Opinions

Predator is pure nostalgie. Het was al weer eventjes geleden dat ik hem zag. Samen met Terminator 2 en de inhoudsvolle Total Recall wellicht Arnolds beste film. De sequel en de gedrochten Alien vs Predator ten spijt is deze Predator een klassieker in zijn genre. Verbazingwekkend hoe ook deze film de leeftijd van 30 jaar bereikt. Een mens wordt oud... Knap hoe de actie en visuele effecten nog meer dan behoorlijk zijn en allerminst storen, integendeel.

De opbouw van Predator is traag en de spanning wordt stelselmatig opgebouwd. Het duurt een hele poos eer we een glimp van de Predator opvangen, laat staan zijn gezicht. Ook die infraroodbeelden of geluidsopnames zorgen voor een onbehaaglijk, creepy en vooral intens gevoel. Eens de eerste doden onder de crew van Dutch vallen, is er geen ontsnappen meer aan: ze vallen als vliegen. De film komt in een heuse stroomversnelling terecht. Een enorm contrast met het eerste deel van de film waar het vooral om de spanning/geleidelijke opbouw draait. De fijne soundtrack is eveneens mysterieus en maakt het plaatje af.

Hoewel de acteerprestaties niet om over naar huis te schrijven zijn, is er toch een zekere verbondenheid met het team van Dutch, deze werd ook aanstekelijk voor de kijker. McTiernan heeft zijn naam gemaakt met deze film en deed dit nog eens over met Die Hard en The hunt for Red October.

De watervalscene en eveneens de scene waar de Predator zijn masker afzet zijn me steeds bijgebleven. Ook nu beschouw ik dit nog steeds als hoogtepunten in de film. Het verhaal is beperkt, al is het idee van een ruimtewezen op safari best leuk. Als actieprent een toppertje, vandaar ook deze topquotering.

De predator zelf blijft ook geweldig, een meedogenloze volbloed jager van twee en een halve meter. In de sequel komen daar nog wat leuke gadgets bij. Blijft kortom leuk!

Mijn tweede film deze avond. Deze had ik in een ver verleden ook al eens gezien. Ik wist waaraan ik toe was, maar gezien de opportuniteit en ik niets beters te doen had, wou ik deze nog eens zien al was het maar om hem te quoteren.

Zoals het zo vaak gaat met sequels is het niveau vaak een pak minder dan de originele. De Predator met Arnie was voor zijn genre echt top, maar wat Hopkins gedaan heeft met dit vervolg is echt hemeltergend. Mochten er gevangenisstraffen op bestaan was hij alvast geen vrij man meer. De mythe en de sfeer van deze manhunter is volledig verkracht en gedegradeerd met dit vervolg. Er is geen enkel element in deze film dat doet uitschijnen enigszins in de buurt te komen van het origineel, integendeel zelfs. Eigenlijk vond ik het enige leuke aan de film de nieuwe gadgets van de Predator, maar ook hier schaadt de overdaad aan materiaal de magie. De speer vond ik niets speciaals, ook de speerpunten passen niet bij de Predator. De frisbee en het net gingen nog nipt.

Het verhaal was erg mager en het medeverhaal met de rivaliserende drugbendes vond ik erg oninteressant en niet passen bij de film. Ook Danny Glover, die ik uiterst apprecieer in Lethal Weapon, vond ik passen in de film als een tang op een varken, om nog maar te zwijgen over de manier waarop hij rondloopt in de film. Qua ongeloofwaardigheid kan deze film wel tellen: tientallen voorbeelden eigenlijk. En eigenlijk ook totaal onrealistisch hoe Glover steeds weet te ontsnappen aan de dood (of een aanval van de Predator). Dan vond ik het gevecht van Dutch in het origineel geloofwaardiger (zeker in de directe confrontatie ermee). Ook leken kogels de Predator niet te deren, behalve als Glover schoot natuurlijk (het kaliber was mss wat zwaarder, maar dan nog).

Kortom, oninteressant vervolg met een hoogst ongelukkige cast, locatie, actie, enz ... Weinig echte lichtpunten voor mij alvast, jammer.

Zoals hier al meermaals aangehaald door andere leden ook voor mij een vrij ontgoochelende prent. Dit is niets meer dan een schaamteloze uitmelking van de franchise van de reeks. Dit heeft niets meer te maken met het origineel uit 1987. Jammer eigenlijk, want de alien is een fantastisch personage. Wat me nog het meest stoorde waren de inspiratieloze plotverwijzingen naar het verleden waarbij onbewust getracht wordt het origineel oneer aan te doen.

