Opinions

Interessante film waarvan ik vooral in het begin onder de indruk was door de Spartaanse training die de leerlingen ondergingen tijdens hun opleiding in de Opera. Een soort Chinese Black swan. Nadien verwaterde de aandacht wat voor mij, mede ook te weten dat ik nog een heel stuk voor de boeg had. Best wel een lange zit met zijn bijna drie uren, want het was niet altijd even boeiend of compact weergegeven.

De hoofdrolspelers deden het wel goed en je hebt wel met hen te doen. Cinematografisch erg fijn in beeld gebracht. Ik kon ook de operagedeeltes, zang en muziek best smaken. Fijn om steeds kennis te maken met andere culturen en gebruiken. Het visuele aspect maakte zeker veel goed bij me. Inhoudelijk, ondanks het intrigerende onderwerp, was net dat tikkeltje minder.

De geschiedenis van de Rote Armee Fraktion is een aaneenschakeling van links-extremistisch geweld in de jaren 60-90 van de vorige eeuw. In Der Baader Meinhof Komplex krijgen we in snelvaart een overzicht van al dit buitensporig hard geweld. Los van enkele flarden krijgt de kijker vrij weinig info om de werkelijke beweegredenen van de actiegroepering, zeker bij de tweede generatie eind jaren 70.

Ook bij de personages is het niet altijd duidelijk wat hen drijft. Bij Ulrike Meinhof bijvoorbeeld, journaliste van beroep én toch één van de topfiguren en oprichters van de groepering kon ik niet achterhalen waarom ze haar leven zo'n drastische wending gaf. De film bevat te weinig diepgang en karakterontwikkeling om dit te verduidelijken. In de plaats krijg je een tsunami aan geweld voorgeschoteld. Vooral in het tweede gedeelte waarbij afrekeningen in koelen bloede en in ware mafiastijl worden geportretteerd waren schokkend.

Stijlvol in beeld gebracht, dat zeker, goede vertolkingen ook waardoor deze film valt onder het pure misdaadgenre. Iets te weinig historisch drama naar mijn gevoel omdat mijn verwachtingen anders lagen, maar voor de rest vermakelijke film.

Geen spectaculaire, wel een mooie Aziatische film over een jongeman die zichzelf opoffert voor zijn broers en zussen nadat hun moeder het gezin heeft verlaten. Het culturele pigment tilt de film naar een hoger niveau. Mooi in beeld gebracht met de joert, de verpaupering, de struggle en alle consequenties die voortvloeien uit de beslissingen die worden genomen.

In een gigantisch land als Mongolië met amper 3,5 miljoen inwoners is het natuurlijk ook niet verwonderlijk dat er gigantische verschillen zijn tussen de stad en het platteland, de stad waarbij de kansen en opportuniteiten 1000x groter zijn.

Goed acteerwerk doet de rest, de cinematografie ook. Best wel genoten van deze kleine film die wel wat raakvlakken heeft met andere films over hetzelfde thema.

Een maat raadde me deze film aan, maar hij lag al twee jaar figuurlijk stof te vergaren op de stapel. Met de horror challenge kwam het er eindelijk van. Een sterke film die het vooral van zijn mysterie en grimmigheid moet hebben. Een psychologisch drama dat wat ontaardt met wat horrorelementen van een duivels wezen dat via een boek werd opgeroepen.

Moeder en zoon raken stilaan in een isolement. De jongen is niet de makkelijkste en heeft ernstige gedragsproblemen. Dat leidt ertoe dat de moeder meer en meer wordt uitgeput en haar netwerk dag na dag ziet wegvallen. Het feit dat de film ook daar op focust zorgt veel meer diepgang en verbondenheid met het gezinnetje.

Interessante analyse overigens van Vidi well die wordt gedeeld door verschillende users. Ik volg deze piste ook en het verklaart ook heel wat. Het enige minpuntje vond ik het einde. Niet de kelder, maar het happy end met het gelukkige gezinnetje. De Babadook mag dan wel een psychologische fata morgana zijn, dat lost de gedragsproblemen van het kind nog niet op, laat staan de moeilijke relaties met de omgeving.

