Opinions

Niet goed. Ik kan de commentaren hier alleen maar bijtreden. Zeer bizar verloop van de film. Na een uur zit het er al op om vervolgens 20 minuten lang af te sluiten met nietszeggende getuigenissen in docustijl van de scheepsramp. De idee erachter ontgaat me volledig.

Maar ook het eerste gedeelte is bijzonder zwak. Het leek wel een flauwe sketch, een toneelstuk met ondermaatse acteerprestaties. Ik heb Warre Borgmans hoog zitten, maar zelfs hij redt het niet. Dieptepunt toch wel bij Loes van den Heuvel die totaal niet uit haar rol van Carmen Waterslaegers raakt.

Bizar verloop van de overval. Komisch, maar dan zonder humor. Ik begrijp niet dat je als regisseur of scenarioschrijver met niets beter op de proppen kan komen.

Zo'n typische Deutsche Krimi lijkt me, net zoals er in België in die jaren 70 ook verschillende liepen. Zaman (Film, 1983) om er maar eentje te noemen. Een vrij deprimerend Hamburg: vies, grauw en vuil. Armtierige bars en smerige steegjes, het is het habitat van Willi. Klick haalt alles uit de kast om de lelijkheid te doen primeren. Het laat ook meteen zien waar Willi is opgegroeid en ronddoolt. Niet onlogisch dat je meteen een soort losersverhaal, een antiheldenfilm te zien zult krijgen.

Rust kent Willi niet. Hij is steeds op de vlucht. Niet zo expliciet zoals in Lola Rennt (Film, 1998), maar toch, rusteloos en steeds op zijn hoede voor iedereen.

Van de regen in de drop belandt hij. Stelen van een toiletdame is één ding, maar dat is nog maar het begin. Zijn destructieve relatie met het hoertje Monika helpt niet echt. Het is zijn strijd van het leven. Strak en vrij vloeiend cameragebruik. Een onbekende film die iets beter had verdiend dan deze anonimiteit.

Ik keek met de nodige verwachtingen uit naar Supernova. Niet in het minst om Stanley Tucci die ik in de veelal kleinere rollen die hij speelt, steeds opmerkelijk is. Prima film over liefde, liefhebben en loslaten. Erg warme en serene film over hoe dementie een schaduw werpt over een relatie.

We zitten nog niet in het stadium van Anthony Hopkins in The Father want Tusker kreeg pas de diagnose en buiten wat verward zijn, is hij nog goed bij de pinken. Hij verwoordt het dan ook treffend wanneer hij vertelt dat hij herinnerd wil worden als wie hij was en niet wat hij zal worden.

Een film ook over familiebanden, vriendschap en geborgenheid. Angst ook over wat onvermijdelijk komen zal. Een aantal scènes waren zeer de moeite zoals de speech, de cassetteband, de sterrenhemel met het meisje en niet te vergeten de prachtige natuurbeelden doorheen het glooiende Britse landschap.

Een trage film, maar verder erg subtiel en authentiek. Een film die de gevoelige snaar raakt zonder één spatje melig of sentimenteel te zijn. Knap!

Omdat ik de voorbije weken de twee films van Invasion of the body snatchers gezien heb, moest ik hier telkens aan denken. Niet dat deze verder veel gemeen hebben met deze film, maar toch.

Wel een prima film die voorts weinig verklaart van het hoe of wat. Het gebeurt gewoon. Ik vond het verder wel lang duren dat men niet doorhad dat de anderen in hetzelfde schuitje zaten. De gelijkenissen waren zo treffend dat men toch meteen moest doorhebben dat er iets vreemds aan de hand was waar niemand schuld aan had.

Open en interessant einde ook waarbij ik vermoed dat het originele koppel zeg maar de kleine van die anderen terug mee hebben. De originele Nemo is wellicht verongelukt ofzo, enfin, dat denk ik toch daar er maar eentje van meer rondliep. Niet voor iedereen weggelegd denk ik wegens vrij traag, maar ik zat meteen in de film.

Los van dit alles, wat een irritant koppel, stuk voor stuk. Zo gaat het er dus aan toe in een bloedeloos huwelijk...

