Opinions

Voor K-Pax heb ik steeds al een boontje gehad. Ik had hem vroeger op VHS, maar vond het jammer hem niet meer te kunnen zien. Ook op TV is het al een hele poos geleden dat hij nog eens verscheen en gezien de onthullingen over Spacey zie ik daar niet direct verandering in komen. Sowieso een intrigerend uitgangspunt waarbij een man beweert van een andere planeet te komen. Doet me in dat opzicht ook wat denken aan The man from Earth (2007) waarbij ook het mystieke en mysterieuze centraal staat.

K-Pax is redelijk intrigerend omdat de film geen duidelijke positie inneemt. De film wisselt momenten af waarbij je enerzijds echt denkt dat Prot buitenaards is, andersijds daarentegen zijn er minstens evenveel scènes die het tegendeel willen aantonen. Ook het open einde sluit het naadloos op aan. De film wordt ook gedragen door een uitstekende Kevin Spacey. Hij zet een vrij geloofwaardige rol neer en ook Bridges is goed gecast.

Ondanks de dramatische elementen toch een vrij luchtige film. Ook het leven in de psychiatrische instelling was redelijk gemoedelijk zonder extremen. Fijne soundtrack ook. Het feit dat dr. Powell Prot meeneemt naar huis vond ik wel wat vreemd, not done eigenlijk. Gezien de contrasten tussen Prot en de aardlingen ook hier en daar wat humor te bespeuren zodat de film erg lekker wegkijkt. Wederom van genoten, kleine 4,0*.

Naar deze nieuwe Netflix keek ik uit. Viel uiteindelijk wat tegen. Vooral het plotverloop vond ik ontgoochelend en inspiratieloos. Ook niet altijd even logisch. Wel interessant was het concept van deel uit te maken van een toneelset en niet goed te weten wat fictie en realiteit is. Er kon met dit gegeven echter véél meer gedaan worden.

Setting daarentegen wel prima. Goede sfeer en fraai decor zorgen toch enigszins voor een geslaagde film. Spanning bij momenten aanwezig, maar te weinig door het matige plot. De vrij korte speelduur was dan ook genoeg al kon die inderdaad beter uitgebreid worden met enkele sterke scènes. Beetje mosselen noch vis deze film. Zat meer in!

Degelijke dramafilm uit Turkije over verschoppelingen die half dakloos zich dagelijks bezig houden met het verzamelen van afval en papier om te kunnen overleven. Centraal thema is het ontbreken van ouderliefde of een moederfiguur welk elk hun levens heeft getekend. Dit is ook niet anders voor de jonge Ali, die als 8-jarige verzeild is geraakt bij Mehmet. Mehmet ontfermt zich over de jongen en er groeit een innige band tussen hen.

Film is wat sentimenteel, maar hangt hier en daar ook met haken en ogen aaneen. De openingsscène bvb met de rijke sportwagen leidde nergens toe. Maar ook zijn nierziekte leidt een eigen subplot zonder afwerking. Idem met de afvalverwerking en de concurrentie met de andere wijken. De hele film lang vroeg ik me ook af wat de motivatie was van Mehmet om Ali onder zijn vleugels te nemen. Dit wordt uiteindelijk beantwoord met het vage idee dat alles een schizofreen denkbeeld was. Beetje goedkoop en makkelijk vond ik.

Film is niet superslecht, maar is onvoldoende gebalanceerd. Niet zo tenenkrullend als Yedinci Kogustaki Mucize (Film, 2019), maar ook hier wordt te veel op het sentiment gespeeld. Acteerprestaties zijn behoorlijk.

Prachtig Japans sprookje uit de tiende eeuw van Tahahata. Zeer interessant om de Japanse folklore en cultuur te ontdekken mede de klassenmaatschappij die Japan toen was. Een sprookje ook waarin je de elementen herkent die ook bij ons gekend zijn: het mooiste meisje dat uitgroeit tot een prinses en waarvoor vele hooggeplaatste gegadigden zijn. Om haar te veroveren moeten ze een haast onmogelijke opdracht vervullen.

De tekenstijl is werkelijk prachtig en sluit goed aan bij de sfeer van de film. Toen de prinses even wegliep had je van die chaotische strepen. Eveneens mooi weergegeven. Zeer fijne tekentechniek en zachte rustgevende kleurschakeringen. Het platteland met zijn bossen en vele dieren, de Japanse klederdracht? Het ziet er allemaal piekfijn uit. Mooi!