Bizarre film. Het is me een raadsel dat deze film een paar jaar terug de Gouden Beer in Berlijn heeft gewonnen. Het begint al direct me een onvervalste pornoscène. Niet dat we daar gelukkig moeten van worden.

Ik begreep eerlijk gezegd de opzet van de film niet goed. Het eerste hoofdstuk is één langgerekte wandeling door de straten van Boekarest. Erg uitnodigend was dat niet, niet de stad, maar zeker ook niet de burgers. Die mondmaskers ten tijde corona voelden ook wat akward aan. Het tweede hoofdstuk bracht iets meer humor met een soort visueel woordenboek. Erg vreemde scènes alvast die ik weinig kon plaatsen.

Het laatste deel, de procesvergadering zeg maar, maakt gelukkig nog wat goed. Geweldige scène toen de video nogmaals werd getoond om iedereen duidelijk te maken waarover het ging. Grappig toen enkele mannen van dichtbij gebiologeerd de beelden aan het bekijken waren. Toen één van de vrouwen zei dat het na halfweg wel duidelijk was, protesteerden sommige mannen dat ze een volledig beeld wilden van de aanklacht…

Mja, pure kinderfilm natuurlijk en zo moet je hem ook trachten te benaderen. Stond destijds zelfs op de shortlist van de Oscars als beste film, jawel. Vrij idyllische film die wat weg heeft van een happy family op de boerenbuiten. Best wel fijn al die sprekende dieren met hun eigen karaktertrekjes.

Hoogstaand wordt het nooit, maar schattig en gemütlich is het daarentegen wel. Ook discriminatie en afgunst loeren om de hoek, maar worden uiteindelijk in de kiem gesmoord. En het thema waarbij een underdog een schijnbaar onbereikbaar talent heeft, is ook niet nieuw voor kinderfilms.

Goed gedaan allemaal, fijn om samen met de kinderen eens te zien. Niet meer, niet minder.

Ook met deze film heeft Inarritu gescoord. De film ligt wat binnen dezelfde lijnen als 21 Grams of Amores Perros, zowel wat structuur als wat sfeer en omkadering betreft. Babel kent ook 3 tot 4 verhaallijnen die op één of andere manier met elkaar verbonden zijn (familieband of dat geweer, al is dit laatste vrij met de haren getrokken). Het butterfly-effect wordt toegepast op deze verhalen en beïnvloeden elkaar door de plaatsgenomen gebeurtenissen.

De gehele film door wordt er geswitched tussen de verschillende verhalen. Per verhaal is de opbouw chronologisch, maar de verhalen afzonderlijk gebeuren niet steeds gelijktijdig. Dit zet de film extra kracht bij (bvb. het nietszeggende telefoontje van de zoon naar zijn vader (Brad Pitt) krijgt een grotere impact wanneer je de context later in de film ontdekt).
Elk personage wordt degelijk uitgewerkt en dat is ook de grote kracht van de film. De grote link tussen de drie/vier verhalen is de communicatie, of het gebrek ervan die leidt tot isolement op welke schaal dan ook. Vandaar ook de toepasselijke bijbelse titel.

In Marokko hangt ten gevolge van een kogelschot het leven van Susan aan een zijden draadje. Omdat er geen ziekenhuizen in de buurt zijn, wordt ze naar en afgelegen dorp gebracht waar de plaatselijke veearts de eerste zorgen toedient. Het isolement en gebrek aan communicatie heeft een grote invloed op haar toestand.
Het verhaal in Marokko leidt er toe dat de kinderen van Susan en Richard op een Mexicaans huwelijksfeest terecht komen waar ze terecht komen in een desolate woestijnomgeving (omringt door enkel Spaanssprekenden).
Het verhaal van Chieko is van een geheel andere orde en het isolement spitst zich letterlijk op haar gehoor. Door deze handicap wordt ze ook sociaal uitgesloten en voelt ze zich seksueel erg onzeker.

