Opinions

Schitterende Chinese film over het leven van een feodale heer die er vier vrouwen op nahoudt, eigenlijk een vijfde, als je het dienstmeisje meerekent waarmee hij ook aanpapt. Deze druk bezette man slaapt elke dag bij één van zijn vrouwen en laat dit zien door de woning van de dame te versieren met rode lantaarns.

Wat eerst en vooral opvalt is het prachtige decor en mooie sfeersetting (kostumering, muziek, kader, ...). De gebouwen zien er erg stillistisch uit, maar ook grauw en grijs, net zoals het bestaan van de vrouwen als andere bediendes in de film. Enkel de rode lantaarns brengen wat hoop, belang en letterlijk wat kleur in het leven van de vrouwen. Verder ook een mooie geslaagde invoeging met de seizoenen zodat naast de voortschrijdende tijd ook het landhuis er telkens anders uit zag. Visueel een parel van een film! Opvallend ook dat we nimmer een close-up krijgen van de meester zelf.

Het plotverloop is eveneens erg intrigerend waarbij de wedijver en jaloezie om de aandacht van de meester te trekken groot is. Niemand laat zich onbetuigd en het is geen wonder dat dit vroeg of laat zou escaleren. De film groeit ook duidelijk naar deze climax toe. Toppertje! Echt van genoten en terecht stevig in de top 250 gebeiteld. Enige minpuntje misschien de oudste zoon waarmee niets mee gedaan werd in het plot, zinloos personage, jammer.

Mja, eens leuk om naar te kijken en in mijn specifiek geval handig om op boekpersonages wat gezichten te kunnen plakken (want dat lukt me anders niet te best), maar dat is het ook. Uiteraard moet Howard de lijn van het boek volgen (anders zou hij daarop afgekraakt worden), maar het probleem is natuurlijk dat het boek van Dan Brown zodanig veel informatie bevat, hij de kunst bevat om tal van quiz-weetjes amusant en vlot te verwerken in een verhaal, dat dit erg moeilijk te verfilmen valt. Er is gewoon té veel informatie die verwerkt moet worden in een film. Het maakt niet uit of je een film dan 2, 3 of 4 uur laat duren. Er zit té veel vaart in de film. Mensen die het boek niet kennen, verzuipen in de info en de talloze plotwendingen.

Bij een (actie)boek kan je ook meer je verbeelding laten spreken en geef je zelf interpretatie van hoe iets ontstaat of evolueert. Op het filmdoek kan dit best slordig, overdreven of onrealistisch overkomen omdat je het moet doen met de interpretatie van de regisseur, die vaak niet de jouwe is. Je wéét als kijker hoe het verhaal in elkaar zit en hoe het zal eindigen en dat maakt het zo moeilijk voor Howard (en de anderen)...

Zo zijn de scenes waarin gepuzzeld moet worden zeer haastig en ongeloofwaardig. Langdon die een beetje staat rond te kijken en ineens met lumineuze ideeën of verklaringen op de proppen komt, tja. En dan heb ik het nog niet over het (belachelijke) einde waarin blijkt dat Sophie een nazaat blijkt van Jezus. Zoals ik al zei volgt Howard gewoon de lijn van het boek, maar ik vond het ook niet zo sterk gespeeld of geregisseerd. Een weliswaar erg knappe Tautou, maar omgekeerd evenredig met haar acteerprestatie in deze film, helpt hier uiteraard niet bij. Ook Jean Reno (Fache) vond ik een bizar onbenullig oninteressant personage, niet iets voor Reno die stukken beter kan (en verdient). Ook Tom Hanks vond ik niet superovertuigend. In mijn ogen foute casting. Hij kan alleszins beter, veel beter.

Al bij al een nipte voldoende met 3,0* al geef ik de tip om het bij het boek te houden (nu niet dat dat dan Nobelprijswaardig genoemd moet worden).

Me er dan uiteindelijk toch aan gewaagd. Een hele avond zoet ermee. Beetje van het goede en veel om hier 4 uren aan te spenderen, kon gerust anderhalf uur korter om een boodschap te brengen. Wat vooral opvalt zijn de vele stilistische beelden en prima camerahantering. Visueel dus zeker de moeite om te aanschouwen. Ook de personages zijn op zich wel boeiend waarvan ik de oude man veruit het meest interessant vond.