Inhoudelijk stelde het bitter weinig voor. Het plot rond het zoontje was inspiratieloos en hemeltergend. De karakters waren oersaai en de humor was lachwekkend. Dat is wellicht de bedoeling van humor, maar het neigde naar plaatsvervangende schaamte met een bende randdebielen in de hoofdrollen. De actie was bij momenten doenbaar, maar gleed al even gauw af naar een dieptepunt. Misschien moet je deze film aanvatten als iets aparts, want alles waarbij je terugdenkt aan de andere films doet pijn aan het hart als je dit aanschouwt.

Jammer, want Predator verdient beter. Shame on you Mr. Black!

Een herziening louter omdat ik eens geen zin had om na te denken gisterenavond. Het is een veelvoorkomend probleem van topactiefilms bij sequels, remakes en dergelijke meer dat die amper nog het niveau halen van de originele films. Hier dus ook met Predators. Waar de originele film uit 1987 met Arnie nog hoge toppen scheerde, is het nu qua originaliteit, script, CGI en actie maar armoe troef.

Dat men het melodietje kopieert kan ik nog mee leven. Het is nu eenmaal de tune van de film, dus enige herkenbaarheid mag wel. Gratuit kopiëren van bepaalde scènes is vervolgens not done. In dat opzicht doen de val in de waterval, een Japanse maffiosi in plaats van Billy, een Rus in plaats van Blain met zwaar geschut en ga zo maar door. Ik dacht eventjes naar een herhaling te kijken.
Ook het plot stelde niet veel voor. Het jachtterrein van de predators in de jungle was nog best ok, maar dat gedrop uit het niets is toch maar vreemd te noemen. Alsof de inspiratie op was, toen al. Het opduiken van Laurence Fishburne was een lachertje en had erg weinig om het lijf. Laat staan dat de laatste plottwist geloofwaardig was, bah!

Tot slot stelde de CGI met die jachthonden bitter weinig voor en behalve die ene aanvalsscène verdwenen ze van het toneel. De predators waren behoorlijk, maar de rivaliteit tussen de twee soorten was eigenlijk ook voor niets nodig. Brody zie ik liever elders zijn talenten ontplooien. Hier was het maar een leeg personage die stoer probeerde te doen, maar naar het einde toe een cliché emo-wending nam. Veel ergernissen dus, maar als puur popcornvermaak wel eens tof. Ik gaf ook geen zier om geen enkel personage: hoe meer slachtoffers, hoe beter dacht ik zo. Teleurstellende 2,0* dus.

Een fijne film waarbij een aantal cruciale markeringspunten belicht worden in het leven van een traditionele familie. De film wisselt humor of met drama, maar komt nergens geforceerd of sentimenteel over. Een sterk scenario wordt afgewisseld met een vlot verhaal en goede acteerprestaties.

De cruciale momenten zijn te voorspellen, maar Bezancon blijft het boeiend houden. Hoewel de familie met elkaar weinig raakvlakken heeft, vaak botst, groeit men ook naar elkaar toe. De vader van de familie is daar een mooi voorbeeld van waarbij hij enerzijds weinig binding heeft met zijn kinderen (hetzelfde gevoel dat hij ervaart bij zijn eigen vader die hem maar al te vaak schoffeert in het bijzijn van de familie), maar tegelijk ook de intimiteit ervaart met zijn kinderen zoals de scène met dat festival van zijn zoon Ralph. De moeder is met haar midlife crisis in hetzelfde bedje ziek en de scene bij haar zoon die dokter is, was vrij grappig.

De sterkte van de film zit hem in kleine alledaagse dingen. De film raakte vaak de juiste snaar. Mooi staaltje cinema! Sterke montage en regie met als hoogtepunt de strandscène. Dikke 3,5*.

Naar De premier gekeken met de idee om er 'vanaf' te zijn. Dat was dan ook mijn vaststelling toen ik de aftiteling zag verschijnen... De premier start nochtans goed en is een uurtje vrij behoorlijk. Als je tussen de plotgaten doorkijkt, krijg je best een spannende film. Een film die op dat moment een 3,5* kan rechtvaardigen. Jammer genoeg valt het nadien uiteen in een platte soufflé. Regie, montage, spanning en zelfs het acteren vond ik best ok. De tradionele scheefpoeperij mag uiteraard ook niet ontbreken, dat begint stilaan afgezaagd te worden (en voorspelbaar).

