton, Sean Connery, Rod Steiger, Robert Ryan, beetje vrouwelijk schoon met Irina Demick en warempel twee Bondschurken met Carl Jurgens en Gert Frobe. John Wayne vond ik persoonlijk het minste met zijn gebrekkige intonatie en dat hese geknauw. Opvallende verschijning vind ik Tony uit West Side Story die een niet altijd even zekere para speelt en dit prima doet.

Filmisch vallen er wat dingen op te merken, de foute montage met Rommel op de bunker bijvoorbeeld. Of anders wel de Glider die land bij de Pegasus brug, waarbij een take dat hij toestel over de grond door het prikkeldraad glijdt maar liefst drie keer wordt gebruikt. Daar staat tegenover een paar hele aardige sfeervolle takes, zoals in het verregende kampement in het begin, en het vele materiaal dat gebruikt wordt en goed in beeld komt. Daarnaast de grotere scenes op het strand met de vele figuranten en het meest in het oog springt de one take opname vanuit de lucht van de bestorming van het Quisterham Casino. Een aanval die jammerlijk faalt waarop een tank te hulp komt. Vechttechnisch en filmisch zijn vooral die van de Vrije Fransen in Quisterham de beste en meest overtuigende scenes van de film.

Wat mij nu achteraf vooral opvalt is dat hij ondanks zijn drie uren geen moment verveelt, in tegenstelling tot de intensere en meer overtuigende A bridge to far. Daar denk ik gedurende de film toch wel eens; zijn we er bijna? The Longest Day overtuigt zeker niet op alle fronten maar vanuit het nodige tijdsbesef en jeugdsentiment is het toch een bijzonder leuke en vermakelijke film die het bekende boek van Cornelius Ryan volgt dus qua inhoud meer dan prima de maat houdt met historische feiten en echte personages als John Steele, Dutch Schultz en Werner Pluskat om maar eens wat te noemen.

Leuk, gewoon leuk.

Erg bekende titel in de tijd dat de film uitkwam, en naar ik meen oogstte de film toen best veel lof. Van een kijkbeurt kwam het echter nooit, best wel een schande aangezien ik toch een behoorlijke United supporter ben en de film dan wel haast verplichte kost lijkt. Mede door de kringloop kwam het er dan eindelijk eens van.

Het verhaal mag duidelijk zijn rond postbode Eric met zijn disfunctionele gezin, weemoedig naar wat ooit was met de spijt van slechte keuzes. Mede door de zorgen van zijn collega's/kameraden projecteert Eric op een gegeven moment held Eric Cantona voor zich als een soort 'spirit animal', een term uit Fight Club, die postbode Eric van raadt begint te voorzien met soms nogal bijzonder gezegden. Temidden van zijn eigen puinhoop heeft hij ook nog te maken met zijn twee jonge knapen die vooral hun eigen gang gaan en zich in de nesten werken. Het kan niet op voor Eric Bishop die gelukkig de steun van zijn makkers kan genieten.

Goed geacteerd wordt er wel door Evets, maar heel erg pakken doet het me allemaal niet echt. De wederopstanding van Eric aan de hand van Eric, hoe ironisch, is aardig maar het vuurwerk noch de humor spat er echt vanaf net als de problemen die één van de jongens binnen haalt. Gelukkig is de meditatie scene wel kostelijk, net als de Mancunian home invasion die het nodige leven in het geheel brengt. Ook fijn de nostalgische beelden van King Eric op de velden strooiend als een magiër met de mooist mogelijke doelpunten. Wat een fenomeen die man was die man. En dan is er uiteraard de succesvolle tijd waarin de film speelt. Want de CL wedstrijd tegen Barça die benoemd wordt zal misschien de halve finale zijn opweg naar de finale van 07/08 waarin Chelsea werd verslagen. Het kan ook de verloren finale van een jaar later zijn.

Al met al is Looking for Eric een prima film te noemen met zijn voors en tegens. Maar mede door mijn United bril valt het cijfer toch net iets hoger uit.

Film waar ik in eerste instantie nooit aan wilde omdat ik niet zo'n sci-fi fan ben, maar toch overtuigd raakte van de stijl en verhaal. Nu echter voor de derde of mogelijk vierde keer valt hij toch wat tegen.

