Opinions

Van de films die ik van de top 250 lijst nog moest zien, stond deze Zweedse productie hoog op het verlanglijstje. De film heeft me niet ontgoocheld, maar zal bij mij toch geen onuitwisbare indruk nalaten. Het plot handelt over een uitgebluste muziekvirtuoos die de stilte opzoekt en terugkeert naar zijn afgelegen geboorteplaats ergens in het noorden van Zweden. De lichamelijke en geestelijke impact beïnvloedde te zeer zijn gezondheid.

De vraag is wat het werkelijke leven is: een leven in een afgesloten kleine gemeenschap waar het leven zijn gangetje gaat of de drukte van een carrière nastreven en onderhouden temidden van veel mensen ergens in een drukke geglobaliseerde stad? Feit is dat beide werelden zich weinig van elkaar aantrekken. Daniël vraagt het zich wellicht ook af als hij zich terugtrekt in het opgekochte schooltje of wanneer hij het plaatselijke zangkoor met al zijn intriges zangles geeft.

Er ontwikkelen zich een aantal interessante personages waarop Daniël bedoeld en onbedoeld mee in aanraking komt. Zijn aanwezigheid creëert bepaalde vibes in de gemeenschap en die gaan verder dan zang of muziek. En niet iedereen kan daar mee om of heeft er moeite mee dat hun aanzien afbrokkelt wegens de charismatische Daniël.

Het is soms allemaal inderdaad stevig aangezet, maar het stoorde me niet. Ook de slotscènes liggen in die lijn. Veel drama, maar wel genietbaar en zelfs oprecht en naturel gebracht. Fijn!

Een cliché kerstfilm is eigenlijk een pleonasme. Dat is hier niet anders. Aan meligheid en voorspelbaarheden zeker geen gebrek. Al bij al een lekkere wegkijker voor tijdens de feestdagen zonder ook maar ergens boven het genregemiddelde uit te komen.

Ik las hier dat er zich kijkers stoorden aan het racisme. Nouja, nogal een beladen term, ik hou het bij xenofobie en drang om de eigen traditionele waarden in stand te houden, dan sta je nu eenmaal minder open voor andere dingen. Maar dat het af en toe pijnlijk wordt, dat is wel duidelijk. Het verbaast me overigens en het lijkt me enkel een filmisch gegeven dat toekomstige schoonouders nog nooit iets vooraf gezien of gehoord hebben van hun toekomstig schoonkind. Krijg je er meteen ook een verloving bij, tja ...

Men probeert vervolgens wat grappig te zijn met miscommunicatie en pijnlijke situaties. Jammer dat het pijnlijke het haalt van de humor. Het gevecht met de kerstman was toch het dieptepunt dan. Om te eindigen krijg je ook de traditionele relatiebreuk vooraleer het terug koek en ei wordt, zélfs met de schoonfamilie. Tja.

Toch wel een mooie film over een joodse familie en specifiek de jongste twee broertjes die op de vlucht slaan voor de nazi's ten tijde van de Tweede Wereldoorlog in Frankrijk. Ondanks het beladen thema een vrij luchtige film, maar uiteraard bloedserieus. Ik las hier ergens de vergelijking met Oorlogswinter, wel ja inderdaad: ideaal voor 12-15 jarigen. Voldoende ernstig om er zich van bewust te zijn zonder te vervallen in bagatellisering of overdreven gruwel. De film heeft dan ook iets weg van een avonturenverhaal.

Het plot is zoals vaak voor dergelijke films vrij gebruikelijk. De praktijken zijn genoegzaam bekend, maar blijven steeds beklijvend. Vooral door de erg sterke en mature acteerprestaties van de twee kinderen. Zeer naturel en authentiek. Mooi gefilmd ook met de beginscènes in de sneeuw of de mooie bergen die een nostalgisch vakantiegevoel meegaven.

De film blijft spannend en op de afloop wie het er goed van gaat afbrengen is afwachten. Allemaal niet vernieuwend, maar goed gedaan met onder meer de Franse collaborateurs en de treincontrole. Een beetje sentimenteel hier en daar, maar perfect op kindermaat om de jeugd kennis te laten maken met de Jodenvervolging. Zwevend tussen 3,5* en 4,0* maar voor het dit bepaald doelpubliek een afronding naar boven.