Wat je nadien te zien krijgt is hemeltergend. Ik vermoed dat dit het resultaat is als Van Looy alcohol nuttigt. Hoe komt hij erbij om zo een abrupt en slordig einde in elkaar te flansen? Waren de gelden op ofzo? Zonde! Vanaf de steekpartij of de ontsnapping gaat het helemaal mis. Hoe kom je erbij dat topcriminelen die hun hand niet omdraaien voor een moord meer of minder het gezin dat hen zoveel miserie bezorgt, gewoonweg vrij te laten en als vrienden als het ware uit elkaar te laten gaan???De aanslag kan je misschien nog verdoezelen, maar wat dan met de verdwijningen van Paul, Luc, Eva, die dokter, enz ... alsof dat nog niet genoeg was, moest er perse nog een tweede plotwending zijn op het einde, zowaar nog erger dan het eerste. Het deed de beoordeling van de film alvast geen deugd en de quotering kelderde. 2,5* en een ontgoocheling rijker.

Vond de idee erachter wel best fijn gedaan waarbij alles draait rond aanvaarding. De confrontatie mét kan dikwijls leiden tot extra frustratie en de joligheid van de hond werkte uiteindelijk aanstekelijk. Alleen wat jammer -zoals JM terecht opmerkt - dat de ommezwaai weinig realistisch en nogal als plots wordt ervaren. De geloofwaardigheid komt hiermee toch wat in het gedrang.

The prestige was eentje die reeds lang op mijn lijstje stond, niet in het minst omdat hij geregisseerd werd door Christopher Nolan. The prestige vertelt het verhaal van 2 goochelaars die aanvankelijk partners waren, maar na een tragisch ongeval elkaar grootste concurrenten worden. Je ziet een intense strijd gedreven door afgunst en wraak waar niet of niemand ontzien wordt. The prestige is een intelligente thriller met een aparte insteek. De wereld van de magie is origineel en geeft een extra demensie binnen het thrillergenre.

Zonder het beseffen hebben ze elkaar nodig om te presteren. De één, Alfred Borden (Christian Bale), heeft het grootste talent met de meest verbluffende trucs. De andere, Robert Angier (Hugh Jackman), is minder getalenteerd, twijfelt meer aan zichzelf, maar heeft een groter charisma en showgehalte.

Het spanningsgehalte en sfeer is steeds aanwezig en leidt tot een hoogtepunt op het einde. De plottwist is knap uitgewerkt. En het camerawerk en de goede acteerprestaties bevestigen alleen maar waarom dit een erg goede film is.

Rekening houdend met de context en wetende dat Nolan de regie waarneemt, dan weet je dat gehele film een illusie en één grote goochelshow is. Dat er iets zat aan te komen leek me wel duidelijk naar het einde toe.

Degelijke rechtbankthriller met Harrison Ford in een glansrol. Film wordt door hel gedragen en dat was ook de reden dat ik de film onderhoudend vond. Kon misschien aan mijn dvd liggen, maar beelden waren nogal flou, leek wat gedateerd, maar de dialogen en het acteerwerk maakten wel veel goed.

Ook het plot was op maat en de twist kwam goed tot uiting. Vond de film wel in het begin wat verwarrend en traag op gang komen. De flashbacks waren noodzakelijk, maar pakten niet altijd even goed uit. Desalniettemin geslaagde film. Ooit wel al eens gezien, maar te lang geleden om me er nog veel van te herinneren. Fijne herziening dus.

Pretty woman is nog zo een klassieker die over de generaties heen aanslaat binnen het genre. En dat heeft verschillende verklaringen. In eerste instantie slaat het concept aan. Het spreekt tot de verbeelding en echt heeft iets sprookjesachtig om verliefd te worden op een escorte. De film is ook nooit of nimmer vulgair of seksueel getint (lees: naakt) waardoor de film erg toegankelijk is voor alle leeftijden. Verder is de vonk tussen Julia Roberts en Richard Gere een schot in de roos. Wow, wat een duo! Het amusement en speelsheid druipt er vanaf en is bovendien erg geloofwaardig. Het is ook de reden waarom dit een klassieker is geworden.

