Opinions

Qua animatie toch sterker dan de andere filmpjes die ik al van Cutts zag. De straten en situaties zijn bij momenten knap weergegeven. Wederom ook een erg sterke boodschap rond het filosofische begrip "geluk" en "vrijheid". Mensen zijn kudde- en gewoontedieren en lopen volgens een bepaald systeem makkelijk in de pas. Mensen zijn kneedbaar en laten zich leiden door hun driften. Mooi filmpje!

Geen idee wat ik met Haneke soms aan moet. Amour vond ik geweldig sterk. Das weise Band vond ik complexer en met deze Happy end kon ik ook niet veel. Het begon al vrij irritant met die zinloze en uitgesponnen chatberichten. Gelukkig beterde het nadien wel en kregen we een introductie van de rijke maar weinig emotioneel verbonden familie Laurent.

Onderling zit het niet allemaal geweldig en de koelheid tussen de personages voelde soms ongemakkelijk aan. Kil en afstandelijk met weinig empathie en veel egocentrisme.

Het kleine meisje Eve is een intrigerend personage waarvan je weinig hoogte krijgt. Lief voor het nieuwe kleine broertje, maar tegelijk onberekenbaar en met een schijn van psychopatische trekken. Voor de rest kabbelt de film wat voort en betrekt Haneke er zwaarwichtige, maar vooral onnodige subplots rond de vluchtelingenproblematiek erbij. Vooral dat laatste is een beetje te veel van het goede …

Interessant relaas over de onfortuinlijke laatste jaren van de beroemde (toneel)schrijver Oscar Wilde. Een man die enorm van sokkel is gevallen doordat hij onzedelijke handelingen had gesteld met een andere man. Wat volgt is een torenhoge val waarvan hij niet meer is hersteld. De man is letterlijk en figuurlijk uitgespuwd en vernederd. En zijn verblijf in de gevangenis heeft hem fysisch en mentaal gekraakt. Geen monotone chronologische vertelling waardoor het boeiend blijft om te volgen. De flamboyante Wilde werd uitstekend vertolkt door Everett die er ook zichtbaar van genoot om Wilde te mogen vertolken.

De verschillende karaktertrekken van Wilde komen vlot aan bod. Wilde was een romanticus, een snob ... maar vaak ook heel kwetsbaar en eenzaam. Everett is naar verluidt gefascineerd door Wilde en dat zie je heel duidelijk aan de zorg en liefde die hij in deze film heeft gestopt. Frappant is het ook dat het pas nog maar een paar jaar is dat Wilde in ere is hersteld. Schandalig eigenlijk en een mooi statement van Everett die zelf homoseksueel is.

Ik zag al een aantal films van Sally Hawkins en haar rollen zijn vaak erg gelijklopend. Is het niet als een bezorgde moederkloek, dan eerder als een opgewekt, soms ietwat goedgelovig iemand, steeds in een dramatische of zelfs licht komische context. Het zijn rollen die haar steeds erg goed afgaan. Het lijkt me ook in het echte leven een aangename levendige opgewekte vrouw te zijn die veel lacht en begaan is met anderen.

In deze film, die toch wel op haar lijf geschreven lijkt, benadert ze als dertiger het bakvissenniveau wat je van 16-jarige pubers mag verwachten. Ze lijkt het niet echt ontgroeid te zijn en lacht zo goed als elke situatie weg. Haar bepaalde manier van denken hoe ze in het leven wil staan is misschien bevorderlijk om de verzuring in de samenleving tegen te gaan, ik kan me best voorstellen dat het ook irritatie opwekt. Op die manier wordt daartegenover de clichématige tegenpool Scott tegenover gezet. Het matcht wel tussen die twee, maar ik had het na verloop van tijd ook wel gehad met Poppy's infantiele gedrag. Lachen is één ding, maar zaken steeds weglachen, dat komt ook niet goed met je geloofwaardigheid ...

Maar ik begrijp zeker haar bekroning voor deze rol op diverse festivals. Innemend en betoverend is ze, Sally Hawkins, boordevol talent om zich in te leven in haar rol, maar deze rol, ondanks het goede spel, vond ik minder aanstekelijk dan in pakweg X+Y, A shape of water of Paddington.

Best geslaagde film omdat die grotendeels ook enkel berust op twee acteurs en in dezelfde ruimte. Veel hangt dan af van het acteerwerk en het evenwicht om de spanningsboog op peil te houden. Slade slaagt hier wel grotendeels in.

