Opinions

Een eenvoudig plot waarbij de naaste familie de overbodige moeder uit de weg wil ruimen via een huurmoordenaar. Jammer genoeg is de naaste familie nu niet bepaald de slimste van de klas en maken ze het alleen maar erger, vooral Chris dan. Niet dat het een kolderfilm is, neen, de opbouw en sfeer zit best ok.

Leuke casting overigens. Ansel is grappig op zijn manier als domme kloot en zijn opportunistische zoon is al niet veel beter. De hoofdvogel wordt echter afgeschoten door Joe. Met speciale dank aan Matthew McConaughey die een uitstekende rol neerzet als Killer Joe. Een vreemde kerel met psychopathische trekjes en perfect passend binnen het marginale gezin dat hem inhuurde. Het is een absurde, zelfs zieke, duistere film die de controverse niet schuwt. Die blow job bijvoorbeeld, hoe kom je erop? Maar William Friedkin is duidelijk niet aan zijn proefstuk toe (zie maar naar The exorcist uit 1973). Ook het feit hoe makkelijk de deal beklonken lijkt en hoe weinig een mensenleven waard is, komt sterk naar voor in de film. Het maakt je zelfs ongemakkelijk. It's a sick world...

Je weet waar het op neer zal komen: Wanneer zal Joe zijn geduld verliezen met deze bende onbenullen? En wat zullen we te zien krijgen? Best spannend en je kijkt er echt naar uit. Het einde ontgoochelde niet (beetje over the top, maar dat paste perfect binnen de context). Het einde is open en blijft je daarom ook bij. Mooi!

De verwachtingen lagen hoog voor de nieuwe Fincher. Als je zijn films er eens op naslaat, toch één van de weinige regisseur wiens films (en dan bedoel ik ze allemaal) zo breed werden bekeken. Op Mank na dan, die haalt slechts 297 stemmen. Die moet je overigens al flink gaan zoeken in het labyrint van Netflix.

Toch wel een apart opzet van de film waarbij je een soort reflectie en 'het leven zoals het is' te zien krijgt van een huurmoordenaar. Geen eenvoudig beroep zo blijkt. En voor spanning moet je ook elders zijn. Want het is soms dagenlang wachten op die ene kans. Fincher neemt je mee in het hoofd van de huurmoordenaar, wat hij denkt, wat hij voelt, ... Wie flitsende actie en achtervolgingen verwacht, is er aan voor de moeite.

Intrigerende insteek die mij wel triggert, alleen deed het dat niet volledig. Geen idee of ik dit Fassbinder moet verwijten of niet. Zijn personage liet in ieder geval geen geweldige indruk na. Geen legendarisch geschapen personage, jammer een beetje. Met die verschillende locaties lijkt de film ook versnipperd en weinig samenhang hebben. Het blijft hangen in zijn monotone sfeer, niet saai, maar gewoon grijs, kleurloos.

Hier bij ons was er ook een pauze na ongeveer een uur en driekwart. Op zich was dit niet nodig geweest al had ik toen toevallig een klein dipje van 5-10 minuten. Nadien was de aandacht gelukkig opnieuw aangescherpt. Het is wel wat, een film die de 200 minuten overschrijdt. Kon het korter? Alles kan, maar moest het korter? Niet noodzakelijk. De meeste personages kregen voldoende speeltijd om hun karakter te ontwikkelen. Ideaal eigenlijk voor klasbakken als De Niro en DiCaprio. Jesse Plemons zie ik steeds graag opduiken in sterke bijrollen en ik wist eveneens niet dat Brendan Fraser ook een klein rolletje had. Voor sommigen te bombastisch, ik vond zijn korte optreden wel sterk, met zijn volume (letterlijk en figuurlijk) om zijn présence kracht bij te zetten.

Alles zat ook wel goed. Scorsese neemt alle tijd om elk detail tot uiting te laten komen en te laten rijpen. Ik zat meteen in de film, in de sfeer van een kleine gemeenschap - het leek wel een westerndorpje - in Oklahoma. Die overvliegende drones die het treinstation, het dorp, de olievelden en de grazende koeien overschouwden, prachtig!

De film draait inderdaad om hebzucht. Je hebt al veel, maar je wilt nog meer. Prima weergave hoe intens - onder- en bovenhuids - malafide weldoeners hun greep trachten te krijgen op de Osage. Met als Mr. King als verpersoonlijking van dit gebeuren, als een soort godfather van de maffia. Verdeel en (vooral) heers. Wie doet mij wat? They adore me...

Ondanks die spanningen vond ik die Osage bijzonder lichtgelovig. Dan verklaren ze afstand te willen doen met die onbetrouwbare blanken, blijven ze er aan de andere kant toch mee oplopen. In dat opzicht kan ik Mollie's houding enkel plaatsen in het feit dat ze gewoon mentaal murw werd geslagen door zoveel venijnigheid, listigheid en hebzucht. Sterk!

