Opinions

Hazard eigenlijk lang voor me uitgeschoven. Het was de periode van die andere Vlaamse films Rookie en Dealer en ik had niet meteen zin in een andere patserige film. Nu dat laatste valt heus wel mee. Jeroen Perceval kennen we ook al van in Dealer, waar hij zijn eerste langspeelfilm maakte. Perceval in een hoofdrol, dat betekent vaak geknetter.

Knetteren deed het. Erg energieke film, maar niet zoals ik dacht als in Taxi. Dat komt mede door toch wel het prima acteren van Dimitri Vegas als toch wel een goedgelovige onderdanige gast die overal op het verkeerde moment en verkeerde tijdstip lijkt terecht te komen. Opgefokt of agressief kwam hij niet over, tenzij wanneer hij opgehouden wordt door een vuilniswagen of iets dergelijks. Wat een contrast dus met Perceval. En ook Frank Lammers doet zijn duit in het zakje.

Alles draait rond de blitse sportkar van Noah, zijn heiligdom, maar als die meer en meer wordt beschadigd heb ik niet de indruk dat het Noah zó doet freaken, het is eerder gelatenheid. Fijne film wel om te volgen, maar bovenal ook grappig, want er zitten een aantal absurde heerlijke scènes in. Fijne soundtrack ook, recht de nineties in, net zoals Zillion. Leuk!

Stel je voor dat je dit meemaakt in het echt. Het spookte Nanni Moretti wellicht door zijn hoofd, anders had hij er geen parodie van gemaakt. Het is net in dergelijke strakke protocollaire structuren dat je de beste humor kan stoppen net omdat de voorspelbaarheden en draaiboeken de prullenmand in mogen. Absurd realisme. Alleen slaagt Moretti maar deels in zijn opdracht.

Aan Michel Piccoli ligt het alvast niet. Hij kwijt zich perfect van zijn rol als verkozen Kerkvader die in twijfel of paniek slaat wanneer hij de zware taak en lasten van zijn ambt tot uiting ziet komen. Al mocht Moretti daar toch wat dieper op ingegaan zijn. Het personage van de nieuwe Paus mocht meer diepgang gekregen hebben van het hoe en waarom. Zijn vlucht uit het Vaticaan was goed. Zijn contacten met de gewone man in de straat en wat er leeft onder de mensen evenzeer, maar daarmee werd te weinig gedaan.

In plaats hiervan krijgen we een absurd volleybaltoernooi, kardinalen die rondlopen als kippen zonder kop, een psychoanalyticus die vervelend is en evenzeer een paus die het noorden kwijt lijkt. Ik zou net van die mannen zegende, zalvende, warme en inspirerende woorden verwachten, maar dat was het dus niet.

Hable con ella is een zeer bijzondere film geworden over twee vrouwen die in een coma beland zijn na een ongelukkig ongeval. Hun twee minnaars leren elkaar beter kennen in het ziekenhuis. De één, Benigno is een vreemde man, wonend tegenover het danslokaal waar hij zijn grote onbereikbare liefde Alicia gade slaat. Hij is een gluurder, een voyeur en het helt zelfs over naar stalken. Door haar ongeval - weergegeven door flashbacks - weet hij een manier te vinden om elke dag bij haar te zijn.

De liefde - of moeten we het obsessie noemen - is groot en het is aandoenlijk hoe comapatiënten worden verzorgd. Wellicht wat naïef van mij, maar ik moest vaststellen dat het leven gewoon doorgaat terwijl je in een soort van winterslaap vertoeft. Je blijf menstrueren bvb en je kan zelfs zwanger raken en bevallen? In het begin creëer je een zekere sympathie voor de overgave van Benigno. Later kreeg ik eerder een afkeer voor zijn ziekelijke obsessieve handelen. De plottwist bevestigt dit alleen maar. Marco gaat heel wat anders om met zijn liefde toen ze in een coma belandde. Hij heeft het moeilijk de situatie te aanvaarden. Toch laat hij haar niet zomaar vallen.

De film zal me bijblijven wegens twee erg sterke scènes. Enerzijds had je de fictieve stomme film scène waarbij op symbolische wijze de verkrachting wordt uitgebeeld. Mooie originele insteek was dat. En anderzijds was de scène waarbij Marco op het einde van de film Alicia terugziet erg sterk en emotioneel. Ze draagt een verleden met zich mee, maar ze heeft geen idee wat. Marco worstelt met het feit of de waarheid voor zowel Benigno én Alicia de beste oplossing is.
Hable con ella is een mooie uitgebalanceerde film die de moeite waard is om te bekijken. Eentje die blijft nazinderen met zijn mooie script en montage.