Ik moest eigenlijk denken aan de soortgelijke Oostenrijkse film Ich Seh Ich Seh (Film, 2014), waarbij ook kinderen doorslaan en de persoon des huizes gijzelen, weliswaar met andere motieven.

Een prima Ellen Page hier als verknipt haast psychopathisch jong. Patrick Wilson als vermeend pedofiel, als een soort wolf in schapenvacht waarbij je het één niet direct aan het andere zou koppelen. Het maakt dat je als kijker je ook voortdurend afvraagt wie gelijk heeft. Wat ALS ze het fout heeft? Wat indien niet? Moeten we dan akkoord gaan omdat het maar een pedofiel betreft? Interessant.

De onzekerheid en ook vooral de angst van het slachtoffer komt erg goed naar voren. Daarom me volledig kunnen onderdompelen in de film. Daarnaast ook technisch verzorgd. Fijn!

Mja, een vrij typische Seagal en film uit de jaren 80-90 met die jazzmuziek, dat machogedrag en saaie politiekorps in lelijke stropdassen en pakken. Echt goede films van Seagal vallen er niet te noemen, Under siege misschien uitgezonderd. Vermakelijk, maar vooral nostalgisch is het wel. Als tiener deze wellicht ruim 10x gezien. Vandaag stelt het toch allemaal weinig voor. Zelfs van de gevechten had ik gedacht dat ik het eer warmer ging van krijgen.

Het plot is nogal ridicuul natuurlijk met die coma en ook het verdere verloop hoe hij de daders weet te identificeren neem je best met een grote korrel zout. Film bij momenten ook erg slordig. Gedane actie neemt geen keer en daarop wordt niet teruggekeerd. Zo verneem je niets meer van zijn cop buddy, alsof die er nooit was. En zijn nieuwe vlam lijkt ook de perfecte moeder te zijn in het nieuwe harmonieuze gezinnetje.

Misschien wat streng gequoteerd, want vermakelijk voor was het wel, al was het maar voor de nostalgie.

Hoewel Pansy bijzonder onuitstaanbaar was, vond ik haar in deze "filmische" context eigenlijk wel grappig. Geweldig hoe ze tekeer ging en hoe ze met dirty talk en gezaag mensen verbouwereerd achterlaat. Waag het aub niet om er tegenin te gaan of je krijgt meteen een nieuwe repliek. Ik dacht bij mezelf - wanneer gaat die Curtley nu eens uit zijn sloffen schieten? Die arme man is ofwel een pantoffel ofwel al zodanig murw geslagen door haar negatieve gekakel dat hij het gewoon heeft opgegeven. Of hij is bang, dat kan ook...

Leukste scènes vond ik toch die bij de dokter en de tandarts. Die zelfingenomenheid, heerlijk! Marianne Jeanne-Baptiste doet het dus bijzonder goed en zit geweldig in haar rol. Toch mocht het na een tijdje wel ophouden en ik vond de achterliggende oorzaak iets te mager uitgewerkt. Dat ze met een onvoldaan gevoel zit ten aanzien van haar overleden moeder begrijp ik, maar ik vond de overgang wat eenvoudig.

Zoals ook hier al aangegeven kan je de film inderdaad op twee manier bekijken: ontroerend of komisch. Ik weet het voor mezelf eerlijk gezegd niet. Ondanks alles is het gewoon een erg onbeschoft respectloos mens. Wat je ook hebt meegemaakt: zo ga je niet om met mensen. "Grappig" als film (net zoals het grofgebekte Three Billboards Outside Ebbing, Missouri (Film, 2017)), in realiteit verdient ze een schop onder haar reet.

Best een erg drukke chaotische film. Beetje Crank, maar dan een stuk matiger. Irritanter ook. Ik kon op de duur die hand held camera niet meer aan. Flitsend en energiek is Hardcore Henry zeker. Weinig rustmomenten in de film. Kan je als pluspunt zien, maar ik vond het vooral vermoeiend. Zeker ook omdat ik beter heb gezien waarbij ik dat gevoel veel minder had. Ik kreeg constant het gevoel naar een shooter game te zien.

Hard dat zeker, vandaar ook de titel natuurlijk, maar los van het cameragedeelte, vond ik het ook inhoudelijk nogal een rommelig zootje. Veel geren van hier naar daar, maar zonder echte lijn of doel. Maar het idee erachter verdient zeker lof. Met gemengde gevoelens bekeken alvast.