Eerlijk gezegd weet ik niet zo heel veel over het regime van de Rode Khmer. In een aflevering van "De slimste mens" zou ik "Cambodja - Pol Pot - Killing fields - genocide - communisme" wel kunnen oprakelen, maar verder dan dat reikt mijn kennis niet. Op school nauwelijks of niet aan bod gekomen, maar na "First they killed my father" van Angelina Jolie, mijn 2e die over de Rode Khmer gaat in enkele dagen tijd.

Gruwelijke herinneringen alvast aan ook één van de zwartste gebeurtenissen uit de 20e eeuw. Realistische film die rauw werd gebracht. Het plot vertrekt vanuit het standpunt van de journalisten Pran en Schanberg, twee boezemvrienden die van elkaar gescheiden worden tijdens de onlusten in Cambodja.

Knappe weergave van de kampen al denk ik dat het in werkelijkheid nog veel gruwelijker was. De beelden van de Killing fields zelf zijn er om nog lang te herinneren. Film die aan te bevelen is met een goede soundtrack, sterke beelden zonder sensatie op te willen zoeken en mooie cinematografie. Niet het absolute meesterwerk dat ik hoopte er in te zien, maar wel een oorlogsfilm die eveneens inslaat als een bom en moet gekoesterd worden.

Toen ik de zaal verliet, begreep ik eerlijk gezegd niets van The killing of the sacred deer. De film bevat vele metaforen, maar ik kon ze niet plaatsen of verklaren. Gelukkig snelde het internet me te hulp om hier en daar wat zaken te kaderen. Ik vond de clue niet onmiddellijk, maar heb wel de gehele film door genoten. Net als in The lobster overigens een bizarre openingsscène. Niet iedereen is daar over te spreken. Dogtooth bekijk ik eerstdaags, ook benieuwd wat ik daar te zien zal krijgen...

Wat meteen opvalt bij deze film is de constante aanhoudelijke ijselijke sfeer. De sfeer is erg onderkoeld en zakelijk te noemen ondanks de grote emotionele gebeurtenissen binnen het gezin. De sounds sneden door merg en been, maar waren soms net over the top. Sterke rollen van zowel Farrell en Kidman. Ook Keoghan deed het prima, net als in zijn vorige prent Dunkirk. Zijn kalmte en zijn precisie om op trage beklemmende wijze te spreken was freaky. Het verhaal is eenvoudig en wordt chronologisch verteld. Volgen is dus geen probleem alleen zat ik te tobben achter verklaringen. De film beklijft vanaf het eerste moment tot op het einde. Sowieso één van de sterkste punten van de film!

The killing of a sacred deer is geen alledaagse film, geen film die voor iedereen weggelegd zal zijn. Toch loont het volgens mij de moeite om hem te zien, zeker wanneer je commerciëlere films liever mijdt. Een film over schuld, boete en het nemen van verantwoordelijkheid of maken van keuzes. Het is het centrale thema van The killing of the sacred deer. Thema's die ons allen aanbelangen, hoe klein of groot ons aandeel er in is in ons dagdagelijkse leven.

Ik kon het plotverloop wel smaken, maar ik kan me wel iets voorstellen met de vele meningen hier dat er heus wel wat meer pit in de film mocht komen. Aan Pitt zelf lag het niet. Ik vond zijn tussenkomsten als huurmoordenaar best smoothly. De dialogen met James Gandolfini vond ik geweldig, grappig, gevat en als het over het hoertje ging, best vulgair. Geen idee waarom men zo hoog opliep met Mickey, want als dat een collega-huurmoordenaar moest voorstellen, dan werd er toch vooral geteerd op zijn verleden, want momenteel was hij een wrak.

Leuk begin ook met die overval op die illegale speelhal en deze scène zette meteen de toon. Lekker grauwe buurt ook waarbij nietsnut Russell (Ben Mendelsohn) daar met zijn kleine keffer op wandel ging langs verloederde braakliggende terreinen.

Maar voorts is het maar een matte sof waarbij het vele potentieel niet geheel uit de verf komt. Niet elk gesprek is boeiend al kan ik Ray Liotta in dergelijke rollen wel steeds appreciëren, ook hier, de stumperd ...

The killing stond ook al een hele tijd op mijn lijstje. Op zijn eerste twee debuutfilms na intussen alle Kubricks gezien. The killing is niet zomaar een filmpje die je er zomaar erbij neemt. De film is behoorlijk kort en in deze 85 minuten gebeurt er heel wat waardoor je als kijker er toch de aandacht moet bijhouden. The killing is een uitstekende misdaadfilm met een sterk plot en mooie opbouw. Het plan is tot de kleinste details uitgewerkt en de vele samenzweerders hebben elk hun eigen taak, hoe klein deze ook is. Door met veel mensen te werken, is de kans ook groot dat er iets misloopt ...