Best een intrigerende film van Hänsel over enkele zwangere vrouwen die de stem van hun nog ongeboren kind horen. Het onderwerp is uitermate boeiend en gaat deels mee in wat Darwin vooropstelde met The survival of the fitters waarbij soorten evolueren naargelang de omstandigheden. Zo kwam het in de film ook aan bod dat ook mensen evolueren en dat geboorteplanning steeds langer uitgesteld wordt in de ontwikkelingslanden. Een meisjeslichaam van 20 is nu eenmaal fysiologisch en biologisch niet hetzelfde als een vrouw van 40. Dit zou dan ook een invloed hebben op de zwangerschap en de ontwikkeling van de baby.

Hänsel gaat echter nog een stap verder en wijt deze evolutie aan het feit dat ongeboren baby’s zelf bepalen of ze wensen geboren te worden of niet. Ze zouden ook in rechtstreekse communicatie staan met de moeder. Uiteraard wat bij de haren getrokken, maar ik vond het best boeiend.

Omdat de mensheid de planeet vern**kt en er alleen maar kommer en kwel is op deze toekomstloze aarde, nemen baby’s hun zelfbeschikkingsrecht op. Zo kom je nogal bij een ecologisch getinte moraal die in je strot wordt geramd. Komt niet altijd goed uit de verf en de uitwerking kon ook beter. Maar interessant was het wel.

Een opmerkelijk figuur die Joseph. Ik kon moeilijk vatten wat nu precies de trigger gaf van zijn ontspoord gedrag, maar feit is dat de man al wat langer kampte met psychische en sociale problemen. De relaties op de werkvloer en met zijn ouders verlopen stroef en strikt functioneel. En ook van zijn ouders had ik een erg beklemmend gevoel.

Knap in beeld gebracht met die schokkende chaotische camerabeelden als hij door de straten van Londen liep. Het was als een metafoor voor zijn warrige emoties en gedachten. Sterk acteerwerk op dzt vlak van Whishaw.

Een film waarvan ik wou weten hoe het ging aflopen met Joseph. Op zich is dat al een goed teken. Interessant!

Bijzonder. Een film met een hoekje af, dat is duidelijk. Maar wel best geestig en ik kon er wel wat mee. We volgen een aantal afzonderlijke personages en om de zoveel tijd word je naar een ander tafereel geprojecteerd. Allen zeer kleurrijk met erg felle kleuren in het decor.

Niet elk plot is even boeiend, maar ik genoot wel van de hypnotiseur en de familie die hij te grazen nam. Arme man... maar komisch is het wel.

Ook het plot met de vrouw die telkens terugkeert uit de doden is verfrissend. Visueel sterk en mooi vormgegeven. Geen reuzenfan, maar ik apprecieer dit soort humor wel. En dan heb ik het nog niet over Vinnie Jones gehad als huurmoordenaar. Leuk!

Films over de Tweede Wereldoorlog en specifiek over de de Jodenvervolging liggen me wel. Ook dit Nederlands drama is een film die niet misstaat in dit genre om eens gezien te hebben. Het thema van de Joodse Raad in Amsterdam was me weinig bekend. Ligt dit eraan omdat ik Belg ben, misschien. Ieder legt zo zijn eigen accenten op de geschiedenis.

"Wir haben es nicht gewußt". Deze befaamde uitspraak uit 1945 flitste wel eens door mijn hoofd bij het bekijken van (onder meer) deze film. Süskind en de andere hoge functionarissen van de Joodse Raad deden de Holocaust af als een hersenspinsel of zelfs Engelse propaganda. De verbijstering was bij Süskind dus groot wanneer bleek dat de Holocaust geen fabeltje was. Anderen daarvan overtuigen is dan ook weer een ander paar mouwen.

Wat ik ook knap vond was de onenigheid met zijn vrouw hoe hij zich moest gedragen tav. de Duitsers. Uiteraard waren zijn activiteiten uiterst gevaarlijk en zou hij als "held" ooit tegen de lamp lopen en ook zijn gezin zou hiervan niet gespaard blijven. Bovenal weet je nooit vooraf of je inspanningen wel succesvol zouden zijn. Zijn vrouw was hiervoor erg bevreesd. Hij vond dat hij zijn plicht moest doen.

De held leidt trouwens een eenzaam en ongelukkig leven. Te koop lopen met je heldendom betekent zo goed als je doodvonnis tekenen nog voor je begonnen bent. Hij wordt door de joodse gemeenschap als verrader aanzien. Iemand die heulde met de Duitsers en voordeel haalde uit de miserie van anderen. Niets is minder waar, maar de oorlog dwong hem tot die perceptie. Jammer dat dit (psychologisch) item té weinig aan bod kwam in de film.