Ik las hier al een aantal verwijzingen naar Tarantino. Dat zou de man wat oneer aandoen zijn. Naar actie toe lijkt het erop met zijn speelse en energieke scènes ondersteund door een amusant deuntje. Bloedspetters vliegen dan ook in het rond. Al lijkt een Tarantino me nog dynamischer en krachtdadiger. Bovenal koppelt een Tarantino zijn films tijdens niet actiemomenten aan een ongelooflijke charismatische acteerstijl tussen diverse personages met topdialogen die je als kijker nimmer vervelen. Niet iets dat we hier terugvonden.

Maar dat hoeft geen schande te zijn. Integendeel, dit is een film, een western, die puur op zichzelf staat en niet zozeer in hokjes moet geplaatst worden of moet worden vergeleken met andere films. De vrijwel loutere zwarte cast stoorde me niet, waarom zou het?

De cast doet het redelijk goed. Veel personages dat wel die allen wel wat screentime vervullen waardoor er niet echt iemand uitspringt. Vrij hippe western met een aantal leuke momenten, maar echt geweldig wordt het nooit. Eerder vermakelijk en puur entertainment.

Sterke Frans-Tunesische film over een jongeman die samen met een hele generatie een uitzichtloos bestaan lijdt in Tunesië waarbij armoede en corruptie hoogtij vieren. Ik dacht dat we de Arabische Lente al achter de rug hadden in de film, maar blijkbaar is er nadien niet te veel meer veranderd.

Schrijnend om te moeten zien hoe de man moet opboksen tegen het systeem of de onmogelijkheid om meer geld te verdienen. De zorg en de verantwoordelijkheid die hij opnam voor zijn zussen is bewonderingswaardig, maar erg veel brengt het allemaal niet op.

Een krachtig einde met een duidelijk statement, maar of het indruk maakt op het regime, ik betwijfel het.

Amai, de openingsscène is best heftig. Als dat de aanhef was van de short, dan kwam hij wel binnen. Jammer dat daar nauwelijks nog verder op wordt geborduurd. Nouja, het hoofdpersonage mag dan wel getroebleerd zijn - dat zal voor die gebeurtenis ook wel zo geweest zijn, vermoed ik.

Weinig humor hier. Eerder neerslachtig. Een camerastandpunt (standvastig) die steeds terugkomt en personages die in de lens kijken. De hand van Andersson is wel aanwezig. Sterk acteerwerk toch wel van Klas-Gösta Olsson. Een personage die zichzelf verliest in zijn eigen sleur en weinig sprankelende leventje.

Harold is een bizar kereltje met zijn fascinatie voor de dood. Best wel inventief hoe hij zijn dood (of zelfmoord) een aantal keer in scène zet, al was het maar om zijn moeder op stang te jagen. Zijn moeder weet intussen wel beter. Heerlijk die droge commentaar wanneer hij het nogmaals tot het uiterste drijft.

Het contrast met Maude is groot. Hij levensmoe, zij een levensgenieter en dat terwijl hun leeftijd omgekeerd evenredig is. Hun kijk op het bijwonen van begrafenissen verbindt hen. Het is een film die de heilige huisjes en clichés omver stampt. Dat alleen al verdient lof.

Bovendien is de film geloofwaardig en is het duo erg goed op elkaar ingespeeld. Ondanks het zware onderwerp blijft de film luchtig en energiek. Prima acteerwerk ook van beiden. Een film die diverse emoties bespeelt, van ontroerend tot humoristisch. Fijn!

Drie irritante personages gaan op daguitstap op de boot van de rijkste van de drie. Veel gekibbel, geheimen en intriges tussen hen beiden. Geef je de grootste driftkikker ook nog eens een harpoen cadeau. Wat moet je anders geven aan iemand die al alles heeft (waarvoor hij nooit zelf voor moeten werken heeft)?

Komt niet goed natuurlijk. Men probeert er vervolgens wat gore in te proppen, maar met dat beetje bloed komt dat nauwelijks uit de verf. Horror? Nee, dat toch niet. Een thriller, hooguit. Wel hier en daar wat komisch (of gevat). Zo ook met die voice-over en de onderverdeling van de film in delen. Overbodig, maar toch wel effectief.

Nog een leuke twist op het einde. Spannend in die zin dat je wel weet dat het zal ontaarden, alleen niet wanneer en door wie. Al bij al een prima wegkijker, maar verwacht er ook niet te veel van.