Elisha Cook Jr doet het uitstekend als de goedgelovige loebas die enkel oog heeft voor de romantische liefde. En ook Sterling Hayden doet het goed als meesterbrein van het roofplan. Er zitten enkele mooie donkere elementen in de film die op hun beurt bijdragen aan de sfeer. De structuur en montage van de film ingenieus. Kubrick wisselt snel van personages en scènes, maakt gebruik van flashbacks en -forwards, enz ... Mede daardoor is de film uitgegroeid tot een semiklassieker en een voorbeeld voor anderen. Toch doorstaat de film de tand des tijds niet helemaal. De vertelstem irriteert echt wel en zeker wat er dan wordt verkondigd. Maar sowieso tevreden na afloop van de film. Leuk!

Van Miyazaki en Studio Ghibli zag ik intussen alles, maar vreemd genoeg is dit mijn eerste van Shinkai. Het is direct een schot in de roos gebleken. Prachtige animatiefilm met een zeer sterk en boeiend plot. Het plot waarbij een jongen uit Tokyo van lichaam wisselt met een plattelandsmeisje is aandoenlijk en mooi uitgewerkt.

Het levert ook een aantal grappige situaties op die één van beide personages in verlegenheid brengt. Daarnaast speelt het kosmische gegeven en het begrip tijd ook een belangrijke rol in het verhaal. De animatie is gewoon prachtig en ook de ondersteundende soundtrack mocht er zijn. Your name weeft moeiteloos enkele genres bij elkaar van romantiek over drama en mysterie. Fijn!

Eindelijk te streamen! Hier keek ik lang naar uit sinds hij uit de zalen verdween. Alweer een erg fijne Miyazaki die me vooral het eerste gedeelte het meest kon boeien.

Wederom bijzonder fantasierijk met die reiger en de wereld achter de toren met allerlei figuurtjes en personages. Moet het nog gezegd dat de film visueel geweldig is? Zeer sfeervol en vol details. Vooral ook tijdens de beginscènes met de vuurzee.

Ik zat bijzonder goed in de film, maar naar het einde toe was de film me een beetje kwijt. Ik miste wat samenhang, maar kon me voldoende optrekken aan zoveel magie en fantasie. Moet niet onderdoen voor zijn andere werk.

Castaway on the Moon stond al erg lang op mijn kijklijstje. Het is het wachten waard geweest. Een vrij bizarre film wel: dramatisch aan de ene kant, maar er zijn ook talloze humoristische en absurde situaties voorhanden die het verhaal vooral luchtig maken. De film heeft erg veel weg van de Amerikaanse versie Cast Away (2000) met Tom Hanks. Ik heb toch de indruk dat er wel gekopieerd is in de wijze waarop de mannelijke Kim tracht te overleven op het eiland.

Het concept is absurd en geniaal tegelijkertijd. Weg van de beschaving, maar tegelijk ook o zo dichtbij. In plaats van aangespoelde Fed Ex pakjes is het hier sluikafval dat de mannelijke Kim een creatieve manier biedt om te overleven. Fijn was alvast de montage om aan alternatief voedsel te komen in plaats van die bospaddestoelen. Geen idee hoe lang hij daar vertoefde - het moet toch aanleunen tegen een jaar - waardoor het vreemd blijft dat hij onopgemerkt bleef, zelfs voor pleziervaarten. Niet alle humor was geslaagd (bvb de vogelpoep), maar vermakelijk was het wel.

Ook de vrouwelijke Kim was een interessant personage. Ze was - zoals ze het in Japan noemen - een hikikomori, waarbij voornamelijk jongeren zich afsluiten van de buitenwereld en maanden tot jaren op hun kamer in isolatie doorbrengen. De fascinatie en aantrekkingskracht die de vrouw heeft voor de man is interessant om volgen. Het levert een warme en ingetogen film op.

Bizarre eigenaardige film. Ik heb niet meteen een idee waarover het ging en moest me baseren op de synopsis hier. Vervelen doe je je niet met de film, daarvoor gebeurt er wel wat, maar ik kon er niet altijd een coherent verhaal van maken.

Cinematografisch zoals steeds bij Sono erg verzorgd met divers kleurgebruik, geweldige sets en decors, en dat in een hoog tempo. Bij momenten ook hard, zeker de seksuele scènes en verkrachtingen. Het was me niet duidelijk met die flashbacks of hersenspinsels of wat dan ook wat er dus precies aan het gebeuren was. Ik liet het gewoon over me heenkomen.

