Opinions

Wat een filmbelevenis! Dit is er eentje die nog even zal nazinderen. Hoewel het script niet altijd logisch is, is de achterliggende premisse geweldig. The substance geeft een geweldige trap in de ballen van de media- en modewereld waarbij het (vrouwelijke) schoonheidsideaal centraal staat. Maar de slachtoffers zelf gaan ook niet vrijuit door als een junkie te willen blijven meedraaien in het hypocriete wereldje met een wegwerpcultuur.

Een film die naast enkele expliciete body scenes vooral ook technisch bijzonder goed scoort. Dit is meer dan gewoon maar wat lompe sensatie body horror. Een film met een ongemakkelijke bevreemdende sfeer, maar dan eerder door het thema dan wat ik visueel zag. Het laatste halfuur is intens om dan de laatste 15 minuten helemaal crescendo te gaan. Op zijn "Carries" zeg maar. Vond het weinig passend in de rest van de film. De film vindt gelukkig met de absolute slotscène zijn sereniteit en zijn focus terug. De film eindigt zoals het begon, met een ster. Alleen schittert deze niet langer.

Knap acteerwerk van Demi Moore. Dit is nog wat anders dan Striptease. Qualley is een bijzonder knappe verschijning en neemt het in het tweede deel moeiteloos over. Lanthimos deed zijn duit al in het zakje, maar met deze film zet ze zich helemaal definitief op de Hollywood kaart.

Suburbicon is een wat vreemde eigenaardige film met wat absurde twists in verwerkt. Dat mag op zich geen verwondering heten wanneer de Coen brothers het scenario schreven. Maar om daarom te moeten zeggen dat dit een goede film is, neen, dat gaat toch te ver.

De afgelikte huisjes en tuintjes deden me onder meer denken aan Tim Burtons Edward Scissorhands waar deze perfect ogende modelwijk vol middenklassers ook werd gecreëerd. Blanke middenklassers weliswaar waar zwarten niet geduld worden. Een eigenaardig subplot totaal niets te doen met het hoofdplot van de film, maar wel best interessant. Wederom erg confronterend hoe diepgeworteld de haat (maar eigenlijk is het meer angst) die heerste in de fifties en sixties in de VS. De winkelscène sprong me daarbij in het oog. Jammer dat daarom de vriendschap tussen Andy en Nicky weinig werd uitgediept. Maar met de slotscène hoefden ze dan ineens ook niet meer af te komen als moraal ...

De film bevat enkele leuke absurde situaties. De scènes met de verzekeringsagent waren super. Ook naar het einde toe stapelde de ene na de andere absurde situatie zich op waardoor het bij momenten wat overhelde, maar kom, vermakelijk was het wel.

Gardner Lodge is was klunzig en doet in dat opzicht wel wat denken aan William H. Macy uit Fargo. Een redelijk Damon en ook een goede Julianne Moore in een dubbelrol. Zwevend wat mij betreft tussen zwak en net voldoende.

Ik had een zuivere maffiafilm in gedachten, maar Suburra is eerder een film rond corruptie. Een corruptie die vervlochten zit diep in de Italiaanse hoge kringen van politiek en gerecht tot zelfs het Vaticaan. Uiteraard speelt de maffia ook zijn rol om op te komen voor zijn eigen belangen. Gelukkig geen groot kluwen van personages of contructies. De film is makkelijk te volgen ondanks de verschillende personages/partijen.

De film is vlot door zijn oppompende lineaire vertelstructuur en kent een dreigende sfeer. Iedereen heeft boter op het hoofd, alleen wat jammer dat niet alle partijen even prominent naar voren komen. Buiten wat beelden genomen op de rug van de paus - ondubbelzinnig verwijzend naar Paus Benedictus XVI - is de rol van het Vaticaan snel uitgespeeld. Jammer als kijker, maar in werkelijkheid misschien niet zo ongewoon dat sommige partijen in diverse andere onderlinge vetes gewoon de dans ontspringen door zich op de vlakte te houden.

Vooral technisch en cinematografisch een erg fijne film. Prima acteerwerk van diverse individuen en een leuke inkijk van hoe diverse haaien hun invloed en macht gebruiken om een maatschappelijk project te ondersteunen.

Een veelbelovend begin op de beat van 'Sweet dreams' over een meisje dat door toedoen van haar stiefvader in een instelling terecht komt. Ik ging al meteen uit van een wraakverhaal, maar dat is het eigenlijk niet. De focus ligt geheel op de droomwereld en -fantasie van het hoofdpersonage om uit de werkelijkheid te ontsnappen.