Deze Harpya is een stukje Belgische filmgeschiedenis. Destijds bekroond in Cannes en ik wou deze zien naar aanleiding van een krantenartikel dat onlangs verscheen.

Een bizarre en waarschijnlijk shockerende film destijds die weergeeft waar het om draait. Geen omwegen, maar recht voor de raap met een tikkeltje wreedheid en een vleugje humor. Leuke sfeer met die belle époque stijl van het mannetje. Dominantie, nature en survival of the fittest gebald in een kleine tien minuten. De vrouw als heerser, waarom niet?

Ook technisch best aangenaam om te volgen. Duister en stilistisch, zeer geslaagd met een minimum aan middelen.

Mmm, blijkbaar moet ik dit tweede deel toch ooit eens gezien hebben, want heel veel zaken kwamen terug. Wat mij betreft is The chamber of secrets een mooi vervolg op The Philosopher's Stone. Wederom een prachtige setting en sfeer die moeiteloos wordt doorgetrokken met de gekende personages, goede intrede van nieuwe personages en het decor dat blijft verwonderen elke keer opnieuw.
Dobby uitgezonderd - het figuurtje deed me vaak denken aan de irritante Jar Jar Binks uit The phantom menace - kon iedereen me wel bekoren. De hoofdpersonages met Harry, Ron en Hermelien groeiden letterlijk in hun rol en het is aangenaam vast te stellen dat Alan Rickman wat prominenter naar voren treedt.

Deel 2 is wat duisterder dan het eerste deel met die beangstigde stemmen, spinnen en de basilisk. "Moorden" wordt expliciet uitgesproken en complotten allerhande doen de ronde, nog meer dan in deel 1. Al komen ook de jongsten onder ons nog aan het trekken met de vliegende auto en Dobby. Richard Harris blijft een fantastische Perkamentus neerzetten, jammer dat hij er jammer genoeg niet meer is. Lucius Malfidus blijft een lekkere tegenpool voor Potter en ook zijn vader doet het geweldig.

Harry Potter probeert naast fantasy entertainment ook aandacht te hebben voor serieuzere zaken zoals bijvoorbeeld racisme (verwijzing naar modderbloedje, een scheldnaam voor iemand uit een Dreuzelgezin). Identiteit speelt hierbij een belangrijke rol. Meritocratie - participatie op basis van verdiensten of talent - boven aristocratie of plutocratie al deelt niet iedereen die mening. De spanningsboog wordt hoog gehouden gedurende de gehele film. Het einde vond ik net iets minder met een weinig tot de verbeelding sprekende Maarten Villijn, maar dat ligt niet aan de film zelf natuurlijk. Op naar de volgende!

De Harry Pottersaga bereikt stilaan zijn climax. Harry, Ron en Hermelien die op queeste zijn op zoek naar de elementen om Voldemort ten val te brengen. Zonder Perkamentus ook geen Zweinstein meer. De gevechten zijn bikkelhard en af en toe sneuvelt er eentje, ondenkbaar voor de eerste delen.

Hoogtepunt wat mij betreft was de erg karakteristiek geanimeerd verhaal over the deathly hallows. Erg fijn en zeer mooi gedaan. Maar ook de andere scènes of locaties zijn om te smullen zoals the graveyard waar Harry’s ouders begraven liggen, de bruiloft, het woud of de geheime zitting van Voldemort en zijn getrouwen. Helena Bonham Carter springt er voor haar hier korte screen tijd erweer bovenuit. Ook Alan Rickman blijft elke aflevering geweldig. En wedden dat Ralph Fiennes zich kostelijk vermaakt als ultieme bad guy?

Ik verwacht of hoop alvast nog op een mooie twist in het laatste deel. Iets in de zin van “niets is wat het lijkt”. Het laatste deel staat in de top 250, geen idee wat ik daarvan moet denken, maar de verwachtingen zijn alvast hoog gespannen. Noch die hard of expert van Harry Potter, maar wel blij eindelijk de reeks (bijna) doorlopen te hebben. Fijn ook om min of meer Boyhood-gewijs de hoofdpersonages te zien meegroeien in de saga.