Ontroerend ook bij momenten waarbij het je tot nadenken dwingt dat het leven van het meisje er anders kon uitgezien hebben wanneer de goedbedoelde ouders niet zo hebzuchtig zouden geweest zijn. Wat zou er van haar gekomen zijn mocht ze op het platteland gebleven zijn bij haar vriendje ipv het opgelegde strakke uitgestippelde keurslijf waarin ze terecht kwam?

Wederom een geslaagde Studio Ghibli dat me telkens weer verbaast!

Mja, op zich stelt het allemaal niet zo heel veel voor, maar het begint best aardig met een zwangere dame die op zoek gaat naar haar verdwenen man. Niet zo evident zo blijkt. In de mierennest die India is zie je pas hoe overbevolkt India en bij uitbreiding stilaan de wereld is. Interessant alvast om een snuifje Indiase cultuur op te doen.

De film blijft de hele tijd mysterieus waardoor de spanning wel degelijk aanwezig is. Het wordt steeds vreemder en vreemder. Uiteraard rammelt het gehele plot langs alle kanten en als er ook een vleugje humor hier en daar aan te pas komt, dan weet je wel dat het niet al te serieus genomen wordt.

Veel meer dan vermakelijk is deze prent niet. Ook de grote plottwist is ridicuul, maar neem je er met de glimlach bij. Puur vertier, maar meer ook niet.

Ik ondertussen toe aan mijn 17e Kore-eda. Ook een fan en geen enkele film die onder de 3,0* zakt, zelfs het meest zwakke Franse uitje La Vérité (Film, 2019) niet. Wederom een prachtige film dit, niet van het niveau van 20 jaar terug, maar ik genoot ervan. Helemaal alleen in de zaal, een zegen en een vloek tegelijk.

De aanpak van Koreeda is toch wel bijzonder, toch voor zijn doen althans wanneer hij het ontvouwde plot vanuit verschillende perspectieven opnieuw laat gebeuren, met die extra duiding en context van een eerder geziene scène. Het is net door die andere invalshoeken dat je anders naar de personages gaat kijken. Kore-eda doet dat op een erg ingetogen subtiele manier zoals we dat gewend zijn van hem. De erg zachte ondersteunende pianomuziek van Sakamoto doet de rest.

De titelkeuze voelt wat vreemd aan. Ongewoon hard ook, want de vlag dekt de lading toch niet helemaal. Het is eerder een ingetogen moreel vraagstuk over pesten, het stilzwijgen ervan of ambivalente verhouding tussen dader en slachtoffer. Geen zuivere (eenvoudige) pestfilm om het kort door de bocht te zeggen. Kore-eda trekt het echt wel open tot een warme coming-of-age. Mooi!

Hier had ik wel wat meer van verwacht. Vrij teleurstellend resultaat voor me. Het kon misschien ook aan de DVD liggen, maar voor een film van amper 20 jaar oud vond ik het opvallend dat de beeldkwaliteit ook niet geweldig was. Kan misschien een stukje authenticiteit zijn om het tijdperk van begin de nineties weer te geven zijn, maar toch.

Ik vond de film ook niet bepaald sfeervol. Eerder kil en afstandelijk met die lelijke donkere kamers of betonnen bunkers waar het computerlokaal zich lokaliseerde. Ook de personages kwamen nauwelijks uit de verf waardoor het je niets kon schelen wat er met hen gebeurde.

Het beklemmende gevoel die ik het begin van de film nog had, smolt als sneeuw voor de zon naarmate de film vorderde. Niet te best dus voor een horrorprent. De ideeën erachter mogen dan wel prima zijn, de uitwerking zelf was maar matig. Jammer...

Films uit het historische feodale Japan ergens in de Middeleeuwen zijn niet altijd de meest toegankelijke films. Vaak theatraal en ook heel vaak van lange duur. Deze The hidden fortress bevindt zich er wat tussenin: iets meer gericht op het grote publiek en een vrij strak plot waarin de nodige vaart zit zonder echt spectaculaire dingen te aanschouwen.