Best een fijne animatiefilm die zoals gezegd niet geheel verrassend de ecologische geijkte paden bewandelt. Op zich niets mis mee, want de uitwerking was wel prima. De enge wereld waarbij zowel de mens als zijn omgeving recht evenredig mistroostig is, is ontzettend deprimerend. Het hoofdpersonage gedraagt er zich ook naar en het medeleven is groot. De dieren sterven bij bosjes uit en vogels zijn er ook al lang niet meer. Maar gelukkig “life finds always a way”, zou doctor Malcolm uit Jurassic Park zeggen.

Een interessante Turkse film waarbij de macht van multinationals nietsontziend is ten aanzien van een arme volkswijk in Istanboel waar vooral minderbedeelden en Syrische vluchtelingen gehuisvest worden. De Syrische vluchtelingen zijn geen graag geziene gasten omdat ze ook nog eens de job van locals inpikken. En morele principes laat ook best varen als je tewerkgesteld wordt bij je boeman om toch maar te overleven.

Saf levert een rauw portret van de dagelijkse strijd van deze mensen. Zeker de moeite om eens te zien. Je leeft echt mee met het gezin en de acteerprestaties ogen zeer authentiek.

Eerder een documentaire dan een speelfilm, zo had ik de indruk. Mede doordat Nafas, gespeeld door Nelofer Pazira, met haar camera steevast de camera en dus kijker lijkt aan te spreken. De beelden voelen vaak ongemakkelijk aan in een Afghanistan waar streng religieus extremistische regime elke mogelijke emancipatie van de vrouw in de kiem smoort. Het wordt zelfs luidop in de film verteld hoe we dit moeten interpreteren. Boerka's en het letterlijk en figuurlijk wegfilteren van de vrouw in de samenleving: is dit de uitkomst van tradities van waarden en cultuur of is het een religieuze interpretatie van de koran door enkele fundamentalisten? Het is moeilijk hier een klaar antwoord op te geven zonder gedegen kennis en achtergrond.

Schrijnend en intens ervoer ik anderhalf uur lang durende film. Erg hoopvol is de toekomst niet. Gelukkig hier en daar ook erg knappe mooie beelden van de woeste bruine rotsachtige bergheuvels vanuit de lucht. Het plot met de beenprotheses was satirisch, maar tegelijk bittere ernst. Aangrijpende film, dat zeker ...

Don´t shoot the pianist, dus Seidl valt niet veel te verwijten, maar wat een walgelijke bende werd hier in beeld gebracht. Ergens heb ik er ook wel spijt van dat ik dit moest aanschouwen. Je weet dat het gebeurt, of je nu kijkt of niet.

Weinig schuldbesef bij deze jagers, hoe kan het ook anders. Dieren afknallen voor het plezier. Elk dier is waardevol, maar met een giraf is het toch even slakken. Een dieptepunt in de docu.

Velen waanden zich ook nog in de koloniale tijd. Dat oudere koppel voornamelijk, zeker over de manier ze over Afrikanen spraken, zo neerbuigend en paternalistisch.

Laat ons inderdaad hopen dat ze ooit tot maal dienen voor de hyena´s of leeuwen. Dan zijn ze nog voor iets goed. Geen woorden voor.

Zo nu en dan een stomme film kan ik best smaken. Deze slapstick/komedie met de legendarische Harold Lloyd leent zich hier perfect toe. Zeer aangename film over een man die in een grote stad terecht komt. De film staat bol van de grappige momenten en en alles lijkt erg naturel te gebeuren.

Hoogtepunt is natuurlijk de beklimming van de wolkenkrabber. De scène neemt redelijk wat tijd in beslag, is grappig, onderhoudend en eveneens spannend. De film kent nog een aantal aardige momenten zoals de scènes met de ambulance, het warenhuis of de jas aan de kapstok. Aanrader, sowieso!

Degelijke film, maar ben niet onder de indruk. Ben het zowat eens met Movsin. Een sterk eerste deel van de film met Claire als hardwerkende en onbaatzuchtige vroedvrouw. Opeens uit het niets komt Béatrice, de vroegere maîtresse van haar vader op de proppen. Na wat gekissebis besluit Claire haar emoties opzij te zetten en Béatrice een plaats te geven in haar leven. De hersentumor speelt daar natuurlijk een belangrijke rol in. Het was me overigens niet duidelijk of Claire nu de dochter was van Béatrice of niet. Ze zegt dat wel op een bepaald moment in het ziekenhuis , maar de reactie van Claire leek me eerder één van verbazing ...