Een Harry Potter-fan zou ik me niet noemen, een expert al helemaal niet, maar ik kan wel zeggen dat ik me vermaakt heb bij de hele reeks. Meer zelfs, ik ben blij verrast met de degelijkheid van de films in de gehele reeks door waarbij de kwaliteit hoog werd gehouden en zelden tot nooit inzakte. Ik bekeek de reeks via de wekelijkse uitzendigen op TV, maar dit laatste deel nam ik mee uit de bib waardoor ik geen weekje meer hoefde te wachten.

In de laatste film - prima keuze overigens om het boek op te splitsen in twee films - is het hek helemaal van de dam. Het spektakel vliegt je letterlijk om de oren en deed me in vele opzichten denken aan LOTR met de massagevechten, draak en queeste. Eén van de sterkste momenten van de film vond ik de flashbacks (via die waterkuip) rond het verhaal van Sneep. Fijn ook om vast te stellen dat Zweinstein terugkeert om deel uit te maken van de finale. Het absolute einde 19 jaar later is wat sentimenteel, maar brengt de magie van het eerste deel terug waarbij het allemaal begon.

Marcel, de vaak onderschatte sul, wordt nog één van de grote helden, mja, beetje cliché wel, maar de loebas verdient het wel. Fiennes en Rickman leven zich enorm uit in het rol en brachten de reeks in zijn geheel tot een hoger niveau. Het blijft me verbazen dat de Potterreeks aan eveneens kinderen blootgesteld wordt. Voor één keer moet ik toch de minimumleeftijd van 12 jaar erkennen, want vooral naar de latere films toe wordt het best grauwer en enger. Laat ons zeggen dat je als kind/tiener mooi kan meegroeien met de ontwikkeling van Harry, Ron, Hermelien en co. Dankzij de reeks nu ook begonnen aan de boeken als voorleesverhaal aan mijn kinderen. Mooi!

Ik begin echt in the mood te komen voor de Harry Potterreeks. Ook dit vierde deel beviel ongeacht het feit dat de magie op den duur te veel van hetzelfde wordt. Het blijft gewoonweg leuk om te volgen. Dit deel staat in het teken van de twee grote toernooien: het WK Zwerkbal en het Toverschool Toernooi. Het is een geheel andere invulling van de film die goed aanslaat mede door de goede special effects.

Het is ook fijn vast te stellen dat de films van Harry Potter Boyhoodgewijs mee-evolueren in leeftijd: de acteurs en de personages die ze spelen worden samen ouder. Ron, Hermelien en Harry zijn intussen tieners geworden en liefde, vriendschap en jaloezie komt de kop opsteken. Ook in dit deel wederom een stel nieuwe geslaagde personages met gerenommeerde acteurs als Brendan Gleeson en Ralph Fiennes. Ook Robert Pattinson doet het goed.

Het einde met de terugkeer en het duel met Voldemort was prima. Een Potterfilm die opnieuw nog wat dreigender en donkerder was dan de vorige delen. Denk maar aan de chaos na het WK Zwerkbal en de eindscène. Minder magie dan in de vorige delen, maar het toernooi was een leuke afwisseling, vooral de draak- en vliegscène.

The half blood Prince bestaat uit twee grote onderwerpen. Enerzijds heb je de het wat luchtige romantische gezwets van de tieners. Ik kan me inbeelden dat er menig zijn die het het de duur welletjes vonden. De jaloezie en afwijzigingen zijn traditioneel net als als de "verboden" liefde met de zus van je beste vriend. Nua, liefde en tieners, het hoort er nu eenmaal bij. Anderzijds en uiteraard het meest interessante waren de fijne flashbacks om meer te weten te komen over de persoon Voldemort.

De dood van Perkamentus verraste me. Ik ben niet bekend met de boeken noch met het vervolg van de reeks. Zijn dood en rouwverwerking was er wel eentje in stijl. Knap gedaan. Ben erg benieuwd naar de laatste twee delen. Hoewel de opbouw van de films vaak gelijkaardig is (nieuwe professor, wat les en wat rebellie van de drie musketiers) blijft de Harry Potter reeks erg vermakelijk. Jammer dat ik ze niet eerder heb ontdekt.

Hommeles op Zweinstein waarbij het Ministerie het heft in handen neemt en eigengereide regels invoert die het onderwijs op de toverschool drastisch wijzigen. Theorie komt boven de praktijk en de voorbereiding op het échte leven te staan. Spilfiguur van dit alles is de schijnlijke charmante Dolores Umbridge, mooie vertolking!