Een film die zeker de moeite is te bekijken. Hij pakte me net iets te weinig om een hogere quotering te geven. Misschien was het allemaal wat te braaf, te safe. Niet dat er op los geklopt moet worden, maar ook op psychisch vlak of via het inbeeldingsvermogen van de kijker kan je meer creëren. Nu bekeek ik het wat op een afstand, raakte het me (uiteraard), maar niet zoals ik het verwacht had. Qua acteerwerk was het allemaal behoorlijk. Ook sfeer, decor en kostumering waren ok.

Eindelijk het origineel bekeken. Toch een stuk anders dan de remake van 2018 met Tilda Swinton. Argento werkt enorm met het geluid en tracht de spanning zo lang mogelijk vast te houden. Bloedstollend en ijzingwekkend soms waarbij the sound werkelijk meesterlijk is. Vooral het begin bij de eerste moord vond ik zeer sterk.

Argento slaagt er ook in veel sfeer in de film te pompen. Het prachtige decor en vele rode tinten dragen daar toe bij. Ook het personeel, dat meer weg heeft van een freakshow, brengt die ongemakkelijkheid met zich mee. Het bloed is duidelijk nep, nogal licht van kleur en vrij stroperig, maar kom dat zijn de charmes van de tijd.

Het acteerwerk vond ik niet zo overtuigend. Nogal houterig zelfs. Op non-verbaal vlak, de zoektocht van Suzy bijvoorbeeld, of die priemende keukentroela's, dat was al een pak beter.

Sterke remake van de klassieker uit 1977. Sfeer primeert hier duidelijk boven plot al zou het verkeerd zijn te denken dat die laatste helemaal niet van tel is. Ijzingwekkend bij momenten met als hoogtepunt toch wel de martelscène die je koude rillingen doet krijgen. Lang geleden dat ik zo’n gruwelijke doodstrijd mocht aanschouwen, mede uiteraard versterkt door het synchrone dansritueel even verderop.

De setting is grijs en grauw naar het beeld van het Berlijn van de jaren 70 te midden van aanslagen van extreem links en de aanwezige scheiding van Oost en West. Het kleurgebruik van Guadagnino is somber met veel grijs- en bruintinten, geheel naar het kille afstandelijke beeld in de dansschool. Ijzersterke rol ook van Tilda Swinton die maar eens bewijst hoe veelzijdig ze is als actrice.

Het einde vond ik minder sterk en sloeg een beetje door, maar voor de rest genoot ik van deze film. De personages hadden weliswaar weinig emotionele diepgang, maar die afstandelijkheid maakte wel deel uit van het verhaal. Suspiria is een zinderende horrorfilm, niet zozeer toegankelijk voor iedereen, maar wie even de moeite neemt, toch de moeite waard om eens gezien te hebben.

Een prachtige Chinese film waarbij de rivier Suzhou centraal staat. Niet voor het eerst overigens, want ook in de film Empire of the Sun (Film, 1987) is er een gevangenenkamp gevestigd. De lelijkheid van de stad vanuit het standpunt van de rivier wordt knap weergegeven. De rivier creëert veel leven en bedrijvigheden waardoor arbeiders, handelaars en wie weet misschien ook vissers hun gezin mee onderhouden.

Vanuit het standpunt van de rivier wordt ook het liefdesverhaal van Mardar en Moudan verteld via een voice-over, een lokale videograaf. Het klonk als een soort sprookje, een mythe en later blijkt dat de (mogelijke) fictie de realiteit achterhaalt en wordt verweven met het heden.

Verhaaltechnisch zat ik volledig in de flow van de film. De knappe (lelijke) beelden versterkten dat gevoel alleen maar. Mooie cinematografie ook en bijzonder sfeervol. Van genoten!

Van Shinkai weet ik sinds Koto no Ha no Niwa (Film, 2013) dat je verbluffende anime voorgeschoteld krijgt. Dat is hier wederom niet anders. In Koto no ha no niwa vond ik de beelden in de regen nog mooier, maar in Suzume krijg je er ook nog een geweldig verhaal er bovenop.