Qua setting ook de moeite met de soms miserabele leefomstandigheden in China waarbij de (kunstmatige) boodschap rond de olifant extra kracht krijgt. Vluchten voor je miserie om een nieuw leven op te bouwen... Maar is dit het dan wel? Is het gras niet altijd groener aan de overkant?

Jammer dat de synopsis eigenlijk alles al vertelt wat er gebeurt. Nogal mager einde van de kortfilm. Had het spannender en intenser verwacht. Voor de rest wel prima gedaan. Goed camerawerk, goed geacteerd, prima sfeersetting ...

Uiteindelijk mosselen noch vis. Zwevend rond “net niet” tot “matig”.

Fan van Dupieux, maar deze viel me enigszins tegen. Het begon nog interessant met het nakende interview tussen het zenuwachtige meisje en de hoogdravende Dali, maar stilaan had je dat ook wel gezien.

Zoals we van Dupieux gewoon zijn best absurdistisch, maar dan met een extra vleugje Dali waardoor het nog gekker en extravaganter overkomt. Getuige hiervan enkele scènes zoals waar Dali verwees naar het Engelse spreekwoord 'it´s raining cats and dogs' waarbij je dat dus letterlijk kon nemen, maar dan zonder de katten.

Ik was niet ondersteboven van Dali. Onuitstaanbaar, maar vrijwel waarheidsgetrouw naar verluidt. Tja, dat helpt natuurlijk niet om de film te waarderen. Jammer.

Dabba is een ingetogen film over verkeerd geleverde lunchboxen. Een vrouw die met liefde dagelijks lunchboxen klaarmaakt voor haar echtgenoot stelt vast dat een andere snoodaard aan de haal gaat maar haar voorbereidingen. De liefde van de man gaat door de maag: het geldt voor haar echtgenoot die nauwelijks aandacht voor haar heeft, niet voor haar keuken en ook al niet om nog wat nakomelingen te verwekken. Het maken van lunchboxen krikt echter haar eigenwaarde naar omhoog doordat door middel van geheime briefjes aandacht en erkenning wordt gegeven. De boodschappen op de briefjes deden me denken aan mijn jeugd: heimelijke briefjes van een meisje die je wel zag zitten. En ook de man geniet er wel van: op zijn hoede voor iedereen die zou kunnen meelezen, geniet hij van deze vorm van communicatie.

Vrij repititief verloop van het verhaal uiteindelijk, maar Dabba komt er wel mee weg. Mede door de mooie boodschap van genegenheid in een wereld van eenzaamheid. Fijne regie met de 'afwezige' tante, de opdringerige collega en het lekkere eten dat me het water in de mond deed krijgen. Ik zou het eten echter nog prominenter in beeld gebracht hebben met close-ups en hip hop montage.

De trein dendert mede als rode draad door de film, letterlijk en metaforisch. Dankuwel Canvas om me kennis te laten maken met dit aandoenlijk charmant filmpje!

Een film kan je dit nauwelijks noemen. Het is eerder een creatief artistiek werk met ondertitels. Toch wel deels geboeid door wat er verteld werd en waarheen het zou leiden, maar na halfweg hunkerend naar het einde. Dat klinkt niet zo positief als de productie maar zes minuten duurt…

Daens is een monument in de Vlaamse filmwereld. Jan Decleir is dit evenzeer, zeker door zijn film Mira, maar met deze Daens zette hij ook zijn stempel voor een volgende generatie. Wat “Het verdriet van België” van Hugo Claus was in de literaire wereld, is Daens in de filmwereld. Net niet die grote ultieme internationale bekroning. Geen Nobelprijs voor de ene, geen Oscar voor de andere. Maar dat wil nog niet zeggen dat het slechte producties zijn, integendeel.