Bovendien wordt de terugkeer van Voldemort door menig ontkend, in de eerste plaats door het Ministerie zelf. Het zet Potter in het verdomhoekje, niet voor het eerst zoals we al zagen in The goblet of fire. Zelfs de dood van Carlo wordt hem aangewreven en zijn verhaal wordt amper geloofd. Een Potterreeks die sterk op de (negatieve) emoties van Harry speelt, wraak en meededogen liggen dicht bij elkaar. Deed me in dat opzicht denken aan Star Wars. Verder wederom fijne special effects met onder meer een vuurwerkdraak die recht uit LOTR kwam.

Fijne vertolkingen met eveneens een spetterend slot tussen Perkamentus en Voldemort. Ook Helena Bonham Carter, mooie veelzijdige pretatie alweer, mocht er wezen. Degelijk en aangenaam, zonder meer!

Ik ben niet zo vertrouwd met Harry Potter, noch met de boeken, noch met de films, maar ik moet zeggen dat ik me best 'amuseer' met de filmreeks. Ook dit deel is een mooi vervolg op de vorige delen De hoofdpersonages Harry, Hermelien en Ron zijn weer iets ouders en zitten inmiddels in het derde jaar op Zweinstein. De mix om boeiend te zijn voor volwassenen en tieners blijft overeind. Fijne en leuke magie wordt afgewisseld met spanning, angsten en duistere elementen in de film. Het zorgt ervoor dat Harry Potter aanstekelijk is en blijft.

De nieuwe acteurs die hun intrede doen, doen het uitstekend net als de nieuwe creaturen als de weerwolf en die soort griffioen. Het verhaal wordt ruimer en breidt zich uit. Het is niet enkel Harry en Voldemort. Dat belooft overigens voor de komende delen. Ook de tijdreis was verfrissend. Kortom, genoten, op naar de volgende!

De hele Harry Potter-reeks is aan me voorbij gegaan, maar dit eerste deel had ik ooit wel al eens gezien. Harry Potter is een mooi voorbeeld van een film die zowel bij kinderen als volwassenen aanslaat zonder zichzelf te verliezen - vanuit het standpunt van de volwassenen - in te afgebotte brave kindlabelscènes zoals bvb de GVR.

De film komt traag op gang en wordt pas echt interessant bij de intrede op het perron naar Zweinstein. Toch verveelt de film in het begin zeker niet en is de introductie en uitdieping van Harry best interessant. Daniel Radcliffe is nog jong en onervaren, maar kwijt zich uitstekend van zijn taak net als de gevarieerde vrienden vertolkt door Grint en Watson. En ook het bont allegaartje van leraar-tovenaars is kleurrijk en mooi geïntroduceerd in de sfeerrijke film(s): Snape, Hagrid, Dumbledore en McGonagall zijn stuk voor stuk aanwinsten.

Sfeerrijk is de film wel wanneer de trein zijn intrede doet in Zweinstein met zijn donkere grauwe gangen/verdiepingen, maar eveneens stofferige bibliotheekzalen, pracht en praal in de eetzaal of de tuinen errond. De film kent ook een bepaald gevoel van angst en onbehagen, subtiel en soms openlijk, maar steeds dat belangrijke evenwicht bewakend dat volwassenen de moeite waard blijven vinden en tegelijk niet té eng is voor de jongsten onder ons. Kan het anders dat de film op vele vlakken magisch is met volwassen Caspers, sprekende schilderijen, zwevende trappen, een levend schaakbord en zo veel meer.

Uiteraard zijn er ook wat minpunten. Doordat er veel aandacht wordt besteed aan de karakters boet de film wat in voor het verhaal zelf welk vrij vluchtig en eenvoudig afgehaspeld wordt. Ook het einde kan iets beter worden uitgewerkt, maar dit was een mooie intrede voor de Pottersaga. Op naar de volgende!

Een drama dat vooral het eerste uur anderhalf uur meer dan dan degelijk was, goed zelfs. Het is een film met een rollercoaster aan tegenstrijdige emoties. Mijn vrouw en schoonzus waren ook op hetzelfde moment zwanger van hun eerste kind. Ik mag er niet aan denken mocht er zoals in de film bij één ervan iets zijn misgelopen. Bij het ene koppel een immens verdiet, bij de andere groot geluk. Het was interessant om te zien - hoewel het slechts summier was - dat er een soort schuldgevoel optrad omtrent het eigen geluk. Alsof het niet was toegelaten. Kan me voorstellen dat het best een onbehaaglijk gevoel geeft.