Eerlijk gezegd ben ik een beetje verbaasd waarom deze film de top 250 ingesluimerd is. Ik begrijp wel dat de film met de factor 'hond' een bepaalde tederheid met zich meedraagt waardoor hij zeker bij hondenliefhebbers hoog aangeschreven staat. De trouwe viervoeter, de dichtste dierenvriend wellicht, zal menig harten doen smelten hebben. Daar speelt deze film dan ook gretig op in. Vooral naar het einde toe werd de sentimentele tour opgedreven tot een hoogtepunt wanneer de gedachten van de hond nog eens door zijn kop flitsten.

Voor de rest stelt de film bitter weinig voor en moet hij an sich niet onder doen voor pakweg Benji, Beethoven of Free Willy. Een aangename familiefilm waarbij de hond niet aanvaard wordt door iedereen in het huishouden, er een oplossing moet gezocht worden, maar uiteindelijk toch de hond in ieders armen wordt gesloten. Niets meer, niets minder.

Gebaseerd blijkbaar op een waargebeurd verhaal. Alleen jammer dan dat deze film veramerikaniseerd is en men niet heeft vastgehouden aan de Japanse culturen die nu te weinig en te snel aan bod kwamen. Want dat was wel best interessant en tilde de film naar een hoger niveau. Hier en daar ook wat plotgaten mede doordat de focus te veel op het 'commerciële' werd gelegd. N00dles haalt hierbij enkele correcte opmerkingen aan. Alleen ben ik iets minder streng in mijn beoordeling ...

De originele Japanse versie ligt me toch iets beter dan die met Richard Gere. Deze blijft ook nogal sentimenteel, maar valt al bij al wel mee. Ik kan me best voorstellen dat je als hondenliefhebber wegsmelt. Het is gewoon een fijne film in een prima setting van een koppel dat voor een hond zorgt.

Onderhoudend en inderdaad niet vervelend. Rustig verder kabbelend, perfect ook om samen met het gezin te bekijken. Goed acteerwerk en een aantal leuke scènes doen de rest.

Wie Mel Gibson zegt, denkt automatisch aan religie en geweldporno. Beiden items kwam aan bod in deze oorlogsfilm. Misschien moet ik nu ik begonnen ben de lijn maar doortrekken en de laatste van Koolhoven ook maar eens opzetten.

Nu, naast deze twee trefwoorden, kenmerkt Mel Gibson zich ook in een uitstekende regie en camerawerk. Hacksaw Ridge is werkelijk visueel en auditief een streling (?) voor het oog/oor. The battles zijn ongelooflijk geregisseerd, een meesterwerkje op dat vlak. De beachscene van Saving private Ryan verbleekt er idd bij. Niet voor gevoelige kijkers dus...
Eén ding viel me op ook aan de personages: ik zal geen enkele Afro-Amerikaan meehuppelen. Vrij uitzonderlijk moet ik zeggen.

Het verhaal op zich vond ik net zoals ik het verwacht, povertjes. Het mag dan een waargebeurd verhaal zijn, maar de heroïek en de heldendom worden erg vervelend Hollywoodiaans opgewaardeerd. De zero die een hero werd en zo goed als ter plaatse heilig verklaard werd, neen, dat zijn afknappers voor mij. Scenes als de teruggebrachte bijbel, in het hol van Pluto een Jap verzorgen, voetballen met 2 granaten, zijn reddingen, ... bezorgen me koude rillingen, uiteraard wordt alles bombastisch ondersteund door een heroïsch deuntje. Zoals in elke historische film of biografie wordt de film gekenmerkt door heuse onwaarheden of verdraaiingen, zeker ook hier. Bij momenten vond ik het zelfs grappig en dat is geen goed teken bij zo'n film...

Het acteerwerk was top. Zowel Garfield, Worthington als Vaughn konden me overtuigen. Naast de visuele effecten waren er ook een aantal pakkende scenes zoals de shock die de soldaten krijgen als ze gewonde makkers van een ander bataljon zien passeren. Vrij origineel is de film niet. De opbouw is gelijkaardig aan vele middelmatige oorlogsfilms: heroïek gespekt met een laagje liefde en veel geweld. Pearl Harbour is er nog zo eentje ...