Daens grijpt je sowieso naar het strot door zoveel onrecht, armoede en verpaupering in het eind negentiende eeuwse geïndustrialiseerde provinciestadje Aalst. De Sossen bestonden nog maar net en het waren vooral de Katholieke politici die de plak zwaaiden. Daens schetst een harde wereld om te overleven, om te vechten op brood op de plank te krijgen, om elk lid van de familie in te zetten in het kapitalistisch radarwerk. Moeder waarom leven wij?

Daens is een film die vele facetten belicht zoals de politieke strijd tussen de traditionele partijen, armoede en kinderarbeid. Die ene scène waarbij een kind onder de machine terechtkomt en waarna een optocht plaatsvindt, is hét symbool van de film. Sterke film, ook na zoveel jaren en herzieningen. Nog steeds één van Vlaanderens mooiste. Knappe film van Coninx.

De meningen zijn verdeeld, maar ik vond dit wel een prima film. Een film die niet verder gaat dan een ontvoering en zich voor 80% afspeelt in een auto. Kan saai overkomen, maar ik zat wel geboeid te kijken naar de situatie. Ook Fares Fares heb ik vrij hoog zitten en doet hier weinig verkeerd.

Dat onze Artan geen koelbloedige moordenaar is, dat was al snel duidelijk. Maar een mens tot het uiterste en wanhoop gedreven kan rare sprongen maken. Blijkbaar is er wel iets aan van zijn verhaal. Blijkbaar verliep de regeling rond zijn kind niet optimaal. Wat niet wel zeggen dat hij niet wat meer begrip kon tonen voor zijn zieke vrouw. Of dat hij ze moet ontvoeren natuurlijk.

Die schoonouders, ja, wat was me dat. Wat racistische opmerkingen allerhande om dan meteen ook de dochter de grond in te boren. Geen fijne familie...

Ik heb nu alle films van Van Groeningen eindelijk gezien. Deze hangt er wat tussen wat mij betreft. Degelijke film, leuk om volgen, maar spectaculair wordt het nooit. Een film uit het alledaagse leven van enkele vrienden die met het huisje-tuintje-boompje elk hun eigen weg wat gaan. Er is er natuurlijk altijd eentje die in zijn puberteit is blijven hangen en natuurlijk is er ook steeds een geheimpje dat boven water moet komen.

Fijne cast, goed spelende cast ook en dat vertaalt zich ook in de boeiende personages met elk hun besognes. De film is grotendeels opgenomen te Sint-Niklaas, althans wat de autofragmenten betreft. Leuke uitsmijter ook in Frankrijk waar de sleur even vergeten werd en de mannen terug even jongetjes werden.

Jammer dat ik de ondertiteling wat miste, niet dat ik het als Vlaming niet begreep, maar het had wel geholpen zodat ik minder hoefde te luisteren dan te kijken.

Een soort van documentaire combi film stijl die je ook van Panahi mag verwachten. Zeer eenvoudig opzet en een concept dat in verschillende televisie reality formats ook al is gebruikt waarbij een taxichauffeur een praatje maakt met zijn passagiers. Met dat verschil natuurlijk dat de dame hier in kwestie helemaal geen taxichauffeur is.

De opzet van Kiarostami is ook geheel anders. Hij tracht hier de positie van de vrouw in Iran en de erg patriarchale setting van de samenleving in kaart te brengen. In alles merk je dat vrouwen ondergeschikt zijn. Aan de hand van een Westers denkende vrouw creëert hij allerlei gesprekken waarbij de positie van de vrouw onderdrukt wordt.

De scènes met de zoon springen het meest in het oog. Zeker omdat ze nogal brutaal zijn en in onze ogen vrij schokkend en respectloos. De vader is een soort heilige man en heeft hoog aanzien, dat is wel duidelijk. Scheiden kan wel blijkbaar in Iran, alleen ben je daarom als vrouw nadien nog niet beter af…

Maar ook andere gesprekken waren boeiend, zeker wanneer het woord werd gelaten aan de prostitué. Verder goed gefilmd ook met nadruk op de close camerabeelden van de individuen. Interessant ook om niet steeds van camerastandpunt te wisselen tijdens de dialoog. Dat zorgt voor een versterkend effect van wat je hoort, maar niet ziet.