Het begin met de yupperig levende Joe die opdracht na opdracht doet is niet zo bijster interessant eigenlijk. Wel valt de mooie visuele stijl op, dik aangezette kleuren en een beetje broeierig buiten uit, duister, kleurloos en hoog contrast in de stad. Het contrast tussen het gepeupel en het succesvollere volk is tevens groot, een armoedig wereldje al met al. Het begint pas te leven en interesant te worden wanneer Seth in de problemen komt en ik moet zeggen dat de manier waarop de 'oude' onder druk gezet wordt en eigenlijk 'half' opgeruimd wordt wel gruwelijk en indrukwekkend te noemen is. Goed bedacht.

De film komt echt in een stroomversnelling en wordt weer vele malen interessanter wanneer Willis opduikt en Joe zijn intrek neemt bij Blunt. Een heel aardig sfeertje wordt geschapen met meer dan prima muziek en bijvoorbeeld de 'discussie' en shoot out in de diner tussen Willis en JGL is best wel goed. Een interessante tweedeling en tegenstrijdigheid qua plannen ontstaat tussen de twee, beide vechten in die zin voor hun eigen 'leven' en zijn bereid daar ver voor te gaan. De onthulling wat en wie Cid nu eigenlijk is en kan tilt het geheel weer naar een hoger plan. Sterker, de scenes waar de jongen zijn krachten ontploffen zijn fantastisch qua sfeer en dreiging. Daar had misschien meer ingezeten. Desondanks wordt er naar een prima einde toe gewerkt met een best wel indrukwekkende opoffering van JGL.

Als de schoen dan toch ergens knelt met alle die tijdreizerij, invloeden en toekomst willen veranderen dan is het wel het volgende en eigenlijk een Terminator-achtige contradictie. Want zoals JGL stelt in soortgelijke bewoording dat hij het allemaal voor zich ziet, een moederloos jongetje dat uitgroeit tot de Rainmaker is dat nog wel iets dat moet gebeuren en slechts gebeurt doordat Willis terugkomt om hem neer te schieten. Maar om die keten van gebeurtenissen te veroorzaken moet Joe hem van te voren neerschieten zonder reden terwijl hij nu met reden teruggaat. Een beetje een kip of het ei verhaal waar ik niet helemaal uitkom.

Goed, ondanks dat alles blijft Looper een vermakelijke en innemende en stijlvolle actie/thriller/sci-fi met prima rollen van Willis en JGL. Emily Blunt, waar ik met deze film voor het eerst kennis mee maakte is om op te vreten, net als Perabo overigens. En het kleine kereltje genaamd Gagnon is het noemen ook nog wel even waard. Prima actie en mooie dreigende momenten vooral rond het kind uiteraard. Top is het echter allemaal niet.

Fantasy is niet mijn genre, was het niet, is het niet en zal het ook nooit worden. Het zien van deze film ging dan ook met de nodige weerstand, een kennis stelde op een avond voor deze film te zien dat ik dacht; meh, moet dat nou...? Uiteindelijk kwam de film er in en al snel verbaasde ik me over het verhaal, de acteurs en hoe goed en overtuigend het wereldje en De Gauw werd gebracht. 'In de ban van de ring' werd toch wel een beetje 'In de ban van de film'. Het boek overigens ook wel eens geprobeerd, iets dat ik graag opgaf vooral toen het gebeuren rond de twee Hobbits en de boomenten zich maar liefst 200 blz voort sleepte.

Na een korte uitleg/introductie val je meteen in de overtuigend gebrachte wereld van de Hobbits. Veel tijd en moeite is genomen voor de omgeving, fraaie inrichting en vooral het overtuigend verschil tussen Gandalf en de Hobbits qua grote. Het verhaal ontwikkelt zich verder rond 'De Ring' en Frodo vertrekt. Het verhaal ontwikkelt zich uiteraard in een uitzonderlijke grote met allerlei partijen en personages en zonder dat het heel onduidelijk wordt. Andermaal valt de fraaiheid en de sfeer op. Mooi wordt er gespeeld met duister en licht, goed en kwaad. Fraai zijn de achtervolgende Nazgul net als de Elfen en de fantastisch gebrachte strijd in Moria. Opnieuw moet gezegd hoe mooi de werelden geschapen zijn en hoe sfeervol de film gebracht wordt. Visueel is de film ronduit adembenemend.

Valt er dan weinig op te merken...? Mja, de cast van Bean is niet sterk aangezien de man altijd shady types speelt. De kans dat er nu weer een luchtje aanziet is niet alleen groot maar ook nog waar. Behalve dat speelt voor mij mee dat hoe overtuigend en mooi de film en het verhaal ook is het blijft fantasie. Iets dat mij niet ligt qua overtuiging. Iets dat iemand anders zal hebben met oorlogsfilms of andere genres.

