Opinions

Wel een leuke film om eens gezien te hebben, mede door een uitstekende Hugh Jackman die zijn rol als charismatische schooldirecteur met verve speelt. Had ook wel de indruk dat de interesse in de school en de leerlingen wel oprecht was. Als persoon leek hij me vrij innemend en warm. Uiteraard toen hij wat in nauwe(re) schoentjes terecht kwam, kwam het zakeninstinct en het intimiderende wat naar boven en trachtte hij steeds de touwtjes in handen te houden, maar als sterk leider lijkt me dat niet onlogisch.

Humor zag ik niet echt in de film, dus een komedie lijkt het me zeker niet. Wel een zeer toegankelijke losse en entertainende film. De manier hoe er gefraudeerd werd is niet belangrijk, wel het feit dat het gebeurde en ook waarom het gebeurde eventueel. Als je ziet dat die Amerikaanse scholen in zware concurrentiestrijd leven met de omliggende private scholen en ziet dat de prestige van een school ook een zware invloed heeft op het aanzien van de gemeenschap (het soort burgers dat je aantrekt, stijgend vastgoed, ...) dan begrijp ik dat de druk en hetgeen waarmee je "speelt" een grote impact heeft.

Geen wow-factor, maar wel een zeer degelijke film. Had er misschien net een tikkeltje meer van verwacht, vernieuwend is hij nergens. Maar laat dat alvast de pret niet bederven om hem links te laten liggen.

In de Belgische zalen loopt deze wel al. Deze dan ook afgelopen weekend meegepikt met de kinderen. Film doet wat denken aan Ocean’s Eleven al kent deze film wel meerdere scènes waardoor het op een kindermaffia gaat lijken. Erg voorspelbaar en cliché en bij momenten in superdirve, maar het is best vermakelijk.

Niet alle personages zijn even likeable, Pirana en Haai bijvoorbeeld waren niet zo interessant, maar dat werd wel gecompenseerd met de wolf, slang of tarantula. Een film die vooral draait rond vriendschappen en vooroordelen.

Een film met diverse plotwendingen, maar die op kindermaat erg cliché en voorspelbaar zijn. De actie is over the top, maar het blijft fijn om dieren te zien met hun eigen karaktertrekken. Niet hoogstaand, maar best geslaagd!

Een geslaagde film die geheel te danken is aan de imposante verschijning en préséance van Harvey Keitel. Niet dat ik het acteerwerk uitzonderlijk vond (wel prima), maar voornamelijk door zijn personage (en uitstraling) die zich als een slang murwt tussen recht en misdaad.

Een compleet ontspoord individu die de grenzen van het illegale niet opzoekt, maar ze flagrant overschrijdt. Met zijn penning creëert hij een machtsvacuüm waarbij hij kan manipuleren, dreigen en chanteren. Geen lieverdje, maar dat zie je wel meer bij drugsverslaafde dronkenlappen.

Fijn ook om dat contrast te zien in de film tussen de zuivere puurheid (het geloof) en diegenen die afvallig zijn (hijzelf, de verkrachters, ...). Die Jezusfiguur vond ik maar bizar, maar het zette wel deze tegenstelling extra in de verf. In het reine komen met jezelf door het goede te doen en de zonden van anderen te vergeven, het is een uitgangspunt dat hem uiteindelijk de kop zal kosten.

Port Paradise, ik had er nog nooit van gehoord. Eventjes opgezocht en het blijkt een Caraïbisch eiland, ook beter gekend onder de naam Providencia, dat in de "buurt" ligt van Nicaragua en behoort tot Colombia. Verklaart natuurlijk veel als je de exotische Caraïbische setting aanschouwt van de film.

Bijgeloof en voodoo is dan nooit ver weg en de avonturen die broer en zus meemaken, zorgen voor een aaneenschakeling van gezapige en luchtige beelden. Hup met de geit die deels dient als ruilmiddel, maar ook wat als een mascotte. Bij momenten erg flauw en nogal simpel ogend. Geen film die je perse moét gezien hebben. Komt goedkoop over en ook de beeldkwaliteit was erg pover, ook al staat hij op Mubi.