Film valt nadien wat in en vond ik minder en minder boeiend. Het einde flakkerde weer wat op, maar het waren vooral de twee Christine’s die de film naar een hoger niveau brachten en me aanzetten de film verder met een redelijk gevoel af te kijken.

Ik vond het plot al bij al nog redelijk waarbij een politieman verstrikt raakt in maffioos web van corruptie, al heeft hij dit in eerste instantie niet door. Diezelfde politieman komt wel vrij schlemielig over waardoor het eerder de film naar beneden haalt, dan dat het bonuspunten oplevert. Het paste niet echt met het genre film. Dit is een misdaadfilm en om wat overtuigend over te komen heb je spanning en hardheid nodig. Dit laatste ontbreekt wat.

Wel leuk is het eerste gedeelte van de film betreft het lozen van het lijk, dit in combi met het overlijden van zijn moeder. Zoals zo vaak schiet het later wat uit de bocht. De personages zijn in hun geheel ook te weinig charismatisch om de boel echt te laten swingen. De bad guy lijkt me eerder een nerd en de rest van het politiekorps is totaal onbekwaam.

Al bij al degelijk als tussendoortje, heb me zeker niet verveeld. Maar geweldig hoogstaand is het zeker niet.

Een vrij zoutloos drama over een matroos die na al die tijd terug aan wal komt en zijn ex en zoon opzoekt. Uiteraard heeft de ex een nieuwe liefde gevonden, hoewel ook dat niet van een leien dakje loopt. De zoon stelt de nodige vragen en ook de vrouw heeft ondanks alles nog steeds gevoelens voor haar ex. Dat dit niet in goede aarde valt bij Guy hoeft weinig betoog.

Vooral sfeer, setting en decor prima verzorgd. Acteren ook uitstekend van De Pauw en Van Mieghem. Raymond van het Groenewoud maakt het helemaal af, maar het verhaal zelf kon me eigenlijk weinig boeien. Jammer.

Alsof men op zoek ging naar de ontsnapte Marc Dutroux in de Oostkantons. Geen boswachter die de held van de dag wordt door de politie een handje te helpen. Het draait even anders uit waarbij de boswachter een soort rancune heeft ontwikkeld tegenover iedereen die zijn bos verstoort.

Leuke rol van Wim Opbrouck die perfect gecast is voor de rol van boswachter. Ook Wouter Hendrickx doet het prima en bewijst wederom een goed acteur te zijn. Het verhaaltje zelf is wat stompzinnig en magertjes. Het plot verwijst naar de legende van Sint Hubertus die tijdens de jacht geconfronteerd werd met een hert met een kruis tussen zijn gewei. Sindsdien staat Sint Hubertus nu bekend als patroonheilige van de jacht.

Een horrorfilm zou ik het niet meteen noemen, al zat er wel één heus schrikmomentje in. Ik had het gewoon ook niet verwacht, vandaar misschien ook wel. Het ging over de scène - redelijk naar het einde toe - waarbij Amanda bezeten leek door de duivel. Ze liet er dan wel het leven bij doordat Maud haar dood stak.

Ik hou eigenlijk wel van die mysterieuze sfeer gecombineerd met dat religieuze kantje, vaak ook met overdreven fanatisme waardoor uit overtuiging vreemd en extreem wordt gehandeld. Want religie neemt een erg belangrijke plaats in bij Maud's leven. Ze is niet opdringerig, maar houdt er ook niet van dat Amanda zich wel zondig gedraagt.

In de loop van de film zijn er dan wel scènes waarbij ze twijfelt aan zichzelf en de teugels laat vieren, maar daar krijgt ze toch gauw spijt van. Sterk einde ook, blind fanatisme ook waarbij realiteit en fictie vervaagt of enig kritisch denkvermogen totaal weg is.

Le salaire de la peur was voor mij een totaal onbekende film. Dankzij Cinema Canvas deze miniklassieker kunnen bekijken van Henri-Georges Clouzot. In het begin had ik wat moeite met de film die erg traag start. Het is eigenlijk vanaf de rit met de explosieven dat het interessant begint te worden.