De twee boeren en dat geldt ook voor de andere personages blijven roepen alsof hun leven ervan afhangt, maar Tahei en Matakichi leveren een amusant schouwspel als hebzuchtige, maar eveneens kibbelende domme boeren. De personages zijn vrij karikaturaal en het feodale systeem ten tijde van het oude Japan komt sterk naar voor. De prinses is een halfgod die nimmer ter discussie wordt gesteld en haar lijfwacht Rokurota is een hondstrouwe heldhaftige krijger. Onderaan de ladder krijg je dan de boeren die op zijn zachtst gezegd weinig positieve eigenschappen bezitten.

The hidden fortress is een leuke avonturenfilm om eens gezien te hebben, maar veel meer dan dat zag ik er niet in. Samen met The seven Samurai en Ran blijf ik in hetzelfde historische "epos-potje" roeren. Niet slecht allemaal, maar echt wild werd ik er nooit van. Gelukkig zag ik met Ikiru (1952) toch ook een andere stijl van Kurosawa.

Beetje een tegenvaller met zijn ellenlange dode scènes. Op zich heb ik niets tegen een traag tempo, maar ook hier wilde het plot niet echt mee waardoor het een saaie zit werd. Van dialogen hoef je het ook niet te hebben, want erg veel gepraat wordt er niet.

Wel is er het nodige respect voor dieren en wordt de relatie tussen mens en dier wat geaccentueerd, maar toch allemaal te weinig om echt aan te slaan. Een film die het meer van beelden moet hebben en die waren bij momenten toch de moeite waard.

Wat mosselen noch vis. Film met potentieel, maar niet altijd super uitgewerkt. Bizar koppel ook. Rond hun gedachtegang en motieven was ook weinig bekend.

We zijn vier jaar verder en de belangstelling blijft pover. Deze film verdient inderdaad beter. Ik weet niet hoelang deze al op Netflix staat, maar daar mag verandering in komen.

Een schrijnend verhaal waarvan er wellicht vele zijn. De Apartheid in Zuid-Afrika was vreselijk en naast de discriminatie waren gewelddadige optredens en uiteindelijk executies een wettig gegeven. Zo ook voor de jonge Solomon die als medeplichtige op gelijkwaardige voet wordt geplaatst als een dader die twee moorden op zijn geweten heeft.

Het proces heeft veelal weg van een schijnproces. Het maakt eigenlijk weinig uit wat de verdediging ook probeert. Hier en daar wat pakkende beelden, vooral de scène waar hij wordt opgepakt door de spoorwegpolitie. Vernederend.

Wat is dit? Geen idee waar ik heb zitten naar kijken. Als je dan nog wordt geprikkeld door JM zijn mening hierboven, dan verwacht je wel iets.

Spectaculair is het alvast niet, absurd eigenlijk ook niet. Ik zie zelfs de synopsis niet in de film terugkomen. Een ijshut? Waar dan?

Ik zag een raar mannetje lijkend op een fallus die doorboord wordt met een naald. Tenzij een ander iets anders ziet in deze Rorschach Test?

Poëtisch en spiritueel dat wel, maar ik kon er niets mee.

Degelijke, maar geen geweldige verfilming van een minder gekend stukje geschiedenis uit WOII. Een interessant verhaal, dat wel, maar uiteindelijk niet meer dan een voetnoot in de geschiedenis. Het doet me wat denken aan de Guldensporenslag in “Vlaanderen” in 1302 wat uiteindelijk een Pyrrusoverwinning bleek. Het overkomt ook Narvik nadat de Duitse machine even tot stilstand kwam met behulp van Fransen en Britten. Maar blijkt dat ze even later weg waren en Narvik door de Duitsers toch met de grond werd gelijkgemaakt.

De focus ligt met vele van dergelijke films te vaak en te veel bij een geromantiseerde fictieve familie met een held. Weinig diepgang en nogal fragmentarisch van aard door af en toe met inforegels duiding te geven van wat er is gebeurd.

Maar de film is best genietbaar. Altijd fijn om iedereen ook in zijn eigen taal te horen spreken. En ondanks het wellicht beperkte budget zagen de actiemomenten er best goed uit.

Een gedegen oorlogsdrama zich afspelend tijdens de Tweede Wereldoorlog in Polen. Een peloton of klein bataljon soldaten is op de vlucht voor de omsingeling door de Duitsers. Goed in beeld gebracht en het decor met kapotgeschoten gebouwen en straten ziet er erg verzorgd uit.

Vervolgens is er de vlucht in de riolen. Het levert een claustrofobische film op waarbij ook de psychische angst en wanhoop komt boven drijven. Je ruikt haast de smerigheid tot in de woonkamer. Al bij al wel een cynische film waarbij helden ondergeschikt zijn aan het lot dat hen staat te wachten.

