Opinions

Dit is niet het afgetrainde lichaam van Maximus. Ik had haast medelijden met Crowe. Hij moest misschien wat bijkomen voor zijn rol, maar toch. Crowe doet het zeker vrij goed. Het was voor mij ook de trigger om de film te zien en te blijven kijken ook wel.

Een film die speelt met de boodschap van dementie die te pas en te onpas de ex-politieagent parten speelt, letterlijk tegen beter in zelfs. Best onderhoudend en spannend. Gog, voorspelbaar, voor sommigen misschien, maar det bederft de pret niet.

Hier en daar wat eenvoudig of makkelijk voorgesteld, maar ik genoot er wel van. Degelijk zonder meer.

Vrij tegenvallende film eigenlijk. Ik kan een goede romcom best pruimen als er maar een bepaalde boodschap wordt meegegeven (Groundhog day of When Harry met Sally om er maar twee te noemen). Maar Sleepless in Seattle leidde echt nergens naar. Het plot is echt waardeloos en totaal (melodramatisch) uitgehold of zelfs geheel onrealistisch. De acteurs veranderen daar niet veel aan. Erg veel magie zag ik niet tussen Ryan en Hanks, maar dat daarom niet noodzakelijk aan henzelf.

Je kan best geraakt zijn door een nieuwsitem op de radio, maar om daarom je gehele leven op spel voor te zetten? Neen, not in real life. Dat je je verloving opblaast omdat iéts je twijfel omzette in daden, akkoord, maar deze film nam echt wel een loopje met zichzelf. Komt daarbij nog dat een kleine van een jaar of 8 zelf voor Cupido gaat spelen en geheel Amerika doorkruist om zijn doel te bereiken, tja... Uiteraard mag het traditionele zijspoor van een slechte of in dit geval gekke nieuwe vriendin niet ontbreken. En dan moest het einde er nog aankomen ... Een film boordevol clichés dus. Leuk om eens gezien te hebben (en om er vanaf te zijn). Net niet voldoende.

Het beste van de film vond ik nog de scene waar The dirty dozen ter sprake kwam. Best ook een leuke verwijzing van hoe mannen film ervaren refererend naar de rode draad in de film waarbij vrouwen smelten voor An affair to remember met Cary Grant en Deborah Kerr.

Een samenwerking tussen Burton en Depp geeft steeds magie. En Burton slaagt er steeds in om in zijn films die onnavolgbare duistere mysterieuze sfeer te brengen. Wat een akelig dorpje was dat met zijn mistige dreigende bossen. Kale bomen die zo krom groeiden alsof ze elk moment tot leven konden komen. De recente Netflixfilm The Pale Blue Eye (Film, 2022) speelt zich in dezelfde tijdsgeest en locatie af, was ook dreigend, maar is in niets vergeleken met de creaties van Burton.

Je hebt natuurlijk de legende van de hoofdloze ridder welk in de film een aantal keer erg knap tevoorschijn komt. Ook al stelt het verhaal op zich niet zo heel veel voor. Het is een film die het moet hebben van zijn decor en sfeer. Straks 25 jaar oud, maar nog steeds erg knap naar de normen en mogelijkheden van vandaag. Depp zorgt voor een prima contrast als een wat lullige academicus. Behoudens de knappe Ricci passen de andere lelijke smoelen perfect van wat je van dergelijk spookdorp moet verwachten.

Zeer sterke film tussen twee fantastische acteurs die elkaar naar de loef steken wie deze 'acteerstrijd' heeft gewonnen. Zowel Caine als Olivier werden genomineerd voor de Oscar voor Beste Mannelijke Hoofdrol, maar ze grepen er allebei naast. Deze ging uiteraard ook niet onterecht naar Marlon Brando voor The Godfather.