De cast werd erg sterk. Cate Blanchett en Brad Pitt overtuigen des te meer, net als de andere minder gekende buitenlandse acteurs. Alle verhalen spraken me aan en waren van een hoog niveau. Ik vond het overigens wel opmerkelijk dat de bus uiteindelijk het koppel achterliet. Deels begrijpelijk (hoewel), maar o zo egoïstisch (realistisch?).
Babel is mijn 6e Inarritu, met 4,08 (steeds dezelfde score behoudens 21 Grams) liggen voor mij alle films op éénzelfde lijn. 21 Grams vond ik net iets beter en Babel komt nog net voor Amores Perros in.

Niet voor het eerst dat ik een Deense film zie met een streng conservatieve katholieke achtergrond. Enige moraliteit loert dan ook om de hoek. Een film die nergens uit de bocht gaat, maar ook te veel binnen de lijntjes kleurt. Kleurloos in plaats van saai, maar erg boeiend was het ook niet. Eerder gezapig.

Sfeervol en goed gebracht met mooie beelden. Cinematografisch weinig op aan te merken. Maar er mocht wel wat meer vaart inzitten.

Leuke film over bonen met menselijke trekjes die vooral indrukwekkend zijn als ze in een grote massa zich voortbewegen. Een drukke straat heeft zo bijvoorbeeld zijn charmes, zeker wanneer er blikken sardienendozen aan te pas komen die voor auto's moeten doorgaan.

Ook tof gedaan was het volgepakte stadion. En bloederig wordt het ook, ook al is de kleur groen. Hoe kan het ook anders? Het wordt er alleen maar surrealistischer op wanneer dit ongeregeld zootje vanuit de ruimte in de gaten wordt gehouden.

Fijn om ge zien te hebben en een blik geworpen te hebben op al deze creativiteit. Leuk!

Baby blood omvat zo een beetje alles wat die 80s horror movies trachten te zijn. Traditionele ingrediënten zoals vreemde creaturen, gore en naakt zijn aanwezig. Misschien niet de gehele film door, maar de combinatie van dit alles maakt zeer veel goed. Emmanuelle Escourrou is misschien niet het grootste licht geweest in de acteerswereld en haar oeuvre is daardoor vervolgens beperkt gebleven. Toch laat ze een indruk na. Op haar gespleten voortanden kon je niet naast kijken, net als haar voluptueuze lichaam en boezem. Waar dit in het begin van de film in het circus nog verborgen bleef, gaat ze in dat vervallen pand total loss.

Geeft ze in de film geboorte aan een vreemd creatuur dat haar in de buik aansprak om hem met bloed te voeden. Krijg je meteen de Alien gadgets er gratis bij: een chestburster en facehugger! Het begin ook van het gore gedeelte van de film. Je moest er toch even op wachten. Het ritje in de ambulance wordt vervolgens onvergetelijk.

Het eindigt jammer genoeg nogal abrupt. Daar kon nog veel meer plezier uitgehaald worden. Misschien was het budget op? Leuk en vermakelijk was het zeker, maar een hoogvlieger is het niet, toch niet in naamsbekendheid.

Ik ben hoegenaamd geen fan van The fast and the furious toestanden, maar deze Baby driver bekoorde me wel. Baby driver heeft uiteraard wel wat meer te bieden dan louter die autoscènes. Die openingsscène brengt je van in het begin in de goede mood en prikkelt je verder gedurende de rest van de film.

De verzamelde cast stond er wel. Zeker in eerste instantie bad guy Jamie Fox die erg overtuigend speelt. Kevin Spacey is nooit te versmaden en is steeds erg degelijk. En ook Jon Hamm was meer dan ok. Baby krijgt de nodige diepgang mee waarbij wordt uitgelegd waarom hij in godsnaam dergelijk zootje ongeregeld gezelschap houdt. Deed me ook wat denken aan Road to perdition of The departed: once you're in, you'll never get out. Baby, een personage waaraan vele jongeren zich wel willen aan spiegelen: jong, hip, fris en cool. De zonnebril, muziek en looks maken het helemaal af!

Het einde is, zoals wel vaker gebeurt bij dergelijke prenten, net weeral beetje over the top. Mijn humeur daalde dan ook zienderogen. De afrekening met Buddy was langdradig, voorspelbaar en gewoon overdreven. Waarom verliezen vele films zich daarin?