De film zag er vrij rauw en realistisch uit. Gelukkig konden we ons ook optrekken aan de energieke en vooral bloedmooie Teresa Izewska.

Een veelbelovende film die uiteindelijk verzandt in iets surrealistisch, maar dan in de negatieve zin. Ik begrijp de motivatie en het doel van de regisseur niet echt. Waar wou hij heen met deze film? Dit is zeker geen Borgman, om maar iets te noemen.

Interessant is het wel hoe een vreemde man erin slaagt zich in een gezin in te wurmen. Beetje bij beetje vergroot hij zijn controle op het gezin hoewel die daar onwennig bij zijn. Toch miste ik die klik wat in het hoe en waarom. De man is geen manipulatieve sociopaat. En naarmate de film vordert, betert het niet echt. Uiteraard komt er wat chantage bij te kijken, maar die subplotjes stelden op zich ook niet zo heel veel voor.

Interessanter vond ik dan eerder de omgeving van de wijk met het wijkcomité en de gadeslaande vrouwen die er hun eigen mening op nahielden bij de vreemde gebeurtenissen ten huize Mikio. De film is eerder een satirische kijk op de Japanse xenofobie die toch wel heerst op het gesloten eiland. Buitenlanders vallen op en worden maar moeizaam vertrouwd. Fijn ook die kleine fijne dingen in de Japanse cultuur en levensstijl. En ook Kiki Sugino was alles behalve een straf om naar te kijken. Het is ook die laatste die in de film centraal staat en als enige beseft dat het stabiele gezinsleven uiteenvalt door deze indringer.

Niet zo'n gekende film zo lijkt het. Laatste bericht is meer dan 10 jaar oud. Vrij vreemde film ook wel, niet altijd makkelijk te volgen omdat het plotverloop non-lineair is. Het plot is sowieso erg belovend met een fake ontvoering. Nakatani is hemels en de relatie die ze onderhoudt met de klusjesman is bevreemdend.

Niet altijd even overtuigend. Halfweg zakt het zeker in. Gelukkig maakt het fatale einde nog veel goed. De spanning ontbreekt inderdaad wat.

Aangrijpend portret van een jong meisje dat tracht te overleven in de concentratiekampen. Een sterk eerste half uur zoog je in de film. Nadien verwaterde het wat, maar bleef het boeiend om naar te kijken.

Je krijgt inderdaad een ongemakkelijk gevoel met de rol die het meisje toegemeten krijgt. Kapo´s waren destijds geen lieverdjes en werden soms nog meer gehaat dan de nazi´s zelf. Maar in andere gevallen waren het opportuniteiten om te overleven. Ze waren makkelijk vervangbaar en er was altijd wel iemand die je plaats wou innemen.

Expliciet wordt het nooit, maar de suggestieve beelden of de uitputtingsmomenten spraken wel boekdelen. Soms inderdaad een mank moment zoals de plotse stemmingswissel van de soldaat. Erg sterke scène ook met hem wanneer hij de hele nacht moest rechtstaat. Vreemd wel dat hij met moeite nog op zijn benen nog staan, maar wel nadien flink kon arbeiden.

Maar die kleine onvolkomenheden maken niet dat de film faalt. Hoewel er zeker betere films onder het genre bestaan, is dit er eentje die je zeker niet links mag laten liggen.

Deze film wordt logischerwijs makkelijk naast de Hollywoodproductie Captain Phillips (2013). Deze Deense film kwam overigens een jaartje eerder in omloop. Het was een periode dat het "in" was om als Somalische piraat vrachtschepen te enteren en te gijzelen.

Boeiende film alvast met een prima cast met Asbaek en Malling, twee gezichten die je wel vaker tegenkomt in andere Deense films. Veel aandacht voor de onderhandelingen al blijven schermutselingen vrijwel uit. Het bleek er allemaal iets te braaf uitzien. Kwalitatief degelijke film met een gemoedelijk tempo zonder op zoek te gaan naar sensatie. Het komt de spanning niet ten goede.

Goed en sober in beeld gebracht. Het einde is dramatisch en ongelooflijk stom. Het zit soms in een klein hoekje. Vreemd wel dat er nauwelijks aanwezigheid was van media, marine en dergelijke meer. Alsof het bedrijf het allemaal alleen moest torsen. Desalniettemin genietbare film, zonder meer.