Twee duo’s rijden door de jungle om hun goedje af te leveren. Dit is niet zonder gevaar en heel wat obstakels kruisen hun weg. Vooral de magie tussen Mario en Mr. Jo is erg aandoenlijk en grappig. Tijdens de roadtrip komt hun ware aard, vooral die van de bange Mr. Jo, naar boven. Mario daarentegen is de onbezonnen macho die wel ziet hoe het afloopt. De spanning tijdens de roadtrip is groot en houdt de kijker op hun puntje van zijn stoel. Zo zijn het rotsblok, de modderpoel en die hangbrug erg leuke taferelen.

De film is niet altijd even geloofwaardig en bij het omgaan met de nitroglycerine is men niet altijd even consequent. Blijkbaar zou er ook een ingekleurde versie bestaan, maar het zwart-wit stoorde me allerminst. Ook het einde was prima en verrassend, geheel naar het beeld van Mario eigenlijk.

Pasolini ligt me niet zo. Ik zag al enkele films van de man, maar het was toch geregeld een opgave. Simpel zijn zijn films niet. Dat is bij deze Salo niet anders. Maar ik was wel benieuwd, want ik had Pasolini niet binnen het horror genre verwacht. Horror dan binnen de definities van (perverse) extremiteiten, niet van gore, bloed of angst.

Sodomie en dan is ook de link met Markies de Sade ook snel gelegd. Voeg er nog een scheutje Dante en fascisme bij en je krijgt deze eigenaardige mix van perversiteiten. Seksuele losbandigheid als metafoor voor de periode waarin de film zich afspeelt, het nazisme/fascisme tijdens de Tweede Wereldoorlog.

Creatief en fantasierijk was het wel, het schouwspel waar de heren hun daden botvierden. Zelfs de uitwerpselen en martelingen ontbraken niet. Zo komen we meteen in het drieluik van beestachtigheden. Immoreel en voyeuristisch. Inhoudelijk zwaar genoeg, maar om het nu een meesterwerk of een goede film te noemen, neen, dat nu ook weer niet. Ik blijf met een wrang gevoel achter en niet alleen om wat ik hierboven net heb neergepend.

Een stijlvolle geschoten documentaire over het leven van de Cubanen in de woelige jaren 60 met Fidel Castro. Castro die alvast op handen gedragen wordt. Geen zwartgallige documentaire, maar eentje met veel schwung en dans. Dynamisch en energiek, zowel wat de beelden betreft als het technische luik.

Vrij leuke wraak western met een Deens tintje. De film komt inderdaad traag op gang, maar biedt wel voldoende info om niet te stereotiep over te komen. Er is aandacht voor de situatie van de Deense familie en ook het vastgoedschandaal is een extra factor die bijdraagt tot de film.

Verder cinematografisch zeer goed. Goede sfeerschepping, uitstekende decors en verder ook technisch prima verzorgd. Niet zo heel veel dialoog, eerder zwijgzame personages met in het bijzonder Jon (Mads Mikkelsen zelf).

Samaria is een pakkend drama over twee tieners die hun lichaam verkopen om geld te verdienen om naar Europa te gaan. Het opent de deuren voor een aantal perverten al blijken ze behalve hun seksuele daad al bij al nog normaal te zijn. Ki-duk Kim pakt opnieuw uit met een toppertje, sereen en beklijvend, zoals we dat van hem gewoon zijn. Een aantal shots zijn ijzersterk zoals de twee douchescènes van de twee (naakte) meisjes, alsof ze de viezigheid of de zonden van hun lichaam wensen te spoelen.

Wanneer één van hen overlijdt, neemt het andere meisje het over. Wanneer ze de laatste wens van het stervende meisje tracht in te lossen door haar laatste minnaar bij haar te brengen, zie je er de onverschilligheid er vanaf druipen. Enerzijds druipt de schaamte en de hulpeloosheid er vanaf, anderzijds viert de inverschilligheid hoogtij waarbij de man eerst nog eens een vuile plek van zijn auto te vegen en rustig een sigaretje op te steken.

Het verhaal van de onteerde en ontgoochelende vader is treurig. Hij, met een dilemma tussen woede en liefde, zoekt de mannen op die zijn dochter neuken, eerst nogal luw, later steeds gewelddadiger. Vooral de scène op het appartement bij de hoerenloper en zijn gezin was erg confronterend.
Zij, die eerst al een soort pooier werkte voor haar vriendin, wordt na haar dood de hoer. Zowel vader als dochter worden iets wat ze niet wensen te zijn. Én ook de oudere mannen worden in een positie gedwongen waar ze geen weg mee weten wanneer ze zelf betaald worden voor de seks.