Het acteerwerk is van een bijzonder hoog niveau. De dialogen tussen beide heren is geweldig. Het is een waar genot om hen bezig te zien. Ze genieten er duidelijk van. Ook inhoudelijk best een zeer leuk spektakel om te volgen. Het is sowieso al niet eenvoudig met een beperkte cast en een beperkt decor. Maar wat voor een decor ook. Het start al met het labyrint en het wordt moeiteloos doorgetrokken naar het kunstvolle decor van het kasteel.

Leuk zo die plottwists. Wie is de jager en en wie is de prooi? Bluffen en overbluft worden. Bij momenten is het zelfs best grappig te noemen, of vermakelijk, zo je wil. Prima camerawerk ook. Fijn!

Fijne kortfilm met die heerlijke droge satire. Geweldige tafelscène waarbij Rolf een partijtje wel ziet zitten, maar aarzelend rond de pot draait om dan voorzichtig, met een half oog kijkend naar zijn vrouw, een voorzichtig voorstel te doen. Zolang we elkaar maar helpen, nietwaar?

Maar ook de scènes voordien zijn doorspekt met een heerlijk laagje humor. Zouden er werkelijk zulke mensen rondlopen? Ongetwijfeld wel. Fijn!

Een horror die eigenlijk geen horror is. Eerder wat komisch, maar ook daar sloeg me de bal mis met idiote misplaatste oneliners. Zelfs bij de invasie wormen en wormen bleef de nog levende cast wel erg rustig onder de feiten. Het lijkt me een typische eighties horror movie. Wel geweldig om nog eens een split body te zien!

De film is ook te onevenwichtig om goed te zijn. De aanloop duurt te lang en het einde is te vluchtig, zoals zo vaak. De personages zijn ook ontzetten oninteressant. Ook de effecten waren er niet naar, zeker niet van de ploffende vriendin of de mutatie van Grant. Elizabeth Banks mocht er overigens wel wezen in haar vintage look.

Ah, altijd wel eens fijn om dergelijk iets te zien, lekker verstand op nul, beetje supporteren voor de monsters, leuk vertier, die vleesmanie: geweldig, maar ook niet meer dan dat.

Comedy horror, maar dan echt wel er voorbij. Niet echt super grappig, eerder flauw en onnozel hoe die sloth wordt opgevoerd. Een luiaard die met de auto rijdt (om maar één van die zaken te noemen), mja, ik kan er me niet in vinden, ook al ga ik wel mee in de premisse dat dat beest in tegenstelling tot een echte luiaard best snel was.

Verder wat gegiechel van jaloerse omhoog gevallen breezersletjes, laat je maar gaan Alpha, zou ik zeggen! Alleen mocht het best pittiger zoals het een echte slasher betaamt. Daar kwam eigenlijk weinig van in huis. Alsof de film gemaakt is als eerste horror kennismaking voor je opgroeiende kinderen. 14 jaar las ik ergens, wel ja, iets wat ik dus samen met mijn dochter van twaalf zou zien.

Vond het bij momenten echt te idioot om er de luchtigheid van in te zien. En op het einde kan het nog praten ook, één woord weliswaar, maar toch. Het gevolg daarop alleen al bevestigde mijn negatieve gevoel. Geef mij dan maar Cocaïne bear.

Wetende dat Halloween een paar jaar eerder uitkwam, dan weet je meteen dat dit nog niet aan de enkels komt van Carpenter's werkje. Vanuit dat standpunt een erg matige productie. Men kent wel zijn klassiekers met mooie knappe vrouwen die geregeld topless gaan, zeker tot halfweg de film zolang men nog (steeds) niet doorheeft dat er een seriemoordenaar achter hen aanzit. De geile mannen zwermen er als vliegen op een stront er rondom heen.

Veel dom gegil en heen en weer geloop. Het maakt van de bende meiden ideaal slachtvee. Men probeert er wat jump scares in te stoppen. Ten eerste al veel te veel (zodat het effect verloren gaat), maar bovendien ook zo voorspelbaar en fout gemonteerd/geacteerd dat het lachwekkend wordt.