Baby driver heeft alles om een prima actieprent te zijn: goede actiescènes, fijn camerawerk en montage. Meer dan behoorlijke acteerprestaties én de nodige dosis goede (droge) humor. Combineer hierbij de leuke deuntjes uit de Ipod van Baby en je bent vertrokken voor een kleine twee uur kijkplezier. Ook de romance is mooi verwerkt in de film.

Een sterke 3,5*, net geen 4,0*.

Deze heb ik destijds in de bioscoop gezien. Als 12-jarige bijzonder geestig. Nu vond ik het vooral bijzonder zwak en flauw. Erg voorspelbaar ook van wat er staat te gebeuren. En je moet echt door de ballon doorprikken dat niemand de baby opmerkt wanneer die de stad intrekt, laat staan dat hij zich zo snel kan verplaatsen van a naar b.

De bouwwerf is eigenlijk nog het leukst. Heb me zeker niet verveeld. Samen met de dochter bekeken. Was ik nog maar langer kind(s) gebleven ... Oerdomme boeven, je moet er toch voor zijn.

Enige interessante aan de film vond ik de relatie van de ouders en de au-pair. Het doet me pijn soms te moeten vaststellen dat kindermeisjes als surrogaatmoeder veel meer op de hoogte zijn van het reilen en zeilen van een kind dat hun eigen ouders. Komt hier toch een paar keer aan bod, zowel bij de vader als moeder.

Ik had nog een aflopend filmkaartje en omdat ik ook de rest al had gezien met frisse tegenzin naar Babygirl getrokken. Na een uurtje had ik een moeilijk momentje, maar dat werd naar het einde toe terug beter. Al bij al niet ontevreden de zaal verlaten, maar geweldig vond ik het ook niet.

Ik stoorde me voornamelijk aan het gemakzuchtige plot en het diffuse spel tussen Samuel en Romy. Ik heb het dan niet over hun samenspel over wie nu eigenlijk jager en wie de prooi is, wel omdat ik totaal geen aanleiding en aantrekkingskracht zag voor hun escapades.

Ik genoot daarom des te meer van de toch wel vakkundige regie van Reijn. Knap in beeld gebracht en best sensueel met momenten. Prachtige beelden overigens van het nachtelijke New York en ook de soundtracks, die overigens veilig gekozen waren, waren effectief. Die rave scène dito soundtrack was geweldig en was voor mij één van de hoogtepunten.

Ik las in de media ook één en ander over feminisme. Tja, je kan overal een verhaaltje aan ophangen. Op erotisch vlak zag ik het niet en het shot met Sophie Wilde op het einde over een vrouw aan de top in een mannenwereld was te beperkt en te weinig aanwezig om doorslaggevend te zijn.

Babylon is een film die op zich alle nodige elementen bevat om er een geweldige film van de maken. Enkele bijzonder leuke scènes in de woestijn, met de olifant of die steeds mislukte filmscéne om er maar enkele te noemen. Het acteerwerk is sterk met een vooral erg dynamische Margot Robbie en de decors zijn fabuleus waarbij je ogen tekort komt bij die decadente feestjes waarbij dans, seks, drank en drugs in overvloed aanwezig zijn.

De speelduur is lang, maar toch blijft de film onderhoudend genoeg om verder te kijken. Het niveau van het eerste uur wordt dan wel niet meer gehaald. Veel malloten in de film, alsof de wereld niets anders kende of een enkele uitzondering na. De film is bijzonder energiek en verdient daarvoor wel lof. Wat een spektakel bij momenten!

Iets te fragmentarisch misschien van opzet. Dat is meestal geen goed teken, hier pakt dat beter uit, maar daar zal de lange speelduur wel voor iets tussen zitten. Maar het kon gerust korter.

Eigenlijk wel een genietbare extended Home alone met een moordgriet van een babysitter die je in dit geval letterlijk kan nemen. Hoe men op het idee is gekomen om er een duivelsaanbidding aan te koppelen, is me wat vreemd. Meer zelfs, ik vind het plot helemaal van de pot gerukt. Ik had Bee veel liever gezien in een soort beschermings- of wraakgodin voor haar jonge pupil Cole. Pesters en vervelende klieren genoeg om uit de weg te ruimen ...