Achteraf gezien niet verwonderlijk dat er nog geen stemmen waren voor deze film. Straf dat hij wel reeds op MM stond. Grappige stills en poster, nuja, dat vat het eigenlijk wel wat samen. Leuk tussendoortje, maar verwacht er aub niet te veel van. Oja, dat taaltje, vreemd toch dat Creools. Spaans? Dacht het niet, veeleer Engels zoals de Zuid-Afrikanen Nederlands spreken...

Geen specialist in Kiarostami. Wel na 5 films al een idee gekregen van zijn werkwijze. Geen gelijkvormigheid, eerder wisselend succes. Where is my friends house vond ik zijn beste tot nu toe. Ook al zo'n stoffige film in één of ander afgelegen dorp.

Hier ook dus, met een mooie blik op nog zo'n dorpje vol met steegjes, trappen en laddertjes. Een wirwar is het van smalle straatjes en holen die moeten doorgaan voor ingangen of deuropeningen. Weinig rolstoelvriendelijk alvast en van de CO2-uitstoot hebben ze ook weinig last. De parking is noodgedwongen aan de rand van het dorp ...

Velen zien er blijkbaar heuse metaforen in, over het leven en de dood, mja, misschien. Mooie landschappen, dat wel, maar longshots waren er amper, toch niet in stilte. Onze ingenieur was de volle twee uur aan de praat, met jan en alleman. Vaak over alledaagse dingen, kleine zaken des levens wat mensen bezig houdt. En wanneer zijn telefoon rinkelt, holt hij zich naar het hoogste punt net buiten het dorp. Het had iets vergankelijks.

Al bij al een redelijke film over pure cinema, zonder veel franjes, maar met veel interactie zonder dit te willen opsmukken met spectaculaire dingen.

Wat een rollercoaster aan bloedfonteinen en gore! De hersen- en organenpulp is legio aanwezig. Het levert een vermakelijk spektakel op. Onzin en idioterie ten top, maar dat doet weinig af aan de amusementswaarde.

Dat wil nog niet zeggen dat deze film een Oscar verdient, maar de inventiviteit van Jackson met een beperkt budget verdient lof. Af en toe wil ik wel van dergelijke films genieten, maar een superfan ben ik ook niet.

Vele criteria zijn niet van toepassing. Over het acteerwerk zwijgt men best. En ook het plot is waardeloos. Maar ongetwijfeld zal men veel lol beleefd hebben met het maken van deze film.

Stijlvolle en eveneens sfeervolle film die erg mooi de setting van de jaren 70 weergaf. Het hotel bvb zag er geweldig uit met zijn kamertjes, maar vooral piekfijne lounge in discolook en kamerbrede tapijten. Ook de muziek was best leuk en bracht wat extra vibes in de film.

Een aantal prima scènes die de film toch maken. Die ene scène die een aantal keer werd herhaald vanuit verschillend perspectief zat goed in elkaar. Regie en montage zeker geslaagd. Film wel wat aan de lange kant en sommige flashbacks waren niet altijd geslaagd. Het haalde je soms uit de film, maar over het algemeen krijg je zo toch een inkijk in de verschillende personages.

Best onderhoudend allemaal en erg genietbaar om eens gezien te hebben. Verre van memorabel, maar zeker goed voor een keertje.

Kolderkomedie voor binnenlandse grenzen. Te zwak om elders te scoren en met zijn typische typetjes puur Vlaams. Zeer luchtige komedie die het niet te nauw neemt met de realiteit. Hier en daar wel een grappig moment. Vooral Tom Audenaert vond ik als sloef best een aangenaam personage. De anderen vond ik eerder irritant en blijven steken in hun puberteit.

Voor één keertje best te doen, maar een erg hoog niveau haalt dit niet. Het plot is absurd en dat wordt naar het einde toe alleen maar erger. Vond het einde eerlijk gezegd nog een afknapper met die Matrix-scène. Ook nogal een onafgewerkt zijplot met die vriendin die te pas en te onpas in beeld komt, maar erna gewoon "vergeten" wordt.