Het einde is verrassend. Eventjes was ik helemaal weg van de droom en wordt de kijker op een dwaalspoor gebracht. Alles lijkt goed te komen, de band tussen vader en dochter is gebroken, maar kan worden hersteld om dan ineens met een nieuwe plottwist te komen. De schaamte en de ontering bij de vader is te groot en hij besluit haar achter te laten. Aangrijpend en sterk einde! Één ding is me niet helemaal duidelijk omtrent de religieuze katholieke inbreng in de film, kan ik niet helemaal plaatsen.
Ik moet Ferdydurke en Black Math bijtreden: ook Ki-duk Kim heeft heel snel mijn filmblik verruimd. Op korte tijd mijn vierde film. Met Pieta wacht me binnenkort een vijfde. Nog geen enkele ontgoochelde. Wederom een sterke 4,0*!

Ieder koloniaal regime heeft zo zijn geschiedenis. Zo ook Portugal en Angola. De film speelt zich af ergens begin jaren 60 tijdens en voor het uitbreken van de Angolese Onafhankelijkheidsoorlog en volgt de strijd van Angolese militanten.

Sambizanga verwijst naar de wijk in Luanda waar een Portugese gevangenis stond waar veel Angolese militanten werden gemarteld en vermoord. Domingos, een revolutionair, wordt gearresteerd door Portugese koloniale functionarissen en wordt naar de gevangenis in Sambizanga gebracht. De film legt daarnaast ook de klemtoon op zijn vrouw Maria, die op zoek gaat naar haar man om te ontdekken wat er met haar man is gebeurd, niet goed wetende wat zijn aandeel is als vrijheidsstrijder.

Mooi en goed in beeld gebracht. Zeker als je de periode en vanwaar het komt bekijkt.

Sami blood geeft een mooi relaas van de Saami ergens in het hoge noorden van Europa in Lapland. Ik ken niet zo heel veel van de gebruiken van het rendierenvolk. Wellicht zoals andere inheemse volkeren als de Indianen, Aboriginals of Inuit werden ook zij verdrongen door de blanken vaak uit expansiedrang, maar evenzeer uit onwetendheid. Hun gebruiken die vaak erg dicht staan met de natuur wordt misbegrepen en wordt bespot.

Zo ook bij Elle Marja die haar afkomst in twijfel trekt en zelfs verloochent om er toch maar bij te horen. Ze is het beu zich minderwaardig te voelen en in plaats van de andere haat ze zichzelf en haar afkomst. Erg mooie ingetogen vertolking van Lene Cecilia Sparrok die het meisje Elle Marja speelt. Ik moest geregeld fysisch denken aan Greta Thunberg, de gelijkenis is bij momenten treffend.

Mooi om het verhaal te starten en te eindigen met de oude Elle Marja, om haar motieven en beweegredenen te ontdekken en te begrijpen. Sami blood geeft een mooi portret weer van de innerlijke strijd van een klein meisje met haar omgeving en identiteit. Mooi!

Zeer sterke sfeervolle misdaadfilm! Ligt zowat in de lijn van die andere kraker van Melville, Le Cercle Rouge (1970). Stijlvol en uiterst sfeervol personage die Jef Costello met zijn hoed, bleke regenjas en rijzige gestalte. Melville koos ervoor om een soort mysterieuze en mythische waan over hem te krijgen door de camerabeelden lang op hem te laten focussen en iedere beweging gade te slagen. De dialogen zijn erg beperkt en worden slechts hoogstnoodzakelijk gebruikt. Mede daarom is de film visueel een pareltje waarbij je onder een knappe blik krijgt van het armtierige appartement van Costello in de openingsscène. Het enige wat daar wat kleur geeft is het kwetterende vogeltje.

Prachtige grijze en sombere tinten ook overschaduwen de film. Er wordt meesterlijk gespeeld met schaduwen. Het plot is zeker niet slecht, integendeel zelfs, maar is wel ondergeschikt aan het visuele van de film. Verwacht geen film vol actie of achtervolgingen. Toch is de film spannend en vooral intrigerend. Hij hield me alvast van de eerste tot de laatste seconde aan het scherm gekluisterd. Mooi!

Fijne film die een mooie inkijk gaf binnen de gemeenschap van de boeddhistische monniken. Zeer sfeervol en kleurrijk met de nodige toeters en bellen. Totdat de uitverkorene besluit dat het toch niets voor hem is en hij zich buiten het klooster vestigt met zijn prachtige vrouw.