Desalniettemin is LOTR, mede dankzij een cast die te breed is om op te noemen, een belevenis op zich en een trendsetter en eyeopener binnen het fantasie genre, en met recht een prachtige film.

Na een prima opbouw, een bijzonder goede tweede deel waar het verhaal echt opgang komt, toch een mindere afsluiting en wat mij betreft wellicht de minste van de drie mede door de herhalingsfactor en de aanzienlijke looptijd die dit allemaal nodig heeft.

De film heeft een aantal prachtige momenten, kippenvel waardige beelden en de spanning wordt op bepaalde momenten prima opgedreven. Toch vervalt de film ondanks zijn prachtige sfeer, muziek en landschappen na een uur teveel in een herhaling van zetten. Weer een veldslag, sterker, twee zelfs, weer een stad die belaagd wordt, weer een narrow escape, weer Frodo die het al zo moeilijk heeft met Sam die het niet minder lastig heeft en wiens dialoog meestal weer niet verder komt dan het paniekerige 'Frodo!!!'. Dan de ontsnapping via de vogels en het spookleger, de ontknoping voelt allemaal erg gemakkelijk aan, en zoals iemand anders hier al zegt, ondanks al die strijd is het opmerkelijk dat iedereen het overleeft. Dus...hier sloot Tolkien zich tien jaar voor op. Net als Onderhond ben ik ook van mening dat het eindproduct dan best wel tegenvalt. Vooral de ontknoping voelt afgeraffeld en gemakkelijk aan. Om nog maar niet te spreken van een scene als het ontwaken van Frodo waarop iedereen druppelsgewijs binnen komt, een soort slap sentiment in slow motion waarop ieders naam genoemd moet worden, het lijkt wel een must de film zo lang mogelijk te maken. Het zelfde met de kroning waarop de koning tussen alle metgezellen door loopt en werkelijk iedereen apart met een groet of een knikje in beeld moet worden genomen. Niet veel anders wanneer die ouwe op de boot gaat en iedereen gelegenheid krijgt zijn of haar emotie te laten zien. Pffff...wat een gedraal.

The Return of the King is een aardig spektakel te noemen die op sommige momenten lekker weg kijkt, naar het einde toe stroperig traag en onnodig lang aanvoelt, maar vooral het meeste last heeft van herhaling, herhaling en nog eens herhaling. De logica waarom deze film dan ook plek zeven bezet in de top 250 ontgaat mij dan ook best wel. Maar goed, dat zal vooral ook een kwestie van smaak zijn.

So it begins.

LOTR vervolgt met de Two Towers. Een film die ik bij uitkomst in de bios zag en vooral vanwege het feit dat de nadruk veel meer op gevechten en spanning ligt, vooral meer aan een ridderfilm dan fantasie doet denken. Het verhaal valt sowieso op als zijnde opgang met een oorlog op handen.

De Hobbits zijn uiteraard nog onderweg terwijl Aragorn en zijn volgelingen een ander pad kiezen en zodoende ook op andere plekken raken. Plekken, mede door de prachtige natuur en sfeervolle locaties , die uitermate boeiend zijn. Vooral de wijze waarop Theoden onder invloed is en er breekbaar uitziet om vervolgens bevrijd volledig op te bloeien is, geweldig gedaan. Het boomenten gedoe kan me nog steeds bijzonder gestolen worden, iets dat beter wordt wanneer ze Saruman's plek aanvallen. Vervolgens werkt de film zich naar een apotheose, of beter gezegd narrow escape, toe bij Helmsdiep. Een geweldige slag, prachtig in beeld gebracht, is het gevolg.

The Two Towers is boeiend en misschien qua inhoud en spektakel beter dan deel 1. De score is andermaal uitmuntend, net als de prachtige Nieuw Zeelandse landschappen. Wat de cast betreft blinkt Mortensen toch weer als bescheiden en weloverwogen verschijning uit. Laatst een artikel gelezen dat Jackon in eerste instantie ene Townsend reeds twee maanden in training had alvorens toch voor Mortensen te kiezen. Namen als Diesel en Cage schijnen ook serieus overwogen zijn. Zo zou voor Gandalf Sean Connery overwogen zijn, en voor Frodo Gyllenhaal.

Zijn dan verder geen aanmerkingen...? Ja wel een beetje. De wisselwerking tussen Frodo en Sam wordt op een gegeven moment een beetje vervelend. Frodo die zich zelf in de problemen werkt, Sam die geterg 'Frodo!' of 'Master Frodo!' of simpelweg 'No!' roept.