Ietwat sprookjesachtig met verborgen werelden die zijn afgesloten met deuren. In dat opzicht deed de film me wat denken aan Taguchi's Natsu e no Tunnel, Sayonara no Deguchi (Film, 2022). Ik hou er wel van waarbij de schijnbaar normale realiteit wordt verstoord door iets magisch en spiritueel.

Het lijkt inderdaad iets typisch voor die vele Japanse anime, net als pratende katten (of andere dieren). Toch geniet ik er nog steeds van. Leuk om van de vele aardbevingen die Japan treffen iets bijzonders te maken. Fijne stijl en een goed verhaal!

Altijd wel leuk om Scamarcio aan het werk te zien. Niet dat hij altijd in geweldige films meespeelt, maar hij heeft zo´n typische karakterkop waar ik wel van hou.

Hier als wanhopige vader die het omgangsregeling van zijn kinderen tracht te weerhouden. Komt daarbij zijn verleden van schulden waardoor er een subplot ontstaat met de lokale maffia om die gasten simple te omschrijven.

Hij heeft al last genoeg met zijn knappe, maar weinig te onderschatten ex. Een aantal leuke plotwendingen, best onderhoudende film, maar geweldig is het zeker allemaal niet. Beetje Netflix-niveau, onderhoudend, maar ook niet meer dan dat. Fijn om eens meegepikt te hebben.

Niet zo indruk de indruk van deze nieuwe van Rapace. Geen film waar ik warm noch koud van wordt. Degelijk in zijn geheel binnen het actiegenre, maar vrij standaard. Maar vermakelijk is hij wel. Rapace heeft onder dit mom wel meer soortgelijks neergezet als femme fatale.

Die flashbacks vond ik minder geslaagd, maar de mooie scènes op het (nachtelijke) ijs maakten erg veel goed. Behoorlijk goed gefilmd, technisch dus zeker OK. Echt post-apocalyptisch voelde de film niet aan voor mij. Eerder wat oorlogsgebied. Met post-apocalyptisch stel ik me wel andere dingen voor.

Goed einde ook met de vaststelling dat de heldin niet onuitputtelijk of onsterfelijk is. Vermakelijke film, maar ook niet meer dan dat.

Nys heeft ruim een decennium het veldrijden op de kaart gezet en heeft de sport mee uitgebouwd tot het commerciële succes dat het nu is in Vlaanderen en Nederland. Alleen al daarvoor hulde. Hij domineerde ook zijn sport als niemand tevoren, zelfs nog meer dan Liboton of De Vlaeminck. Alleen op de WK's was hij erg kwetsbaar, maar kan met zijn uiteindelijk toch 2 wereldtitels in die historiek meepraten met de andere veelwinnaars.

De Kannibaal heeft destijds een knop omgegooid toen hij geflikt werd door "de Belgen" en zijn wraak is sindsdien zoet geweest. Nooit specifiek fan geweest van Nys, maar ook niet van zijn grootste concurrent in het begin, Wellens (of later Albert). Had het dan eerder voor zijn boezemvriend.

Sven heeft een aimabele karakter, een ongezouten mening en een sterke persoonlijkheid. Komt steeds goed over op TV en weet hoe hij de (sociale) media moet aanpakken. Zijn talent gaat nu over naar zijn zoon en ook daar zullen de wielerfans nog lang plezier aan mogen beleven.

Enig vraagteken misschien de al dan niet (gedwongen) beslissing om niet door te gaan op de weg. PR destijds was een enorme domper. Wout en Van der Poel (zeker die laatste) zijn misschien nog grotere klasbakken en veelzijdiger (krachtiger, explosiever, ...) die wél hun mannetje staan op de weg. Maar een veldritpeloton is niet hetzelfde als het internationale wielerpeloton waar toch heel andere regels heersen. Ook dat lijkt me niet de wereld te zijn van Sven.

Mooie docu, voor liefhebbers en fans!

Niet ondersteboven van deze Zweedse productie. Niet slecht, maar ook niet eentje die ik me nog lang zal herinneren. Niet voor het eerst dat ik ervaar dat Zweden stereotiep door hier Noren, maar ook al door Denen, in een minderwaardig daglicht worden gesteld. Was ik me niet zozeer van bewust. Het was in deze film wel frappant toen bleek dat het een gespreksonderwerp was waarbij Dino gewoon aanwezig was.