Mocht het marige verhaal en de opgeblazen heldhaftigheid niet zo beklemtoond worden, dan scoort deze film makkelijk een 4,5*, nu blijft hij steken op een gewone 3,5*.

Ik ken de zuivere definitie niet van het label van een stomme film, maar geen dialogen in deze film. Het geeft de film ook een soort documentaire achtige stijl, erg observerend. Best rustgevend vervolgens. Je moet het louter doen met de beelden. En die zijn erg mooi, zowel technisch als visueel met het decor. Ook de sound is bijzonder. Ingetogen en sereen.

Maar echt idyllisch gaat het er niet aan toe. Het is zwoegen als boer. Of dat nu in Europa of in Azië gebeurt maakt eigenlijk niet zoveel uit. Maar er zijn ook ontspannende momentjes met het gezin. Een uitstapje met de kabelbaan bijvoorbeeld. Het noodlot slaat op een bepaald moment hard toe, zag ik niet aankomen. Het sterke authentieke acteerwerk doet de rest.

Weinig overtuigende film van de Coen-brothers. Op zich wel fijn om net als in pakweg The Player (1992) van Robert Altman of Tarantino's Once upon a Time... in Hollywood (2019) filmopnames te zien in een film, maar ik had toch net dat tikkeltje meer verwacht van de broers. Uiteraard is dit eerder een komedie, alleen jammer dat het komische stuk niet altijd uit de verf komt.

Technisch eigenlijk nog vrij prima waarbij verschillende plots moeiteloos doorheen het beeld schuiven met als centraal figuur producer Eddie Mannix die naar verloop van tijd het noorden dreigt te verliezen. De slecht acterende cowboyheld die moet inspringen voor een serieuze rol, de filmactrice (Scarlett Johansson) die ongewenst zwanger is ... het is allemaal niet niets waarvoor hij een oplossing moet vinden. Het grootste probleem en the main plot is de ontvoering van zijn topacteur (George Clooney) in vol Romeins soldatenpak. Alleen is het net dat plot dat het meest zwakke is van de film. Het boeide me weinig en ging zelfs de clowneske toer op bij momenten.

Het aanwezige sterrenensemble is niet in verhouding tot de kwaliteit van de film. De scènes met de westernheld vond ik dan nog de leukste om te volgen. Ook de rol van Tilda Swinton in een dubbelrol is best fijn. Toch is het allemaal net niet ...

La haine is een film die ook vandaag de dag perfect past in de hele hetze rond bvb de gele hesjes, eveneens zich afspelend in onder meer Parijs. De film doet me ook denken aan andere mediagebeurtenissen waarbij “slachtoffers” door toedoen van politie-optredens aanzien worden als martelaren tegen het systeem. Een overlijden kan de boel dan flink ophitsen.

La haine is een harde grauwe film in en over het leven van jongeren in de banlieus. Het leven is troosteloos en uitzichtsloos. Vincent Cassell doet het erg goed en geeft haat en geweld letterlijk een gezicht. De wederzijdse druk tussen de jongeren en de politie is steeds aanwezig als een tikkende tijdbom. Maar het is ook opletten geblazen met rivaliserende andere bendes zoals skinheads. La haine brengt de sfeer optimaal weer met de zwart-wit beelden, die klok, de muziek en de onderhuidse spanning(en). Grootste minpunt vond ik echter het aura dat werd gegeven aan de revolver. Alsof het iets unieks was.

Filmisch weinig bijzonder. En als echte documentaire kan dit niet gerekend worden, daarvoor is het informatief te beperkt. Het toont wel aan dat met geduld en veel respect een zekere band gecreëerd kan worden tussen mensen en wilde dieren. Al kan het instinct het nog steeds overnemen natuurlijk.

Zeer bizarre film vond ik deze gaande over de nieuwe eigenaar van een klein kasteeltje die een spookverschijning ziet van de oude eigenaar van het pand. Het plot komt echter niet van de grond en moddert maar aan. De speelduur van twee uur is dan ook veel te lang.