Het verhaal stelt niet veel voor, maar voor dit genre hoef je het ook niet te gecompliceerd te maken. Hier en daar een leuk momentje waarbij een glimlach getrokken kan worden en je hebt je prima vermaakt (bvb door de hotelmanager, enkele leuke scène zoals het restaurant, enz ...). De sfeer zit gewoon erg goed. En Marshall neemt er ook zijn tijd voor zoals de eerste scène in de hotelkamer tussen Edward en Viviane. Eerst (en vooral) blabla ook al had zij andere ideeën. Het zorgt voor sympathie en oprechtheid voor/van beide personages.

De film vat aan als de bekende film Deliverance (Film, 1972), maar wandelt al gauw van dat geijkte pad af. Het wordt allemaal erg matig uitgewerkt. Als de acteerprestaties dan ook nog niet top zijn, kijk je anderhalf uur lang naar een vervelend groepje mannen waarbij de vriendschap toch niet is zoals voorheen gedacht.

De film is eigenlijk een soort jacht waarvan de motieven zeer onduidelijk zijn. Het komt de geloofwaardigheid niet ten goede. Ook de flashbacks van één van de mannen is hoogste storend en brengen niets bij aan de film.

Het klopt ook gewoon niet. Ze lopen en blijven lopen, maar komen toch altijd nog de jager tegen. Dat de telefoon het niet doet, is ook niets nieuws. Enige positieve zijn de mooie natuurbeelden, maar daar is dan ook alles mee gezegd.

Boeiende film over een onderwerp dat me totaal onbekend was, laat staan dat er een film is over gemaakt. Homoseksualiteit was destijds een groot taboe waarmee de gemeenschap niet te veel mee te maken wou hebben. De speech van de ene vakbondsman vatte het echter goed samen. De mijnwerkers werden de hand gereikt door een onbekende vriend om ten strijde te gaan tegen een grote machtige vijand die alleen samen verslaan kan worden. Langzaamaan groeien beide groepen naar elkaar toe door het gemeenschappelijke doel.

De film voelde aan als een feel good movie en is vrij luchtig van aard, wat komisch zelfs bij momenten. Daarnaast zijn er uitstekende vertolkingen van Imelda Staunton, Bill Nighy, George MacKay en Dominic West.

Gebaseerd op reële feiten, maar wel wat geromantiseerd, maar dat doet de film wel enigszins goed. Beetje clichés hier en daar, catchy songs en een luchtige sfeer maken van Pride een makkelijk verteerbare film over een onderwerp die destijds heel wat stof deed opwaaien in GB. Leuk om eens gezien te hebben, maar niet zo memorabel als ik aanvankelijk dacht.

Niet zozeer mijn favoriete genre. Dat bleek ook vrij snel en ik moest me toch voorbij het eerste half uur worstelen. Buiten wat gegiechel van enkele pubermeisjes en veel gedans gebeurde er niet te veel. Gelukkig evolueerde het plot wel wat met Keira Knightley die meer op de voorgrond trad. Haar aantrekking en afstoting van "Mr Darcy" was redelijk fijn uitgewerkt.

Daarnaast kan je er niet omheen dat het decor echt prachtig was. Enkele schilderachtige mooie beelden langs het water. Maar ook de kostumering en het binneninterieur was voorzien van de nodige pracht en praal. Er is duidelijk veel moeite gestoken om alles tot in de puntjes te verzorgen. Verder ook een mooie cast. Niet voor het eerst dat Knightley schittert in dergelijke rol.

Een niemendalletje inderdaad, maar meegepikt omdat het gratis was. Zeer onsamenhangend geheel van dramatiek gevolgd door een vrij foute casting. Het mist de film aan geloofwaardigheid en het leggen van de juiste klemtonen. Hoewel het een waargebeurd verhaal betreft had ik nimmer dat gevoel.

Het wordt allemaal erg snel of vluchtig afgehandeld. De rechtbank alleen al, de getuigenissen. Erg overtuigend was het niet. Niemand die me aansprak van de personages, dat komt deels door de slechte casting, maar ook door het scenario of minieme scènes.

Schrijnend is wel inderdaad hoe religie en bepaalde patriarchale tradities in stand werden gehouden in die kleine afgelegen dorpjes. En Sicilië is een eiland, dat is toch nog wat anders dan het vasteland. De context van de film is eigenlijk het enige waarom ik bleef kijken. Ik zag al heel wat Europese films rond de positie van de Katholieke Kerk in het dagdagelijkse leven ergens in de jaren 60. Dit was op zijn zachtst gezegd weinig fraai. Het was in elk land wel iets...