Matige film over een jongedame die op verschillende vlakken in haar leven tekort komt. De film start met een heftige brulscène zoals alleen Sam Louwyck dat kan. In het Engels zowaar. Haar enige drijfveer lijkt haar oma te zijn die stilaan aan het dementeren is. Ik hoopte op een verdere uitdieping van dit thema, maar ik kwam van een kale reis terug.

In plaats van op die innige relatie verder te gaan, knoopt ze aan met wat losse relaties. De badkamerrenovatie ten dienste van haar oma vond ik nog wel interessant, net als de scènes met de schuchtere magazijnarbeider die stuntelig op haar verliefd is. Hoe ze die renovatie financiert is me echter onduidelijk, net als het feit dat al snel duidelijk is dat de oma helemaal niet meer naar huis komt.

Verder kabbelt de film verder zonder een specifieke reden of rode draad. Weinig boeiend behoudend hier en daar een scène. Salomé Richard doet het voor de rest wel behoorlijk goed.

Ik had vooraf al veel gehoord over deze Badlands, het debuut van Terrence Malick, dat ik hem perse wou zien. Een erg geslaagde film alvast die een typisch nostalgisch filosofisch sfeertje over zich krijgt. Het verhaal is eenvoudig. Boy meets girl en vader gaat niet akkoord. The boy, een erg jonge Martin Sheen die eerder ook al schitterde in Catch-22, speelt een flamboyante charismatische macho die vooral zijn zin doet. The girl, een naïef impulsief wicht dat verbaasd is dat een kerel als Kit oog heeft voor haar, volgt hem overal waar hij haar heen brengt.

Net als in The tree of life ook hier de tijdsperiode van de harde jaren vijftig waar de harde hand van een vaderfiguur zich laat gelden. In dit verhaal is er echter een snotneus die niet met zich laat sollen. De film heeft een fatalistische nihilistische insteek. Kit kent schijnbaar een zorgeloos bestaan, maar voelt zich een nietsnut, mede doordat dat gevoel hem wordt opgedrongen door zijn omgeving, refererend naar de song van Armand: "Ben ik te min omdat jouw pa in een dikkere kar rijdt, dan de mijne". Met die gedachte wordt hij een explosieve cocktail van geweld en meedogenloosheid. Iedereen die in de weg komt van zijn geluk moet eraan geloven. In dat opzicht doet de film me ook denken aan Natural born killers of de onvermijdelijke Bonnie & Clyde.

Wat ik ten zeerste apprecieerde aan de film was erg fijne wegdromende poëtische muziek die een extra dimensie gaf aan de film, net als de fraaie Amerikaanse flora en het geslaagde camerawerk. 45 jaar is deze film bijna, maar hij blijft knap. Leuke road movie!

Matig verhaal dat niet uit de verf komt en inderdaad eindigt op het moment dat het misschien net interessant begon te worden. Geen idee waar de film heen wou, over dromen nastreven en zelfrespect ja, maar verder inhoudsloos. We zien in een klein rolletje Kenneth Vanbaeden die we beter kennen uit De helaasheid der dingen.

Toch wel een vrij schrijnend portret over een voetbalgekke jongen die door het leven gaat met één been. De oorlog laat duidelijk zijn sporen na, ook voor de overlevenden. Doet me wat denken aan dat nieuwsitem van een arme jongen uit dezelfde contreien die via een vuilniszak een Messiaans truitje had gemaakt.

Het tweede deel van de film is eveneens confronterend. Bizar ook om te zien dat de jongen door de moeder tot inkeer gebracht moet worden en ineens beseft dat het maar voetbal is. Mooi in beeld gebracht. Intens en authentiek. Fijn!

Voor zover ik me de kortfilm nog herinner hebben beide producties weinig of niets met elkaar gemeen. Deze langspeelfilm staat volledig op zichzelf. De eerder uitgekomen short is geen ingekorte versie van dit.