Dino, een tiener met een rugzakje, tracht een nieuw leven op te bouwen in Oslo. Ze werkt als au-pair bij een rijk Noors gezin. De moeder is afwezig. Het gevoel is eerder luchtig. Alles lijkt vanzelf te lopen, weinig strubbelingen en het verleden wordt stilgezwegen. Vervolgens het traditionele "ik zie jou wel zitten", bah, iets te veel cliché voor mij.

Sterk portret van een disfunctioneel gezin waar een alcoholverslaving aan de basis ervan ligt. We zien het gezin door de ogen van de kleine Leena die omwille van haar verslaafde ouders de zorg opneemt voor haar kleine broer. Gelukkig heeft ze af en toe haar vlucht in het zwemmen waar ze het alles behalve slecht doet.

De film is opgebouwd in twee delen waarbij we Leena zien als kind en als volwassene met een eigen gezin. De voortdurende sprongen in de tijd stoorden me niet. De montage zat prima. Dat komt ook omdat beide verhaallijnen interessant genoeg zijn en ze moeiteloos met elkaar verstrengd zijn.

Prima acteerwerk overigens, zeker van Noomi Rapace, maar eveneens de kleine Leena. Het is ook een film met een zekere moraal. Ik kan me zeker in de plaats stellen van de oude Leena. Het is haar recht om de banden met haar ouders door te knippen, maar de bloedband blijft steeds emotioneel zwaar en onverwoestbaar. Sterk!

Een vrij ongemakkelijke film over een vrouw die door middel van een niet verwerkt trauma obsessieve gevaarlijke dingen begint te eten. Dat de vrouw hulp nodig heeft, daar lijkt geen twijfel over te bestaan. Of de familie de aangewezen personen zijn om zich te laten helpen, dat is een ander paar mouwen.

Al van in het begin werd een onbehaaglijk gevoel gecreëerd rond de familie. Afstandelijk, narcistisch en egoïstisch, geforceerde bezorgdheden in het eigen belang. Dat de man op zijn mobieltje blijft kijken tijdens een open gesprek, tot daartoe, maar dat haar verhaal botweg wordt onderbroken door de vader tijdens het restaurantbezoek was ronduit bot. En het dan nog haar schuld zijn mocht ze verontwaardigd reageren …

De uitwerking vond ik echter niet altijd geslaagd. De film had nog beter tot zijn recht kunnen komen. Weinig chemie inderdaad tussenuit koppel en inderdaad geen idee waarom ze voor elkaar gekozen hadden. Het mocht ook allemaal iets scherper, bij momenten bleef het wat op de vlakte. Zeker niet slecht allemaal, maar er zat nog meer in. Degelijk, zonder meer.

Prima Apple-productie. Eentje die niet mainstream bekeken zal worden. Beetje jammer eigenlijk, want dit futuristisch drama heeft zeker potentieel. De klemtoon ligt op het drama. Het is geen thriller, waardoor sommigen het misschien te loom zullen vinden.

Het concept van de film is geweldig. Prima insteek, al mocht van mij het dilemma en de psychologische gevolgen nog dieper doordringen. Uit altruïstische overwegingen laat een man zich klonen, maar houdt er te weinig rekening mee hoe hij zelf moet ervaren dat "iemand anders" vader speelt over zijn gezin, dit terwijl hij in eenzaamheid langzaam dood gaat. Er schoot veel door mijn hoofd doorheen de film. Hoe fair is dit om hiernaar te handelen? Is dit gewoon niet het leven waarmee iedereen geconfronteerd wordt, vroeg of laat?

Goede aanpak ook om beide Cameron's tegen elkaar uit te spelen. Prima rol ook van Ali en de wisselwerking tussen hem en Naomie Harris is sterk.

De Roald dahlverfilming van Wes Anderson die me het minst aansprak. Rupert Friend maakt er inderdaad nog een aangenaam geheel van als spraakwaterval in de camera. Maar al bij al vond ik het vrij suf en doelloos. Ik was blij dat de 17 minuten voorbij waren. Dat zegt ook al iets.

Net allemaal niet boeiend genoeg al blijft de eigenwijze stijl van Wes Anderson toch bewonderingswaardig.

Van Tim Burton mag je verwachten dat je wordt ondergedompeld in een duistere film met fantasievolle film met horrorelementen. De combinatie met een musical is bijzonder, maar zeker geslaagd. Vrij uniek ook denk ik in deze format.