Wat volgt is een stijlvolle opgepompte rollercoaster van visueel spektakel. Fantasy en game console characters passeren de revue. Alles doet precies denken aan één heuse videogame. Die droomsequenties sijpelen door in de werkelijkheid. Hoe en wat is niet geheel duidelijk. Snyder kan het niet schelen en menig kijker wellicht ook niet. Mij wel en dat maakt van mij eveneens één van die schaarse weinig bevredigende kijkers.

Veel beeld, weinig woord. Nog meer actie. Snyder ten top dus. Een energieke trip met veel onduidelijke moves. Je moet er voor zijn...

Apichatpong Weerasethakul is in zijn films even ondoorgrondelijk als zijn naam. Op één of andere manier blijf ik zijn films kansen geven, maar ben ik nog geen enkele keer boven de 3,0* uitgekomen en zelfs dat is al eerder een uitzondering.

Wederom een moeilijk te vatten film van hem. Misschien weet ik gewoon te weinig af van die Thaise culturele en religieuze symboliek om de film te begrijpen. Spiritualiteit en mystiek staan weer centraal. Al is het toch vooral wachten op het tweede deel om dat te ontdekken. Het maakt het eerste gedeelte vooral langdradig en deels overbodig. Niet dat je beloond wordt in het tweede deel, maar de bizarre gebeurtenissen rond een tijger en wat geestelijke zielen creëren toch een bepaalde sfeer. Het auditieve versterkt dat een beetje met die fascinerende oerwoudgeluiden.

Toch wel eentje voor de volhouder. De film is bijzonder loom alsof Weerasethakul een parallel wou trekken met het al even banale leven tussen Roong en Min. Hun grootste betrachting is alleen te zijn met hun tweeën en te genieten van elkaar, ergens ver weg in het bos waar niemand he kan storen. Het lome neemt dan echt wel de bovenhand. Alsof Weerasethakul het erom doet.

Weerasethakul neemt vervolgens de tijd om alles te registreren, blikken en bewegingen incluis. Het kabbelt rustig door, soms misschien iets te. Minimalistisch cinema ten top. Ik begrijp dat sommigen hiermee worstelen. En toch bereikt Weerasethakul wat hij wil bereiken met zijn film, die harmonie en dat gelukzalig gevoel. Met de seksscènes zie je dan weer zijn eigenzinnigheid terug. Maar het blijft geen evidente film...

Iets minder overtuigd dan de meesten hier. Een meer dan degelijke film, maar geen film waarvan ik het gevoel had dat ik iets bijzonders had gezien. Alles draait om het personage Sue. Een moeilijk te doorgronden personage alvast. Wat zielig en wat bedruipt met zelfbeklag. Eenzaamheid staat wel centraal in haar leven en ze heeft het relationeel of op professioneel vlak niet echt voor elkaar.

Personen die het echt goed met haar menen houdt ze op een afstand en tegelijkertijd heeft ze er geen moeite mee om zich half te prostitueren. Zo kabbelt het maar voort voor de volgende 80 minuten. Goed acteerwerk wel, maar ik voelde me te weinig betrokken met het personage om echt mee te leven.

Een film die vrij sober is aangekleed, beetje oubollig zelfs. Ik had de film overigens 15 jaar ouder ingeschat. Maar het past wel in de sfeer en gebeuren van het hoofdpersonage.

Sand storm is geen film die nieuwe inzichten of onderwerpen aanboort, maar het werd goed naar voren gebracht om het boeiend te houden. De exacte locatie van het gebeuren wordt niet direct meegedeeld, maar gezien de vader op een bepaald moment naar Amman gaat, is de
Westelijke Jordaanoever of Jordanië zelf een optie. Niet dat het er veel toe doet. We volgen een relatief arm moslimgezin met een typische patriarchale structuur.

Uithuwelijking en polygamie staan hier centraal. De vader is vrij afwezig en lijkt weinig charismatisch, zowel binnen als buiten het gezin, maar laat zich toch uiteindelijk gelden. Het lijkt de moeder te zijn die de lakens uitdeelt, maar zij botst ook vrij snel tegen haar limieten aan. Het is soms (in het algemeen) niet altijd duidelijk of vrouwen bepaalde patriarchale wetten aanvaarden uit tradities, onwetendheid of onder druk.