Dahomey is geselecteerd voor de shortlist van de Oscars voor beste buitenlandse film. Winnen zal deze documentaire zeker niet doen, maar ik vond het wel een interessant gegeven wanneer de Beninese bevolking aan het discussiëren ging over de teruggave van deze 26 culturele schatten.

Enerzijds kan je je inderdaad de vraag stellen wat die 26 stukken waard zijn als er meer dan 7000 stuks zijn ontvreemd tijdens de Franse koloniale overheersing. Is dit niet eerder een doekje tegen het bloeden? Is dit niet veeleer om te paaien?

En anderzijds wordt ook de vraag gesteld wat er nu aangevangen moet worden met deze stukken. Een museum is een Westers concept volgens sommigen. En anderen vinden dat de religieuze culturele waarde van de stukken besmeurd is waardoor ze nutteloos zijn.

Moeilijk dus om samen op één lijn te komen. Zeker omdat haast niemand de beweegreden achter de Franse gift kent of vertrouwt. De aanpak van Diop om de beelden te laten spreken sloeg inderdaad niet aan.

Deze Matsumoto beviel me toch minder dan de Samurai film. Ik raakte geïntrigeerd door het personage van Dai Sato dat werd gevolgd door een filmploeg. Prima eerste half uur van de film waarbij het zoeken is naar het waarom dat Dai Sato niet geliefd is.

Later evolueert de film naar een soort Power Rangers met reuzenmonsters en -gevechten. Deze Godzilla style is niet wat ik in gedachten had bij deze film en het boeide me ook minder en minder. Dit in tegenstelling tot de meeste meningen hier blijkbaar.

Humor die eerder naar het absurde neigt. Het contrast met het serieuze luik in het begin van de film is groot. Te groot voor mij zo blijkt.

Inderdaad nogal een bizarre film over een geïsoleerde man die geobsedeerd is door jassen. Vooral zijn eigen exemplaar bestaande uit 100% hertenleer is een soort relikwie. Maar hij permitteert zichzelf af en toe om een aantal passende attributen aan te schaffen, uiteraard ook allemaal in hertenleer, made in Italy. De man komt nog onhandig over, ook niet goed wetende wat hij allemaal staat te doen.

Zijn opnames trekken op niet veel en het is verbazend hoe hij de vrouw ervan overtuigt dat hij een filmregisseur is en dat zij deel mag uitmaken van zijn project. Want om te zeggen dat hij manipulatief is, neen, dat nu ook weer niet. Zijn obsessie en schizofrenie maken hem meedogenloos. Wel fijn satirisch filmpje eigenlijk. Het einde alleen al maakt het helemaal af. De cirkel is rond.

Komt er natuurlijk van als je van alles een ritueel maakt en letterlijk neemt. Jammer dat de synopsis al vrij veel suggereert. Je kan er ook de humor van inzien, maar op zich stelt het allemaal bitter weinig voor. Vooral het feit dat die jongen zich steeds rechtstreeks richt tot de camera was bloedirritant.

Ik hou wel van Koreaanse cinema, maar de tak van de actie is me vaak iets te veel in overdrive. Snoeiharde actie zoals vaak. Dat is hier niet anders eigenlijk. Het eerste gedeelte is nog redelijk rustig waarbij de nodige aandacht wordt gegeven aan de dramatische ontwikkeling van het personage Sun-woo. Later evolueert de film naar een wraakfilm en dat gaat het total loss. Maar best allemaal piekfijn in beeld gebracht.

Een wraakfilm met veel martial arts. Zoals zo vaak in dergelijke films zijn de vuurwapens dan schaars. De pace zit goed, maar vooral het camerawerk maakt indruk. Inhoudelijk vond ik het matig, maar de actie maakte het onderhoudend. Niet mijn favoriete genre film, maar best OK.