Behalve dat is The Two Towers een bijzonder innemende, boeiende en spectaculaire film die over zijn drie uren meer dan de aandacht beethoudt. Eindoordeel is dan ook, meer dan prima film.

You fucking fuck!

Reeds meerdere keren gezien, en hoewel ik de spot en nuance zeker zie, heb ik nog nooit het enthousiasme gedeeld rond deze film die ik wel bij anderen opmerk.

Vooralsnog begint het prima met de achtergrond van Yuri die eindelijk uit een nest van leugenaars komt, als het maar goed uitkomt en geld oplevert. Geruisloos rolt hij de wapenhandel in maakt stappen naar het grotere werk, hetzij illegaal. Even is daar de eerste ontmoeting met The Godfather of Guns Simeon Weisz die meteen al stelt dat er een nuance verschil zit tussen hun beide, Yuri handelt alleen maar, Weisz kiest bewust partij. Het lijkt aan dovemansoren, Yuri wenst groot, wil groot en krijgt ook groot, mede door de val van het ook Ijzeren Gordijn. Tot dan lijken de bomen tot de hemel te groeien.

Cynisch wordt de draak gestoken met het kapitalisme en de hogere moraal, neem het kassa geluid bij het vurende machinegeweer. Yuri, inmiddels met vrouw en kind, lijkt zich op komische wijze meester over iedere situatie en weet iedere keer weer door de mazen van het net te glippen, vooral als Valentine hem steeds feller op de huid gaat zitten. Yuri lijkt gewetenloos, zelfs na zijn gedwongen ontmoeting en de nodige problemen met de dictator in Afrika. Verbijsterend is zelfs dat het gezicht bij de plooi blijft wanneer broerlief het leven laat en die dus zelfs ondergeschikt aan de zaken lijkt. Even lijkt het hier en daar toch te broeien en er een kentering qua denken en actie aan te komen. De morele bezwaren die Weisz had te melden lijken toch zwaarder te worden qua gewicht. Maar niets is minder waar.

Waar sommigen genoten van de kunsten van Yuri en anderen zich ergerden aan zijn profiteursgedrag, en daarmee het object van veroordeling is, meld Yuri zelf aan Jack hoe de wereld werkelijk in elkaar zit. En dat is uiteindelijk toch de ware aard en boodschap van de film, Yuri is maar een pion, waar de echte Warmongers in de regeringshuizen zitten en landen besturen en van daaruit opdracht geven tot bezetting, aanval en oorlog. Het blijkt niet alleen een groot grijs gebied, maar bij nader inzien blijkt zwart ook nog eens wit en vice versa. Het is de slotsom van de film die in die ene zin meer gewicht heeft, en indruk maakt, dan de bijna twee uren ervoor.

Het maakt Lord of War tot een vermakelijke wegkijker met een prima boodschap. Hoewel fijne muziek, een prima rol van Cage en Leto, en de mooie Moynahan, en enkele humoristische momenten, is daarmee het meest wel gezegd. De enorme impact die dit onderwerp en zijn boodschap zou kunnen hebben blijft voor mij nog steeds uit en gaat ook nooit komen. Daarom gewoon leuk voor een keer en vooral vermakelijk.

Filmpje waarvan ik in de veronderstelling was dat ik deze al eens gezien had en in hetzelfde rijtje schaarde als Das Weisse Band en Werk Ohne Autor. Ofwel een Duits zelfkritisch beeld. Toch meen ik mij te herinneren dat de film die ik gezien had zwart wit was, de synopsis van een stel kinderen dwalend in het naoorlogse Duitsland klopt in ieder geval wel ook al was er verder geen enkel punt van herkenning. Of het nu die zelfde film is of niet, mijn gevoel en verwachtingspatroon werd niet voldaan door deze film.

De opening op zich mag er zeer zeker zijn, een beeld overigens met een bepaalde tweedeling met aan de ene kant het kinderlijke, naïef en onbewust, daartegenover tegenover de decadentie, arrogantie en angst waarin dingen moeten worden weggemoffeld door de ouders. Het tekent andermaal de lelijke kant en laag van het nazisme en de totale instorting van wat was opgebouwd waar de kinderen eigenlijk amper een idee van hebben en pijnlijke kreten bezigen als hoop op de 'endsieg' en geloof in de goede bedoeling van Hitler. Onderwijl is de vlucht het enige dat telt met achterlating van het goede leven en terugtrekking op het platteland en later op de vlucht een alleen maar groter contrast toont.