Knappe rol overigens van de moeder, met wie ik ook naargelang de film vorderde meer medelijden mee kreeg. Ook het einde was sterk en vatte het wat samen. Ook dat wordt joúw lot leek het wel te willen besluiten…

Suffragette is een ideale film rond de periode van Wereldvrouwendag om op de buis te vertonen. De film toont aan hoe inferieur vrouwen een goede honderd jaar terug werden bestempeld en hoe afhankelijk ze werden gehouden door hun mannen. Arrestaties van protesterende vrouwen werden niet afgehandeld achter de tralies, maar werden aangepakt door de echtgenoot in kwestie. Hoe vernederend kan het zijn? Alleen de oorveeg ontbrak er nog aan.

De setting van Suffragette werd mooi weergegeven in een verpauperde buurt van een grootstad (Londen?). Het deed wat Daensiaans aan met zijn harde ongezonde en slechtbetaalde vrouwen- en kinderarbeid terwijl hardvochtige bazen hen letterlijk en figuurlijk in de gaten hielden. Maud zien we mooi evolueren van gehoorzame en onwetende moeder tot een onverzettelijke dame die opkomt voor vrouwenrechten.

Er is wellicht bewust gekozen voor meer sociaal minder gegoede vrouwen om de film te dragen. Meryl Streep heeft als boegbeeld Emmeline Pankhurst maar een zeer summiere rol in de film. In werkelijkheid kwamen de suffragettes eerder uit de gegoede burgerij. Wel interessant was de scène waarin Davinson haar wanhoopsdaad stelt. De film belicht maar een klein gedeelte van de gehele beweging, zowel ervoor als erna, en blijft daarom wat vaag en oppervlakkig. Ook de Eerste Wereldoorlog die een grote invloed had op de hele verdere evolutie over (het) vrouwen(stem)recht(en) blijft onderbelicht of wordt zelfs niet vernoemd. Jammer, een gemiste kans ...

The Sugarland express was afgelopen week op TV en mijn interesse werd slechts gelokt omwille van het feit dat ene Steven Spielberg achter de schermen stond. Het is één van de eerste films van Spielberg en je zag toen al dat hij promising was. Cinematografisch is de film gewoon goed. Het is een roadmovie en de muziek is lekker aanvullend om een los amusant sfeertje te creëren.

Want dat is The Sugarland express ook: luchtig, los en puur entertainment. Erg hoogstaand of diepgaand wordt het allemaal niet. Ofwel heb ik het even gemist, maar ik begreep niet waarom Lou-Jean niet gewoon nog 4 extra maanden heeft gewacht tot de vrijlating van Clovis. Dan was dat probleem toch al van de baan. Geheel niet volgens plan wordt agent Slide ontvoerd en starten ze een doldwaas avontuur doorheen Texas op weg naar hun peuter. De relatie tussen hun drieën is dolkomisch te noemen en best aangenaam om te volgen. Het creëert sympathie bij de kijker en je hoopt dat het allemaal positief afloopt, liefst waarbij Slide de ogen toeknijpt ... Grappig is het wel wanneer het halve politiekorps achter een stelletje kinderlijke kruimeldieven aangaat. Ook de aanmoedigingen van passanten langs de weg maakt het alleen maar vreemder. En ook de pers doet lustig mee. Of wou Spielberg een bepaald standpunt over het moederschap innemen?

The Sugarland express is een vlotte film met een degelijk verhaal. Sterke acteerprestaties en een goede regie leiden tot een behoorlijke onderhoudende, maar vooral vermakelijke film. Net geen 3,5*.

Ik weet niet waarom ik me er nog aan waag, maar wederom teleurgesteld naar de aftiteling zitten gapen. Margot Robbie was wellicht dé trigger en het moet gezegd dat ze me allerminst ontgoochelde. Zowat het enige lichtpunt van de gehele film. Haar rol en personage was sterk en een lust voor het oog om naar te kijken. Ook haar speelse karakter en stoute tong maken haar personage geloofwaardig en af.

Voor de rest was het niet veel soeps. Het duurt al even vooraleer we echt in het verhaal komen met al die introducties van die halve garen. Dan ontvouwt het plot zich, maar vroeg ik me al snel af: welk plot? Waardeloos en inspiratieloos. Het slaat gewoon op niets. Oja, Joker kwam er ook nog even tussen. Leto's rol is verdienstelijk, maar meer ook niet. Tesamen met Quinn valt het nog wel mee, maar individueel bakt hij er weinig van.En Will Smith, tja, wat die met zijn - ongetwijfeld flink financieel gespijsde - carrière heeft gedaan de laatste jaren, hoogstaand is het allerminst. Ik mag hopen dat hij niet langer op de A-list staat...