Een hele Vlaamse sterrencast, maar te min voor hun kwaliteiten. Vreemd ook dat bijvoorbeeld de vrienden van Stef, waaronder Tom Audenaert nadien niet in het stuk voorkomen. Er wordt vervolgens wat zever verkocht over de echtscheiding van Stef en diens moeilijke relatie met zijn ex, maar dat is allemaal gerommel in de marge.

De locatie is top en dat maakt nog iets goed, maar als verhaal te mager. Eerder een tegenvaller.

Ik weet niet waar ik het vandaan haal, maar ik moest geregeld aan A Ghost Story (Film, 2017), je weet wel, die film met dat laken dat dienst doet als spook, denken. Misschien omdat je ook hier als kijker een uiterst observerende rol wordt toegemeten van een creatuur dat in principe angst en horror doet opwekken.

Niet hier alvast. Maak kennis met Beto, een passieve zombie, die wat lusteloos rondloopt op straat en eigenlijk niet liever heeft dat hij ter plekke doodvalt (én blijft). Het heeft iets humoristisch, al is het vooral tragisch. Geen film voor iedereen weggelegd, want velen zullen dit als saai beschouwen. Ik vond het fascinerend.

Geen film ook voor gevoelige kijkers. Op het half uur wordt het echt goor, zeker als je net iets aan het eten bent... Op het einde passeert er ook nog zoiets. Was die nu aan het mastuberen? Dan legde ik meteen de link met Swiss Army Man (Film, 2016), maar van humor is er hier alvast geen sprake. Fantastisch acteerwerk overigens van Trujillo. Boeiend!

Misschien een kijktip voor kappeuter , te zien op Halley (2013) | MUBI
Voor als je eens buiten de lijntjes wil kleuren...

Scream, I know what you did last summer, Urband legend, Friday the 13th, enz ... Er zijn talloze producties die teruggaan naar de oerversie van de cheesy teen horror movie dat Halloween eind de jaren 70 was.

Het meest opvallende aan Halloween waren de steeds aanwezige sterke geluiden die de film creepy maken. Je hebt natuurlijk de overbekende tune, maar de audio is steeds en overal aanwezig. Daarnaast is Halloween ook visueel erg sterk. De paranoïa of je nu wel of niet Myers achter de struiken, achter de wasdraad of in de reflectering van het raam ziet, is angstaanjagend.

Uiteraard komen alle (later repetitieve) clichés aan bod. De rinkelende telefoon is een klassieker, al dan niet met vals alarm, het wegkijkend slachtoffer dat denkt dat het voorbij is, het spoorloze lichaam, een vredig stadje met hormoongevoelige tieners die zich van geen kwaad bewust zijn, domme deuren die plots niet meer open kunnen, ijselijke gillen (die perfect auditie kunnen doen voor Blow Out van De Palma) enz ...

Het levert een vermakelijke horrorprent op, zeker als trekker in zijn genre. Ook het einde is goed en laat het allemaal open. Ideaal voor een sequel natuurlijk. Veel mysterie en onduidelijkheid omtrent Myers zelf natuurlijk. Het intrigeert de kijker en is mede de sterkte van de film.

Ik weet niet hoeveel vervolgen en remakes er intussen zijn. Deze vond ik best geslaagd. Men borduurt verder op hetzelfde stramien en erg vernieuwend is het niet, maar het is wel een fijne zit die voorbij vliegt, zeker op het moment dat Michael ontsnapt op Halloweenavond en zijn Laurie wil opzoeken.

Laurie intussen lijdt nog steeds onder de gebeurtenissen uit 1978. Ze is geen bang vogeltje en is er ondanks haar trauma-ervaringen sterker of zelfs beter strijdvaardiger uitgekomen. Al heeft ze er ook een zware prijs voor betaald. Fijn zo die rol van Jamie Lee Curtis, absoluut een meerwaarde voor de film. Leuk omgebouwd huis ook.

De sfeer zit ook goed met de donkere Halloweennacht en nietsvermoedende kinderen die op straat lopen en niet in de gaten hebben dat een seriemoordenaar tussen hen inloopt. Die psychiater vond ik maar vervelend en vrij overbodig. Al bij al toch vrij voorspelbaar, het komt de spanning niet ten goede, maar onderhoudend is het zeker wel.

