Opinions

Vrij bizarre dilm over een kluizenaar die de aandacht van enkele belhamels trekt door het alfabet op te zeggen en de letters te koppelen aan woorden. Bij de letter P en het woord pelikaan is de kluizenaar-leraar zelf van zijn melk. Vond het best een ontroerend kortfilmpje, wellicht boordevol Iraanse symboliek, maar kon dit laatste jammer genoeg onvoldoende kaderen.

De pelikaan zou wel echter symbool staan voor de zelfopoffering van Christus. Mogelijks hierbij een verwijzing naar een religieus-spirituele context.

Een meisje die met weemoed terugdenkt aan de vakanties bij haar grootouders in de bossen nabij een meer. Best sfeervol en sprookjesachtig verteld. Een beetje mysterieus en nostalgisch. Via een voice-over horen we gedachten van een klein meisje met gemengde gevoelens, van angst tot mooie herinneringen met haar grootvader. Fijn, maar ook niet meer dan dat.

Eigenlijk alleen maar opgezet omwille van del Toro en niets anders. Niet echt mijn ding dergelijke monster rampenfilms. Nu, binnen het genre vond ik het al bij al nog meevallen. Een soort Transformers meets Godzilla. Het verhaal zelf en het ontstaan van die beesten mocht dan wat lame zijn, ik vond het visueel toch nog vrij behoorlijk.

Maar het blijft een film waarbij de cgi het haalt van het plot en de personages. Personages die weinig kleurrijk waren, figuurlijk dan. Al bij al vermakelijk, maar dat was het dan ook.

Ik weet niet hoe ik erbij kwam, maar ik had vooraf de verwachtingen van deze film zoals een gelijklopend mysterieus scenario als in Under the Silver Lake (Film, 2018). Viel dat even tegen, want mysterieus is de film helemaal niet. Broeierig eventueel wel waarbij Californië wordt vervangen door Frans Polynesië. Maar dat is het dan ook, want verder vond ik het gewoon saai en weinig zeggend.

Centraal staat De Roller, een hooggeplaatste functionaris met heel wat aanzien op het eiland. Het is op de hoogte van het reilen en zeilen op het eiland en hij heeft controle. Althans dat lijkt alleen maar zo. De film creëert een ambivalente sfeer rond dit gebeuren en blijft dit de hele film vasthouden, zowel voor het personage als voor de kijker.

Tijdens het eerste deel van de film kon ik me nog boeien in het personage en de dialogen, maar dat gevoel ebde nadien toch volledig weg. Jammer, toch wel ontgoocheld...

Een weinig bijzonder werk van Sri Lankaanse makelij. Sowieso een low budget en de beperkte middelen die voorhanden waren geven een vrij oubollig effect. Het plot is niet zo origineel. Een buurman heeft een oogje op zijn knappe buurvrouw. Wanneer diens echtgenoot enige tijd weg is, verdwijnt ook het principe van "kijken mag, aankomen niet". Het deed me wat denken aan de Japanse film Ai no Bôrei (Film, 1978) met dat verschil dat er hier niemand vermoord wordt.

Maar achterklap is er des te meer. Niet alleen van zijn eigen vader, maar van de gehele dorpsgemeenschap. Achterklap waarmee de man moeilijk om kan en in deze besluit om de watertoegang te ontzeggen aan het dorp.

Nouja, echt warm werd ik er allemaal niet van. Gelukkig is de speelduur erg beperkt en valt het heus wel mee om het dikke uur door te komen. Maar aanbevelingswaardig zou ik deze film niet noemen. Leuk om eens mee te pikken, maar niet meer dan dat.

Aangename familiefilm die ik samen met de kinderen zag. Zij vonden het alvast geweldig en ik was ook vrij aangenaam verrast. Het gevolg nu is de belofte dat ik hen volgende week meeneem naar deel 2. Paddington zit vrij goed in elkaar, leuke effecten, mooie intructie van de familie Brown via dat poppenhuis. Het verhaal op zich en de opbouw is natuurlijk erg herkenbaar. Ik las hier op

MM de vergelijking met Beethoven, klopt volledig, idem voor pakweg 101 Dalmatiërs of zelfs ET en nog talloze anderen: Iets of iemand wordt in de armen gesloten, eentje ligt er wat dwars, er wordt vertrouwen geschonken, het vertrouwen loopt per ongeluk uit de hand, dan een wegloopdramamoment, een ontvoering en uiteindelijk de redding en het happy end ... exact op maat voor kinderen dus!