Fijne film handelend over een zwaar onderwerp, maar luchtig gebracht. Beetje opgevat als jeugdfilm had ik de indruk waarbij het hoofdpersonage Romy zowaar zonder veel moeite zowat alles aankon zoals het runnen van een kapsalon en een reis ondernemen naar Denemarken. Mooie rol ook van de jonge Vita Heijmen.

Een mooi ingetogen drama die naast dementie ook de band tussen grootmoeder en kleinkind aanhaalt. De moeilijke situatie waarin Romy zich bevindt, namelijk de moeilijke scheiding tussen haar ouders speelt ook een cruciale rol in de keuzes die ze maakt of moet maken.

De film is verder sereen en ingetogen. Komt helemaal niet sentimenteel over, maar de film wordt ervaren vanuit de ogen en gedachtewereld van een tienjarige.

Sfeervolle film van een jonge verpleegster die in een onherbergzaam dorp wat bewoners medisch bijstaat met hun besognes. Vrij mystiek toch wel met de sneeuw die het dorp in zijn wurggreep houdt. Dit wordt nog extra aangezwengeld door opgeblazen mythe van ronddolende beren die loeren op onvoorzichtige bewoners. Niet dat er geen beren zijn, maar het zijn zeker ook geen demonen.

De film kabbelt rustig voort aan een matig tempo, maar blijft onderhoudend. Door de gebeurtenissen komt er een vleugje extra mysterie bij. Geen echte whodunnit, maar veeleer wat als de waarheid aan het licht komt of hoe ga je om met dit geheim(pje)?

De kracht van de omgeving en sneeuw wordt maximaal gebruikt waardoor deze film me uitermate beviel. Prima arthouse!

Wederom een sterke Japanse animatiefilm. Het is een mystieke film over geesten, leven en dood. Over reïncarnatie, de zoektocht naar jezelf en het grijpen van tweede kansen. Een film ook over vergevingsgezind. Heel wat thema's dus die verweven zitten in het verhaal waarbij je in de openingsscène te maken krijgt met een geest die bezit neemt van het lichaam van de tiener Makoto. Deze jongen heeft net zelfmoord gepleegd en de geest neemt de ervaringen van zijn nieuw gast in zich op. Langzaamaan leert de geest Makoto kennen en komt hij te weten waarom hij zelfmoord heeft gepleegd. Wat volgt is een ontroerende zoektocht naar het hoe en waarom.

Geen film die dus is weggelegd voor jonge kijkers al gebeurt er niets gruwelijks. Maar het thema is reeds complex en zwaarwichtig genoeg om het te laten begrijpen door kleine(re) kinderen. Het leven is wat je er zelf van maakt is de achterliggende moraal waarbij de metafoor van de verfpalet wordt gebruikt. Het einde draait uit op een kleine (voor de hand liggende misschien toch wel) twist, maar dat maakt de film niet minder intens. Knappe animatie, dat zeker!

Sterke Nederlandse film over de arbeidersklasse van de jaren 20 en 30 van vorige eeuw te Rotterdam. Grauw en grimmig in beeld gebracht, in analogie met het donkere meedogenloze personage van gerechtsdeurwaarder Dreverhaven. Een markant figuur, stijlvol en angst inboezemend bij vriend en vijand. Een sterke rol van Jan Decleir die met verve en met veel flair dit karakter geloofwaardig neerzet.

De tijdsgeest deed me overigens wat denken aan Daens (Film, 1992), waarbij net als hier een donkere sfeer wordt gecreëerd. De buitenwijken en hun kleine beluiken zijn vies en vuil. Hun bewoners, zonder enig perspectief van vooruitgang, ondergaan hun lot gedwee. Ze zijn een speelbal voor de elite, voor hun werkgevers/schuldeisers en hun huisbazen, die vaak één en dezelfde persoon zijn.

Joba, een intrigerend personage ook, haast even ondoorgrondelijk als Dreverhaven zelf bijna. Haar onsympathieke en zwijgzame houding, vooral naar haar zoon toe, valt moeilijk te vatten of te verklaren. Om nog maar te zwijgen over de hardingsmethodes van "vader" Dreverhaven naar zijn zoon toe. "Maken" of "kraken", wel ja ...