De killer mist wat charisma en het einde is typisch binnen dit genre. Beetje gore hier en daar, maar ik was evenmin overtuigd van het moordwapen. Men trachtte origineel daarin te zijn, maar het overtuigde me evenmin.

Deze film stond al lang op mijn lijstje. Boeiende film die het harde overlevingsleven in de sloppenwijken van Bombay en bij uitbreiding in India weergeeft. Het is hier vaak "the survival of the fittest". Jamal doet dit min of meer door op het rechte pad te blijven (kwajongensstreken buiten beschouwing gelaten). Zijn broer Salim gaat de andere weg op en zijn hardheid en geslepenheid merk je al op sinds hij kind was.

De film bevat een aantal expliciete beelden. Vooral het beeld toen hun moeder werd neergeslagen vond ik erg pakkend. Uiteraard ook de scene waar de kinderen hun ogen worden verminkt om meer medelijden te wekken als bedelaar was hallucinant. Het beeld van de jonge achterblijvende Latika toen de jongens de trein namen, pakte me ook enorm.

Het was interessant om de opbouw van de film te zien aan de hand van flashbacks via het quizprogramma en het opgroeien van Jamal. Dat elke vraag toevallig refereert naar datgene dat hij zelf had meegemaakt, tja, dat moet je er maar bijnemen. Het is wel jammer (behalve voor de laatste vraag) dat de opeenvolgende vragen eveneens chronologisch verlopen voor de gebeurtenissen tijdens Jamals leven.

De sfeer, decor, muziek en camerabewerking van de film was prachtig. De heerschappij van malafide clans werd goed uitgewerkt en het trio krijgt met zo twee bendes te maken. Het is een business als een ander waar je moet afrekenen met concurrentie zullen die waarschijnlijk denken. Een ander bekend fenomeen, namelijk de kastesamenleving in India kwam in zijn geheel niet aan bod. Dat is geen verwijt, eerder een vaststelling. Mogelijk kon dat de film naar een nog hoger niveau gebracht hebben.
Naast een aantal harde scenes waren er ook ontroerende en grappige momenten (het kat-en-muisspel tussen de kinderen en de ordehandhavers bvb).

De film is een good ending show, maar dat wist je op voorhand (zelfs de titel verraadt het al). Blij dat ik hem eens gezien heb, maar ik werd er niet door weggeblazen. Ik twijfel tussen een 3,5* of een 4,0*. Het verhaal zelf blijft steken op gewoon OK, de gehele (technische) omkadering neigt naar zeer goed.

Een schoonheid kan je deze huisbaas niet noemen. En erg praatziek is hij ook al niet. Doet wat denken aan de Hamburgse seriemoordenaar Fritz Honka uit Fatih Akin´s Der Goldene Handschuh. En zoals de titel doet vermoeden is het ook een voyeuristische pervert.

Behoudens de huisbaas nogal ergerlijk acteerwerk, dito koppel, maar voorts een vrij onderhoudende thriller home invasion. Geen zuivere horror, want echt eng wordt het nooit.

Beetje langdradig bij momenten en misschien te veel focus op het koppel en de affaire. Het einde maakt vervolgens niet alles goed, maar al bij al leuk om eens mee te pikken. Ik vond de onderhuidse spanning best te doen.

SM-rechter is een meer dan degelijke film uit Vlaanderen. Grotendeels gebaseerd op een waargebeurd verhaal en net daarom is het moeilijk te geloven dat er in de jaren 90 zoveel ophef is ontstaan door deze privé-aangelegenheid. Nu, het is ook mijn ding niet, maar de archaïsche drogredenen die door de rechtbank aangehaald werden stuiten zwaar tegen de borst. Het was eerder een persoonlijke afrekening. Het feit ook dat zijn pensioenrechten werden afgenomen, is niet proportioneel ten aanzien van de aantijgingen. Het verbaasde me dan ook dat hij zelfs geen gelijk kreeg bij het Hof van de EVRM.