We volgen weliswaar de kleine Hamoudi die Messi adoreert. Voetbal is zijn grote passie, maar zijn voetbaldroom wordt aan diegenen geslagen als hij zijn been verliest. Voetbal overheerst de film zeker niet. De film biedt ook andere thema’s aan waarbij de situatie van de vader ook centraal staat. Ook de spanningen tussen sjiitische en soennitische moslims komt voorbij (zonder verklarend te zijn).

De scène in het begin waarbij tijdens een operatie een bellende (vrouwelijke) passant hardhandig wordt ontsluierd zei symbolisch veel over het hoe en waarom de Amerikanen werden gehaat. Het verklaart ook hoe mensen als Hamoudi’s vader werden bekeken als ze de Amerikanen hielpen. Baghdad Messi is een tedere doch rauwe film, maar echt vrolijk word je er niet van.

Ha, een verrassende Greta Gerwig in de cast. Een aangename meevaller alvast. Niet dat de cast de pannen van het dak speelt, ik vond het bij momenten zelfs treurig, maar het past wellicht in de low budget mumblecore film dat deze is. Ook het camerawerk vond ik bij wijlen irritant op en neer springen. Erg stabiel was het allemaal niet.

Los daarvan zag ik de 4 karakters wel plezier hebben en gewoon hun ding doen. Op IMDB wordt ook het label horror gekleefd op de film. Nouja, die richting had het kunnen uitgaan en voor vele horrorfilms is het een gelijklopend plot. Zover komt het niet of toch niet voldoende. Eng wordt deze nooit.

Maar ik zat wel in de film en dat is ook wel wat. Niet geweldig allemaal, maar leuk vertier van een kleine 85 minuten. Niet slecht, maar het mag wel wat meer zijn om een hogere score te geven.

Kan bovenstaande alleen maar bevestigen. Stelt filmisch erg weinig voor. Erg amateuristische aanpak van zowat alles. Alles oogt goedkoop en ademt gemakzucht uit. Visueel erg pover camerawerk en ondermaatse beeldkwaliteit.

Ook het plot zelf slaat nergens op en is erg onsamenhangend en warrig. Weinig logica en nogal simpele conclusies. Om de film wat op te pimpen worden hier en daar wat pornografische scènes aan toegevoegd. Echt wel expliciet bij momenten. Alleen niet altijd even passend in de film doordat de montage echt rampzalig is. Sommige beelden, bvb de close-up penetratie bij de verkrachting lijkt een erg duidelijk knip- en plakwerk en heeft totaal geen waarde. De talrijke orale bevredigingen, mja, kunnen met wat goede wil nog geplaatst worden ...

Ook de geweldscènes zijn vrij waardeloos, in het niets en zonder enig doel. De meiden komen niet over als psychopaten omdat zowel plot als acteerwerk niet overtuigend zijn. Ik weet niet wat dit is. Geen Thelma & Louise, maar ook geen Bonnie & Clyde in ieder geval ...

Geen slechte actiethriller voor een ontspannend avondje zonder veel nadenken. Het plot heeft wel iets waarbij zowel de politie als de gevangenen zelf niet goed weten wat ze moeten aanvangen met de carjacking. In dat opzicht wel spannend te noemen omdat pas vrij laat de ware motieven op de voorgrond treden. Op een kleine schermutseling na zijn er ook niet echt confrontaties tussen de politie en de gevangenen. Ze beseffen vrij snel dat ze aan hetzelfde zeel moeten trekken. Daarom toch wat anders dan anders.

Hier en daar een leuke scène. De ijsscène is inderdaad vrij sterk. Uiteraard moet hypothermie intreden bij zowat iedere aanwezige en dat al na enkele minuten. En inderdaad, waar blijft het politiekorps wanneer het transport zich niet meer aan de gebruikelijke richtlijnen houdt? Op dat vlak misschien wat slordig, maar dat heeft het gros dat valt onder dit genre.

Vermakelijk en verveelt inderdaad nergens. Best OK dus, maar verwacht zeker geen meesterwerk natuurlijk.