Een film over tienerliefde met een verhaal rond een driehoeksverhouding tussen twee vriendinnen die beiden verliefd zijn op een jongen. En het doel heiligt de middelen waarbij leugens en misbruik niet geschuwd worden. De naïeve jongen is er vervolgens ook de dupe van. Toch is de ondertoon van de film eerder luchtig en zelfs schattig. Door toedoen van een incident ontstaat er een onwaarschijnlijk verhaal en dat is best leuk om volgen. Het voelt allemaal aan als een tienerfilm, maar de film heeft wel wat meer in zijn mars.

Vriendschap en prille liefde staat hier centraal en staat elkaar ook in de weg. Het is ook deze reflectie die ze bij zichzelf moeten plaatsen om ongeschonden uit het liefdesavontuur te komen. De film wordt goed ondersteund door klassieke muziekstukken die veeleer rust en ingetogenheid brengen. Veel aandacht ook voor de kleine dingen zoals de regen, de trein en de slotscène met het ballet. Leuk!

Het moet zowat in mijn ogen de minst goede film zijn van Koreeda die ik al zag (8 toch al intussen). Een atypische film ook van Koreeda als je al het andere zwaarmoedige achter de kiezen hebt. Visueel allemaal wel prima met de mooie setting uit de periode van de Samurai. Het is een luchtige film met een fijne tune. Het wordt nooit echt serieus zeker niet wanneer je weet hoe groot het vechterstalent van het hoofdpersonage is.

De insteek van weerwraak vond ik wel erg goed en wel typerend voor Koreea. Hij probeert steeds een diepere boodschap in zijn films te steken. Waarom om eerwraak in sommige familiemiddens zo belangrijk? Gaat ht over de eer van de familie? Of uit eigenbelang? Wat voor opvoeding of boodschap geef je mee aan je kinderen als dít het uitgangspunt dient te zijn?

Voor de rest niet te veel aan mij besteed. Het is omdat het Koreeda is dat ik het aanvaard, voor één keer dan toch, zeker omdat ik net ervoor het prachtige Air doll achter de kiezen had.

Hana-bi is een film waarbij ik wat gemengde gevoelens heb. Zeker geen slechte film, maar ik had het moeilijk met de combinatie van ingetogen drama, de humor en de soms harde actie die de film met zich meebracht. Het meest interessante vond ik de zwijgzame en tegelijk ingetogen momenten tussen Nishi en zijn vrouw. Er werd amper met elkaar gepraat. De stiltes waren soms pijnlijk, maar au fond zag je een koppel dat van elkaar hield.

Net daarom kon ik deze film moeilijk rijmen met de plotselinge geweldsuitbarstingen. En het bloed wordt hier niet gespaard. Daarentegen was het wel fijn om de boodschap van de mooie eenvoudige dingen van het leven naar voren te zien komen in de film. Verder was het ook fijn om wat schilderkunst te zien die mooi was verweven in de film.

Eentje wel om te onthouden en om ooit eens te herzien. Misschien waardeer ik de film dan toch dat tikkeltje meer. Maar bij deze al zeker een mooie voldoende.

Traag en vaag. Zo kan je dit wel omschrijven. Slow burn horror, of drama met lichte horrorelementen. Daar zit niet iedereen op te wachten. Je wordt toch wel even op de proef gesteld en dan moet je je tevreden stellen met een mini 'climax'. Meer is het niet.

Geen spectaculaire film dus, wel een sombere film over rouwverwerking. Traag en loom zoals dat ook metaforisch is als je rouwt om je dierbaren. De tijd staat dan even stil. Moeilijk om vervolgens echt voeling te krijgen met de film. Net niet was mijn gevoel. Toch wel appreciatie voor de cinematografie, de beelden, het decor, de aanpak. Alleen kwam het er niet altijd uit. Moeilijk.

Wederom een meer dan degelijke aflevering van Black Mirror. Ze liggen allemaal wat in dezelfde lijn. Door de korte speelduur was de diepgang vrij beperkt en kwam de film ook wat repititief over. Maar de basisidee was opnieuw geslaagd met een duidelijke maatschappelijke moraal. Er wordt een beetje de draak gestoken met datingsites en -apps waarbij het zoeken naar een ideale match of de vele losse contacten onder de loep worden genomen. Ook het op touw gezette “systeem” had iets dictatoriaals waarbij mensen in het gareel dienden te lopen.

Het plot zelf is een beetje bij de haren getrokken betreft de termijnen enzo, maar het blijft boeiend om te volgen. Het einde kent een kleine twist. Georgina Campbell doet het vrij aardig, knappe verschijning ook. De man vond ik iets minder.