Niet dus. Maar de uitwerking was verder wel leuk gedaan. Ook de komische noot werkt wel (niet extreem grappig, wel luchtig), het kat-en-muisspelletje was ook tof. Een zero die even een hero wordt, maar dan ook weer niet altijd. Je wordt nu eenmaal gepest voor iets. Beetje bloed en splatter hier en daar. Het plot komt traag op gaan, maar met Samara Weaving in de spotlight vond ik dat niet eens zo erg. Maar een topper kan je het hoegenaamd niet noemen natuurlijk. Pure fun, maar meer ook niet.

Vaak de grootste nachtmerrie van ouders met een tienerdochter wanneer die thuiskomt met een halve nietsnut die wiet en rondhangen belangrijker vindt dan school en toekomst. Komt daarbij dat Milla ziek is, maar vooral in het eerste gedeelte van de film komt dat niet echt prominent naar voren. Later iets meer, maar zeker niet overheersend.

Centraal staat wel de ontluikende vriendschap tussen Milla en straatschoffie Moses. Een coming of age verhaal dus van een kwetsbaar meisje die gewrongen zit tussen haar eigen veilige wereld en het dysfunctionele leven van haar nieuwe vriendje. En de ouders staan er middenin en beseffen dat "een vijand dicht bij jou houden" meer resultaat oplevert dan hem verbannen.

Het is een film die diverse emoties aangrijpt van warm en teder tot rauw en confronterend. Over het leven van Moses had ik graag ook meer geweten. Het liep niet goed, maar het is gissen naar het waarom. De focus lag meer bij Milla zelf en dat was al een goed uitgangspunt op zich. Prima flashback eindscène overigens. Kwam extra binnen zo.

Ruig is wel het minste dat je kan zeggen. Of het nu de Parijse banlieus zijn of de ontspoorde bendes in een havenstad als Marseille, het lijkt wel duidelijk dat de stedelijke problematiek in diverse Franse steden ontzettend ontspoord is. Hallucinant eigenlijk, maar dit is niet nieuw natuurlijk.

Voor agenten die in dergelijke omstandigheden moeten opereren waar het dweilen is met de kraan open en waarbij elk incident of "wrong time, wrong place" de boel tot een mini-burgeroorlog kan doen exploderen, is het hels en meedogenloos.

En mocht je nu nog geruggesteund worden door je oversten, justitie of politiek, je zou nog zeggen ... Een opgefokte sfeer van anderhalf uur met prima camera- en acteerwerk. Schrijnend. Alleen Adèle is de engel die alles wat meer zou kunnen verlichten, alleen jammer dat ze te weinig in beeld komt.

Willen we niet allemaal het beste voor ons kind? En uiteraard proberen we in onze opvoeding steeds de juiste normen en waarden mee te geven. Maar wat als de omgeving of het systeem dat niet altijd toelaat? Moet je je hier dan bij neerleggen, terwijl iedereen om je het heen het wel doet en jij dan enige verweesd moet achterblijven? Ook als je het verdient, maar door pech je toekomst verkwanseld dreigt zien te worden? In deze context speelt deze film zich af. Best interessant, want al deze dilemma's zijn subtiel verweven in het plot. Want ook dat is er eigen aan: officieel werkt iedereen volgens het boekje en bestaat corruptie niet. Het is pas achter de schermen dat de maskers afvallen. Hypocrisie ten top of is het een puur overlevingsmechanisme?

De dochter Eliza is daar (nog) niet mee bezig en lijdt zichtbaar van de druk en de toekomst die haar wordt opgelegd. Zij wil liever blijven, genieten van haar vriend(en) en wel zien wat het leven haar brengt. Romeo heeft meerdere touwtjes om in de hand te houden en slaagt daar ondanks vele inspanningen nauwelijks in. Klinkt allemaal boeiend, is het ook, maar verwacht geen psychologische thriller of mindf*ck. Daarvoor is de film te smoothly. Het blijft soms wat vaag, maar vond het wel sereen gebracht. Prima hoofdrol overigens van die Ivanov.

Hoe ze het voor elkaar gekregen heeft om zwanger door het leven te gaan zonder dat haar ouders ervan op de hoogte waren, is me een compleet raadsel. Ook haar omgeving moet ernstige vragen hieromtrent gesteld hebben als ongehuwde studente...