Die liefde is puur en intens en wordt ook zo naar de kijker overgebracht. Ik denk dat we een drietal liefdesscènes te zien kregen en deze werden passioneel en technisch erg knap in beeld gebracht. Poëtisch als het ware. Die laatste was dan wel met een andere vrouw, erg opmerkelijke scène toch dat draaien. Denk niet dat dit vermeld staat in de Kamasutra.

"Alles wat je tegenkomt is een mogelijkheid om de weg te volgen". Een waarheid als een koe, lijkt me. Het is aan ieder van ons de vrije keuze om het pad te volgen, links of rechts af te slaan en de gevolgen te dragen van deze beslissing.

Filmdocumentaire die sterk in de lijn ligt van Koyaanisqatsi (Film, 1982) waarbij verschillende culturen passeren en indrukwekkende beelden afleveren. Daarnaast is er ook aandacht voor klimaat en vervuiling en komt de overbevolking aan bod met de mierennest aan mensen die de revue passeren in het wereldbeeld. Ook de mens als uitvoerder van grote processen in de fabrieken komen voorbij. Zeer visueel sterk alleszins vergezeld van een geslaagde soundtrack. Eigenlijk zou je dit meerdere malen moeten zien om alles goed te kunnen opnemen.

Het begin is erg rustig en sereen met die cultureel-religieuze gebruiken, maar dat verandert naargelang de docu vordert en het geeft mooi weer wat het effect is van de mens op de samenleving/wereld. Een docu zonder woorden, maar het zijn de beelden die alles zeggen. Knap!

Naar deze Samsara keek ik wel uit wegens de goede kritieken die de film kreeg. Maar uiteindelijk viel deze toch wat tegen. Het is eerder een esoterische film over het boeddhisme met knap geschoten beelden en wat reli-filosofisxh geneuzel. Ik was misschien ook niet geheel in de stemming om dit te bekijken.

Een film met twee verhalen eigenlijk die bizar aan elkaar verweven worden. Vrij plotloos ook over het dagdagelijkse leven en over reïncarnatie. Neen, ik voelde het niet. Misschien ooit nog eens proberen.

Niet mijn favoriete genre omdat er zoveel onzin en overbodige subplots in passeren, maar voor de ramp zelf is het toch vaak de ogen de kost geven, los van het feit of de CGI goed zit of niet. Aan geweld hier absoluut geen gebrek. Wat een verschil met The core waarbij je moest zoeken naar wat desastreuze instortingen.

Hier heb je bijna een overkill aan vallende gebouwen en bruggen. En alsof dat nog niet genoeg is, krijg je er nog een tsunami bovenop. De film staat er bol van. De VS gaat wel zeer makkelijk naar de verdoemenis met deze weliswaar zware aardbeving(en). Alles valt als een kaartenhuisje letterlijk ineen hoewel de huidige bouwstructuur daar toch tegen bestand zou moeten zijn.

Het traditionele disfunctionele gezin met action hero mocht uiteraard niet ontbreken al moet ik zeggen dat ik Johnson best OK vond. De zoektocht naar vrouw en dochter verloopt natuurlijk vrij makkelijk en de cliché surrogaat stiefvader moest uiteraard ook van de partij zijn. Voor de rest vermakelijke onzin.

Oei, hier en daar gelezen dat dit één van de beste, zoniet de beste aflevering van Black Mirror zou zijn. Viel dit even tegen. Ik zat helemaal niet in het verhaal en vond het bovendien vrij eentonig. Misschien dat ik het plot ook niet helemaal begreep.

Ik was erg benieuwd naar de nieuwe van Kore-eda. Geen typisch familiedrama zoals zijn vorige prenten, hoewel de insteek van Kore-eda ook hier opnieuw aanwezig is met veel aandacht voor de (koele) emoties en (afstandelijke) gevoelens tussen de verschillende personages. Het decor is echter nieuw: een rechtbankdrama waarbij vooral de klemtoon wordt gelegd bij de advocaat van de verdediging die zijn wispelturige cliënt moet behoeden van de doodstraf die hem boven het hoofd hangt.