Fijn vervolg op de eerste Hangover. Moet er op zich weinig voor onderdoen en het verhaal in Las Vegas wordt gewoon losjes overgedaan in Thailand, Bangkok. Het fijne aan The hangover is ook dat je best "in" de film zit en dat je je best wel kan inleven in de personages of de situatie. Niet dat we zelf verzeild wensen te raken in hun knoeiboel, maar de sfeer, losbandigheid en vriendschappen wil je wel zelf in real life meemaken. Al was het maar als guilty pleasure.

Alan blijft Alan, al moet er worden opgelegd dat de slinger niet te veel doorslaat naar het absurde (en dus eerder onnozel wordt, dan humoristisch). Feit is wel dat de acteurs goed op elkaar ingespeeld zijn en er best wel plezier in hebben.

Prima vervolg alvast, puur vermakelijk, niets meer, niets minder.

Het vervolg te veel lijkt me. Kan nauwelijks tippen aan de eerste twee films van The hangover. Alan is nog vervelender dan anders al vond ik de opener met de giraf niet perse slecht, maar het werd gewoon onnozeler in plaats van grappiger. Hier en daar wel iets beter, maar te weinig om te spreken van een geslaagd vervolg.

Die ontvoering komt letterlijk uit de lucht gevallen en dat beloofde eigenlijk weinig goeds want de creativiteit en het nieuwe is er totaal af. Wat volgt is eerder een uitgemolken franchise dan een fris vervolg.

Het ergste van dit alles is eigenlijk ook dat de core van de film gewoon weg is. Dit had nog weinig met het concept van The hangover te maken. Je kan niet altijd trouwen natuurlijk, maar je kon best creatiever zijn dan dit. Jammer.

The hangover is een komedie waarvan ik veel positiefs heb gehoord. Ik moet zeggen dat ik me best heb vermaakt met de film. Qua idee niet geheel origineel, er zijn best wel meerdere dergelijke films over pre-huwelijken, maar desalniettemin best aangenaam zonder echt hoge toppen te scheren.

Het moet natuurlijk foutlopen als 4 vrienden waarvan eentje dra in het huwelijksbootje stap de bloemetjes buitenzetten voor zijn vrijgezellenfeest in Las Vegas. En fout loopt het. De gevolgen laten zich al raden met absurde situaties als een vermiste bruidegom en een opduikende baby dito tijger in de hotelkamer. Phil, Alan en de vreemde Stu hebben een leuke chemie en zorgen voor humoristische cinema. Vooral de onderdanige Alan die maar al te blij is eventjes verlost te zijn van zijn dominante vrouw is leuk om volgen, al moet de eigenaardige Stu niet te veel onderdoen voor hem. Tenslotte doet ook Bradley Cooper het meer dan goed.

De humor is soms over the top en absurd, maar die neem je er graag bij mede door de uitstekende grappen en grappige oneliners. Zeker geslaagd om een keertje te zien!

Toch wel een geslaagde Woody Allen met één van zijn betere producties. Af en toe laat hij zich in met weinig zeggende nonsensfilms, maar hier raakt hij toch de juiste snaar. Niet zo goed als pakweg Manhattan, maar zeker meer dan degelijk. Dit komt mede door Woody Allen zelf. Ik vond zijn personage erg boeiend. Tragisch en grappig tegelijk hoe hij als hypochonder door het leven gaat. Het was de rode komische rode draad door de film.

Daarnaast draaide het allemaal rond Hannah, een actrice wie het allemaal voor de wind (lijkt te ) gaan/gaat. Dat kan minder gezegd worden van haar zussen die een minder stabiel leven leiden. Alleen heeft Hannah dat niet steeds door. De intriges zijn degelijk uitgewerkt en vooral de dialogen en uitgewerkte personages springen in het oog, iets wat niet onlogisch is voor een Woody Allen. Ook de montage en mede de vlotheid van de film was prima.

Flauw afkooksel uiteindelijk van de sublieme The silence of the lambs al is het misschien niet fair beide films met elkaar te vergelijken. Het verhaal is matig, vergezocht en weinig boeiend. Inhoudelijk zijn er ook tal van zaken die gewoonweg niet kloppen (hoe Lecter zich overal kan verplaatsen zonder opgemerkt te worden, is me een raadsel). Het maakt het verhaal slordig en vooral ongeloofwaardig. Dat lijkt me een basisvoorwaarde van een goede film.