Terwijl er op de achtergrond altijd een bepaalde spanning en dreiging sluimert, en alles waar de kinderen op kunnen steunen weg valt, is het regelmatig de vraag hoe je al die doctrine weer uit een kind krijgt temidden van een Twilight Zone achtige setting, zeg maar gerust een soort van schemerwereld waar het echte noodlot van het land en de mensen nog niet doorgedrongen is, noch wie nu eigenlijk de vijand is want achterdocht, haat, misbruik, moord en verkrachting is allom in het naoorlogse Duitsland. Het betekent een land in complete wanorde en je zou zeggen met dit alles, inclusief sterke acteerprestaties zoals Saskia Rosendahl, heb je toch heel wat, maar helaas.

Want hoe langer de film duurt, en des te langer Lore met gevolg rond dwaalt, des te oninteressanter wordt de reis die men onderneemt richting oma. En ja, daar begint de film op een gegeven moment toch wel op vast te lopen, weer geen vreten, weer die huilende baby, weer een bos, weer ruzie onderling of met Thomas. En zo voorbij de helft snak ik dan ook naar het einde van de film en ben ik alle feeling kwijt. Helemaal opgegeven heb ik de film nog niet die op de herkijk stapel terecht gekomen is. Drie sterren voor nu.

Vijftien jaar terug eens gezien uit de videotheek in de veronderstelling dat het wellicht iets was. Dit bleek niet het geval, nu heel waar jaartjes later was het hoe en waarom een beetje weg, dus had ik toch zoiets van toch nog een keer proberen, en het oordeel is niet malser geworden. Wat is dit fucking slecht!

Eind Tweede Wereldoorlog, de dreiging en het gebruik van de atoombommen, de Japanners onder druk en de fase dat ieder gek idee wordt aangegrepen. Niet te vergeten het zogenaamde geheime wapen. Opzich een redelijk beginpunt waarvan nog veel gemaakt kan worden, met de nadruk op 'kan'...

Tja, waar te beginnen? Het belachelijke gedrocht van een onderzeeer met een geschutskoepel die op een oppervlakte schip thuis hoort, het zogenaamde wazige wapen waarvan mij eigenlijk het belang ontgaat ook al grepen de Japan alles en ieder idee aan zoals bv kamikaze en de zelfmoordmissie van de Yamato, de CGI is ronduit verschrikkelijk, dan het belachelijke aantal oppervlakte schepen dat in de eindfase achter de onderzeeër aan zit, de plotselinge muiterij niet te vergeten. Tja wat is eigenlijk wel goed aan deze film...? Vrij weinig.

Nee Lorelei is een verschrikking van een film die stuurloos en reddeloos oogt en geen enkel moment weet te boeien.

En vrijdagavond drama avond bracht deze Lorenzo's Oil wat een uitermate bekende titel is, een Oscar nominatie had in de vorm van Sarandon en waarin Adagio For Strings van Barber nogal nadrukkelijk aanwezig is. Op zich geen verkeerde punten, toch popelde ik om de één of andere reden niet bepaald om deze film in te starten. Maar gisteravond kwam het er dan toch voor, gewapend met de wetenschap over het zogenaamde valse sentiment, of dat de film tenenkrommend oversentimenteel zou zijn. Raar vooroordeel trouwens ook dat Amerikanen houden van tranentrekkertjes met kindertjes. Net alsof dat alleen iets in Amerika doet...

De film wind er nochtans geen doekjes om, het is niet pluis rond kleine Lorenzo en zo begint de zoektocht naar een zeldzame stofwisselingsziekte. En dat gaat meteen al met een bepaalde dramatische zwaarte gepaard, iets dat mij niet stoort, hoewel Augusto hysterisch huilend bij de trap neerglijdend en dat in herhaling en slowmotion is wel veel te veel van het goede. Van de andere kant, met de verwachte symptomen en het geschetste einde in gedachten, blind, doof en apathisch, eigenlijk hoe mijn moeder haar laatste twee jaren doorbracht op het hoogtepunt van haar Alzheimer, liegt er natuurlijk niet om. De film mag in die zin zwaar zijn, en emotioneel, want er staat heel wat te gebeuren.

Het accent van Nolte lees ik als veel voorkomend kritiekpunt, weet je wat ik doe in zo'n geval? Ik zoek de echte Augusto Adone even na op YouTube, en guess what...? De man heeft een dergelijk accent. En zover ik verder op korte termijn weet heeft men geprobeerd zo dicht mogelijk bij de waarheid te blijven en de cast met Sarandon en de kleine Zack O'Malley Greenburg mag zeker genoemd worden. Want tussen de verwoedde pogingen door van Augusto en Michaela om helderheid rond deze ziekte te verschaffen, de medische wereld te bewegen en tot een therapie te komen zijn de beelden van de aftakeling toch behoorlijk aangrijpend te noemen. Net als het deplorabele beeld van het Muscatine jongetje, ontstellend is op een gegeven moment de kleine Lorenzo op moeders schoot in het ziekenhuis, de jongen kijkt wel bezeten. Ongemakkelijk, verontrustend, misselijkmakend....poeh...ik heb zelf geen kinderen en ook absoluut niet de behoefte toe maar jeetje...