En met wie anders dan de flamboyante Johnny Depp kon deze rol van Sweeney Todd het best op zich nemen? Wat een intrigerend personage die wegens de wrok door het onrecht dat hem wordt aangedaan alle moreel besef lijkt verloren te zijn. Het doel heiligt de middelen, kost wat kost. Het scenario en de sfeer van een groezelige vieze en neerslachtige stad Londen anno 19e eeuw - in de tijdsgeest van Jack the Ripper - is zo sterk dat zelfs niet musicalliefhebbers weinig graten zullen zien in de zangintermezzo's. Misschien technisch niet de beste musical, maar ik werd wel helemaal meegezogen in het personage van Sweeney Todd.

Dit was een Woody Allen die me minder lag. Ik zat nergens echt in de film en ergerde me eigenlijk dood aan Emmet Ray, de narcistische arrogante gitarist. Goed gespeeld, dat wel, door Sean Penn, maar gewoon onuitstaanbaar. Meestal kan ik de rol wel loskoppelen van de film in het geheel, maar de film lag me niet zo.

Hier en daar wel wat interessante scènes waarbij die Emmet Ray geregeld evolueert naar een opportunistische blaaskaak met gebakken lucht. De scène aan het pompstation was daar een goed voorbeeld van, net als zijn houding tegenover het stomme meisje, die hij te pas en te onpas dumpte als een wegwerpproduct.

Best een opmerkelijke aanpak van Sendijarevic om het Indonesische koloniale verleden van Nederland in beeld te brengen. Zowel visueel met de statische afstandelijke camerastandpunten en het felle kleurgebruik van diverse wanden.

Ook qua stijl wat apert met die satirische ondertoon. Toch wel wat wennen, want erg dynamisch is het allemaal niet. Ik zag hier al Roy Anderson passeren, wel ja, daar heeft het wat van weg.

Je kan je ook afvragen waar de macht in het verhaal ligt. Bij de grootgrondbezitters of toch eerder bij de bevolking die met hun opstand het tij trachten te keren? Het mocht allemaal wat scherper voor mij. De stijl lag me minder en ik zou de film ook niet overdadig bestrooien met Kalveren, maar interessant vond ik het wel.

Een film die de onderzoeksjournalistiek opzoekt in hoofde van in dit geval een advocaat die de verantwoordelijken van een tragisch ongeval tracht te berechten. Een film die in de lijn ligt van een Erin Brockovich (Film, 2000) of Dark Waters (Film, 2019). Het gaat hier echter niet zo vergaand. Het onderzoek en de getuigenissen komen niet terecht bij een bedrijfsconcern, maar blijven local bij de nabestaanden.

Het levert dan ook een andere invalshoek op als film. Kleiner en menselijker betreft de sociale contacten en het drama. Egoyan zoekt de tragiek op. Hij doet dit zoals gewoonlijk niet rechttoe rechtaan. De verhaalstructuur is complexer met flashbacks en -forwards. Het komt bijgevolg wat fragmentarisch over.

Wel wordt het persoonlijke verhaal van de dochter van advocaat Holm mooi verweven in het verhaal. Krijgen we ook meteen zijn motieven te zien die niet louter financieel zijn. In zijn algemeenheid sterk acteerwerk in een rustige gezapige setting qua tijd en decor.

Het eerste half uur vroeg ik me af waar ik naar het kijken was. Ik kon er geen verhaal aan vastknopen. Later toen het personage van Steve Dallas meer in the picture kwam - en het plot zich eindelijk wat ontvouwde - werd het interessanter.

Een hoop schimmige figuren in de film. In de eerste plaats Falco gespeeld door een erg goede Tony Curtis. Een niemendal eigenlijk, een opportunistische emotionele parasiet die graag overal keet schopt, over lijken gaat om er zelf voordeel uit te halen. Een stropop voor diegene die met aanzien of geld komt aanzwaaien. Dan is JJ (geweldige rol ook van Burt Lancaster) veel gevaarlijker. Koeler, beredeneerder en vooral invloedrijker. Hyper intelligent ook. Hij heeft op privévlak maar één doel en dat is zijn jongere zus beschermen. Controleren en manipuleren is een betere omschrijving, maar kom.

Sterkste scène daar in dat theatergebouw waarbij Steve Dallas, het vriendje van het zusje, van leer trekt. De emoties gaan crescendo, behalve dan bij JJ zelf die elke reactie killig pareert en in zijn voordeel laat uitdraaien. Dat is nog wat anders als de manager van Dallas die vanuit angsthazerij aan damage control wil doen.