Het acteerwerk beviel me wel. Van Huêt doet het uitstekend en ook in het algemeen is het niveau goed. Beetje hoogdravend en theatraal, maar dat ligt volgens mij eerder aan het elitaire taalgebruik van de hogere klasse in die tijd. Prima cinematografie dito soundtrack overigens. De hele film heeft een onbehaaglijke wrange sfeer. Mooi zo!

Geen eenvoudige regisseur. Eentje voor de cinefielen onder ons. Ik moet alvast moeite doen, niet omdat ik ze niet goed vind (of slecht), wel dat er wat wordt verwacht van de kijker. Het zijn ervaringen die je moet opnemen en moet leren appreciëren.

Slow cinema op zijn best. Beetje film noir stijl deze. Erg deprimerende film met een hoofdpersonage die vastgeroest in het leven staat. Eentje met weinig toekomstperspectief of doelen. De hele film zowat regent het. De somberheid druipt er vanaf net als het gemoed van Karrer.

Een mooie film wel. Niet zozeer inhoudelijk, wel visueel en vormelijk met mooie zwartwitbeelden en een prima cinematografie.

Zeer fijne en onderhoudende productie van Studio Ghibli. De animatie ziet er wederom prachtig uit. Vanuit de ogen van de kleine leners ziet alles er werkelijk groots uit en komt de pracht en praal van de tuin en natuur extra op je af. Ook de vervaarlijke insecten geven een mooi beeld dat de wereld vol gevaren zit.

De leners leven erg teruggetrokken en afgesloten. Zij zijn creatief in het bedenken van oplossingen en het eerste lenerstochtje tussen vader en dochter was prachtig. Het leven zoals het is waarbij hun acrobatie en hulpspulletjes van pas komen om al die grootste dingen te overwinnen. Hun huisje is mooi ingericht met gedetailleerde dingetjes. Een genot om naar te kijken.

Ze zijn erg mensenschuw en ontdekt worden heeft bepaalde gevolgen. Fijne en oprechte Ghibli, één van de betere die ik al zag.

Ik zag er al eerder drie van zijn recenter werk, maar dit tienerliefdesverhaal uit 1970 ervoer ik toch als een complete andere Andersson. Minder abstract en statisch alvast.

Ook over een totaal ander onderwerp waarbij de liefde wordt ontdekt tussen twee pubers. Aandoenlijk zelfs hoe de kalverliefde ontspruit met de verkenningsfase door naar elkaar te loeren, elkaar op een afstand gade te slaan bij zogezegd toevallige passages. Vervolgens is het aan de vrienden om als boodschapper te spelen. Heerlijk. En zo gaat het nog even door.

Op de achtergrond heb je het spel van de volwassenen. Het is een leven dat er wat minder idyllisch aan toegaat. Het contrast tussen beiden is groot en het dreigt de jongeren uit hun bubbel te halen, maar zo een vaart loopt het gelukkig niet. Ook niet het wat vreemdere slot tijdens het familiefeest waarbij voor sommigen plaatsvervangende schaamte niet ver weg is.

Debuutfilm als je het zo kan noemen van Naomi Kawase. Eigenlijk gewoon een documentaire of een aantal amateur videofragmenten van de jonge cineaste van haar persoonlijke leven. In beeld zien we veelal haar groottante waarbij ze haar jeugd doorbracht.

Wat we zien is een oude dame die erg gesteld is op Naomi. De band, vertrouwen en het respect tussen beiden is erg groot. Eigenlijk is deze docu eerder familiemateriaal, een fijne herinnering over de mensen die je het meest koestert of je gevormd hebben tot wie je vandaag bent.

Sociaal bewogen, empathisch en zorgdragend. Dat zijn ook elementen die je terugvindt in de films van Kawase vandaag. Prima regisseuse, maar voor mij persoonlijk niet zo sterk als Kore-eda, maar wie wel natuurlijk?

Hoe meer films ik zie van Kaurismäki hoe meer ik me de vraag stel vanwaar het algemene geluk en welvaartgevoel van die Finnen vandaan komt. Zo troosteloos, deprimerend en achtergesteld, alsof men van moderne technologie amper gehoord heeft. Alles voelt ook erg "Russisch" aan, meer dan Europees of Scandinavisch. Nuja, leg een film van de gebroeders Dardenne op en je waant je ook in een ontwikkelingsland.

Maar ik hou er wel van, van die rauwheid, van die afstandelijke personages. Die droogkomische stijl blijft aanslaan. Tragedie voorop, maar hier en daar toch een kwinkslag die de zon door het grauwe wolkendek doet breken.