Het historische verhaal van Pazzi daarentegen, de uitbouw van dat verhaal, was erg goed en past binnen de filosofie van Lecter (hiermee heb ik het NIET over het personage Pazzi, dat was maar zwak). Het verhaal van Verger was zwak, oppervlakkig en oninteressant. Hij wekte geen sympathie op en kwam voor mij over als een nog grotere bad guy dan Lecter.

Hopkins houdt de film recht, voor zover hij dat kan. Op zijn acteerprestatie is niets aan te merken, integendeel. J. moore speelt behoorlijk, maar niet om je bij te blijven. De sfeer en het decor met het intellectuele Firenze is op het lijf geschreven van Lecter. De scene met de zwijnen (vooral het slot van die scene met Lector die wegwandelt) is top qua sfeer en belichting. Voor mij hét moment van de film. Alles zit in dat moment. Ook de vliegtuigscene op het eind heeft dat typische Lectergevoel. Maar in totaliteit te weinig om de film goed of voldoende te vinden. Deze zweeft tussen een 2,5* en een 3,0*.

Deze oude Hansje en Grietje heb ik in mijn jeugd wellicht ook tientallen keren gezien. De VHS-cassette werd grijsgedraaid. Hoewel de film niet zo lang duurt, is het toch wel even wachten tot het spannend wordt. Uiteraard is het wachten op het peperkoekenhuisje, want iedereen weet wat er zal gebeuren. De armluizige situatie van het houthakkersgezin komt uitvoerig aan bod en het einde biedt daar al meteen een oplossing voor. Eind goed, al goed dan maar.

Cloris Leachman lijkt me de ster te zijn van de film. Zij zet Griselda de heks uitstekend neer. Zeer fijne rol van zowel de oude oma als uiteindelijk de heks zelf. Ze ziet er ook uit als een heks. Ze is een exacte kopie van een heks uit je verbeelding of hoe je die (toen) zag uit sprookjesboeken. Bij momenten een beetje eng voor zesjarigen, maar dat mag ook wel. Fijne nostalgische beelden met die gans, het monocle, de rijen peperkoeken aan de ingang, enz … Leuk!

Ik ben eerder de film positief genegen dan negatief. Niet dat ik alles zomaar geweldig vond, maar ik vind die relatie tussen verwaande superrijke gezinnen en hun dienstpersoneel erg intrigerend. Zielig en respectloos ook bij momenten waarbij het dienstpersoneel niet meer is dan een modern slaafje dat vaak compleet genegeerd wordt en zelden of nooit bij de familie hoort. Zo is het steeds opvallend dat bij één of andere uitstap (een wandeling bvb) het dienstpersoneel er 5 meter achterloopt en meestal nog één en ander meesjouwt.

Verder vooral technisch een knappe film met een aantal mooi gefilmde scène, de erotische scènes niet in het minst. Ook de rol van de oudere dienstmeid boeide me wel. Enerzijds haar ze haar werkgevers, maar anderzijds bevindt ze zich toch in één of andere loyale tweespalt en heeft ze vooral aanvankelijk geen hoge pet op van Eun-yi.

Niet elke beslissing was een goede. De plots meer aanwezige (schoon)moeder was wat overdreven en kwam het verhaal niet ten goede. En ook het drastische einde had iets "net over the top". Voor de rest vrij genietbaar en prima film.

Ik moest met het bekijken van deze Chinese animatiefilm geregeld denken aan No Country for Old Men (2007) van de Coen brothers. Niet zo sterk natuurlijk, maar zeker aangenaam om te volgen. De animatieseries is OK al ben ik geen absolute fan. Goed gedetailleerd, maar ook te klinisch, te proper.

Ook het plot was OK en wanneer de gestolen tas met geld aan ieders oren komt, gaan de poppen aan het dansen. Hier en daar leuke misdaadscènes en de hunker naar het geld is groot hoewel het qua ideologie het kapitalisme symboliseert.

Qua speelduur ideaal om de focus te behouden. Goede elementen worden met minder goede elementen afgewisseld. Desalniettemin toch de moeite om eens gezien te hebben. Voldoende!