Daarna misschien wat te veel paranoïde gedachten, al dan niet werkelijk. De vraag die gesteld kan worden is wie hier het meest aan het doordraaien is van de zusjes. Het subplot uit het verleden slaat weinig op en haalde me uit het verhaal. Beetje jammer.

Destijds één van de sterkere tot beste Vlaamse producties, ongetwijfeld. Terecht bekroond ook op diverse festivals en ook wat de doorbraak van enkele acteurs bij het grote publiek in Vlaanderen. Bijna alles voelt ook goed aan. Het plot alleen al is eenvoudig, maar ijzersterk. Ook hier wordt het perfecte evenwicht gevonden tussen een lach en een traan. Grappig als het kan, serieus als het moet.

Het is altijd wel fijn om in filmverband mensen met elk met een andere beperking te moeten volgen wanneer ieder op elkaar beroep moet doen. In het verleden al een paar keer herhaald, maar je krijgt nu eenmaal misverstanden en bijzondere situaties voorgeschoteld als bvb een doof iemand een blinde moet bijstaan en omgekeerd. Hasta la vista! voegt daar een extra pigment aan toe namens (betaalde) seks voor andersvaliden en gaat eigenlijk nog verder omdat er toch nog wat nuances zijn tussen sekswerkers en "pure" prostituees/callgirls. Het is een maatschappelijk taboe waarvoor destijds een lans werd gebroken. Verder werd er ook aandacht geschonken aan de ouderlijke verantwoordelijkheden. Hoe ver gaan die? Of tot welke leeftijden?

Hasta la vista! is een erg fijne roadmovie geworden die nooit verveelt. Mede doordat de acteerprestaties op niveau waren. Geregeld lachen geblazen, misschien wat voorspelbaar, maar zeker teder en oprecht. Ook het einde was knap. Mooi!

Een film die veel weg heeft van het echt gebeurde Fruitvale Station (2013) en ook in Widows (2018) van Steve McQueen zag ik het onderwerp heel even passeren. Een schrijnend onderwerp waarbij beide kampen loodrecht tegenover elkaar staan. In vele discussies ook vaak de cirkelredenering van de kip of het ei. Feit is wel dat de statistieken boekdelen spreken, niet alleen in de VS, maar ook in ons eigen land (gelukkig bij dit laatste zelden met dodelijke afloop) waarbij allochtonen of zwarten makkelijker of vaker geviseerd worden door de ordediensten. Dit paranoïde gedrag is eerder te wijten aan het systeem dan aan het individu.

Interessant aan deze film is dat hij nog wat verder gaat en het plot breder gaat dan louter dit onderwerp. Starr Carter zit gevangen tussen twee werelden en kan geen keuze maken tussen beide. Het jammere is dat ze dat überhaupt moet overwegen. Niets is zwart-wit en haar achtergrond en leefmilieu bepalen wie ze is en hoe ze zich zou moeten gedragen.

De cast acteert sterk en het plot wordt goed gebalanceerd weergegeven. Het einde misschien iets te eenvoudig en mooi opgelost, want laat ons wel wezen. Het is niét opgelost, niet met de King, niet met Chris, haar vriendje, en ook niet de spanningen tussen haar beide werelden.

Behoorlijke Black mirror aflevering waarbij het verhaal van Jo Powers wordt verteld. Zij krijgt via sociale media verwensingen en doodsbedreigingen nadat ze kritiek had geuit op een activist die zichzelf in brand heeft gestoken. Vrij herkenbare troep vandaag de dag waarbij social media een wapen zijn geworden waarop mensen ongegeneerd en ongecensureerd hun gal op kunnen spuwen. In deze aflevering worden suggesties gedaan om iemand uit de weg te ruimen, maar in werkelijkheid pleegden al diverse personen zelfmoord onder de druk of op vraag van social media.

Het script om vermoord te worden door een zwerm killer bees is wat met de haren getrokken en is typisch Black mirror, maar sloeg bij mij niet echt aan. Gezien de langere speelduur iets meer inhoud en vulsel dan in de andere afleveringen. Als maatschappijkritiek samen met Nosedive (over de social likes met Bryce Dallas Howard) één van de sterkste afleveringen.