Paddington springt er wat uit met zijn mooie visuele effecten, leuke humor en mooie scenes bij de antiquair en de gilde. Prachtig huis ook overigens van de familie Brown. Die plek ademt sfeer en gezelligheid uit. Paddington is een warme film die je aan het scherm kluistert. Ook Kidman deed het erg goed als bitch en ook Bonneville was erg fijn. Ik kijk al uit naar volgende week!

Behoorlijk vervolg van deel 1 dat ik vorige week ook zag. Ook deze keer is het visuele aspect van de film bovengemiddeld voor het genre. Zo kon ik wederom genieten van het leuke poppenkasteffect van de celblokken in de gevangenis. Paddington 2 kijkt lekker weg en ook het beertje blijft geweldig aimabel, grappig en ontroerend. De kinderen hebben er van genoten en ook ik weer. Het grootste probleem voor sequels is en blijft de zoektocht naar iets vernieuwends zonder daarbij afbreuk te willen doen aan het origineel.

De slechterik bvb, overigens eens erg leuke rol voor Hugh Grant, kon me minder bekoren dan Nicole Kidman die als een echte “Cruella Deviltype” Paddington naar het leven stond. Daarbij vergeleken was Buchanan een clownesk typetje, maar dat was hij misschien sowieso al. Uiteraard een vrij voorspelbare film, perfect op maat voor kinderen, amsuant voor de volwassenen. Het einde is zeer mierzoet en voor de hand liggend, maar levert toch leuke (en ontroerende) beelden op (in het water). Al bij al een strenge 3,0*.

In mijn ogen toch een minder deel dan de eerste twee Paddingtons. Beetje overbodig ook met een verhaaltje dat weinig op slaat. Jammer dat de immer bevallige Sally Hawkins niet meer van de partij is als Mrs. Brown, maar Hugh Bonneville nog steeds wel en dat blijft een prima zaak. Opvallend ook dat Paddington erin blijft slagen grote namen te trekken. Dit keer met Banderas en (de Britse) Olivia Colman.

Het is en blijft een pure familiefilm waarbij alles wat met een korreltje zout genomen moet worden. Soms wat theatraal acteerwerk en een plot dat nogal mierzoet oogt, maar fun is het wel. Ik genoot bovenal van de adembenemende beelden van het Peruaanse Amazonewoud. Schitterend!

Blijft in zijn geheel wel leuk, maar het nieuwe is er wat af. Wel een beetje vreemd dat de dochter en zoon van de familie Brown al bij al veel screen time hebben, maar nauwelijks een woord zeggen.

Mooie kleine en warme film. Op basis van een tip bekeken, want op basis van het gemiddelde had ik hem wellicht niet snel gekeken. Centraal staan twee buurmannen, twee boezemvrienden ook die lief en leed delen. Het leed, de ziekte van Michael, brengt de vriendschap tot een andere dimensie. Wel fijn om te zien hoe twee mensen kunnen genieten van kleine dingen en van elkaars gezelschap.

Toch een aantal mooie momenten in de film. De scène bij de struisvogels was fijn en die bij de apotheek was best grappig. Maar ook de discussie over de spitsvondige trui of het gesprek over the after life blijft me wel bij.

De oprechte vriendschap loopt als een rode draad door deze low budget film. Ik vond wel een connectie tussen Duplass en Romano, toch twee atypische lui in een gejaagde wereld. Niet bijster vernieuwend als dramady, maar heb er zeker van genoten. Een dramady met een perfecte balans, klein en oprecht. Mooi!

Bijzondere animatiefilm over een meisje dat na een succesvolle carrière in een meidengroep wil gaan acteren. Alleen verloopt dit laatste niet via een leien dakje en moet ze zich letterlijk opwerken en in de negatieve zin haar grenzen verleggen. De fotoshoot waarin ze uit de kleren gaat of de geacteerde verkrachtingsscène doen de vraag rijzen hoe ver je moet gaan en hoe gezond het allemaal nog wel is. Niet zo gezond zo blijkt. Als er dan ook nog een opdringerige fan is, verliest Mima haar grip op de realiteit.