Het gezever met de heks is vervelend en zelfs lachwekkend. Aan fantasie geen gebrek alvast, maar erg sterk kan je het niet noemen. Oppervlakkig verhaal en met weinig perspectieven. Ze mocht er op zijn minst dreigender uitgezien hebben om dit zootje ongeregeld te bekampen.

Slaan is steeds een teken van zwakte, van machteloosheid. We zien hier een Hilde Van Mieghem als ontketende furie die liever de hand dan de dialoog boven haalt. Je kan je kind natuurlijk ook dumpen in een internaat, want het probleem ligt natuurlijk bij het kind. De setting is inderdaad eerder 80s en 90s, dan bestonden dergelijke nonneninternaten nog. Dat het uit de hand ging lopen, stond in de sterren geschreven. Schrijnend ...

Een boeiende animatie kortfilm die de Syrische burgeroorlog onder de aandacht brengt, maar eigenlijk bij uitbreiding alle regimes met censuur en gebrek aan vrije meningsuiting aanhaalt. Ook vrouwenrechten en gelijkheid tussen mannen en vrouwen passeren de revue.

De tekenstijl is grof. Er is ook een onderscheid tussen verlichte ideeën en de meer bekrompen zwartgallige ideeën van andere personages. Die laatsten werden vaak donkerder en met meer lijnen “gekleurd”.

Een kortfilm ook over loyaliteit en burgerplicht (activisme). Zeer veel thema’s dus voor zo’n beperkte speelduur, mocht gerust een veelvoud langer duren.

Ik was wat van mijn lood geslagen en op verkeerde gedachten gebracht door de meningen hier over de film. Pas op, zeer erg wat er gebeurd is met Stefano, zonder twijfel. Duidt er ook meteen op dat een ranselpartij in real life niet te vergelijken valt met wat je dikwijls in fictie ziet. Was ik dus ook wel wat vergeten...

Ik had het me erger voorgesteld in die zin dat ik veronderstelde dat het niet bij die ene keer zou gebleven zijn, bedreigingen zouden geuit worden of dat daadwerkelijke hulpkreten niet gehoord zouden worden in de gevangenis. Dat laatste viel dan toch mee. Hij werd gehoord, maar weigerde vaak zelf hulp of trok zijn verklaringen in. Schrijnend uiteraard om Stefano te zien lijden. En ook niet alle Carabinieri waren zoals dat crapuul. Tergend waren wel de emotieloze bureaucratische regelneverij dat zijn ouders hem niet konden zien, maar dat vond ik niet zo ongeloofwaardig. Deze isolatie kan ook als psychisch erg zwaar ervaren worden. Ik vond Stefano erg labiel en emotioneel ontregeld. Mede wellicht daardoor zijn wispelturige houding.

Verder prima gedaan van Borghi. De wanhoop kwam sterk naar voren. Ook de aftiteling vond ik frappant door het feit dat er zoveel mensen sterven in gevangenschap. En wellicht niet enkel in Italië in een soortgelijk land? Zwevend tussen 3,5* en 4,0*.

Er is de voorbije weken in Vlaanderen veel te doen geweest over reality-TV waarbij BV's zich onderdompelden in het leven van kansarme alleenstaande moeders. Het programma werd na hevige kritiek na één aflevering afgevoerd. Ik had een soortgelijk gevoel met deze Sullivan's travels. Het armoedebestaan (experiment) komt nergens echt uit de verf en is totaal ongeloofwaardig.

Misschien dat dit net de clue in de clue was voor deze film, maar wat blijft er dan nog overeind? Het einde misschien waarbij aan de kaak wordt gesteld dat je als berechtigde kansarme minder rechten of kansen hebt als iemand die meer begoed is.

De film dient zich aan als een komedie of een satire, maar ook overtuigt de film al lang niet meer. Die busrit waar iedereen door elkaar wordt geschud is kolder. Onderhoudend en eenvoudig misschien, maar ik zie er geen klassieker in.