The hateful eight is niet de flitsende rollercoaster die we doorgaans gewend zijn van Tarantino. De vele dialogen zijn dat echter wel, maar als de actie wat achterwege blijft, dan begrijp ik dat sommigen wat op hun honger blijven zitten. Bij mij viel het wel mee, al is het zeker niet mijn favoriete Tarantinofilm. De film herbergt eveneens geen memorabele scènes die je voor het leven bijblijven. Nog zo'n enorm pluspunt die je in de meeste andere films wel terugvindt.

In de plaats krijg je letterlijk een lange zit aan dialogen. Eerst in de postkoets waarbij het acteerplezier van J.J. Leigh er werkelijk afdruipt als duivelse b*tch. Het feit dat ze opgeworpen wordt als een sadistische punchbal doet hier geen afbreuk aan. Samuel L. Jackson speelt zoals steeds heerlijke rollen in de Tarantinofilms. Ook hier weer is hij de creme de la creme wanneer hij van wal steekt. Zijn dialoog met Bruce Dern is heerlijk. Zijn onfortuinlijk einde idem.

Het fijne aan de film is de opgebouwde spanning wie niet en wie wel te vertrouwen is. En als die vraag beantwoord lijkt, dan is het nog de vraag of dit in het voordeel speelt van J.J. Leigh of niet. En alsof het nog niet genoeg is, wordt dit alles overgoten met een rascistisch sausje voortvloeiend uit de Burgeroorlog tussen Noord en Zuid. Net als in Django unchained schuwt Tarantino de ruwe uitspraken niet. Ik veronderstel dat niet iedereen in het puriteinse Amerika daar zo op gesteld was.

Leedvermaak, wraak en geweld lopen doorheen de film. Alles werd wederom mooi geschoten met passende muziek en acteerprestaties. Maar vernieuwend is het allang niet meer. Ondanks de vermakelijkheid blijft Tarantino's plaat hangen.

Ik hou wel van de Japanse film, maar mijn voorkeur gaat toch eerder uit naar Japans drama dan naar Japanse actiefilms hoewel deze tak toch een onontbeerlijk belang heeft in de Japanse filmindustrie. Het is ook wel zo dat ik Miike’s best apprecieer, zeker op technisch vlak, maar vaak inhoudelijk wat op mijn honger blijf zitten.

Tal val personages passeren de revue, de één al wat “kleurrijker” dan de andere. Het komt me wat rommelig of chaotisch over in het begin. Technisch en cinematografisch sterke film van Mike die opnieuw zijn stempel drukt. Dit gecombineerd met wat humor kijkt de film lekker weg. Minder bloederig dan wat we van Mike gewend zijn, maar het is nu niet dat hij een softie geworden is.

Het eerste gedeelte met de bankbiljetten is inderdaad het meest amusante van deze Buster Keaton film. Mijn dochter van 11 keek ook mee, vond het wel leuk, maar tevens onnozel en niet realistisch. Nou ja, dat zijn de slapstick stomme films van 100 jaar nu eenmaal. Maar ze amuseerde zich wel.

Het spookhuis was wat minder en na een aantal keer van die trap gegleden te zijn, wisten we het uiteindelijk wel al. Leuk idee, maar ik heb al betere van Keaton gezien. Beetje warrig allemaal en het eerste en tweede deel konden best apart beter uitgewerkt worden. Het blijft echter leuk de acrobatische Keaton aan het werk te zien.

Ik zag ooit de geflopte remake van Jan De Bont, maar deze beviel me toch iets beter. Wanneer men de geruchten wil onderzoeken of het daadwerkelijk spookt in Hill House, laat het antwoord niet lang op zich wachten. De vraag stellen is ze beantwoorden. De oproep van Dr. Markway is beperkt gebleven en slechts Eleanor en Theodora zijn niet bevreesd mee op onderzoek te gaan.

De film is wat gedateerd in film- en geluidkwaliteit, maar toch slaagde Robert Wise erin een naar hedendaagse normen nog steeds erg gedegen horrorprent te bieden. Zeker omdat in dergelijke films sfeer, mysterie en dus ook decor en omgeving erg belangrijk zijn. Zeker ook omdat de spanningsboog hoog wordt gehouden. De kracht van de suggestie is meer dan geslaagd. Dat komt ook onder meer door het prima acteerwerk. De beklemmende sfeer slaat aan met dank aan het imposante griezelig ogende landhuis, dat helpt wel. Verklarend is de film niet, inbeelding of realiteit, moeilijk om de vinger op de wonde te leggen. Daarom ook waarom deze film aanslaat.