Surrealistisch en de (Engelstalige) filmtitel wordt alle eer aangedaan. Eentje die moet bezinken en die ik nog eens opnieuw moet zien.

Fijne film over twee verschillende culturen die samen komen onder de vorm van een huwelijk of een schijnhuwelijk, zo je wil. Keld moddert overal wat aan. Zijn werk laat hij op zijn beloop en met zijn huwelijk is het al niet veel beter. Totdat zijn vrouw het beu is en ze de echtscheiding aanvraagt. Alles komt nog meer op zijn beloop wanneer hij besluit de hele inboedel te verkopen. Daar zit hij dan: in zijn hoofd voelt hij zich een lege doos en in werkelijkheid woont hij er in.

Hoewel geld niet zozeer belangrijk is voor hem gaat hij toch in op het voorstel van een bevriend Chinees restauranthouder om te huwen met diens zus zodat die aan een verblijfsvergunning kan raken. Het percentje dat hij erop verdient, is dan ook bedoeld om zijn ex uit te kopen.

Prima Bjarne Henriksen hier, naturel en authentiek. Prima onderwerp ook om te struikelen van het ene liefdeloos huwelijk in het andere. Hier en daar een komische touch al is het inderdaad eerder een licht drama. Mooi einde van de film ook, beetje een twist, maar zeker ontroerend. Niet altijd even overtuigd geweest van de film waar volgens mij meer diepgang uit te halen viel, maar best OK.

Erg geboeid gekeken naar deze Britse misdaadklassieker. Nuja, de sfeer van een misdaadfilm is nimmer aanwezig, hoewel er tal van eliminaties plaatsvinden. De film kent een luchtig tot humoristische insteek en dat op die typische Britse manier. Genre still upper lip humor, stijfjes en satirisch, maar best wel effectief. Niet voor niets wellicht dat Louis net werd veroordeeld voor een moord voor iets dat hij nu net niét heeft gedaan in tegenstelling tot alle andere moorden waar geen haan naar gekraaid heeft.

Ook de voice-over vond ik best prima en kwam goed tot zijn recht om de gebeurtenissen te kaderen of de gedachtegang van Louis te ontwarren. Ook de dialogen waren sterk en Price doet het dan ook voortreffelijk. Ook fijn om die high British society met een satirische blik van nader te bekijken. Het leuke is gewoon dat je sympathieke hebt voor de onfortuinlijke Louis en je hoopt dat hij beetje bij beetje zijn doel nadert hoewel niet alle obstakels zomaar vervelende klieren waren (de fotograaf of zijn werkgever om er maar twee te noemen).

Op zich een vermakelijke film om je avond door te komen, liefst met het gezinnetje. Een feel good movie met een heel klein beetje geweld dat nog net door de beugel kan. Arnold en komedies, het is geen ideale combinatie, maar met zijn stunteligheid en vreemd accent slaagt hij er zich wel door. En ook omdat het Arnold is natuurlijk. Die man komt met heel veel weg, slecht of krampachtig geacteerd of niet.

De premisse is natuurlijk een leuk uitgangspunt. Arnold die voor een klas kleuters staat. Het levert bij momenten grappige beelden op. Echt realistisch kan je het allemaal niet noemen. Bij momenten ook wat melig en die romance is een groot Hollywoodcliché. Maar leuk is het zeker eens. Ligt wat in de lijn van Twins. En dus ook een pak beter dan Junior. Al bij al zeker voldoende, maar toch een kleine afronding naar beneden: 2,5*.

Deze film viel inderdaad eerder tegen dan dat hij me beviel. Vrij lange saaie zit waarbij het oeverloze gedram over een wonderkind maar niet gezien wou worden door de naasten van het jongetje. De film mist wat subtiliteit en uitwerking.

Maggie mag het dan inschiet niet slecht doen als actrice hier, maar vond haar ook ongewoon vervelend en opdringerig. Wellicht met spijt terugdenkend aan haar eigen verloren onontwikkelde talenten neemt ze kleine Jimmy onder haar hoede wanneer die schijnbaar knappe gedichten uit zijn mouw schudt. Alleen kwam het plot me net iets te ongeloofwaardig of simpel over.

Aanpak van het einde, de afhandeling van het gebeuren kon ik nog wel smaken. Inhoudelijk wel wat bizar dan toch wel wanneer die kleine out of the blue de politie optrommelt. Daar was totaal geen aanleiding voor. Het bevestigt alleen maar het onsamenhangende en onevenwichtige plot...