Nu, los van het verleden, komt hier wel onderhuids tot uiting dat een babysit zoeken blijkbaar geen eenvoudige taak blijkt. Hebben kennissen en vrienden daadwerkelijk geen tijd - het is wel nogal last minute - of spelen maatschappelijke morele overwegingen eveneens een rol in deze streng patriarchale religieuze samenleving?

Deze kortfilm schets een wanhopig beeld van een jonge moeder op zoek naar hulp. Ik had graag het vervolg gezien. Nu blijft het jammer genoeg 'triggeren', alsof je wordt gek gemaakt door je partner om dan te zeggen 'vanavond niet schat, ik heb hoofdpijn '...

Ik had hier toch meer van verwacht. Ik had toch wel wat moeite met de authenticiteit van de film. Het kwam me iets te geforceerd over allemaal. Wat druiperige ogen, liefst in close-up, redelijk sentimenteel allemaal. Ik vond het acteerwerk van de kinderen ook vrij weinig naturel. Nuja, dat kan je hen niet verwijten natuurlijk. Het waren niet echt acteurs, maar toch, de beleving was toch anders voor mij.

Inhoudelijk wel triest. Veel gedoe voor een paar schoenen, maar voor mensen uit derdewereldlanden is het vaak bittere realiteit. Een interessant verhaal, dat zeker, al had ik vooral moeite met de manier waarop het soms gebracht werd. Neem nu ook die schoen die in de goot verdween. Dat meisje miste keer op keer net de schoen. Had ze nu gewoon een meter verder gelopen ...

Het einde is zo'n typische feel good. En dat werd dan nog extra aangedikt met het feit dat hij eerst niet mocht meedoen. Dan veel focus op zijn gezwoeg tijdens de wedstrijd. Wordt hij toch wel niet neergelegd zeker door een onsportieve tegenstander? Om dan uiteindelijk, als het kalf eigenlijk verdronken was, toch nog op heroïsche wijze de zege binnen te halen. Bah!

BTTF is zo'n klassieker die steeds door de mazen van het net is geglipt. Nog nooit gezien tot voorbije weekend. Deel 2 en 3 volgen dra. Time travelling is een onderwerp dat steeds aanslaat bij de mensheid. Het geeft iets mysterieus en doet je wegdromen om je eigen lot te bepalen of te veranderen. Ook daarom is het vaak een geslaagd huwelijk wanneer dit ter sprake komt op het witte doek. Mits een degelijke plot kan je niet veel meer misdoen. BTTF beheerst dit perfect en omhult het tijdreizen (SF) met komisch romantisch sausje waardoor de film kan mikken op een ruim publiek. Niet in het serieuze genre, maar eerder bedoeld als luchtige familiefilm.

Het verhaal zit goed in elkaar en is eveneens niet te gecompliceerd. BTTF is zo'n film die op meerdere vlakken erg leuk is. De humor is fijn en ook de cast met Michael J. Fox en Christopher Lloyd is uitstekend. Ook de setting is lekker nostalgisch zoals bijvoorbeeld de openingsscène waarbij allerlei apparatuur in beeld komt met die mooie ouderwetse naamlabels van een Dymo labelprinter. De keuze voor the high school rock songs brengen eveneens het typische teenagergevoel naar boven uit de jaren 80 en 90.

De special effect zijn misschien lichtjes gedateerd, maar storen hoegenaamd niet. De elektriciteitsvonken of bliksemschicht is oud, maar de DeLorean blijft er goed uit zien. Die twee strepen vuur bijvoorbeeld blijven een leuke eye-catcher.

Hier en daar een mis hit zoals die Libiërs bvb, maar laat dat vooral de pret niet bederven. Ook de overige personages zijn wat karikaturen van zichzelf, maar het is net de chemie tussen Doc en Marty die de film op een hoog niveau houdt. Meer dan geslaagd! 4,0*!