Best een vrij confronterende film over kans- en generatiearmoede waarbij de gevolgen voor de kinderen groot zijn. Groei maar eens op in dergelijk(e) gezinnen waarbij de vader een verstokte alcoholverslaafde is en waarbij de apart wonende moeder eveneens aan lager wal zit.

De vader heeft wel de nodige liefde voor zijn kinderen. Hun band is innemend. Tegelijk heb je die ontgoochelende kijk van de kinderen telkens wanneer de vader zich onverbeterlijk opnieuw heeft laten gaan. En opnieuw die beloftes die nimmer gehouden kunnen worden. Schrijnend. Ik had er wel mee te doen. Gelukkig had hij geen losse handjes...

Veel minder sympathie dan toch wel voor de moeder die nauwelijks omziet naar haar kinderen en meer oog heeft voor haar half gare partner. In het tweede deel evolueert de film naar een mini roadtrip, op zoek naar het niets, maar toch de hoop naar een tikkeltje warmte, veiligheid en geborgenheid.

Dat zwartwit en die minieme kleurschakeringen waren me niet helemaal duidelijk. Knap wel dat de film is gemaakt met de familieleden van de regisseur. Die deden het prima!

Niet haar debuutfilm, maar toch één van de films waarmee ze beginnende bekendheid verwierf. Een tragikomedie over een vrij dysfunctioneel gezin. Ik had wel wat te doen met Louis. Bij aanvang leek dat een player te zijn, maar veel meer dan een droge sof werd het niet. Vrij onderdanig en meegaand in de grillen en bizarre gedragingen van zijn schoonfamilie.

Sweetie steekt er natuurlijk bovenuit. Sweetie is niet de hoofdprotaganist, maar diens zus. Grappig en tegelijk tragisch was het moment dat ze door de familie werd achtergelaten en niet mee mocht op uitstap. Ook haar houding in de boom op het einde was wel amusant (mocht het niet tragisch zijn).

Kay is ook bijzonder, een mooie meid, dat zeker, maar met haar fobie voor bomen en haar strikte houding om zich te onthouden aan seks, maakte het er niet makkelijker op voor haar partner Louis.

Een kortfilm die verwijst naar de aan spelletjes verslaafde jeugd waardoor ze echte vriendschappen en de dingen des levens aan zich laten voorbij gaan. Visueel niets bijzonders, inhoudelijk wel met een duidelijke boodschap, maar op zich niets nieuws onder de zon.

Ik kom op professioneel vlak af en toe in aanraking met vluchtelingen(verhalen). Schrijnende en wraakroepende situaties soms zoals we die ook in de film zagen met die gewetenloze op geld beluste smokkelaars die kwetsbare mensen op overvolle gammele bootjes de zee opsturen. Sommigen hebben veel over of hebben gewoonweg geen keuze als ze in Europa veiliger oorden willen opzoeken.

Extra pigment van de film is het verhaal van het jongste zusje Mardini dat wil deelnemen aan de Olympische Spelen. Wat een doorzettingsvermogen! Het brengt de boodschap om nooit je dromen op te bergen, maar dat wil niet zeggen dat iedereen zijn doel bereikt.

Ondanks de zwaardere thema's toch ook wat een feel good gehalte voor dit waargebeurd relaas. Fijn om gezien te hebben.

Ceci n'est pas la piscine (La Piscine (Film, 1969). Dat lijkt me wel duidelijk. Ik vond het een weinig zeggende zelfs saaie prent met oervervelende personages. Ik had ook geen idee waar de film heen wou. Het plot is vaag en speelt zich voornamelijk af tussen de intermenselijke contacten tussen de individuen.

Isabel zit liever aan het front dan thuis en Joe zit met een schrijversblok. De introductie en het aanblijven van Kitti als personage leek me veelal bij de haren gegrepen en ik had het gevoel dat de film me toen al kwijt was. We waren nog geen 10 minuten ver. Moest de film nog scherpe dialogen bevatten, ik zou wat opgeleefd hebben, maar dat ontbrak waardoor het een lange zit nog werd.

Ook de opborrelende spanning - aangedikt met de sound - kan me niet grijpen. Geen film die zomaar pasklare antwoorden biedt.