Matige film over een dominante familie (lees: (schoon)moeder) waarbij een jonge weduwe psychisch wordt geterroriseerd, veelal op subtiele wijze. Charlotte lijkt in het begin van de film een vrijgevochten vrouw met een eigen mening, maar dat brokkelt nogal vrij snel af. Een echte verklaring hiervoor wordt niet aangehaald. Het duidt ook waarom de film vrij vlak en onevenwichtig is.

Het kabbelt teveel voort en echt eng, creepy of ongemakkelijk wordt het niet echt. Het kan je op de duur ook niet echt meer schelen wat er met haar gebeurt of hoe de film verder evolueert. Een film die op IMDB het label horror ook krijgt opgespeld, maar zover gaat het niet echt.

Wie maakt hier wie gek vraag je je soms af, maar dat wordt te weinig doortastend uitgespeeld waardoor het een flauw brouwseltje wordt. Niet echt aan te bevelen.

Een drieluik dat niet iedereen zal smaken. Niet in de eerste plaats omwille van de lengte - twee uur en drie kwart - is wel wat, maar misschien ook omwille van de absurde insteek van Lanthimos. Lanthimos was al even Griekenland ontvlucht en brak al even door in de rest van de wereld. Nu slaagt hij er sinds Poor things definitief in naamsbekendheid te verwerven bij het grote publiek.

Sterk drieluik alvast waarbij onvoorwaardelijke liefde of het gevoel om erbij te horen, no matter what, opsteekt bij de personages. De eerste twee verhalen vond ik het sterkst. Hoe ver ga je om je baas te plezieren? Hoe ver gaat je loyaliteit? Het tweede verhaal heeft wat weg van Body snatchers, heerlijk! Het laatste verhaal vond ik iets minder al maakte het slotdansje van Emma Stone zoveel goed!

Sterk acteerwerk alweer, in de eerste plaats van Emma Stone die voor mij één van mijn favoriete actrices is. Ook Jesse Plemons ontgoochelt nimmer. Het plezier straalt er vanaf! En Lanthimos is wederom lekker zichzelf, houden zo!

Na zonet Poor things in de bioscoop gezien te hebben, zijn debuutfilm op Mubi meegepikt. 2x Lanthimos op één avond, gekker moet het alvast niet worden. Maar Kinetta viel toch wat tegen. Een erg minimalistische film in alles eigenlijk. Slow cinema met vaak een vaste camera. Lange shots die zich op één ding focussen.

De dialogen zijn erg schaars en het plot is weinig interessant. Een vreemd plot alvast waarbij drie personen scènes uit een moorddossier naspelen. Eén van de mannen is een politie-agent en zit dus letterlijk aan de bron om in detail de crime scene na te spelen. Een vreemd hobby alvast. Het acteerwerk in het acteerwerk lachwekkend slecht, maar dat was wel de bedoeling. Ook omdat het plot niet altijd goed gekend was bij de ander(en).

Alvast geen hoogvlieger en in niets te vergelijken met het later Dogtooth. Een fascinerend regisseur die graag buiten de lijntje kleurt, ook hier, alleen iets te weinig schwung om echt aan te slaan.

Sterke oerklassieker die reeds vele remakes kende. En ondanks het feit dat het er allemaal behoorlijk knullig uitziet, is het toch allemaal erg degelijk en vakkundig gemaakt. Zeker voor de periode van 1933 moest het een huzarenstukje geweest om alles in elkaar te knutselen.

Kong heeft de afgelopen decennia wel enkele positieve gedragswijzigingen ondergaan. In de versie van 1933 echter is hij weinig sympathiek en gaat hij erg bruut en meedogenloos tekeer tegen de mensheid. Er sterven toch wel wat onschuldigen - ook in New York - waardoor Kong monsterlijk wordt voorgesteld. Het is natuurlijk maar zeer de vraag hoe verantwoordelijk de mens zélf is voor dit gedrag. Daar waar in latere versies de romance (toch alvast vanuit 1 kant) meer aandacht krijgt, is het hier een onvervalste ontvoering. Ook bij Ann Darrow is er weinig begrip voor Kong en het enige wat ze kon was dan ook gillen. Gillen uit angst en paniek.

De andere monsters en dino waren eveneens knullig, maar toch erg vermakelijk en fijne gevechten. Er komt toch wel wat op je af en de makers hebben niet op een beest meer of minder gekeken. Ook de moerassen en de boomstam-scène werden mooi weergegeven. Het hoogtepunt blijft natuurlijk The Empire State Building, legendarische scène. Mooi!