Realiteit en fictie worden meer en meer door elkaar gehaspeld en geven een bittere kijk op de mentale gezondheid van Mima. Toch een animatiefilm die indrukt maakt met zijn diepere lagen en prima uitvoering. Ook technisch op punt en het personage Mima beklijft. Knappe animatiefilm dus die zeker zijn impact heeft.

Het moet niet altijd makkelijk zijn om onder het juk van je ouder(s) je weg te vinden in het leven. Aan de andere kant lijkt het me ook logisch als je financieel afhankelijk bent, dat daar iets tegenover staat. Maar echt warm kan je de relatie tussen moeder en zoon niet noemen.

Die hypnosesessie vond ik maar een vreemd gegeven en de slotscène toont aan waar we allemaal al zaten op te wachten. Drastisch en effectief, dat is ook een manier om het op te lossen.

Een short dus met potentieel, maar ik trek die Marco Bellocchio toch niet zo.

Niet voor het eerst natuurlijk dat je een film ziet waarbij een kind een bepaald creatuur (geheim) huisvest in zijn kamer. En de variaties daarop zijn ook legio zoals bij Gremlins of Basket case. Wanneer de jonge Tinja een vogelei vindt in het bos, broedt ze het uit en neemt het onmetelijke proporties aan. Het achterliggende thema is zorg, geborgenheid en liefde, iets wat ze in haar schijnbaar perfecte gezinnetje niet altijd zomaar terugvindt.

De band tussen het creatuur en Tinja is hecht en eenieder zorgt voor elkaar, elk op zijn eigen manier wel te verstaan. Het maakt van Hatching een onderhoudende fantasy horror. De metamorfose van het creatuur zag ik niet aankomen en is toch wel best creepy. Daarom ook wel opgetogen met het verrassende einde.

De film heeft wat weg van een sprookje en past wel in het luikje van tienerhorror. Best onderhoudend en dus geslaagd. Prima acteerwerk ook van Solalinna.

Moeilijk te beoordelen. Een film volledig op maat voor kinderen als volwassene bekijken vergt een extra inspanning. Dubbing is al vervelend als Nederlandstalige, maar wanneer de vertaalstem steeds dezelfde is en je op de achtergrond de authentieke taal nog hoort doorsijpelen, dan wordt het irritant. Verrassend ook, want aan dit genre had ik me totaal niet verwacht.

Het verhaal is vervolgens erg simplistisch, maar wel aandoenlijk. Avontuurlijk en spannend voor een jong publiek, voor volwassenen cliché en voorspelbaar. Wel kan je je optrekken aan de mooie natuurbeelden, zeker in het begin van de film. Leuk ook dat busje dat sterk doet denken aan het busje van McCandless (Into the Wild (Film, 2007)).

Ik had eerlijk gezegd niet zoveel zin in romantisch gezwets, maar op één of andere manier beviel de film me wel. Misschien ook omdat dit helemaal geen romantische film is, ongeacht wat de poster of de titel doet vermoeden. Centraal staat toch eerder de problematieken waarmee China te maken kreeg tijdens het interbellum.

Een film die een kijk biedt op het imperialistisch denken van de Britse overheersing en bemoeienissen. De Chinezen hebben tijdens WOI een serieuze inspanning geleverd aan de zijde van de Britten, voornamelijk achter de linies met het Chinese Labour Corps. Na de oorlog kreeg het nationalisme steeds meer invloed in China. Neem daarbij het interessante plot van de cholera-epidemie en de bijgelovige en traditionele culturele waarden en het is niet onlogisch dat het wantrouwen tussen Britten en de lokale bevolking alleen maar toenam. Het mocht dan misschien wel normaal zijn voor die tijd, maar die draagstoelen deden me toch ongemakkelijk kijken naar dat koloniale staaltje van luiheid.

Daarnaast fraaie beelden en prima verfilmd waarbij de sfeer en setting goed tot uiting komen. Ik zal "in" de film zoals ze zeggen. Onderhoudend tot het einde. Het acteerwerk was degelijk, maar vond ik niet uitzonderlijk. Watts en Norton hebben al betere of interessantere rollen neergezet.