Sterke en innemende prestaties van Gene Bervoets en Veerle Dobbelaere. Mooi gefilmd waarbij ook het taboe rond SM wordt doorbroken. Sterke scènes zonder over de schreef te gaan, maar toch voldoende hard om als te soft of te braaf gezien te worden. Centraal staat de onvoorwaardelijke liefde tussen man en vrouw gedurende hun hele huwelijk: vóór de SM, tijdens de SM en ook erna.

Film si vrij kort en met deze 90 minuten gaat het soms te snel waardoor de nodige diepgang of ontwikkeling ontbreekt. Zo was de rechtbankscène en het onderzoek nogal beperkt. Ook de metamorfose van Magda was vrij abrupt nadat ze plotseling kwam aandraven dat SM voor haar het medicijn is. Voor de rest prima film en leuk om nog eens herzien te hebben.

Die gastronomische films zijn de voorbije jaren in. De jaren ervoor ervoer ik dergelijke films voornamelijk vanuit de Aziatische hoek waarbij extra aandacht was voor de cultuur in zijn geheel. Vanuit de Westerse wereld wordt vooral de culinaire gastronomie belicht, gepromoot zelfs als het ware. Niet verwonderlijk dus dat Denemarken er ook een film over maakt, want dat land telt wel wat Michelinsterren.

Christopher Boe achter de schermen, een fascinerend regisseur waarvan ik wel benieuwd was hoe hij het zou aanpakken. Zoals verwacht technisch erg verzorgd, fris en flitsend. De druk en stress die wordt ervaren in de keuken of wanneer er een recensent over de vloer komt, wordt erg goed weergegeven. De drang naar perfectie werd erg verstikkend naar de naaste omgeving van Carsten.

Ook de flashbacks worden goed verwerkt in het geheel. Vrij authentiek ook denk ik. Me nimmer verveeld met de goede balans tussen het plot en het koken. Fijn!

Dimitri Karakatsanis was me vooral bekend als cinematograaf of fotograaf, niet zozeer als regisseur. Of het moet zijn broer zijn die ik me vooral herinner als cameraman, soit. Deze film was me dan ook totaal vreemd en glipte er zowat tussendoor. Dit is niet zomaar een rechttoe rechtaan roadmovie. De film is mysterieus en roept veel vragen op. Het geheel echter, de aanpak, de stijl, maakte het wel voldoende sterk om geboeid te blijven kijken, ook al kon je er verhaaltechnisch weinig aan vastknopen. Ook de montage met flashbacks helpt daar niet echt.

Geen vrolijke film, grimmig zelfs, maar wel een ideaal sfeertje waar ik wel van hou. Technisch bijzonder sterk alweer met de nodige auditieve ondersteuning. Verhalend bleef ik net op mijn honger zitten, maar dat ligt meer dan waarschijnlijk aan mezelf.

Van The Magdalene Sisters (Film, 2002) was ik destijds bijzonder onder de indruk. Ook Tim Mielants belicht het onderwerp met zijn nieuwe film, maar pakt het anders aan. De mensonterende gebruiken komen hier slechts sporadisch aan bod en worden gevoed door de al opgedane kennis en suggestieve gedachten van de kijker. De film focust zich dan ook op het leven buiten de nonneninstelling en niet wat er zich binnen afspeelt.

Daar wordt Bill Furlong gevolgd, een zwijgzame goedaardige, maar vooral ook weifelende en met zichzelf worstelende kolenboer. We bevinden ons in een grijs miezerig Ierse arbeidersstadje ergens in de jaren 80. Het weer is er even mistroostig als het stadje zelf. De gemeenschap wordt in de geest gecontroleerd door het geestelijke katholieke leven, al komt dat niet expliciet tot uiting in de film.