Ijzersterk drama over een onderwerp dat we al meermaals zagen in de filmwereld waarbij een huisgenoot ernstig ziek wordt en het aftellen wordt naar de dood of een levensbedreigende operatie. Waar dat meestal gepaard gaat met een erg empathische partner binnen een sterk huwelijk is dit hier niet het geval. Tomas en Anja leiden een bloedeloos liefdesleven. De sleur zit erin en beiden benaderen elkaar nogal zakelijk.

Wanneer de diagnose wordt gesteld kwam Tomas me erg hulpeloos en onbeholpen over. Op afstand zie je hem met opengesperde mond observeren, maar hij weet niet hoe hij zijn partner moe behandelen. Erg sterke rol van Skarsgard, zoals steeds eigenlijk. Ook Hovig doet het prima.

De film is erg sereen en ingetogen. Ondanks het zwaarmoedige thema ook helemaal niet sentimenteel. De moeilijke momenten worden niet begeleid door melige strijkers. Er is nauwelijks achtergrondmuziek en zo hoort het eigenlijk. Verdere enkele bekijvende scènes zoals het telefoontje naar de topdokter, het rondje bekentenissen, de scène bij de kapper of het ironische telefoontje naar de tandarts. Mooi!

Lang geleden dat ik The happening nog eens zag. De film moet in mijn geheugen gegrift gestaan hebben, want zowat elke scène was herkenbaar. Vroeger vond ik die blijkbaar nog redelijk ok, maar ik moet mijn mening toch bijstellen. Het begin is best aardig en mysterieus. Qua verhaal of concept zit er heus wel wat in. Een uitgangspunt dat aanspreekt en triggert om verder te kijken naar de film.

De uitwerking daarentegen is matig tot zelfs belabberd. Heel veel onlogische zaken en vreemde situaties. Vele gebeurtenissen sloegen op niets en berustten op toeval of waren te geforceerd (bvb de snelle conclusies over de planten en de verplaatsingen in kleine groep naar dunbevolkte gebieden). Ook de dialogen of acteerprestaties zijn werkelijk tenenkrullend. Zooey heeft een erg leuk snoetje, maar dat is het dan ook. Weinig chemie of karakter met haar wederhelft Wahlberg. Maar het gaat verder: de "massahysterie" werd slecht uitgevoerd, chaos en verdriet zijn lachwekkend en ga zo maar door.

Nogmaals: als concept best wat potentieel. Ook sommige zelfmoorden zaten goed (vooral de beginscène springt hier in het oog), maar Shyamalan slaat toch dikwijls de bal mis. Jammer, want met The sixt sense en Unbreakable bombardeerde hij zichzelf tot een promising director...

Sterke film van Solondz waarvan ik elementen zag die me deden denken aan de nog betere films Magnolia (Film, 1999) en American Beauty (Film, 1999). Een film over geluk, de zoektocht ernaar en de vaststelling van het gebrek eraan. We volgen enkele personages doorheen een mozaïekfilm. Elkeen is getekend door zijn gevoelstoestand en moddert maar wat aan. Geen karikaturale weergave van personages, maar een vrij authentiek genuanceerde weergave van het leven zoals het is.

De film wordt gesterkt door het uitstekende acteerwerk. Philip Seymour Hoffman springt hierbij uit het oog als alleenstaande gefrustreerde man die een oogje heeft op zijn onbereikbare buurvrouw. Om zijn lusten te bevredigen in die aantal kleine secondes van geluk masturbeert hij wanneer hij random belt naar enkele vrouwen die hij vindt in het telefoonboek.

Wat een geweldige scène is die openingsscène met de jongste zus wanneer die haar date dumpt. Haar geluk is omgekeerd evenredig met de hoge standaardverwachtingen die ze stelt in relaties waardoor die alsmaar mislukken voor ze goed en wel gestart zijn.

De andere zus leeft in een bubbel van leugens, onverschilligheid en sleur als blijkt dat haar man een pedofiel is. Wat een prestatie ook van Dylan Baker, toch een beetje de look-a-like van Steve Buscemi. Geweldige scène daar met zijn zoon over masturberen. "Moet ik het even voortonen?" Haha!

En de andere zus, de knapste, ziet zichzelf als een lustobject omdat ze redeneert dat mannen haar daarom alleen maar willen leren kennen. En dan komt het erop neer dat alle personages in de film, ook de ouders van de zussen die op scheiden staan, elk alleen in zichzelf leven, in eenzaamheid.