Het concept van de film gooit de traditionele "who did it-vragen" overboord. Het begin van de film doet niet de minste twijfel rijzen of Mikuma schuldig is of niet. In plaats van in een traditioneel verhaal te starten met vele vragen en uiteindelijk de oplossing of de waarheid draait Kore-eda alles om: hij start met "de waarheid" en eindigt met vele vraagtekens. Een knap en intrigerend uitgangspunt en ik was benieuwd hoe Kore-eda dit ging aanpakken.

Maar binnen de context van de film is dit niet eenvoudig en Kore-eda vergaloppeert zich af en toe. De wispelturige Mikuma wijzigt meermaals zijn verhaal, maar deze nieuwe feiten of bekentenissen sterven weg in het ijle. Ze worden botweg weerlegd door de ene of (simplistisch) aanvaard door de andere, zonder meer, zonder onderzoek, zonder bijkomende ondervragingen enz ... Dit komt de geloofwaardigheid en de kracht van de film niet ten goede. De film komt bij momenten ook erg langdradig over. Desalniettemin bevat de film ook een aantal erg sterke momenten. De ondersteunende pianomuziek was sterk. Ook cinematografisch zit de film goed in elkaar. Sterke dialogen, goede wisselwerking tussen Masaharu Fukuyama en Kôji Yakusho en bovenal fijn camerawerk. Denk bvb aan de laterale cameracompositie met de glazen wand precies in het midden van het scherm waarbij Shigemori aan de ene kant zit en Mikuma aan de andere kant.

Los van het feit dat Kore-eda af en toe de bal misslaat, deed de film me toch nadenken. Wat is de waarheid? Wie bepaalt de waarheid? Kan de waarheid achterhaald worden? Kunnen eigen waarde-oordelen uitgeschakeld worden in de rechtbank bij het beoordelen van een misdrijf? De verdediging van Shigemori alleen al: roofmoord ombuigen tot doodslag met diefstal (van nuance gesproken, maar juridisch gezien een immens verschil) ... De waarheid is slechts een eigen interpretatie van de feiten. Wat mij betreft zweeft The third murder tussen 3,0* en 3,5*, maar omdat ik van een Kore-eda meer verwacht toch een afronding naar beneden met een degelijke 3,0*.

Ik was wel geïntrigeerd door de stille met het zwevende hoofd. Al bij al viel het wat tegen, maar de film begon wel goed. Romantic horror als het warme binnen een Thaise gemeenschap. De bevallige Sai is bezeten door demonen en verbergt dit geheim voor haar gemeenschap.

De film komt traag op gang en is onderhoudend. Wanneer de demonen op de proppen komen in transformatie met mensen is het hek helemaal van de dam. De film vervalt in een oninteressante meuk van een slecht plot en slechte CGI. Het duurt ook allemaal bijzonder lang.

Bizarre film waarvan je moet houden of op zijn minst zin moet voor hebben. Heeft veel weg van En Duva Satt på en Gren och Funderade på Tillvaron (2014), dus ik was gewaarschuwd.

Moeilijk te beoordelen vind ik. Inhoudelijk is het niets, maar de omschakelingen tussen drama, marginaliteit en subtiele humor is flinterdun en moeilijk te trekken. Gortdroog en satirisch bij momenten. Het helpt dan ook wanneer iedereen met een verbleekt gezicht opkomt. Deprimerend aan de andere kant van hoe saai en grijs het leven sommigen tegemoetkomt zonder enig perspectief op enig licht. Die bende die zichzelf kastijdde is wel erg toepasselijk inderdaad in coronatijden ...

Niet voor altijd en ook niet voor iedereen weggelegd. Eentje die je best nog eens oplegt als je niet bent afgeschrikt door het "eerste keer, nooit meer-principe".

Viel me eerlijk gezegd wat tegen. Nochtans een film met het nodige potentieel. De openingsscène bijvoorbeeld beloofd veel goeds waarbij het een soort Scifi thriller in zich had. Dit kwam er jammer genoeg onvoldoende uit. Wat volgt zijn wat uitgesponnen doelloze scènes waarbij gedachten worden gestolen. Nogal repetitief van aard zodat het wat saai werd, zeker om dit 130 minuten door te trekken.

Nochtans zat ik wel “in” het verhaal en was ik tot voorbij halfweg nog steeds geboeid door het plot. Maar uiteindelijk verwatert het toch allemaal en verloor het mijn aandacht. Acteerprestaties wel op niveau. Toon van de film eerder luchtig en zelfs komisch, alleszins niet iets om serieus te nemen. Alles in overweging genomen net niet...