De film is langzaam en neemt zijn tijd om zijn shots te nemen. Ik vond het cinematografisch een sterke film met sfeerbeelden die me in de tijd en het decor zogen. Ik kon me vooral ook optrekken aan de sterke acterende cast met Cillian Murphy op kop. Ook Carey Mulligan maakte indruk als ijzige Moeder Overste, al was haar screentime redelijk beperkt. Ook Eileen Walsch deed het goed, ik had eerst de indruk dat het een fel vermagerde Olivia Colman was, niet dus.

Het einde is plots en toch lichtjes onbevredigend. Ik had nog wel meer willen weten over het vervolg. Sterke technische film van een vakman, maar inhoudelijk zullen er enkelen op hun honger blijven zitten, mezelf lichtjes incluis.

Dit vond ik wel een leuke komische film van Woody Allen. Ik zag nog niet de helft van zijn werk, maar deze had een toch veel luchtigere minder beladen insteek dan wat ik gewoon ben van zijn films. Toch zou het geen Woody Allen zijn als hij geen bepaalde boodschap wil meegeven.

Er wordt toch wel een beetje de draak gestoken met de steenrijken of eventuele nieuwe steenrijken die zich maar graag willen bewegen in de hoogste kringen. Aanzien wordt afgemeten aan de hoeveel kunst of juwelen die je hebt, zonder flauw benul te hebben van de werkelijke waarde. Hebben om te hebben, zoals die harp die niet past in het interieur en het feit dat het muziekinstrument een object wordt waarop nooit gespeeld zal worden.

Verder wel een aantal leuke dialogen, zoals zo vaak bij Allen. Zeker tussen Ray en Frency. Beetje simpel soms hoe de dingen verlopen en aflopen, maar vermakelijk blijft het zeker.

Smallfoot is een amusante animatiefilm van Warner Bross. Geen absolute hoogvlieger, maar mooi passend in de middenmoot zonder ergens uit de toon te vallen. Het basisconcept is best fijn met het omgekeerde uitgangspunt vanuit de ogen van de bigfoots: mensen (smallfoots voor wie het nog niet doorhad) bestaan nu eenmaal niet.

De gehele cultuur van de bigfoots doet sterk denken aan eigen vervlogen religies. Alles heeft zo zijn reden en aan de almachtige wetten (stenen in dit geval) wordt niet getwijfeld, laat staan in vraag gesteld. De reden hierachter was niet zo verrassend omdat dergelijke plots niet geheel origineel meer zijn.

Maar de film blijft erg vermakelijk, grappig en leuk om volgen. Het script verloopt erg traditioneel via het zero-hero-zero-hero-verhaaltje. De yeti's zelf vond ik niet altijd even sterk uitgewerkt - ik zag al betere creaturen - maar echt storen deed ik me niet. De film bevat een sterke moraal en de mens mag voor de zoveelste keer nog eens in eigen boezem kijken. Ook de sneer naar de narcistische social media was prima gevonden. Het (bijna) einde was knap in elkaar gestoken, maar eindigt uiteindelijk toch weer in een minitwist en melige samenloop voor de kleintjes onder ons.

Geen slechte animatiefilm, zeker niet. Ga maar kijken als je er even de tijd voor hebt, maar het niveau van bvb Coco of Toy Story om er maar ineens twee te noemen, haalt dit jammer genoeg niet. Maar alvast een mooie voldoende met 3,0*!

Een film die eerder aanvoelde als een documentaire. De film mist een duidelijk plot of lijn en is veeleer observerend. Confronterend ook hoe jongeren van een bepaalde subcultuur van skaten, seks en drugs zich staande trachtten te houden. Ik ben zelfs niet helemaal mee of het wel bij iedereen een noodgedwongen keuze was.

Een film die op de huid zit van de personages. Niet in het minst door enkele pikante of gewaagde scènes, met elkaar, maar eveneens als prostituee.

Ik ken de regisseur niet echt, maar het is moeilijk om zijn beweegredenen te doorgronden. Al bij al niet zo slecht, maar overtuigd ben ik ook zeker niet.