De film begint sterk met enkele oeroude volkstradities en de uithuwelijking bij het Wayuu volk. Ook de erg dominante moeder springt hier in het oog en trekt dit eigenlijk de hele film door. Het modernisme en kapitalisme dringt deze samenleving binnen met zijn meest verderfelijke uitingen zoals de drugshandel. Hierdoor komen de eigen culturele waarden op de helling te staan.

Cinematografisch niet slecht. Het mooie felle kleurgebruik valt op en de stilistische beelden geven een mooie sfeer weer. Toch werd ik niet ten gronde geraakt door de film. Ik raakte maar niet in het verhaal en de film kon de de goeie eerste 20 minuten niet verder inlossen.

Degelijke tot prima film over een detectivefilm ergens rond 1830 in de staat New York, VS. Wat sowieso opvalt is die mysterieuze sfeerrijke beelden van de uitgestrekte bossen en kronkelende riviertjes. En de mist, sneeuw of regen is dan nooit ver weg. Laat staan de donkere nachten die het een unheimlich gevoel geven. Met de setting en het decor zat het dus prima en dat is dan ook één van de grote troeven van de film. Doet zo wat denken aan Sleepy Hollow (Film, 1999) , zelfde periode, zelfde plaats ongeveer, andere film weliswaar ...

Ook Bale doet het voortreffelijk, niet uitmuntend zoals in andere van zijn films, maar meer als gedegen. Harry Melling duikt geregeld op als opvallende bijrol en dat is hier niet anders. Die blik in zijn ogen heeft steeds iets geks en als je het bijsminkt, dan valt het extra op. Prima casting dus voor Edgar Allen Poe, lapzwans en talentvol dichter tegelijk. Ik vond het wel vreemd om een bestaande figuur te gebruiken in deze fictieve film. Bijzonder, maar wel geslaagd.

Het mysterie zelf was niet altijd even boeiend, maar wel onderhoudend. Ik vond dat er soms nogal snel tot bepaalde conclusies getrokken werden om tot een oplossing te komen. Het einde is sterk. In zijn geheel een prima onderhoudende en kwalitatieve film, zeker wat acteerprestaties en sfeer betreft.

Een oude western met Clint Eastwood doet het over het algemeen wel goed. Vrij standaard verhaaltje met een onderdrukte gemeenschap en waarbij een zwerver met het hart op de goede plaats hulp aanbiedt. Het is wederom het personage dat het hem doet. Zwijgzaam en mysterieus, met die kleine priemoogjes turend naar elke beweging van de vijand. Eastwood draagt de volledige film en houdt hem op een degelijk niveau.

Sobere film maar geslaagd, mede door de mooie besneeuwde landschappen op de achtergrond op een bepaald moment. Het liefdesverhaaltje was een subplot dat me minder boeide, maar de focus lag toch in het algemeen bij de goudzoekers.

Geen uitzonderlijke film, maar meer dan degelijk. Fans kunnen hier gerust hun hartje ophalen. Fijn ook om hier een jonge Chris Penn aan het werk te zien.

Nu die Vlaamse (boeren)klassiekers op Netflix gezet worden, neem ik me voor deze stuk voor stuk te bekijken. Een groot aantal zag ik lang geleden wel eens op VHS. Ik vraag me ook af of er wel een markt is op Netflix hiervoor. Niet vanuit het buitenland denk ik, maar ook de jeugd zit hier wellicht niet op te wachten.

Meestal stoor ik me niet aan het theatrale plechtstatige Nederlands met hier en daar een vloek, maar kon het me minder bekoren. Misschien ook omdat het verhaal me minder aansprak. Verfilmd boek van Felix Timmermans, daarom niet slecht gedaan, maar het deed me weinig. Plot handelend over een man die na een tragedie van de stad naar het platteland trekt en daar ook ondervindt dat de rijke adel de lakens uitdeelt. We spreken vermoedelijk eind 19e begin 20e eeuw. Alleen is Pallieter, wat een soort geuzennaam is, niet onder de indruk.

Na de schermutselingen met de rijken is er ook plaats voor innig geluk met zijn Marieke. Beetje braafjes allemaal. Het miste wat pit voor me. Al bij al degelijk, maar iets te matig.