Vrij lauwe reacties hier op de zoveelste remake van King Kong, deze keer eentje uit 1976. Geen topper, maar best een aangenaam kijkstuk om eens te zien. Een mooie Jessica Lange kan daar alleen maar toe bijdragen. Grootste afknapper van de film zijn jammer genoeg de beesten. De aap zelf in eerste instantie die vrij houterig en onnatuurlijk beweegt. De mimiek trok nergens op en die ogen zagen er niet uit. De slang daarentegen was nog een gradatie erger jammer genoeg. De motieven van de aap waren vervolgens ook dubieus wanneer hij werd afgeschilderd als een geile bok (wel te begrijpen weliswaar, maar toch).

Het plot is algemeen bekend. Het doel van de reis was dan wel anders en de plots waren wat uit de lucht gegrepen (zoals bvb de introductie van Dwan, maar evenzeer die van Jack Prescott is maar bizar te noemen). Buitenstaanders die zomaar mee op missie gingen en op erg korte tijd het vertrouwen van de toplui van een olieconcern wonnen. Vreemd toch.

De actiemomenten waren best OK en het verhaal kabbelt mooi voort zodat het ook nergens verveelt. Degelijke remake, maar erg hoogstaand is het allemaal niet. Zeer nipte voldoende, op 20 wordt dat een 11/20.

Er zijn reeds vele remakes over King Kong gemaakt, maar deze versie van Jackson uit 2005 is toch mijn favoriet, zelfs één van mijn favoriete avonturenfilms tout court. Peter Jackson moet je al lang niet meer leren hoe hij een prachtige sfeervolle film moet maken. Ook hier wordt het tijdsbeeld in het eerste deel van de 20e eeuw erg mooi weergegeven. Het duurt wel even eer Kong in beeld verschijnt, maar deze trage opbouw vond ik net een pluspunt.

Ook de personages zijn geslaagd met Brody en zeker in de eerste plaats Naomi Watts. Een prachtvrouw, zonder meer, zeker in deze King Kong een lust voor het oog. Maar ook haar acteerprestatie stond op punt waarbij zeker haar interactie met Kong uit het oog verloren mag worden. Jack Black deed het ook uitstekend en vervulde tegelijk de irritante, maar ook komische rol. Heerlijke acteur of performer binnen het genre van de comedy!

Kong zag er goed uit en de algemene CGI was best ok. Enorm genoten met het gevecht met de T-rexen, maar ook de run van de diplodocussen en de vervaarlijke reuzeninsecten waren top. De bewoonde wereld en de gorilla zat er ook aan te komen al blijft het een raadsel hoe ze hem in het schip gekregen hadden. De actie in New York blijft ook mooi om te volgen.

Een De Niro op dreef als aanklampende fan met narcistische trekken en grootheidswaanzin. Je kan niet zeggen dat hij geen doorzetter is. Hij is bovenal een opdringerige klier die je als celebrity liever niet over de vloer krijgt. Sublieme rol toch wel van De Niro waarbij ook het samenspel met Jerry Lewis geweldig is. Elke keer als ze beiden in een scène opduiken, is het genieten geblazen.

De insteek is inderdaad erg humoristisch, maar als je verder kijkt dan dat, is er van humor nog weinig sprake. Stalking in de ergste graad door blind fanatisme dat dol draait door de hoge eigendunk en zelfoverschatting ten koste van alles. Creepy. Want zo'n mensen bestaan echt, denk ik.

Fijn ook, zeker in het begin, hoe fictie en realiteit door Pupkin door elkaar worden gehaald, eerst met zijn droomsequenties, maar ook met wat hij denkt te horen of denk te verstaan. Aan de andere kant krijg je tegelijk een blik op de afstandelijke en arrogante wereld van de showbizz. Interessant!

Leuke coming of age waarbij Scott weinig doelen in zijn leven heeft. Buiten wat blowen en wat gamen met zijn maten is er niet echt iets dat hem triggert. Of toch, hij wil ooit een tatooshop openen, maar wil eerst nog wat oefenen op levende exemplaren. Zelfs een tienjarig jongetje passeert de revue. Het kenmerkt Scott wel: erg verantwoordelijk en doordacht is hij niet echt. Tot wanhoop van moeder en zus ...

De situatie wijzigt wanneer moeder een nieuwe vriend leert kennen. Op zich niets mis mee, maar wel dat hij net als zijn overleden vader ook een brandweerman is. Scott heeft namelijk een onverwerkt trauma over de dood van zijn vader, maar telkens die ter sprake komt lacht hij alles weg.

De film is een mix van drama en komedie, maar de luchtigheid primeert hier toch. Het tempo zit goed en ook het plot is evenwichtig uitgebouwd. Misschien een beetje clichématig die ontwikkeling tussen Scott en zijn toekomstige stiefvader, maar het werkt wel. Een vervelend personage die Scott, maar wel eentje die je leuk vervelend vindt. Het einde gaat richting feel good, maar dat kan deze film wel hebben. De speelduur lijkt lang, maar sleept eigenlijk niet. Goed gedaan alvast!