Een rechtbankfilm valt altijd wel binnen mijn interesse, dus in deze Primal fear had ik wel zin. In Richard Gere iets minder. Al vond ik dat hij zijn rol als gehaaide mediageile en gladde advocaat met verve vervulde. Vail heeft er alles voor over om te winnen en doet dat ook meestal. En alle (emotionele of strategische) trucs zijn dan welkom. Aaron, gespeeld door een schitterende Edward Norton, is hiervoor geknipt: een onzekere stotterende en zielig kijkend personage. Het is vooral hun samenspel dat het een boeiende film maakt.

Het eerste uur sleept wat aan, maar kom later pas echt op gang. Het psychiatrische onderzoek is maar beperkt om echt conclusies aan te verbinden, maar daar val ik niet over. De zijplots rond het politieke luik vond ik niet noodzakelijk, maar stoorden niet.

Het einde is verrassend en is knap gedaan al viel ik niet helemaal zelf uit de lucht. Al is het niet zo simpel al het lijkt. Dit is geen algemeen goed en het is een zeer kleine minderheid die vanuit een psychisch profiel in staat zijn tot dergelijke leugens en bedrog. Erg fijn om eens gezien te hebben!

Bij de eerste kijkbeurt had ik er niet zo heel veel van begrepen. Als je achteraf het één en ander uitpluist en naleest op het internet, dan wordt het wel wat duidelijker en begon ik te begrijpen waarom deze film eigenlijk wel goed in elkaar zit.

Bij een volgende kijkbeurt vallen er al wat meer puzzelstukjes op de juiste plaats, hoewel er ook nog steeds leemtes zijn. Boeiend onderwerp, sowieso, maar met weinig schwung verhaald. De dialogen blijven erg moeizaam, zelfs in het Nederlands.

Kan ook moeilijk anders met een budget van slechts 7000 dollar en een hoofdrolspeler die afhaakte omdat hij de dialogen of het script maar niets vond. Zat er niets anders op voor Carruth om zelf mee te spelen. Het succes van deze cultfilm is onverhoopt denk ik. Een nieuwe kijkbeurt kan mijn stem alleen maar verhogen.

Hier had ik eigenlijk veel van verwacht. Te meer omdat het plot me enorm aansprak. Op zich begint de film wel goed waarbij 4 personen die zelfmoord gepleegd hebben worden geconfronteerd met hun acties en de gevolgen daarvan. Knap ook dat Genovese het aandurfde een kind te betrekken, dat ligt toch extra gevoelig.

Later vervalt de film in de middelmatigheid met weinig doordachte ideeën. Erg consequent is men evenzeer zoals met dat roken bijvoorbeeld. De film kabbelt verder en dooft uit als een kaars. Boeien deed het me dan al lang niet meer. Een gemiste kans.

Een klassieker van Carpenter die ik ooit wel al eens zag. Niet van het niveau van The thing of Halloween, maar zeker ook niet barslecht. Zombies in combinatie met het religieuze, ik blijf het een vreemde combinatie vinden, net zoals ik dat ook vond in bvb Rec².

Desalniettemin probeert Carpenter er het beste van te maken. Het einde met die spiegel met de poort naar de onderwereld bijvoorbeeld is erg sterk. Maar het gehele einde is wel sterk, zeker in tegenstelling tot het begin dat nogal langdradig oogt.

Voor sfeer moet je sowieso bij Carpenter zijn, want die is zeker aanwezig. Qua verhaal nogal simpel en mager, maar is ook niet het punt voor dergelijke film. In zijn geheel matig, maar toch vermakelijk.

Toegegeven, Gyllenhaal was zowat de enige trigger die me er toe aanzette deze film te zien. Mijn verwachtingen werden dan ook helemaal ingelost. Geen goede film dit, eveneens zwakke acteerprestaties. Zelfs Gyllenhaal presteert ondermaats. Redelijk veel geweld in de film. Ik was dan ook verbaasd dat deze film in de bib bij de jeugdfilms te vinden was, vermoedelijk louter en alleen omdat hij werd geproduced door Walt Disney Pictures. De film heeft veel allures met The mummy (Brendan Fraser) of andere "historisch" getinte zandspektakels en moet het vooral hebben van zijn special effects, acrobatie en vele actie- en achtervolgingsscènes. Je moet dan ook alles met een korretje zout nemen. Ook het verhaal is vrij pover en van de pot gerukt (zeker het einde). Het verbaast me dat de personages steeds weten hoe de vork aan de steel zit en hoe ze de problemen moeten oplossen...