Mja, ik verwachtte van Sully een intrigerend rechtbankdrama waarbij de held van het verhaal als een Don Quichote streed voor zijn gelijk. Maar deze verwachtingen werden amper ingelost. In de plaats krijgen we een vrij ééndimensionale film waarbij iets te veel aandacht geschonken wordt aan de heldendaad van Sully waardoor alle nuance wat verdwijnt. De onderzoekscommissie belast met het dilemma of hij nu een held of een onverantwoorde daad stelde (ongeacht de positieve afloop), was zeer inspiratieloos en flets opgebouwd. Die onderzoekscommissie wordt trouwens afgeschilderd als een bende incompetente harteloze nitwits die niets anders konden dan toegeven aan de publieke opinie. In werkelijkheid was dit toch geheel anders en werd het onderzoek professioneel, oordeelkundig en sereen gehouden!

Van een Clint Eastwood verwacht ik pakken beter. Technisch gezien een goede film waarbij vooral op safe wordt gespeeld met montage, acteurs (Tom Hanks), regie en camera. Weinig op aan te merken. Het plot en de dialogen echter konden wat beter uitgediept worden. Ook het personage van Tom Hanks wordt te weinig uitgediept. Amper psychologische diepgang in het personage. De crash een keertje minder in beeld brengen in functie van hierboven vermelde kritiekpunten, had de film beter tot zijn recht doen komen. Een film op automatische piloot wat mij betreft. Jammer.

Het heeft altijd wel iets wanneer een bende tieners een misdaad of een mysterie willen ontrafelen. Nu niet dat het doet denken aan mijn eigen jeugd, zo spannend of avontuurlijk was die ook weer niet, maar het is een soort van nostalgisch wegdromen van de realiteit.

Ik heb bij het plot van de film nimmer de idee gehad dat het een klassieke whodunit zou zijn. Ik ging er vanuit dat we wisten wie de seriemoordenaar was, maar dat het probleem hem lag bij het ontmaskeren. Werd redelijk goed aangepakt allemaal. Prima sfeertje van de jaren 80 en ook de klassieke tienerpraat wordt fijn weergegeven. Praten of chicks en seks is in en de oath van de bende is heilig.

Best spannend op niveau van dit soort films. Best vermakelijk ook en zeker van genoten. Film is zeker niet saai omwille van het feit dat je in de film wordt gezogen, mede door de fijne personages en goede setting.

Summerland heeft qua sfeer, locatie en setting wel wat weg van het gelijkwaardige The Guernsey Literary and Potato Peel Pie Society (Film, 2018). Wie de ene film goed vond, zal ook hier wel aan zijn trekken komen. We volgen een verbitterde vrouw die in het dorp door iedereen wordt vermeden door haar afstandelijke nukkige gedrag. De oorzaak van deze houding wordt stelselmatig via korte flashbacks ontvouwd.

Haar leven wordt overhoop gehaald wanneer ze een fictieve oorlogswees toegewezen krijgt. Dat het niet botert tussen hen en ze langzaam toch naar elkaar toegroeien is nogal cliché. Ook de clue van de film is nogal melig te noemen en eerlijk gezegd kwam ik ook niet van de grond van die fata morgana’s. En toch, ... toch heb ik vrij genoten van deze film.

Sfeer, gemoedelijkheid en de rol van Arterton zitten goed langs de mooie kuststreek van East-Sussex. Eentje waarbij ik de voorspelbaarheid en het melige gedoe eens uitzonderlijk wil negeren. Fijn!

Sterke Japanse klassieker die ik met bewondering heb bekeken. De wijze waarop Teshigahara het (vele) zand heeft verweven in het plot is knap. Het zand is de ster en de blikvanger van de film. Van drijfzand wist ik dat het gevaarlijk kan zijn, maar blijkbaar kan zand nog vele andere sluipende gevaren opleveren. Zeer origineel concept waarbij de zandkuil fungeert als een soort gevangenis of ballingschap. De dorpsbewoners hebben er gemengde haat- en liefdegevoelens bij. Ze vervloeken het enerzijds, maar anderzijds beseffen ze dat het een deel is van hun identiteit.

De leraar snapt het allemaal niet te best en blijft eigenlijk de volledige film proberen om weg te raken. Hij voelt geen affiniteit met het rare fenomeen. Zijn emoties gaan dan ook van woede en paniek naar uiteindelijk berusting. De relatie met de vrouw is mysterieus. De erotische spanning is voelbaar. De man probeert zich er tevergeefs tegen te verzetten.

De leegheid van het bestaan staat centraal in deze claustrofobische film. Vrijheid en lotsbestemming krijgen een andere invulling. Woman in the Dunes is een fascinerende kijkervaring. Misschien niet voor iedereen weggelegd. Voor mij alvast een dikke 4,0*.