Ben het eens met de meeste recensies hier. Zeker een film met potentieel en eentje met een erg leuk uitgangspunt, maar jammer genoeg ook met te weinig scherpte en panache om echt aan te slaan. Vooral het eerste half uur was erg leuk. Later verzandt het wat en wordt het zelfs flauw en saai. De road trip kon leuk geworden zijn, maar het kabbelde maar door.

Peter Van den Begin zet een redelijke rol neer als besluiteloze en machteloze koning, stijf en geremd. Doet wat denken aan de idee dat menige Belgen hadden toen Albert II nog koning was en de eerste troonsopvolger Filip in de pijplijn zat. Ook onze Nicolas III lijkt niet opgewassen te zijn voor zijn taak als koning, al kunnen we wel zeggen dat Filip met verve slaagt.

Interessant waren ook de kleine aanstippingen aangaande het protocol, de machteloosheid van de koning, de spanningen tussen Vlamingen en Walen etc ... Alleen komt het allemaal iets te weinig uit de verf. Jammer, er zat veel meer in deze film. Te weinig komisch om ook als een parodie gezien te worden. Te weinig spitsvondig om het memorabel te maken ...

Interessante biografie van de jeugdjaren van Venus en in mindere mate Serena Williams waarbij vooral de focus wordt gelegd op vader Richard. Vreemde man die Richard, onhebbelijk ook met zijn momenten waarbij hij tegelijk koppig, volhardend en dominant was. Ondanks de negatieve aspecten en beslissingen die hij gemaakt heeft zijn eveneens de positieve elementen van zijn opvoeding/training zeker niet te onderschatten. Vanuit de film zijn zijn motieven om zijn kinderen aan de top te krijgen dubbelzinnig (raciaal motief). Alleen blijft de rol van Oracene zelf wat onderbelicht en dat is jammer, zelfs de waarheid wat aandoen. Daar verandert die kleine scène met Serena niet veel aan.

Prima rol overigens van Will Smith die met zijn charisma en persoonlijkheid makkelijk de aanwezige Richard Williams kan neerzetten. Of dit nu Denzel Washington was of Will Smith zal weinig verschil in kwaliteit zijn. Beide topacteurs die deze rol aankonden.

Voorts zeer aangenaam om te volgen met een frisse aanpak dat nimmer verveelde. De tennispartijen werden goed in beeld gebracht net als de tennisarbeid. Fijn om gezien te hebben alvast, zal ook aanslaan voor wie niét het tennis volgt.

Toch wel een sterke film van Netflix dat zich focust op het leven van de jonge Henry V in de vroege 15e eeuw. Een jongeman die aanvankelijk niet veel voelde voor de troon en eerder te vinden was met gerstenat of in bed met een mooie deerne. Een idealistische knaap ook die het bloedvergieten van zijn vader hekelde en eerder opteerde voor dialoog en overleg.

Knappe rol van Chalamet die na zijn topprestaties in eerder wat instabiele jongensrollen deze heldhaftige rol opneemt als Koning van Engeland. Een overtuigende prestatie ook, goed geacteerd met goede dialogen en speeches. The King heeft een boeiend verhaal waarbij de focus niet ligt op het slagveld, maar wat eraan voorafgaat en hoe het zover is kunnen komen. De jonge Henry V is vastberaden, maar is ook erg beïnvloedbaar door zijn raadgevers die zijn pacifisme eerder zien als een teken van zwakheid.

Michôd slaagt erin een historisch benaderbare film te maken zonder enig heldendom of romantiek. De veldslag is heftig, maar is chaotisch in de ploeterende modder. Wie is wie vroeg ik me steeds af? Ook het één-op-één duel heeft eerder iets weg van een soort overlevingsstrijd. Niet mooi om naar te kijken, maar wel dodelijk realistisch. Fijne bijrol ook van Pattinson als onuitstaanbare Fransoos en ook de dochter van Johnny Depp en Vanessa Paradis was een verademing - tevens de echte vriendin Van Chalamet overigens.

Geen bloederige film uitgezonderd van één specifieke scène met de onthoofding. Er worden ook nog twee jongetjes gedood door de Fransen dit in tegenstelling tot Henry V die louter de zin uitspreekt om alle gevangenen te doden. Beetje jammer voor de balans “good” versus “bad”. Voor de rest prima verfilming van Shakespeare’s toneelstuk. Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Ik ken niet zo veel van het Britse koningshuis, maar wou toch eventjes de stamboom opsnorren vooraleer ik de film aanvatte. The king’s speech was destijds een terechte winnaar op de Oscars. De film wisselt grappige met onroerende momenten af. Vooral het samenspel tussen dokter Logue en de hertog was subliem en zeer aangenaam om volgen. Hun eerste contact sprong uit het oog, maar ook alle andere conversaties tussen beiden waren momenten om naar uit te kijken. Stotteren was wel degelijk een immens probleem voor een prominent voorbeeldfiguur in tijden waarin media (radio) ontontbeerlijk was geworden. En ook WOII stond voor de deur en menig zullen wel getwijfeld hebben over de daadkracht van de nieuwe koning(en) na het overlijden van de sterke George V die Groot-Brittannië doorheen WOI en de Ierse opstanden heeft geloodst.