The princess and the frog is een fijne Disney geworden gebaseerd op een sprookje van de gebroeders Grimm. Voor het eerst ook een gekleurde prinses, iets wat destijds wel wat ophef veroorzaakte. Bij

Moana heeft men wel wat lessen eruit getrokken. De discriminatie was uiteraard niet weg te denken uit de jaren 20 in de VS, zeker niet in New Orleans of Louisiana waar de zwarte bevolking een aanzienlijke populatie had. De rassenverschillen worden logischerwijs niet naar de voorgrond geschoven al had je in het begin van de film wel een duidelijk contrast met de chique mooie statige huizen van de blanken versus de armzalige husjes van de zwarte bevolking.

Het eerste deel is prachtig met het sfeervolle New Orleans. Jammer dat dit niet doorgetrokken werd met de saaiere jungle-omkadering. Ook het verhaal is mooi waarbij hoop, doorzettingsvermogen en optimisme centraal staan binnen het American Dreamprincipe. Bij momenten ook best eng met die voodoo en erg mooie scary schaduwen. De schaduwman is een wat eendimensionaal karakter, maar voor de kleinsten moet daar niet te veel diepgang in gestoken worden. De leuke muziek maakt het overigens af waardoor deze The princess and the frog een geslaagde kijkervaring werd met de kinderen.

Erg zwakke film. Ik heb het dan niet over de vele homo-erotische scènes al vond ik de overdaad op de duur wel storend. De balans was helemaal zoek in de film.ik kreeg ook het gevoel me amper in een gevangenissetting te vinden. Het was een laissez-faire van erotiek en zuipen.

De vriendschapsband tussen de jonge Jaime en de Hengst kon nog wat worden, maar werd te weinig uitgewerkt. Ook de andere personages kolen amper uit de verf. De reden waarom Jaime in de gevangenis belandde werden onthuld via flashbacks welk ik nog goed gedaan vond.

Het geheel kon me weinig boeien met een plot dat weinig vernieuwend of verfrissend was. Ook de historische link met de jaren 70 was me onduidelijk. Neen, een ontgoocheling voor mij.

Ik ben niet geheel overtuigd van Prins, de eerste speelfilm van Sam de Jong. Prins schetst een beeld van de hangjongerencultuur in Amsterdam-Noord waarbij alles draait om eergevoel, macht en om erkend te worden. Ayoub is allesbehalve de prins van de wijk. Hij wordt uitgescholden als junkzoontje, woont samen met zijn echtgescheiden moeder en zus. Hij hangt rond op straat met zijn vrienden, maar wordt bestempeld als een loser en een zwerver door een oudere bende. Om het hart te veroveren van een mooi meisje zoekt hij contact op met een blingbling crimineel.

Ayoub heeft ondanks zijn onbeduidend toekomstloze leventje vooral problemen met zichzelf, zijn identiteit en met de liefde natuurlijk, van zichzelf, maar ook van zijn naasten. Technisch is de film best ok met zijn snelle beelden en vele close-ups. Ook de ondersteunende muziek en beats zijn fijn. De dingen worden hier en daar wat uitvergroot, maar door de beperkte filmduur bevat de film het juiste tempo.

Het einde van de film vond ik minder en out zich als een soort van happy end. Alles is zogezegd in zijn plooi gevallen, maar het voelde iets te makkelijk aan. In zijn geheel best entertainend, maar ik miste wel die rauwheid die dergelijke settings ontegensprekelijk hebben. Eten of gegeten worden, een survival of the fittest, the struggle for life ... Zwevend rond een 3,0*.

Het lijkt me niet eenvoudig om een balans te vinden als je een biografie maakt van de vrouw van één van de meest iconische zangers aller tijden. Het gevaar bestaat erin dat je te veel afwijkt en je focus tóch weer over The King zal gaan. Dat is hier niet echt het geval. Coppola slaagt erin Priscilla vast te houden en het gebeuren vanuit haar kant te bekijken. Alleen lijkt ze me te weinig interessant om de film boeiend te houden. Opmerkelijk wel en dat lijkt me een bewuste keuze om bij de aanstekelijke soundtrack van de films de songs van Elvis gewoon te negeren.