Prima Apple die twee thema’s aansnijdt welk een beetje van het goede teveel kon zijn, maar hier nog goed werd uitgebalanceerd. Enerzijds hebben we het over een veroordeelde crimineel die werd vrijgelaten en opnieuw zijn plek moet verdienen in de samenleving. Dat was niet zo evident al viel het al bij al wel mee. Feit is dat het soms is zich opnieuw te bewijzen als hen geen nieuwe kansen wordt gegeven. Kan me best inbeelden dat je daar moedeloos van wordt.

Anderzijds bewandelt de film het thema rond het queer zijn en dan specifiek op de kleine Sam. Gewaagd onderwerp en dat in een vrij conservatieve en gelovige staat als Louisiana. De reden waarom beide thema’s goed samengaan is mede door het uitstekende acteerwerk van zowel Timberlake als Ryder Allen. Er was ook een duidelijke connectie tussen beiden. Hier en daar ook wat grappige momenten, vooral door de gevatheid van Sam.

Verder kan je er nog een derde thema rond kinderverwaarlozing bovenop gooien. Ondanks de soms moeilijke momenten toch eerder een feel good movie. Solide film, goed uitgewerkt, zeer zeker, maar iets te gemaakt lijkt me om goed te zijn, dit zowel voor het plot als het einde.

Ik vond Pandora ondanks zijn tekortkomingen nog best vermakelijk en interessant. Een nucleaire meltdown is niets nieuws en met de prestigieuze HBO-reeks Tsjernobyl weten we bijna allemaal hoe het in zijn werk gaat. Een aardbeving lijkt in tegenstelling tot de tsunami in Fukushima hier genoeg om de boel oververhit te laten raken. Opvallend dat al vanaf het begin van de film duidelijke standpunten worden ingenomen over kernenergie. Jonge kinderen die mijmeren met het uitzicht op de koeltorens versus de straatprotesten. Dubbel gevoel zoals steeds, want het is ook die kerncentrale die ervoor zorgt dat menig dorpsbewoners een inkomen genieten.

Mja, inderdaad nogal schreeuwerig. Vooral het oudje dan, hysterisch en irritant. Ik hou wel van Zuid-Koreaanse cinema, maar de taal werd - vond ik meer dan anders - nog luider en met verschillende intonaties vertolkt. Voor sommigen wat overacting of theatraal, maar zover wil ik het niet trekken. Een film die wel zeer sterk op de makkelijke emoties inspeelt zoals die heen en weer telefoontjes, de oma, de speech van de president/premier, de vrijwilligers die overstag gaan, het prime-time moment van de held, enz ... Ik las hier ergens Zuid-Koreaanse Hollywoodfilm, wel ja.

Wel allemaal prima in beeld gebracht, ook de vlucht van de bevolking als de ramp zelf. Verder ook wat aandacht voor het falen van de bobo’s, hun corruptie en poging om het in de doofpot te stoppen.

Ik kan me alleen maar aansluitingen met de reacties hier. Sterke film inderdaad die op een erg serene en ingetogen manier dementie onder de aandacht brengt. Het begin van de film begint al erg intrigerend wanneer de oma plots verdwijnt. Van ontvoering is niet onmiddellijk sprake, ze is gewoon vermist. Ronddolend waarschijnlijk daar in die onherbergzame omgeving van een klein lokaal dorpje.

Maar ieder heeft zijn leven. De drie kinderen, die voorts geregeld met elkaar kibbelen en ook zo hun eigen problemen hebben, nemen de zorg voor mama op hen, met vallen en opstaan. Ze worden dan ook geconfronteerd met haar dementie in allerlei kleine facetten. De wezenloze afwezige blik van oma is confronterend.

Fijn waren ook de contacten met de kleinzoon. Een film die me nauw aan het hart ligt en waarin ik werd meegezogen. Zeker door het thema, maar ook de serene aanpak en het uitstekende acteerwerk van eenieder. Sterk!