Erg mooie film van Ozu waar hij de traditionele Japanse familiewaarden centraal plaats. Alles draait om Noriko, een 28-jarige ongehuwde vrouw. Zij woont in bij haar ouders en broer met diens vrouw en kinderen. Een gezellige boel zou je zeggen. Dat is het ook wel, want er is veel harmonie. Enkel het feit dat ze nog niet gehuwd is (en men haar eigenlijk wil uithuwelijken) weegt op de relatie.

Met die uithuwelijking valt het wel mee. Zo dwingend is het niet in de praktijk, maar voor de eer van de familie gaat ze toch maar snel op zoek naar een partner, liefst een goede partij met aanzien. Ozu besteedt ook veel aandacht voor andere familiewaarden. Respect voor ouderen, de emancipatie van de vrouw, het algemene gezinsleven, met hier en daar een kleine (maar respectvolle) strubbeling tot gevolg. Bij momenten is het zelfs grappig, zeker met die twee kleine bengels. Met die allerkleinste moest ik af en toe goed lachen.

Ozu gebruikt een vaste camera, maar wisselt erg vaak van camerastandpunt. Niet alleen bij conversaties, maar ook erg snel wanneer men van de ene naar de andere kamer rent bijvoorbeeld. Het maakt de film tot een erg fijn geheel. Prachtige zwartwitcontouren ook. Aangename film!

Matige film waarop ik maar geen vat kreeg en maar niet “in” de film raakte. Waarschijnlijk omdat ik amper voeling creëerde met de personages die me stuk voor stuk gestolen konden worden. Absurd bij momenten en een strak tempo. Ik raakte wellicht overprikkeld ...

Daarnaast wel een aantal mooie beelden en shots. Montage en cinematografie op zich ook wel in orde. De humor kon ik echter niet steeds smaken. Te druk en surreëel bij momenten, weinig rustmomenten. Soms kan ik dit wel hebben, maar meestal niet. Van absurd naar gestoord...

Zeer fijne animatie, knap getekend met die strepen en bruingrijze tinten. Ontroerend en innemend. Fijne aanrader, maar wederom te kort om echt indruk te maken.

Ik ben de film totaal blank ingegaan en was dus een beetje verbaasd toen ik zes verhaaltjes voorgeschoteld kreeg. Een beetje jammer, want ik was wel gecharmeerd door de singing cowboy. De eerste episode was dan ook de leukste. Typisch voor de gebroeders Coen ook, een beetje de draak steken met vanalles, absurde humor, wat actiegeweld, maar bovenal vermaakcinema van de hoogste plank. Geweldig entertainment met een kruising tussen Bobejaan Schoepen en Lucky Luke. Die songs waren super. Die eerste episode krijgt dan ook een verdiende 4,0*.

Het tweede fragment was ook nog behoorlijk leuk met die bankoverval met wederom enkele komische elementen met de "pan-man". 3,5*. Deel drie is er eentje met Liam Neeson die rondtrekt met een arm- en beenloze man. Dit deel was vrij repetitief en verveelde naar het einde toe wat, maar al bij al zeker ok. 3,0*. Tom Waits als goudzoeker was dan weer van een hoger niveau en vermaakte me wederom. Ineens ook een ander decor met de kabbelende beekjes in de bergen. 3,5*. De karavaantocht had net als de andere delen steeds die Coen-factor en was vrij vermakelijk. Elk verhaaltje wordt geïntroduceerd via een groot lijvig boek dat je meteen het verhaal inzuigt. 3,5*. The Mortal Remains, waarbij een groep mensen in een koets wat keuvelen was echter saai en inspiratieloos en bij voorsprong de zwakte van alle zes. 2,0*.

In zijn geheel wat wisselvallig en een samenraapsel van losse ideetjes. Diepgang hoef je niet te verwachten met de korte speelduur van elk hoofdstuk apart. Het één is al wat meer geslaagd dan het andere, maar in zijn geheel zeker geslaagd.