Ik ben niet echt een strandganger, dus dergelijke vakanties zijn niet echt aan mij besteed. Ik blijf toch wat op mijn honger zitten van het vreemde gedrag van Neil. Op het einde wordt inderdaad duidelijk welk zijn motief was om achter te blijven, maar ik kan de link niet leggen met de dood van zijn moeder of met de leugens van zijn verloren paspoort en dergelijke. Mocht hij nu nog het zwarte schaap geweest zijn of zelfs clichématig misbruikt of verwaarloosd zijn geweest door zijn ouders, maar neen.

Neil slijt vervolgens zijn dagen op het strand en de bar. Lusteloos en met pure verveling aanschouwt hij het maar. Pikt hij ergens een scharrel op waarmee hij zijn nutteloze tijd mee wil spenderen. Spraakzaam is hij niet en het leven kabbelt verder totdat zijn zus opnieuw opduikt wanneer ze doorheeft dat hij bewust in Mexico is gebleven.

Het gezapige leventje wordt af en toe met groot contrast verstoord met extreem geweld. Even de hartslag in een mum van tijd verdubbeld of tot nul herleid als je de zus in beschouwing neemt. Vrij eigenaardige film dus, net als het personage Neil dat overigens prima wordt vertolkt door Tim Roth. Mede door Roth zelf blijft de film wel boeien tot het eind en dat is ook al veel.

Eén van de eerste producties van Mielants, destijds op het kortfilmfestival in Leuven. Wat een geweldige cast heeft hij hiervoor bijeen kunnen roepen. Echt indrukwekkend met ook nog Reinhilde Decleir, Jeroen Van Dyck en Peter Van den Eede.

Bompa heeft een uit de hand gelopen hobby, maar dat wordt door vrouwlief en dochter amper geapprecieerd. De olijke bende voert vervolgens een laatste kunstje op, maar ook daar worden ze niet echt welkom geheten. Bijzonder leuke intermezzo's zoals onder andere tijdens de voorstelling. Lekker satirisch en sarcastisch en dan heb je met Peter Van den Eede een ideale casting. Iets wat Stefaan Degand ook op het lijf geschreven zou zijn, maar die zat nu in het sukkeltjeskamp.

Bijzonder fijn filmpje. Het lijkt wel een stuk (Vlaamse) folklore.

Wow, toch wel één van de mooiste stomme films die ik al zag. Een erg beladen film, ook vandaag de dag nog. De contrasten zijn ook ruim om er een meeslepend verhaal van te maken van een knappe boerenzoon die een keuze moet maken tussen twee geliefden. Met de één is hij getrouwd en heeft hij een kind, met de andere heeft hij een affaire, maar verschilt zij enorm met zijn referentiekader door haar mondaine persoonlijkheid en leven in de grote stad.

De film gaat emotioneel verschillende richtingen uit. Thriller, drama, romantiek, zelfs wat humor ... Het komt allemaal aan bod op een erg vloeiende manier. De film voelt ook nog steeds vrij hedendaags aan. De beelden werden maximaal benut en dat is de verdienste van Murnau. Veel leesborden kwamen er niet aan te pas.

Enige smet vond ik toch wel het einde. Het is misschien noodzakelijk om happy ends te creëren, maar de dood van zijn vrouw door het ongeluk had een mooi(e) karma en schuldgevoel voor de rest van zijn leven opgewekt. Het had de film extra kracht bijgezet waarbij hij opeens geen enkele geliefde meer zou hebben en zou wegteren van verdriet en walging van zichzelf.

Sterk! Dikke 4,0*!

Met het verder afwerken van de top 250 stuitte ik op Sunset Blvd. Aanvankelijk had ik er niet zo heel veel zin in. Je kent dat: zwart-wit, film uit 1950, een praatfilm enz ... maar wat heb ik me vergist! Werkelijk een topfilm en terecht onder de status van klassieker gebracht. Het begint al erg intrigerend met de zwembadscène. Wat een prachtig shot ook vanop de bodem van het zwembad! Ik werd meteen de film ingezogen.