Niet minder interessant is de strijd ansich, waar houdt het op? Wat zijn de morele dilemma's? Wat probeer je op een gegeven moment nog te redden? Het lek is misschien te dichten maar hoeveel water staat er al in de kelder? Zoals de Muscatine's op een gegeven goed verwoorden wat voor lijden hou je in stand en doe je dat voor het kind of voor jezelf? Het is de meest moeilijke vraag die er waarschijnlijk is want wanneer geef je op? Dan is er het schuldgevoel van de moeder, drager van het dna en niet helemaal toerekeningsvatbaar. Volgende vraag is of je iets dergelijks neutraal kan beoordelen. Afijn, duidelijk is dat het lijdend duurt en duurt, en dat de familie Odone toch wel one of a kind is met een onverzettelijkheid van heb ik jouw daar. Andermaal, wat een prestatie van dat ventje die na deze film de filmindustrie liet voor wat het was. Benieuwd toch hoe zo'n jongen dit ervaren heeft en wat het hem deed. Zware klassieke muziek, koren en Adadigo for Strings van Barber maken het drama compleet.

Ik verwachtte eerlijk gezegd een lange film, iets meer dan twee uren, waar ik niet altijd de aandacht bij zou kunnen houden, maar dat bleek toch anders. Want Lorenzo's Oil bleek toch de aandacht meer dan goed vast te kunnen houden en kan niet anders omschreven worden dan wichelroede lopen met je kind. En of alles nu precies klopt of niet het idee het gevoel komt meer dan prima over. Om als laatste over het middel erucic zuur te beginnen, de aftiteling meld dat er al veel gevallen met succes behandeld zijn, toch meld Wiki dat dit middel buiten Lorenzo geen effect gehad heeft op anderen. Patients with a related condition, adrenomyeloneuropathy, showed no clinical improvement after being treated with Lorenzo's oil. Go figure... buiten dat uitermate boeiend en indringende film en wat mij betreft een beetje ondergewaardeerd met een magere 3.

Redelijk, en daar is dan ook meteen veel mee gezegd over een productie die diepte mist en verder vooral oogt als B-film.

The Lost Battalion richt zich op het Maas-offensief en slag rond het bos van Argonne. Een aanval waar boven genoemd onderdeel geïsoleerd raakt en vol hield tot het ontzet werd. Het onderdeel stond bekend als The Lost Battalion en bestond volgens de 'verhalen' uit New Yorkse straatboefjes en 'niet-Amerikanen' wat te interpreteren valt als de smeltkroes van nationaliteiten die New York was. Een groep 'boeven', niet zo zwaar geïnterpreteerd als dat het klinkt, die stand wist te houden tegen de Duitse aanval.

Opzich een erg interessante geschiedenis, ware het niet dat al de karakter flets zijn en praktisch geen moment uit de verf komen. Er zit tussen alle clichématigheden geen enkele zinvolle dialoog nog interessant karakter. De aanval van de loopgraaf is dan wel weer redelijk toch struikel ik over hoe net ze eruit zien, en vooral hun ronduit geweldige loopgraven en accomodaties. De Franse regio stond bekend om deplorabele omstandigheden, dagen lang tot je knieën of middel in het water, kapotte accomodaties en loopgraven, dagenlang geen warm eten. De Fransen hadden zelfs enkele keren gestaakt en waren bereid te wapenen er bij neer te gooien , een godswonder dat de Duitsers dat niet wisten want die hadden de Fransen in een ommezien verslagen. Geen van dit allen herken ik echt terug in een reëel beeld behalve dan hoe de Franse troepen zo gemakkelijk de brui er aan geven. Al met al een beeld dat te gemakkelijk gaat en daarnaast sfeer mist.

Even veer ik op als het clichematige gejuich van de eigen artillerie een noodlottige wending krijgt en de sfeer en het lijden eindelijk het B-film achtige sfeertje van zich af lijkt te schudden. De eindfase trekt daarna qua actie en gruwel nog een aardige eindsprint met een officier die dan toch eindelijk overtuigt.