Fijne Vlaamse kortfilm met een vleugje satire. Prima acteerwerk van het trio De Gand, De Ridder en Audenaert die met een karakterkop drie vrijgezellen broers spelen. De één is al wat afhankelijker van de ander, maar vast staat dat inmenging van buitenaf taboe is. Dat is buiten Nico gerekend die zich wil losrukken van de familiale leiband en prompt verliefd wordt op zijn nieuwe overbuurvrouw. Leuk ironisch einde overigens.

Smithereens is de beste aflevering van seizoen 5. Niet zozeer een aflevering met technische snufjes, maar een good old kidnapping waarbij de dader zichzelf flink in nesten werkt. Wel een duidelijke sneer naar de social media, niet in het minst naar een afgeleide van Facebook. Het opzet is op zich niet zo slecht al is de clue toch wel wat vergezocht. Het snijdt echter een interessant thema aan waarbij verslaving centraal staat en wie hiervoor de verantwoordelijk draagt: de gebruiker of de producent. Het is wat de ziekte van de maatschappij om steeds de eigen verantwoordelijkheid te ontlopen en deze af te schuiven op derden.

Het middenstuk sleept vrij lang aan. Hoewel ik steeds vrij geboeid heb gekeken, kan ik begrijpen dat het erg langdradig overkomt. Het thema zelf is net niet scherp genoeg uitgewerkt en het motief is te makkelijk om au sérieux genomen te worden. Het drama lag er net te vingerdik op.

Niet superslecht, maar eentje die gauw in het vergeethoekje zal gedrumd worden. Zeer nipte voldoende in een milde bui.

Heerlijke film die verschillende hoofdplots in elkaar overbrengt. Mede door de sterke personages en uitstekend acteerwerk een film die boven zichzelf uitstijgt. Zo is Keitel goed op dreef als uitbater van een sigarenwinkel. Een plezier om naar te kijken.

De film kabbelt rustig voort zonder echt noemenswaardige feiten. Hurt fungeert als uitgeblust auteur en vangt een jongeman op waardoor er terug wat schwung in zijn leven komt.

Eenvoud en naturel, zo kan je de film best omschrijven. Ik heb ervan genoten alvast.

We volgen de oude Isak op weg naar een bekroning van zijn carrière. Een carrière die heel wat offers heeft gevraagd van zijn omgeving en naasten. Alles stond in het teken van en menselijke contacten waren hieraan ondergeschikt. Het maakte van hem een afstandelijke vader, echtgenoot of vriend en hij stond te boek als berekend, egocentrisch en kil. Althans, zo werd hij toch ervaren door zijn naasten.

Het zijn dan ook de overpeinzingen tijdens deze road trip die deze film een extra dimensie geeft. Het gesprek met zijn schoondochter werkte als een soort openbaring voor hem. De film intrigeert en doet het hoofdpersonage beseffen dat wat voorbij, voorbij en verloren is.

Mja, met de kinderen eens naar de cinema. De kinderen vonden het natuurlijk leuk. Ik iets minder ...
Beetje uitgemolken die blauwe gedrochten. Zo kun je er nog een honderdtal maken. Allemaal wel vrij ok geanimeerd, maar geen hoogvlieger.
Het verhaal draait geheel om Smurfin, heyhey, wederom een vrouw als local hero, waar zagen we dat nog in de animatiewereld? De humor was ook van een dramatisch niveau. De conversaties tussen Asraël de kat en Gargamel bvb irriteerden. Soit, voor de kinderen best vermakelijk, maar hoe die klomp klei terug tot leven kwam, neen, dat begreep ik niet. Zolang de kinderen het maar begrijpen. Dat volstaat.