De film doet me lichtjes denken aan Psycho van Hitchcock een tien jaar later. En ook The artist uit 2011 en The player (Robert Altman) flitsten even voor de ogen. Norma Desmond is een vergane glorie in de Hollywoodwereld. Na een succesvolle carrière als actrice in stomme films werd ze door de techniek en ontwikkeling opzij geschoven wanneer het geluid zijn intrede doet in de filmindustrie. Ze kan het verleden moeilijk loslaten en gelooft nog steeds dat de wereld op haar zit te wachten. Haar vreemde butler speelt het spelletje mee en ensceneert zelfs fanmail voor haar. Wie succes heeft, kent vele vrienden, het tegenovergestelde is het dumpen en de eenzaamheid. Niet zo'n fijn beeld dus dat wordt geschetst van het glorieuze Hollywood, zeker not done in die tijd...

De setting is prachtig in een statig met kunst versierde villa. Norma is manipulatief en bezitterig, maar het is vooral haar grootheidswaanzin en narcisme die haar parten speelt, uitstekend vertolkt door Gloria Swanson overigens. Ze is de spin in het web voor Joe Gillis, een aan lager wal geraakte writer die zijn scenario's niet meer aan de man kan brengen in de filmwereld. Wat volgt is een ongelooflijke subtiele chemie tussen beide personages. Beiden hebben elkaar nodig en kunnen niet zonder.

Het fijne aan de film is dat Sunset Blvd. non-fictie met fictie tracht te verweven door gebruik te maken van echte namen en locaties zoals de Paramount-studio's. Zelfs Gloria Swanson zelf was ook een vergane glorie in de filmwereld. Mooi gedaan deze fictie en realiteit in de film! Echte topper van Wilder met de uitstekende dialogen, setting en cinematografie. 4,5* dubbel en dik waard!

Mijn negende Boyle intussen en voor mij persoonlijk zijn minste van allemaal. Sowieso al een absurd plot, maar daar wou ik nog even in meegaan. Los daarvan blijft het een film die nergens de middelmaat overstijgt. Visueel misschien een tikkeltje met de mooie beelden van de zon, maar erg uitzonderlijk zou ik dit ook niet noemen.

Verder saaie oppervlakkige personages waarbij door het plot enkele morele knopen doorgehakt moeten worden. Van een uitverkoren crew die tot in de details zijn opgeleid om hun missie te voltooien, is na verloop van tijd nog weinig over.

Naar het einde toe neemt de film dan ook nog een geheel andere wending, vreemde insteek alvast. Ik kon er bijzonder weinig mee. Jammer.

Niet echt een genre of locatie waarin ik gespecialiseerd ben. Genre Spring breakers of Mektoub, my love waarbij de losbandige jeugd aan niets anders denkt aan plezier maken, de liefde bedrijven en dit gepaard met veel alcohol of softdrugs op één of andere strandlocatie. Blote borsten en billen, dàt zal de reden geweest zijn waarom dit in de top 10 staat van streamingsite Sooner als meest gekeken in 2022...

Komt daar ineens Kostis op de proppen, de vreemde eend in de bijt als kalende veertiger met een buikje. De lokale arts nota bene, maar hij krijgt het oud zot zoals ze bij ons zeggen. Hij voelt zich goed in een wereld waarin hij nooit heeft vertoefd. En hij wordt aanvaard en geliefd, maar slechts op zekere hoogte. Voor de jeugd is alles een spel, hij ziet er serieuzer en dat is zijn achilleshiel.

Zijn puberale gedrag, zijn verliefdheid, zijn aanhankelijkheid. Het begint hem parten te spelen. Niet alleen bij de jeugd en de mooie Anna, maar ook in zijn dokterspraktijk die hij te laat opent, te vroeg sluit en dus verwaarloost. Toch beleeft hij de tijd van zijn leven. Wel een OK film om gezien te hebben, niets meer, niets minder. Degelijk zonder meer.

Een soort familiefilm waarbij op een rustige ontspannen manier wordt omgegaan met een terminaal ziek kind. Ondanks de zware omstandigheden straalt de film positiviteit en luchtigheid uit. Het is een genre en aanpak die me zo nu en dan wel ligt. Een film duidelijk bedoeld voor beginnende tieners.

Extra interessant is het Afrikaanse element waarbij je wat opsnuift van een andere cultuur. Geen zuivere armoede of burgeroorlog hier, maar de setting bracht toch wat extra’s. Niet geweldig allemaal, maar best OK voor een keertje. Acteerwerk best OK. Ook de verweving met de superhelden was best fijn gedaan. Dromen en hopen, het is soms het enige wat een mens nog over heeft. Degelijk zonder meer.