Deze film heeft alles om er uitstekende film van te maken: een goede cast met Foster en Whitaker (Oh, wat behoort die laatste tot één van mijn favoriete 10), een uitstekende regisseur, goede sfeerschepping, prachtige, maar dan ook uitstekend camerawerk, realistisch en overtuigend gebracht ...
Maar dat einde? Waarom moet dit weer een film overhoop halen? Ik heb het niet zozeer over Whitaker. Dat kan ik nog plaatsen, al zijn de clichés legio met een typische bad (Raoul) and good guy. De verwondigen waren aanvankelijk realistisch correct. Maar dat die Raoul nadat zijn hand geplet werd en na een letterlijke mokerslag van de trap viel én toch nog de held kon uithangen, neen... dat was er dik over en haalt de hele geloofwaardigheid van de film naar beneden. Jammer! Voor de rest boeiende film en wel eens de moeite waard om te zien.

Tja, opgegroeid met de sketches van Gaston en Leo. Nu niet dat ik het weergaloos vond, maar af en toe zat er wel iets grappigs tussen. In mijn ogen in ieder geval amusanter dan Urbanus, hoewel ik zijn films dan weer beter vond. De langspeelfilms van Gaston en Leo waren een redelijk succes. Zware jongens sowieso, maar Paniekzaaiers sprong er toch wat uit.

Het olijke duo maakt het als ordehandhavers erg bont aan de kust die geteisterd wordt door vrouwenontvoeringen. Het duo is - hoe kan het ook anders - uitstekend op elkaar ingespeeld en hoewel de humor vaak flauw en voorspelbaar is, blijft het vermakelijk. De vrouwen van de heren (oa Jeanine Bisschops) kwijten zich uitstekend van hun taak als dominante vrouwen. Maar ook de andere vertolkingen zoals die van Van Dyke of Cauwenbergs waren goed net als een aantal (beroemde) figuranten.

Het plot zelf heeft wel wat maar is binnen het genre van slapstick soms te ridicuul voor woorden. De film blijft echter spannend en vermakelijk. Dat Antwerpse accent past geweldig binnen het plaatje en houdt het authentiek. De kwaliteit is niet je dat, maar voor de rest valt het wel mee.

Het minste dat je kan zeggen is dat het een erg kleurrijk spektakel is. Gelukkig duurt het niet al te lang want anders doet het pijn aan de ogen met al die bewegende kleurtjes. Nogal simplistisch gefabriceerd lijkt het wel. Geen idee welk materiaal men heeft gebruikt, maar het heeft wat weg van knutselwerk (en ik bedoel daar niet perse negatief).

Inhoudelijk een Godzilla verloop waarbij de wezentjes opgehitst door de slechte behandeling dood en vernieling zaaien. Had er net iets meer van verwacht, maar wel eens fijn om snel mee te pikken.

Prima aankleding van een rijk negentiende eeuws gezin waarbij de vader meer dan de dochter lief is weg is in het buitenland. Hij brengt dan wel van alles mee om haar te paaien, maar het liefste wil ze zelf op ontdekkingstocht. Dat is zonder haar moeder gerekend die haar overbeschermt en haar liever als een kastplantje ziet. Puberende tieners, het is van alle tijden. Inhoudelijk net niet, maar de omkadering maakt veel goed. Zeer nipte voldoende.

Een ongemakkelijke film over enkele vrijgevochten meisjes die mode volgen op een campus, maar omwille van het vele extremistische geweld in de jaren 90 in Algerije meer en meer in een keurslijf gedwongen worden. Moedig doch naïef, zo zou je het hoofdpersonage kunnen omschrijven, koppig en vastberaden ook.

Beangstigend om als jonge moderne vrouw te moeten leven in dergelijk regime. Niet voor het eerst dat zoiets verhaald wordt, maar het blijft beklijven.

Ik vond de openingsscène in de taxi met de muziek van Technotronic best een fijne opener. Het omkleden, de controle van de politie, ... de film gaf meteen aan waarover het ging gaan. De personages staan centraal en mede door het goede acteerwerk is deze film best geslaagd.

Papillon, gebaseerd op het gelijknamige boek van Henri Charrière uit 1968, werd 5 jaar later verfilmd door Franklin J. Schaffner, eveneens gekend van Patton (1970), Planet of the apes (1968), maar vooral van het meesterwerkje uit 1957 “12 angry men”. Het boek van Henri Charrière kende een groot succes, maar is naar verluidt semi-autobiografisch. Zowel het boek als de film gaan over het personage Papillon, een naar eigen zeggen onschuldig veroordeelde moordenaar naar Frans-Guyana gestuurd om zijn straf uit te zitten.