Ik heb zeer genoten van Snatch dat wel wat weg heeft van de films van Tarantino. Het verhaal was misschien niet altijd top, maar Ritchie behoudt het overzicht om het de kijker de hele film lang aangenaam te maken. Er zitten weinig zwakke punten in de film. In eerste instantie is de casting zo goed als perfect. De acteerprestaties waren van een erg hoog niveau en de gespeelde personages van onder meer Micky, Brick Top, Turkish en Tommy, Franky Four Fingers, Bullet Tooth Tony, het komische duo Sol en Vinny, ... zijn zo tot de verbeelding sprekend dat ze gewoonweg de film ontstijgen en bekendheid krijgen bij het grote publiek zoals andere fictieve filmhelden daar zijnde Tony Montana, Don Corleone, Vincent Vega of Jack Vincennes. De personages nodigen uit om er meer over te wíllen weten: het prikkelende uitnodigende begin is hier niet vreemd aan.

Kleurrijke en opvallende personages, dat is het minste dat je kan zeggen. Voeg daarbij de typische Britse sarcastische humor aan toe (Brick Top en Turkish) en je verveelt geen moment. De dialogen zijn van een hoog niveau en overstijgen het lauwe gevloek wat je soms in andere films te veel ziet bovendrijven. De film is eigenlijk één rollercoaster. Je krijgt als kijker niet veel tijd om na te denken (wat je ook niet moet doen), maar je moet heel wat in je opnemen (karakters en namen van de vele personages, dialogen, spitsvondige humor, actie, enz...). Ook het Britse accent en de omgang van en met the Pickeys maakte er een mooi afgewerkt geheel van.

Film is wel vrij druk, maar montage en camerawerk was meer dan ok. Er werd voortdurend geswitched tussen de verschillende personages. Laat op de avond niet evident met al die namen. Ook de openingsscène met die overval was geweldig en zette onmiddellijk de toon. Een film die ik binnen afzienbare tijd zeker wil terugzien. Absoluut fan! Dikke 4,5*.

O, wat heb ik genoten van deze geweldige film over de Japanse cultuur vanuit het standpunt van een Ijslander. Mooi verweven in een romantisch sausje waarbij je geregeld heen en weer wordt geslingerd in flashbacks. Zowel het heden als het verleden is interessant om te volgen.

De mooie liefde tussen Kristofer en de adembenemende Miko is fijn om te volgen. Het plot wordt in mysterie gehuld al is de link met de hibakusha snel gelegd, mede door het bezoek aan Hiroshima en het vredesmonument aldaar.

Erg sereen portret met een aantal leuke scènes zoals met die oude man op café of met de latere oudere Miko. Touch focust zich op ee interculturele liefdesgeschiedenis doorheen verschillende periodes. Knap gefilmd, fijn verhaal en goed gebracht. Super!

Niet geheel overtuigd van de film. Geen idee wat ik moet denken van Sigourney Weaver. Vind het wat jammer dat In films vaak een ongenuanceerd en vaak infantiel beeld over autisme wordt neergezet. Alsof het niet serener, maar minstens even intens kan verlopen met een aantal minimale situaties die erg treffend, maar tegelijk erg moeilijk zijn voor personen met autisme. Ik miste de persoon en de gevoelens achter de persoon Linda…

Ook Alan Rickman overtuigde me niet. Heeft een aantal prima rollen, maar een charismatisch topacteur zie ik er niet in. Met zijn typische accent en intonatie rest hij het hier niet. Komt veelal houterig dan stuurs over.

De opbouw van de film vond ik dan wel weer prima. Warm en ingetogen bij momenten. Degelijk en onderhoudend in zijn geheel, maar te weinig om van een topper te spreken. Luchtigheid en humor wisselen elkaar af.

Aparte benadering van het klassieke sprookje Sneeuwwitje. Leunt eerder aan tegen een Middeleeuwse fantasy met bovenaardse krachten, ridders, kastelen en gevechten. De duistere en grauwe setting brengt wel een bepaalde sfeer die zeker wel geslaagd is. Uiteraard wordt en kan het klassieke plot niet geheel gevolgd worden. Het plot is weinig geromantiseerd, integendeel zelfs zou ik zeggen.