Een mooi en tragisch relaas over een Russische soldaat die van zijn overste verlof krijgt om zijn moeder op te zoeken. Prachtig gefilmd en ik heb wel wat met die zwartwitbeelden. Bijzondere scènes ook sprongen in het oog. De close-ups van de personages, al dan niet samen, ik vond het vrij beklijvend. Uiteraard nogal aangedikt, maar het is cinema van hoe die toen beleefd werd. Sterk gefocust op emoties.

Een beetje chauvinisme (propaganda) mag uiteraard ook niet ontbreken. Leuke openingsscène ook wel met die tankgevechten waarbij de camera plotseling ondersteboven hangt.

De film is voor het eerst opgedoken in de top 1000 lijst. Ik begrijp wel waarom. Bij momenten poëtisch mooi en eentje die voor bepaalde scènes bijblijft. Niet altijd even interessant, vooral inhoudelijk zakte hij af en toe wat in. Voor de rest prima film.

Wederom een animatiefilm waarbij schijnbaar onbereikbare dromen worden nagestreefd. Steeds wel een leuk uitgangspunt voor kinderen. Ook het feit dat de obstakels te overbruggen zijn en het tijdsaspect er niet veel toe doet - wat op zich is het onmogelijk om op een paar weken tijd een ballerina te worden - blijven dergelijke films wel aangenaam om te volgen. Al was het maar om het feel good gehalte hoog te houden en de klemtoon te leggen op een bepaalde moraal.

Fijne tekenfilm dus die pas echt op gang komt in de geromantiseerde steegjes van Parijs eind 19e eeuw. Het verhaal zou zich afspelen in 1884, maar volgens mij startten de werkzaamheden van de Eiffeltoren pas een paar jaar later. Ook de balletlessen zijn erg mooi gemaakt. Je zit direct in de sfeer. De tekenfilm toont toch aan hoe zwaar ballet is en welke volharding het eist: kracht, balans en doorzettingsvermogen zijn maar één van de kwaliteiten van een topballerina. Visueel ook mooi, fijne uitwerking ook van de personages zoals Victor. Leuk!

Beperkte kortfilm die deels inspeelt op voyeurisme en ramptoerisme onder het mom van "betrokken" te zijn, maar tegelijk (en eerder veeleer) mensen laat zien die op sensatie belust zijn. De onderlinge conversaties hadden die ongedwongenheid en evolueerden van het lot van de jongen tot de dagelijkse koetjes en kalfjes. Daarnaast stonden ook de hulpdiensten in the picture die hun verantwoordelijk niet konden of wilden nemen en de wildste excuses hiervoor hadden. Ondertussen bleef de jongen rustig zitten. Alleen het einde is me wat vreemd waarbij die man wegloopt om een peer op zijn muil te voorkomen ...

Opmerkelijke gebeurtenis in het voormalige Oost-Duitsland wanneer een gezin via een luchtballon de grens wil oversteken. Interessante film bij deze, maar mijn mindset zat wat verkeerd, vermoed ik. In tegenstelling tot bijvoorbeeld Das Leben der Anderen (Film, 2006) is dit eerder een thriller dan een historische film.

Spannend is de film wel. Ook het leven met de Stasi en de zware controles komen mondjesmaat aan bod al ligt de klemtoon zoals ik al zei eerder elders. Om alles nog wat meer extra suspense te geven heeft de oudste zoon Strelzyks ook een relatie met de dochter van een Stasi-lid.

Die Night crossing moet ik ook misschien maar eens opsnorren. De periode van de Stasi en Oost-Duitsland blijft toch een bijzondere stukje geschiedenis, net als de gehele Koude Oorlog overigens.

Fijne film, kinderfilm zelfs, zou ik zeggen. Metaforisch ook waarbij de vriendschap tussen een grote rode ballon en een klein jongetje uit de doeken wordt gedaan. Die rode ballon geeft trouwens een sterk contrast tussen de voorts grijszwarte bruine kleuren van de verloederde straten van Parijs. De rode ballon is een teken van vriendschap, maar ook van hoop en positivisme.