Steve McQueen geeft een uitstekende vertolking weer van Papillon. Hij sluit vriendschap met de tengere Louise Dega (Dustin Hoffman) en er ontstaat een hechte vriendschapsband die als rode draad doorheen de film loopt tussen het zware leven van de strafkolonie door. Hoffman brak hiermee echt door waardoor andere toprollen zich aandienden zoals onder meer Kramer vs. Kramer en Rain man, hoewel hij voor mij écht al indruk maakte in het eerdere “The graduate” van Mike Nichols.

De film bestaat uit twee delen, enerzijds het leven in het strafkamp en anderzijds de ontsnapping. De mooie locaties zijn oogstrelend en steken in contrast af met de gruwelijkheden en de reputatie van en in de strafkolonie. Goede film en zeker de moeite waard, zeker het laatste deel was erg sterk en onderstreept het de vriendschapsbanden nogmaals. De film kon echter ingekort worden met een twintigtal minuten, voornamelijk de ontsnapping zelf dan, want de verschillende tussenfases hierin werden minder en minder boeiend.

Ik zag de film uit 1973 ook enige poos geleden en ik moet zeggen dat deze nieuwe versie zeker geslaagd is en zijn voet(je) mag zetten tegenover het origineel. Sommige nostalgici kijken misschien met heimwee terug naar de tijd waarbij Hollywood nog de nodige inventiviteit had, maar jammer genoeg zijn remakes heden tn dage niet weg te denken uit het bioscoopbeeld. Deze Papillon zondigt hier ook aan, maar boet in aan kwaliteitsverlies. Deze versie is wel wat korter en dat komt de vaart van de film ten goede. En karakteracteurs als Steve McQueen en Dustin Hoffman vervang je niet zomaar al doen Hunnam en Malek het zeker niet slecht.

Malek bvb geeft mooi gestalte aan de schriele kwetsbare Dega die om te kunnen overleven in de bikkelharde gevangenis een pact moet sluiten met Papi. De ontstane vriendschap tussen beiden komt goed naar voor en ook de gruwel en (mentale) uitputtingsslag wordt sterk weergegeven. Ongeacht het feit dat de film gekend is, slaagt de Deense regisseur Noer erin de film spannend en interessant te houden. Geen extra surplus aan het origineel, maar ook geen ergernissen in vergelijking met het origineel. Ook dat is al heel wat.

Niet 100% binnen mijn genre, maar wel veel appreciatie voor het fijne animatiewerk dat toch wel erg mooi was. De dromen bijvoorbeeld zijn inventief en erg kleurrijk. Ook het onderwerp dat weg heeft van een detective-animatiefilm waarbij science fiction en fantasy de rode draad vormen, was prima.

Je moet er toch je aandacht bijhouden want het is soms nogal lastig te volgen. Zeker wanneer de realiteit en de droomwereld in elkaar over gaan. Het is moeilijk om ze dan uit elkaar te houden. En met de personages schiet je ook niet veel op daar die toch vrij oppervlakkig zijn.

Nogal chaotisch in zijn geheel, qua verhaalstructuur of het meer bombastische einde. Lastig om te beoordelen omdat ik 2,5* wel erg streng zou vinden.

Knappe serene film zoals ik ze graag zie vanuit Japan. Men windt er geen doekjes om en de film geeft meteen aan waarover het gaat. Na een aardbeving gevolgd door een tsunami blijft Minako wezenloos achter. Niemand ziet haar, niemand hoort haar. Al snel komt ze erachter dat ze overleden is en dat ze niet de enige is die zich in deze situatie bevindt.

De film heeft een humanistische moraal over het doel in het leven en het opnemen van spijt. Elk heeft zo zijn eigen leven en verhaal, met dingen die men (nog) had willen doen of zaken die men anders gewenst had. Een aantal personages worden zo verder uitgediept. Het hoofdpersonage die op zoek gaat naar haar zoon Ryo. Ik vraag me dan af wat je moet hopen: wil je hem dood of levend terugvinden?

Het meest interessante vond ik toch het verhaal van de cineast en het besluit om zijn film verder af te werken. Ik heb vaak een zwak voor films in een film en dat is hier niet anders. Poëtisch mooi bij momenten. Fijn!