Eindresultaat is een film die heel wat had kunnen zijn maar over de hele lengte en op bijna alle vlakken net wat te mager is.

Jeugdsentiment deze film voor sommigen en in die zin vergelijkbaar met The Goonies. Nu kende ik The Goonies wel, deze zag ik in mijn brugklastijd en begin dit jaar is het nog tot een herkijk gekomen, maar behalve de term jeugdsentiment is deze The Lost Boys verre van te vergelijken met The Goonies die echt een kinderuitstraling heeft terwijl The Lost Boys meer naar young adult werk neigt en vergelijkbaar is met Twilight. Een heel verschil wat dat betreft...

Young adult of niet The Lost Boys presenteert van meet af aan een genietbare sfeer qua muziek, setting en uiteraard veelal in het donker met de bijna spookachtige lichten van de kermis op de achtergrond. Vooral de muziek valt toch op als heerlijk jaren '80 werk en zeker iets waar ik nog eens even in ga duiken. Mysterie is in eerste instantie de hoofdmoot tussen Star en Michael en vooral de laatste heeft er geen weet van waar hij in betrokken wordt. Sutherland valt uiteraard op als de charismatische leider, Gertz als eyecandy en Patric degelijk als stoere tiener die zich toch graag wil bewijzen. Het is afwachten op things to come en hoe eventueel het gevecht aan te gaan.

Minder aan deze enigszins 'komische' voorloper van Twilight is de veel te drukke Corey Haim met zijn maten die toch bijna eigenhandig de kwaliteit van deze semi griezel met sterke sfeer naar beneden trekt naar een banale comedy. Toch is de film niet helemaal verloren hoewel de finale wel behoorlijk over de top is, bepaalde fasen van sfeer en muziek blijven toch echt wel steengoed de kolder tijdens het avondmaal rond Max daargelaten en meer van het The Goonies niveau is.

The Lost Boys is daarmee best wel een aangename en leuke verassing te noemen die vooral niet te lang is qua speelduur en ondanks de young adult uitstraling een prima film is.

Maar eens geprobeerd, overigens niet in de veronderstelling hiermee een grootse film te ontdekken, toch verveelde de film niet en heeft aardige momenten.

Het verhaal rond Fawcett en zijn obsessie voor een zogenaamde onontdekte stad in Zuid-Amerika begint vrij langzaam. Er is het gebruikelijke beeld van de Britse Elite, het leger en de hoge heren die hem vragen te gaan. Het duurt daarna gelukkig niet lang tot de eerste reis en al snel blijken de reizen en gebeurtenissen in Zuid-Amerika de sterke en interessante momenten van de film. Fraai is het gedetailleerde tijdsbeeld en vooral de ontberingen en gevaren te trotseren in het oerwoud. Een dreigend sfeertje wordt samen met de muziek prima opgebouwd rondom piranha's, honger en moordlustige indianen en wordt uitgestekend verwoordt door de eerste indiaanse gids die de ongrijpbaarheid, oneindigheid van het oerwoud benadrukt en hoe klein de mens in die zin is. Tevens is de strijd met Murray erg aardig die inderdaad een groot probleem vormde tijdens een expeditie en Fawcett na die tijd aan wilde klagen. Diens verdwijning is ook nog altijd een mysterie, gebeurde trouwens al in 1914 terwijl men er twee jaar in de oorlog zo rond 1916 er mee op de proppen komt. Nieuws reist kennelijk niet snel in die tijd.

Minder momenten kent de film toch vooral in zijn leading man Hunham waar ik toch altijd Jax Teller in zal zien. En Hunham kan dit gewoon niet in mijn beleving en dat bevestigt Pattinson al in de eerste scène waar hij op de voorgrond treed. Wat een verschil aan presentatie, mimiek en articulatie. Of Pattinson moet gewoon wel heel goed zijn. Dan is er het probleem dat Fawcett nu niet bijzonder innemend of interessant is, dit moet natuurlijk in het tijdsbeeld gezien worden met etiquette maar het werkt niet mee om de film nog wat interessanter te maken.

The Lost City Of Z is desondanks een aardige en degelijke zit die niet verveelt en zijn sterkste momenten in de jungle kent met een bijzondere soundtrack. Toch is de film niet half zo interessant als de ware geschiedenis of beter gezegd afloop van Fawcett waar veel theorieën en fantasieën aan gekoppeld zijn. Toch weet men niet wat er van de beste man en zijn zoon gekomen is. Leefde hij nog geruime tijd te midden van indianen? Was de blanke indiaan die de cover van Life sierde een afstammeling of slechts een albino indiaan zo als men later dacht? Zijn ze vermoord, opgegeten of verongelukt? Of waren de botten die in de jaren '50 vond werkelijk van hem of zoals men toen ook al zei mogelijk van een andere blanke? Het resultaat; een aardige film over een erg interessant onderwerp.