Vooral Theron springt hier in het oog met een glansrol als bad queen en ook de jager Hemsworth een prominentere rol die hij uitstekend invult. Stewart is inderdaad wat bleekjes als Sneeuwwitje al vond ik haar rol ook niet altijd geloofwaardig. Zo treedt ze naar het einde toe op als een soort Jeanne D’Arc in ridderoutfit en redster van het land.

Desalniettemin zeker genoten van de film en de aanpak. Technisch ook verzorgd te noemen met tempo, setting, montage en camerawerk. Film die inderdaad niet perse aan Sneeuwwitje hoeft te denken en dat is al een compliment op zich.

Sneeuwwitje is toch wel één van de oerklassiekers van Disney, de eerste zelfs zo blijkt. Het plot van de gebroeders Grimm is eigenlijk qua basis en plot al zo sterk dat je er alleen maar wordt door meegezogen en kan van genieten. Toch nog steeds één van mijn favoriete verhalen, denk ik.

Naast het sterke plot vallen ook de sterke personages op. De heks dito boze stiefmoeder is legendarisch, maar ook de dwergen en Sneeuwwitje zelf zijn knappe personages. Net zoals zovele sprookjes komt,de donkere duistere kant hier goed tot zijn recht. Prima geanimeerd trouwens voor een film uit 1937. De dwergen blijven met elk hun karakter fijn en ook de vele bosdieren bezorgen de film een mooie nostalgische afwisseling. Blijft een fijne animatiefilm!

Fijne authentieke kerstfilm die wellicht nog beter tot zijn recht komt tijdens de eindejaarsdagen. Aanvankelijk dacht ik dat het niets bijzonders was. Mooi getekend, dat wel, maar vrij middelmatig. Totdat de suspense eraan kwam met de wondermooie vlucht over het dorp, de heuvels en uiteindelijk de oceaan. Alsof het nog niet genoeg was, bood de ondersteunende muziek me kippenvel.

Zeer fijn om eens gezien te hebben. Warme, sfeervolle film voor het hele gevoel. Wie hem vroeger reeds zag, krijgt zeker nostalgische gevoelens.

Deze film van Joon-Ho Bong passeerde de revue op televisie en omdat ik wel geïntrigeerd ben door zijn nieuwe prent Paradise die nu in de zalen loopt, wou ik deze Snowpiercer niet aan mij laten voorbij gaan. Nu was mijn insteek totaal foutief doordat ik een soort gezapige quality dramafilm verwacht zoals de Japanse of Koreaanse markt graag mee uitpakken. Niet dus, want dit is eerder een blockbuster met weliswaar een interessant thema (maar voor mij een minder goede uitwerking).

Het klassensysteem is na een half gelukt experiment om de opwarming van de aarde tegen te gaan opnieuw geïnstalleerd onder de overlevenden die voort denderen op een nooit stoppende trein. De vrieskou buiten werd mooi weergegeven, maar voor de rest vond ik de rebellie inhoudelijk maar pover (en bijkomstig). Echte motieven hoe en waarom de samenleving zo is samengesteld zijn er niet. Bepaalde personages slaan weinig aan (Tilda Swinton). Ik moest me er echt doorheen sleuren en het plot met de vijfjarigen deed meer kwaad dan goed.

We zijn de kerstperiode voorbij, maar wou deze door de goede kritieken in januari toch nog meepikken. Niet mijn favoriete genre en ik zal de kleffe benamingen maar achterwege laten, want die horen er nu eenmaal bij.

De sfeersetting zat goed, maar op zich ook wel één van de hoofdcriteria van een kerstfilm. Toch wel mooie beelden dus daar ergens in Noorwegen, alleen wordt het nogal dik aangezet.

Het meest interessante van de film vond ik het dramagedeelte waarbij de rouw van de overleden zus centraal staat. Het verscheurt het overgebleven gezin en zeker tijdens de feestdagen is het extra moeilijk om je te begeven tussen al dat opgewekte feestgedruis.

Eerder een sterk einde dan een goed begin. Toch wel een film met een boodschap.