De film mist body. Het plot is iets te plat terwijl je om de hoek een zoveel meer te rapen valt. Je krijgt dan wel een notie van een Elvis te zien als hij thuis rondloopt, maar veel zijn we daar niet mee. Je hebt behoudens de idee dat hij maar met flarden thuis is nimmer de idee dat Priscilla het leven deelt met een wereldster.

Toch al bij al graag naar gekeken. De setting zat goed en het acteerwerk van Priscilla sloeg wel aan. Een bang schuchter meisje aan de zijde van een erg charismatische zelfverzekerde man en dat merk je af en toe wanneer hij voor haar bepaalt wie ze moet zijn en wanneer ze er moet zijn. Twijfel tussen 3,0* of 3,5*, maar het coming of age verhaal van Priscilla werd goed neergezet met de meest overtuigende scènes in het begin, later kabbelende het iets te veel voort.

Twee dagen na elkaar de combi Villeneuve/Gyllenhaal (Enemy) en alweer een avondje filmamusement achter de kiezen!

Ook hier vind ik weer de typische sfeer terug die Villeneuve zo beheerst in zijn films. Een grauwe, maar vooral erg saaie monotoon Amerikaans stadje waar doorgaans niets gebeurt, wordt opgeschrikt door opnieuw ontvoering van kinderen. De sfeer is letterlijk bedruipend (met fikse regenbuien) en geven de troosteloosheid van de stad (als van de achtergebleven ouders) weer. Naast troosteloosheid heb je ook wanhoop. De wanhoop als ouder wanneer je kind ontvoerd is. De wanhoop die Keller ervaart wanneer hij de mogelijke ontvoerder gijzelt en martelt. Hoe ver zou jij gaan als vader in deze situatie? Het flitste een aantal keer door me heen. Tot hoever kan haat en wanhoop een mens drijven?

Net als in Incendies (broer/zus) en Enemy (Adam/Anthony) schept Villeneuve met de twee vaders duidelijke tegenpolen. Keller is een gelovig, dominant en opvliegend karakter terwijl Franklin progressiever en gematigder is. Franklin is een volger en heeft een gelijkwaardige relatie met zijn vrouw en heeft ernstige vragen met zijn rol bij de gijzeling van Alex.
De acteerprestaties waren top. Jackman speelt een voortreffelijke herkenbare rol en Gyllenhaal is steeds top. Loki die ook in een tweestrijd (ontvoerder vs Keller) verbonden is en machteloos de dagen ziet wegebben.

Het open einde vond ik interessant. Geen happy endformule waarbij Keller gevonden wordt. Neen, de kijker blijft met een onbehaaglijk gevoel achter, ook typisch Villeneuve. Nog eventjes de hoop met het fluitje, maar de wanhoop neemt het over. Heerlijk!
Belangrijk ook de sfeer gedurende de hele film behouden blijft dit samen met de goede achtergrondsound. Een thriller de naam waardig. Mooi!

Ik kan eigenlijk erg weinig extra’s toevoegen aan het betoog van IH88 dat perfect weergeeft waarover de film gaat. Paul Giamatti zie ik sowieso graag bezig, een onderschat acteur die geknipt is voor vele rollen, van drama over komedie tot actie. Zelden weliswaar een echte hoofdrol zoals die andere onderschatte acteur Sam Rockwell, maar hij draagt hier de rol van Richard in Private life met verve, net zoals hij dat deed in Sideways van Alexander Payne.

Één van mijn beste vrienden worstelt eveneens met het feit om kinderen te kunnen krijgen. De film geeft perfect de machteloosheid en de vermoeiende strijd weer naar de ellenlange medische (en maatschappelijke) procedures die je als koppel moet ondergaan. Het is een lijdensweg balancerend tussen hoop en wanhoop dat ettelijke jaren van een leven bevat, jaren die ook erg zwaar inhakken op het liefdesleven als koppel. Alles komt aan bod in Private life en dat maakt de film zo sterk. Hier en daar ook een kleine satirische insteek waardoor het niet al te zwaar overkomt allemaal. Toch zit je in de film en leef je mee met het koppel. Er wordt ook een lans gebroken over draagmoederschap en de psychische risico’s daaraan verbonden. De eindscène is knap en geeft opnieuw weer dat elke stap een nieuwe stap is in het duister niet wetend waar je zal eindigen...