Maar de film biedt meer dan louter uitstekende dialogen, in voorkomend geval tussen Bertie en Lionel. Ook Helena Bonham Carter deed het goed als toegewijde echtgenote en ook Guy Pierce viel niet uit zijn rol. Tijdens Darkest hour, de film over Churchill, kwam George VI me toch anders over dan in deze film, daadkrachtiger vooral.

De sfeer en omkadering werd zeer goed weergegeven. Ik blijf me steeds verbazen over het feit dat het protocol het steeds haalt van normale mesenlijke emotionele reacties zoals bij het overlijden van de oude koning en de onmiddellijke aanstelling van de nieuwe koning. Of het moment dat Albert zelf de troont bestijgt en hij zijn dochters voor het eerst ziet.

De film werkt toe naar de ultieme speech en je ziet het personage van Firth duidelijk groeien in de film. Uitstekende regie van Hooper die zich gesterkt mag voelen van de even uitmuntende acteerprestaties. Leunt dicht tegen de 4,5*aan. Mooi!

Kingdom of heaven moet het qua spektakelwaarde en plot afleggen tegen Kingdom of heaven. De Kruistochten spreken sowieso tot de verbeelding en met Scott zit je sowieso gebeiteld om er iets van te maken. Grote veldslagen blijven niet uit, maar dat maakt het daarom nog niet tot een goede film. Het is een degelijke film met veel aandacht voor details, montage en camerawerk. De sfeer van het oude Jerusalem bvb werd mooi weergegeven. Alleen sprak het plot, de verhaallijn, me stukken minder aan.

Een verhaal over een smid die zijn vader leert kennen en in zijn voetsporen tracht te treden door in Jerusalem de held te gaan uithangen. De ontwikkeling van Balian gaat pijlsnel de hoogte in en zijn aanzien in de belangrijke middens groeit (té) spectaculair om er enige voeling bij te krijgen. Laat staan wat zijn personage allemaal moet verduren. Eerst in de rouw, maar eigenlijk niet zoveel later blijft van zijn boetedoening niet veel over als hij ligt aan te pappen met Sibylla. De moord op de priester vond ik sowieso een bizar plot. Bloom deed het voor mij redelijk, Neeson en Irons kregen een vrij beperkte rol. Norton had ik overigens niet herkend achter zijn masker.

Wel interessant om te volgen waren de spanningen tussen het christendom en de islam. Uitstekend om de islam niet louter demoniserend voor te stellen, maar eveneens oog te hebben voor de rol die de christenen in dit verhaal gespeeld hebben. Macht en afgunst stonden hierbij centraal.

Het verhaal is wat rommelig, maar gelukkig waren er ook geweldige veldslagen waarbij die katapulten en belegeringstorens me wel bijblijven. Voor de rest blijft het matig.

Wel een leuke entertainend deel van de franchise. Niet geweldig, maar zeker ook niet slecht. Visueel technisch inderdaad erg goed gedaan.

Een verhaal van onderdrukt worden en zich verzetten. Komt misschien een beetje traag op gang, maar je krijgt er een culturele inkijk van de chimpansees voor in de plaats.

De actiescènes zien er goed uit. Inhoudelijk vrij standaard en weinig verrassend. Zeker wel van genoten, maar ik ben niet de allergrootste fan van de apenfranchise.

Iets minder vervolg dan het eerste deel, maar nog steeds een prima wegkijker. Qua stijl en plotontvouwing volledig in dezelfde lijn als de eerste film. Een actiefilm die er een bepaalde luchtigheid en humor tracht in te steken. Het vele geweld en dito doden worden vakkundig gecensureerd en het is een aanpak die wel werkt voor deze film.

Energiek kan je dit wel noemen. Valt nimmer stil en vliegt voorbij ondanks de lange speelduur. Ook die Britse toets blijft een meerwaarde. Colin Firth hoefde voor mij niet speciaal terug te keren. Hier en daar een emotionele mis hit en het plot vergaloppeerd zich soms, maar deze onzin slaat best aan.

Puur vermakelijk met het verstand op nul. Maar het verloop is zowat een exacte kopie van het eerste deel. Ik had gehoopt dat me iets origineler uit de hoek zou komen.