Leuk vervolg op het open einde dat part I had. Toch moest ik er in het begin eventjes inkomen met de vrij schreeuwerige gadgets en het eighties café anno 2015. Sommige personages kwamen ook soms wat karikaturaal over. Desalniettemin is de chemie tussen Lloyd en Fox opnieuw aanwezig en maken ze er wederom een leuke, amusante SF-film van. Bovendien is het wel eens leuk hoe iemand uit het verleden de toekomst ziet en dan blijkt dat vele zaken (nog) steeds uit de lucht gegrepen zijn (zwevende auto's, suitable kledij, zwevende skateboards) , maar dat andere uitvindingen vandaag doodnormaal zijn (spraaktechnologie, smart TV en phone).

Fijn ook dat er regelmatig teruggegrepen wordt naar de eerste film. Back to the future 2 blijft een vermakelijke film met leuke scènes met onder meer het boekje met de sportuitslagen. Vreemd toch dat Marty niet gewoon even bladert en enkele uitslagen memoriseert ... In deze film zijn er drie tijdsperiodes waarbij geschwitched wordt tussen het verleden, heden en de toekomst. De sfeersetting blijft top en na al die jaren blijven deze films gewoon aanslaan.

Wederom een geslaagd vervolg van de reeks die steeds hetzelfde herkenbare stramien voorschotelt aan de filmkijker. Michael J. Fox en Christopher Lloyd blijven een aangenaam dynamisch duo en ook het verhaal blijft behoorlijk overeind. Niet zo goed als de eerste film, maar het blijft best vermakelijk.

Het wilde westen doet zijn intrede als decor en deze vernieuwing was noodzakelijk. Actie en humor gaan hand in hand. Technisch gezien rammelt het toch hier en daar wat, maar dat kon de pret niet bederven. Degelijke afsluiter van de trilogie!

Deze animatiefilm is eigenlijk het best te vergelijken met een kruising tussen de franchise van Madagascar en het recente The Bad Guys (Film, 2022). Alleen vond ik het in zijn geheel wat flauwer. Niet slecht in zijn geheel, maar sowieso weinig vernieuwend en nogal simpel in de plotse gedragswijzigingen van bepaalde personages.

Aard van het verhaal natuurlijk, maar die ranger met zijn zoon, om nog maar te zwijgen van die arrogante koala, ik ergerde me er blauw aan. Maar opeens zagen ze het licht ...

Wel interessant, maar iets te beperkt uitgewerkt, was de aandacht voor de gevangenschap van wilde dieren voor het vertier van de mens en het feit dat de kijk ten aanzien van sociaal minder aanvaarde dieren (of als je het doortrekt naar de mens: geaardheid, ras, en ga zo maar door) gebaseerd is op vooroordelen.

Grafisch erg sterk! Zeer rauwe grove figuren, donker en neerslachtig. Prachtig getekende setting ook. Zeer beangstigend sfeertje waarbij het plot leidt tot één grote winnaar. Animatiefilmpje toont ook aan waartoe emoties gedreven door angst zich laten door leiden. Zeker wanneer ze gevoed worden vanuit een groep. Interessant!

Op zich geen onaardige actieprent die ik in mijn tienerjaren tig keer heb gezien. Vandaag de dag is het toch allemaal dat tikje minder. Centraal staan een atypisch en tegengesteld politieduo dat om de haverklap staat te kibbelen, zelfs wanneer ze onder schot staan. Wel heerlijke conversaties tussen Martin Lawrence en Will Smith. Beiden doen het goed en hebben een behoorlijke klik met elkaar. Alleen al daarvoor is de film enigszins geslaagd. Op één of andere manier merk ik op dat Will Smith toch wel een guilty pleasure is voor mij.

Het plot zelf stelt niet zo veel voor, maar blijft vermakelijk met de humor en de vele actiemomenten. Naar het einde toe gaat het er toch wat over en het feit dat de getuige mee de actiemomenten verzorgt, is nogal vreemd. De Porsche Carrera is geweldig, de laatste actiescène ook, maar toch o zo cliché. Dankzij de nostalgische ondertoon net een nipte voldoende. De wisselwerking en het gekibbel tussen Mike en Marcus maken veel goed en dat is ook de reden waarom ik de film na al die jaren nog steeds in gedachten heb.