Knappe 4,0*, zeker één van de betere dat Netflix te bieden heeft onder dit genre.

Ik zag onlangs het gelijkaardige Whiskey Tango Foxtrot (Film, 2016) waarbij ook de oorlogsjournalistiek centraal stond in het Midden-Oosten. Interessant om de gedrevenheid end en de risico's die ermee gepaard gaan eens te kunnen aanschouwen, maar om nu te zeggen dat deze film uitzonderlijk is, dat nu ook weer niet.

Rosamund Pike doet het overigens wel prima al harde onverschrokken oorlogsjournaliste. Niet eenvoudig om een biografie onder handen te nemen, want de fictie kan nimmer/zelden de realiteit nabootsen, noch als personage, noch als gebeurtenis.

Toch ogen de plekken van het oorlogsleed dat aan bod komt reëel, ook de chaos, angst en onzekerheid komen sterk naar voren, net als de ambitie en doortastendheid van Marie Colvin zelf. Interessante film met ook gebeurtenissen die wel kunnen plaatsen in de geschiedenis (zoals de dood van Khadaffi).

De verfilming van het boek van Dimitri Verhulst kwam op het moment dat de vluchtelingencrisis in Europa haast uit zijn voegen barstte. Een ideaal moment om dé vluchteling een gezicht te geven. Jammer genoeg is de film vrij fragmentarisch met wat gebeurtenissen en situatieschetsen van een aantal bewoners van het asielcentrum. Er zit echter weinig verhaal en lijn in de film waardoor alles met een bepaalde afstand wordt beleefd. Vreemde humor ook waardoor het realisme van de film wat in de verdomhoek komt. Zeker niet slecht, prima geacteerd ook, maar geen referentie voor het onderwerp, jammer.

Het is vooral de moedeloosheid en de uitzichtloosheid dat enorm vreet aan een mens. Het wachten op een antwoord, het niet weten wat de toekomst morgen brengt ... het moet afschuwelijk zijn als je al maanden zit te wachten op een antwoord, positief of negatief. Beroepsmatig kom ik veelvuldig in contact met asielzoekers en het is idd die onzekerheid die moordend is.

Ten gevolge van het favoriete horrorlijstje van James Wan deze ook eens meegepikt. Vrij matige film die meer weg heeft van een detectiveverhaal met de whodunnit vraag. Weliswaar een sterke openingsscène ook al vond ik het allemaal vrij theatraal overkomen.

Het plot zelf wordt nogal lang uitgesponnen en sleept halfweg zeker aan. Gelukkig bracht de uitstekende opzwepende muziek me nog enigszins in vervoering. Het bracht extra sfeer en cachette aan bepaalde spannende scènes. Ook het camerawerk was bij momenten een pluspunt.

Al bij al vermakelijk, maar niet eentje die ik in mijn geheugen zal griffen.

Me eigenlijk wel vermaakt met deze amusante Italiaanse film. Ik wist niet dat het de oorspronkelijke film was van de Amerikaanse remake met Al Pacino. Een leuke rol van Gassman als de kolerieke kapitein Consolo. Maar het valt inderdaad te verdedigen dat je deze man of diens rol uiterst irritant vindt. Ik zag er wel de humor van in hoe hij alles en iedereen naar zijn hand weet te zetten, de arme Ciccio niet in het minst.

Het levert sowieso enkele leuke en gevatte scènes op die me geregeld een glimlach op het gezicht deden toveren. Een melancholische film, magie is sterk overdreven, maar wel een film met een bepaalde schwung of joie de vivre welk veel te maken heeft met het charisma van de kapitein of gewoon omdat hij lekker sappig Italiaans is. En die films, zeker de oudere, roepen toch steeds die bruisende Italiaanse charme op.

Over Agostina Belli is hier precies al veel neergeschreven. Ik kan het alleen maar bevestigen natuurlijk. Prachtige dame.

Grafisch erg sterke en mooie short. Erg knap gedaan met oog voor veel detail. Zeer vloeiend ook, sierlijk haast. Mooi kleurgebruik ook met dat beige en al die verschillende tinten. Maar inderdaad niet iets dat geschikt is voor kinderen. Het gaat het ongemeen hard en bloedens aan toe.