Fijn ook hoe ze deze film gemaakt hebben, het digitale tijdperk stond om het simpel te zeggen in 1956 nog niet op punt. Het is een film die doet dromen van een betere wereld of toekomst. Ik volg hier sommige kritieken wel met de ommekeer bij de "dood" van de ballon en het plotse happy end. Rouw en verlies hadden best hun plaats mogen hebben in deze voorts innemende film.

Een film die ik eerder als een soort aanklacht of documentaire zie waarbij de economische ontwikkeling van Afrika onder de loep wordt gebracht in de vorm van een rechtszaak op het georchestreerde binnenplein ergens in de malinese hoofdstad Bamako. Geopolitiek en de economische wereldhandel versmachten vele Afrikaanse landen met hun torenhoge vorderingen waardoor Afrika als continent steeds achterop hinkt. Hun economieën lijden eronder, maar het is vooral de bevolking die het harst wordt getroffen.

De regisseur Abderrahmane Sissako brengt een authentiek, eerlijk, maar hard portret met goede pleidooien. Het proces wordt afgewisseld met het doordeweekse leven in de stad. Ondanks het belang gaat het gewone leven ook gewoon door, zelfs letterlijk. Ook realisme en humor worden met elkaar afgewisseld. Een degelijke film, maar me echt grijpen deed het nooit.

Ultraklassieker van Disney. Gisteren sinds lang nog eens gezien. De mooie fauna en flora valt meteen op. Gebruik van vele kleuren en de talrijke dieren die vreedzaam in het bos leven zorgen voor een idyllisch tafereel.

De animatiefilm doorloopt de vier jaargetijden met elk hun specifieke kenmerken. Ook het jachtseizoen passeert de revue met de overbekende gevolgen van dien. Later ook enkele spannende scènes met de jachthonden en de bosbrand.

Ook hier weer een paternalistisch moreel oordeel waar Disney zo doorspekt mee is. Fijn om nog eens terug te zien alvast!

Met dit exteme voorbeeld slaat de slinger misschien wel door, want laat ons eerlijk zijn: een belabberd stukje animatie van anderhalve minuut is zelfs met moeite een short movie te noemen. Maar laat ons het kind met het badwater niet weggooien...

Dit gaat echt nergens over, de poging tot satire in de aftiteling ten spijt. Zoiets kan ik zelfs in elkaar knutselen. Zwak product... Dat er zelfs sprake is van een heuse regisseur?

Godard en Karina hebben veel films samen gemaakt. Beiden voelen elkaar goed aan. Karina doet het hier wederom erg goed. Hoewel het plot een soort misdaadfilm suggereert, gaat het er vrij speels en luchtig aan toe. We zitten in de jaren 60, Een periode van sociale en politieke vervreemding van de (Franse) jeugd.

Ik werd niet zo omvergeblazen van het plot. De voice-over was prima en ook de soundtrack vond ik geweldig. Het maakte het voor mij nog draaglijk. Een film die er nooit helemaal doorkomt. Wat flets en dat komt niet alleen door het zwartwit.

Geen grote fan van Godard. Daar zal deze film niets aan veranderen. Misschien moet ik het nog eens proberen met Pierrot le fou.

Voor mij op de kortfilm van Sciamma na ook één van de minste die ik van haar zag. Dat wil daarom nog niet zeggen dat dit een slechte film was, integendeel zelfs, maar weggeblazen werd ik evenmin. Het is een film die draait rond vrijheid en zorgeloosheid. Centraal staat de tiener Marieme die opgroeit in één van de banlieues rondom Parijs. De aanpak is luchtig: geen armoede, geen criminaliteit, geen drugs…

De focus berust volledig op Marieme die het niet makkelijk heeft met haar dominante broer en het feit dat ze de school beslist te verlaten. Ze sluit zich aan bij een meidenbende waarbij een hechte vriendschap ontstaat. Wel een mooie inkijk in het leven met enkele mooie scènes zoals op hotel of tijdens de prestigegevechten met andere bendes.

Film mist wat daadkracht en moddert na halfweg wat aan. Beetje zoals het leven van Marieme eigenlijk. Beetje doel- en toekomstloos. Film deed me ook denken aan het eveneens recente Britse Rocks (Film, 2019)