Hier worden twee afgedankte arbeiders gevolgd die door de negatieve cijfers geen werk meer hebben. Ze moeten aannemen wat ze kunnen, maar dat levert meer problemen op dan oplossingen. En om het zelf te proberen, missen ze eigen kapitaal. Een vicieuze cirkel waarmee velen te maken hebben, al is er gelukkig een happy end in de maak. Voor een keertje vond ik dat zelfs de beste uitkomst voor de film.

Een Japanse film noir. Ik heb vaak nogal moeite met een misdaadfilm, maar als het plot ook nog eens ondergeschikt is, dan vind ik het helemaal moeilijk om te volgen. Het plot was sowieso weinig boeiend en al gauw verlegde ik mijn focus naar andere elementen.

De stijl en fotografie bijvoorbeeld, daar kan je je wel aan optrekken. Bijzonder sfeervol geschoten film zoals in de openingsscene met het gokken. Verder is de hoofdprotagonist wel een interessant mysterieus personage.

Ik ben eerder een liefhebber van de rustige Japanse dramacinema dan dit. Sion Sono vind ik dan ook weer geweldig. Met dit hier moet ik toch een bepaalde knop omdraaien. Kôji Yakusha vind je terug in diverse filmgenres en apprecieer ik ten zeerste. Ook hier weer als een totaal doorgedraaide ex-detective die antwoorden zoekt voor de verdwijning van zijn dochter.

De film ontspoort geheel zodat ze dat alleen maar in Azië kunnen blijkbaar. Met veel visuele effecten en montages die van hot en her springen. Bij momenten iets te flitsend en te veel chaos. Het tempo is strak en vond ik het inhoudelijk dan weer te veel rond de pot draaien. Misschien ook omdat ik het inhoudelijk wat te rommelig vond.

Veel losbandig geweld, veel bloed ... De film laat zich helemaal gaan met als rode draad de totale waanzin en de wraakzucht van het hoofdpersonage. Moeilijk om je te sympathiseren met het personage. Niet geweldig, maar zeker ook niet slecht. Maar ik laat het vooral aan de liefhebbers over om de film (al dan niet) aan te bevelen.

Kosuke weet niet wat hem overkomt wanneer de bijzonder knappe Shiori zijn pad kruist. Een candid camera dacht hij wellicht toen Shiori zich voor hem uitkleedde nadat ze net voorheen even de plas inreed. Hij keek onrustig om zich een om het dan op een lopen te zetten. De trend is meteen gezet, want ze blijft aan hem kleven als een bij op honing. Maar aan de lokroep kan hij niet blijven weerstaan, dat blijkt.

Ik volg BBarbie in deze. De erotische scènes op het einde kunnen dan wel leuk zijn, het plot van de film zit in het begin. Luchtig en amusant (de scène in de gracht), intrigerend en mysterieus. Alleen ebde dat allemaal vrij snel weg toen de film de helft voorbij was.

Van die Roman porno serie had ik nog nooit gehoord. Bij deze dus, hopelijk vind ik ooit de andere ook.

Wederom een klein visueel fantasierijk pareltje van Hayao Miyazaki. Dit post-apocalyptisch sprookje kijkt heerlijk weg en heb ik samen met mijn kinderen bekeken. Zowel zij als ik hebben er van genoten hoewel het voor hen qua plot niet altijd even gemakkelijk was om te volgen want de lijn tussen goed en kwaad (doen) is vrij genuanceerd.

De aarde wordt prachtig, doch destructief voorgesteld met zijn giftige dampen, woestijnlandschappen en reusachtige insecten. Centraal staat de wijze waarop de aarde en de natuur in stand dient gehouden te worden: via begrip of via dominantie/vergelding. Deze metafoor is perfect toepasbaar op hedendaagse problemen uit onze eigen leefwereld.

De animaties zijn gewoonweg verbluffend, zowel technisch, maar ook op vlak van creativiteit. Ook al je bedenkt dat deze film al dateert uit 1984. Het is er niet aan te zien. Prachtige beelden uit de lucht, maar ook de gevechten/oorlog werden fijn neergezet. De animatiefilm bevat meerdere lagen, heeft een moralistische toon, maar heeft een duidelijke boodschap waarin ik me wel kan vinden los van het feit welke richting het verhaal uit ging. Knap!