Niet iets waarvoor ik perse naar de bioscoop zou gaan, maar ik wou hem toch relatief snel meepikken. Moet mijns inziens niet echt onderdoen voor de eerste twee films, wat op zich al een prestatie op zich is. Eén van de grootste troeven is toch wel de herkenbaarheid van de acteurs, de setting en het hele opzet/concept van Bad boys. Soms iets té nadrukkelijk bezig geweest met de setting waarbij de song "Bad boys" te geforceerd werd gebracht.

Relatief leuk plot al vond ik het veel te ver gezocht, maar de beoordeling op andere aspecten is een stuk beter. Sowieso een vlotte film met de nodige actie. Ook de humor zat goed, mede doordat Lawrence en Smith echt wel op elkaar ingewerkt zijn. Hun gekibbel is geweldig, hun grote verschillen ook. Ze beleven er duidelijk plezier aan. Montage, regie en camerahantering prima verzorgd, maar dat had ik wel verwacht van El Arbi en Fallah.

Het einde iets te makkelijk met de bekering van de zoon. Voelt niet echt goed aan en leek me te weinig overtuigend over te komen. Ideaal natuurlijk voor een vervolgfilm met nonkel Marcus dan écht toekijkend vanuit de luie zetel. Film ging ook meer richting het familiale karakter van Lethal weapon, wat op zich niet verkeerd is.

Bad boys II is eveneens een herziening. Voorbije week zag ik deel I nog eens en toen had ik me goed vermaakt. Nu was het echter veel minder. Alles was de eerste film zo leuk maakte was nu weg. De chemie tussen Lawrence en Smith was al heel wat minder. De jokes en het gekibbel waren te geforceerd en te gemaakt. De spontaniteit was wat weg. Ik heb dus ook amper gelachen nu. Alles was ook zeer voorspelbaar. Je zag de grappen al van ver aankomen. Alleen in het mortuarium en de raid met de lijken was nog enigszins amusant.

Veel actie, heel veel actie zelfs, maar ik miste wat samenhang in de verschillende actiemomenten. Het hing allemaal met losse flarden aaneen. Bay houdt het traditiegetrouw spectaculair en ook de effecten mochten er nog zijn, maar die slomo’s van rondvliegende kogels deden er weinig toe. De erg knappe zus van

Marcus mocht er best wezen, maar het plot was erg flauw. Ontgoochelend dus en dan is 147 een lange zit, zelfs voor een Bay.

Wat je mag verwachten van een vijfde deel. Veel van hetzelfde - omdat de formule Lawrence-Smith nu eenmaal werkt - en dit in combi met een hoog spektakel en veel actie. Misschien bij momenten een overkill aan Martin Lawrence die na zijn bijna doodervaring helemaal aan het flippen gaat. Het begint zelfs op het randje van irritant te worden, al zijn er wellicht velen die het erover vonden.

Net als Beverly Hills Cop haalt de ouderdom de film en de acteurs is. Het is soms heel duidelijk en superfit ogen ze niet (altijd) meer. Het ouderwetse gekibbel tussen de twee blijft wat hangen tussen flauw en voorspelbaar. Er zit wat sleet op de formule. Toch heb ik een nostalgische band met Bad boys, dat is ook veel waard.

Best wel een hoog tempo en veel spektakel, wat we van El Arbi/Fallah mochten verwachten. Inhoudelijk pover met het cliché verhaal van allen tegen de rest, politie incluis. Nipte voldoende.

Vermakelijke dubbele wraakfilm ergens in Noord-Ierland op het platteland waar zo goed als niets gebeurt en de tijd stil is blijven staan. De stoppen van een lokale boer slaan door wanneer zijn moeder wordt gedood tijdens een overval en hij ontpopt zich als een koelbloedige jager. De metamorfose is misschien wzt met de haren getrokken, maar O’Neill vervult zijn rol met verve.

Ook interessant was de subtiele humor die hier en daar in de film sloop zodat het aangenaam om te zien werd. Het plot zelf of als alvast de motieven vond ik wat complex. Beetje cliché ook met de stille wateren, diepe gronden verhalen waarvan het hoofdpersonage niets vanaf wist.

Beetje een less is more film. Zonder veel poespas. Naturel gefilmd, fijne personages, prima setting daar in Noord-Ierland met dat sappige accent. Onderhoudend en verademend. Fijn!