Filmpje die ik al langer op het oog had maar waar ik huiverig voor was om een hoge aanschafprijs voor neer te tellen aangezien de beoordelingen niet heel sterk zijn. De film tegenkomen bij de kringloop vlakte die drempel uit waarop het aanschaffen en kijken werd.

Het begin mag duidelijk zijn met het nakende einde van Dien Bien Phu, en ja, op een dergelijke kansloze wijze werden parachutisten en voorraden gedropt vanaf minimale hoogte. De catastrofe en de greep die Frankrijk verloor op Indochina mag duidelijk zijn en de getoonde slag best oké, hoewel dit toch eerder een woestijn lijkt in plaats van een jungle. Verhaaltechnisch is deze kleine voorgeleide in Vietnam nodig vanwege het karakter Raspeguy, maar bedoeld of onbedoeld kan er meer in geïnterpreteerd worden omdat men de greep op de kolonie in Indochina verloor en daarna nog gebetener waren om Algerije weer in het gelid te krijgen. Het zou een signaal kunnen zijn voor half Noord-Afrika en dat de strijd in Algerije geen sinecure was kon gezien worden in The Battle Of Algiers en het ook niet misselijke L'Ennemi Intime.

Toch heel vlot gaat Lost Command daarna niet verder met bezoek aan thuis en het nodige aan relationele besognes die ik niet anders ervaar als gedoe dat eigenlijk maar doorzeikt. De aankomst in Algerije brengt de noodzakelijke verandering waar we gelukkig rap de oorlogskant weer opgaan. Als de teller op een uur en kwartier staat dringt de ware essentie echt door zoals we die ook zien in de eerder genoemde films over de onafhankelijkheidsstrijd van Algerije. Een soort van burgeroorlog is het geval waar niemand te vertrouwen is met rebellenacties, wrede aanslagen en acties tegen de bezetter met represailles, die eerder op wraak lijken, tot gevolg. Aardig toch zeker de getoonde onenigheid tussen de Franse officieren over de aanpak en uiteraard de exotische verschijning van Claudia Cardinale.

Maar echt vlotten wil het met Lost Command niet, de film voelt erg stroef aan en heeft moeite de aandacht beet te houden de laatste fase buiten beschouwing gelaten. En dat is jammer want men heeft toch zeker iets in gedachten met deze film die toch een complex beeld wil tonen van de overzeese greep die men aan het verliezen was tezamen met andere politiek belangen en uiteraard de ingewikkelde en discutabele strijd die men uitvocht. En het is wonderlijk dat men er wel in slaagt met The Battle Of Algiers die uit dezelfde periode stamt die veel subtieler en gerichter is wat dat betreft. Een kleine voldoende te geven is wat er rest voor Lost Command.

Voor de herziening gegaan vanavond en ondanks de ongrijpbaarheid rond de film, zelfs na onderzoek en gevonden uitleg, toch nog meer van onder de indruk geraakt en overtuigd van een bijzondere film.

Andermaal valt de fantastische sfeer op, een mysterie in optima forma die zich in verschillende gedeelten laat vertellen vanuit meerdere personages zo lijkt het, met een behoorlijke sinistere sfeer, verontrustende beelden en soms snoeiharde muziek in de vorm van Rammstein en Manson. Zonder uberhaubt over het plot te beginnen staat de sfeer en toon centraal. Iets waar de film een dikke voldoende mee scoort. Beste gedeelten zijn die toch wel rond Fred, de fase met Pete is minder.

Toch is enige houvast of een spreekwoordelijk tipje van de sluier welkom of zelfs gewenst. Want was wat dit nu allemaal? Een bijzondere boeiende uitleg vond ik bij deze Lost Highway explained: the meaning of David Lynch’s masterpiece – Auralcrave. En iets waar ik zelf wel wat mee kan. Uiteraard is niets wat het lijkt en de diepgaande Freudiaanse uitleg is welkom en vind ik erg interessant en zou verschillende dingen verklaren zoals de aanzet van moord door de Mystery Man op Mr. Eddy. Verder is het getoonde, op het begin met Fred tot in deadrow na, uit de lucht gegrepen en zinsbegoocheling.

Afijn, Lost Highway, en film waar je een nacht lang over zou kunnen speculeren en dan is de film per definitie al geslaagd. Heerlijke film als dit je genre is.