Het zal hier wellicht ook al meermaals ter sprake gekomen zijn dat deze film doet denken aan de hitserie Stranger things. Het scenario is alvast soortgelijk met een groepje tieners een bepaald (paranormaal) mysterie tracht te ontrafelen. Niet alleen de bad guys zijn de tegenstander, ook de politie of het leger valt niet te betrouwen. Ze trekken er dan maar alleen op uit. Ook dat gehele sfeertje van de jaren 80 - zoals we ook zien in Spielbergs E.T. (of The Goonies) - is zo nostalgisch.

Een tienerfilm zoals ik ze graag zie eigenlijk waarbij naast avontuur ook vriendschap erg centraal staat. Niet dat alles zo geweldig is. Het begint wel goed met dat treinincident, maar de ontrafeling van het mysterie op het einde met die aliens verdiende uiteindelijk toch een pak beter.

Acteerwerk vond ik wel behoorlijk van de jonge cast en hun bezigheden om een zombiefilm te maken vond ik wel fijn. Het is eigenlijk door dit soort films dat ik als leeftijdsgenoot verknocht ben geraakt aan cinema. Leuk!

Omwille van de behoorlijke recensies me ook aan deze film gewaagd. Een degelijke film, maar voor mij niet zo bijzonder zoals dit voor sommige anderen wel het geval was. Een film die wat uiteenvalt in twee delen. Het begin focust zich op wat tieners zoals ik er eentje was in de jaren 90. Wat rondhangen en flirten met het andere geslacht. En ook zonder al die gsm's of social media waren we best creatief.

De ongelukkige daad verandert veel en eenieder gaat er anders mee om. Vreemd dat er weinig onderzoek gedaan werd naar de verdwijning van die jongen. Behoorlijk geacteerd met een knappe sfeer. Het einde is best interessant en zit redelijk in elkaar, maar een echt wow-gevoel ervoer ik nooit. Gewoon fijn om gezien te hebben, eentje die ook snel vergeten zal zijn. Beetje oppervlakkig bij momenten, zwevend rond een "voldoende"

In mijn jeugd werkelijk Mario Bros (1, 2, World + auto kart op de SNES) suf gespeeld, uren en dagen aan een stuk, elke keer opnieuw. Alles uitgespeeld ook en in dat karten enorm bezeten om telkens tijden te verbreken tijdens de time trial. Alles op je eentje, want nog geen internet te bespeuren toen. Zonet nog eens wat nostalgische filmpjes op Youtube opgesnord. Geweldig!

Maar de film zelf viel me toch enigszins tegen. Uiteraard zijn er een aantal leuke nostalgische momenten. De geluidjes, de buizen, de bloemen, de vissen, de schildpadjes, de vraagtekens ... Ook een aantal fijne scènes zoals het duel met DK, de race of het oefenterrein in paddenstoelland.

Inhoudelijk daarentegen viel het zwaar tegen met een zwak verhaal. Erg flauw en ook weinig humor. Ronduit vervelende scènes ook. Brooklyn vond ik niet geslaagd in het begin noch op het einde. Wel prima dat Princess niet gered moest worden, maar zelfs de vooruitstuwende heldin bleek. Jammer dat Yoshi er niet bij was, maar dat zal voor het vervolg zijn neem ik aan.

Kortom, leuk voor een aantal dingen die een "aja-gevoel" opriepen, maar dat wil nog niet zeggen dat de film in zijn geheel geweldig is. Wanneer je inderdaad niets hebt met Mario Bros, dan zit je op het niveau van Trolls en co. Maar heb ik me vermaakt? Dat zeker wel.

Deze film verdwijnt binnenkort van Netflix én hij stond/staat in één van de top1000 lijsten van de voorbije jaren op MovieMeter. Reden genoeg dus om hem af te vinden. Een typische komedie school movie, genre American pie en dergelijke meer.

Geen idee hoeveel keer het woord seks of fuck (nail) voorkomt in de film, maar het zal niet gering zijn. Je weet dat je niet naar iets hoogstaands aan het kijken bent, maar bij momenten is het wel erg flauw. Nu, er zijn ook leuke momenten. Die flikken waren naast irritant als duo nog wel OK, maar dat ook gezegd worden van het trio. De zoektocht naar booze en seks was zowat de hele rode draad van de film.

Best een lange speelduur voor zoiets, niet dat ik me heb “verveeld”, maar het kon toch wat korter. McLovin deed het voor mij wat de hele film betreft, de rest is verwaarloosbaar. Meer miss dan hit waardoor de balans eerder neigt naar een onvoldoende of naar hoogst matig.