Een geweldige film van hoe een man besmet met aids moet optornen tegen de wet en de farma-industrie met al zijn regeltjes en wetten. Akkoord dat er één en ander gereguleerd moet worden. Akkoord ook dat één en ander veilig moet zijn of moet worden uitgetest. Maar voor vele farmabedrijven staat het woord 'nobel' niet in het woordenboek en denkt men louter aan de grote dollartekens en de machtspositie die men verworven heeft en tracht te behouden of te versterken. Hemeltergend is het dan om als mens, die op sterven na dood is en iemand die niets meer te verliezen heeft, te moeten aanhoren dat je een speelbal geworden bent van deze praktijken.

Genoegzaam bekend ook hoe het maatschappelijk denken was in de jaren 80 over aids. Je ziet het ook terugkomen in de film Philadelphia met Tom Hanks. Aids wordt beschouwd als een besmettelijke ziekte (aanrakingen zijn uit den boze, er worden zelfs mondmaskers uitgereikt). Aids is de ziekte van de homoseksuelen, het is een vorm van immanente gerechtigheid. Homo's zijn de paria's net zoals de pestlijders en melaatsen uit de Middeleeuwen.

Dallas Buyers Club vertoont het menselijk verhaal van Ron Woodroof die te horen krijgt dat hij aan aids lijdt. De precieze oorzaak is me niet geheel duidelijk (onveilige seks of intraveneuze drugs), maar het waren zéker géén homoseksuele contacten. Woodroof, fantastisch vertolkt door de haast onherkenbare Matthew McConaughey, wil zijn diagnose, het oordeel van de dokters en het maatschappijdenken het tegendeel bewijzen door verder te gaan, desnoods via een illegale handel in niet goedgekeurde medicatie (wat niet hetzelfde is als illegale medicatie zoals hij fijntjes opmerkt). Het samenspel met Leto is super. Niets voor niets vielen beiden meermaals in de prijzen voor hun prestaties (zoals het acteren zelf als de inspanningen vooraf om hun rol zo geloofwaardig mogelijk te maken).

De film slaat aan, maar écht aangrijpend werd het net niet en in werkelijkheid verliep het ook niet zoals Hollywood het hier beschrijft. Desalniettemin een prima film waarbij ik vooral de uitstekende acteerprestatie onthoud.

Sterk plot, matig uitgewerkt. Toch is het een film met een redelijke impact. Hoe een meisje zo sterk afhankelijk en kwetsbaar kan zijn door het jarenlange misbruik van haar vader, is wraakroepend. Ze werd zo gemanipuleerd dat ze zichzelf als oorzaak ziet van de gevangenschap van haar 'onschuldige' vader. Liefde en seks zijn loze begrippen en kunnen niet van elkaar onderscheiden worden. Dalva beseft nauwelijks hoe ze zich moet gedragen als twaalfjarige of met andere leeftijdsgenoten.

Toch greep de film me niet maximaal aan. Het herstel met haar moeder krijgt nauwelijks speeltijd en de confrontatie met de vader leek me geforceerd. Ik had nu ook niet bepaald de indruk dat de sociaal werker nu de meest aangewezen persoon was om dit meisje te begeleiden. Erg communicatief of empathisch vond ik die nu niet direct.

Ik hou eerder van het rustige Aziatische werk, maar zo af en toe een bikkelharde actiefilm kan er ook mee door. Met deze hier zit je alvast op de juiste plek voor een dikke anderhalf uur actie en martial art rond organenhandel en kindersmokkel. Een film waarbij je de actie op je moet laten afkomen. Ik was in het begin niet helemaal mee met de introductie van de verschillende personages, maar dat komt later wel goed.

Bij momenten zwaar over de top, maar best vermakelijke actiefilm. Beetje body horror hier en daar en de psychopathische trekjes zijn nooit ver weg. Soms ontbreekt de logica en samenhang wat in het plot. Prima einde ook waarbij ik verrast was dat de held het niet haalt.

Sterke actiefilm, maar blijft erg op de vlakte ondanks het zware thema. Kon qua drama en karakterontwikkeling beter uitgewerkt worden.

Schitterende film. Iraanse cinema ontgoochelt zelden of nooit. Voor mij dé kanshebber voor de beste buitenlandse film op de komende Oscars. De film stelt een fictief gezin centraal en werkt diverse subplots uit waarbij de meest recente onlusten in Iran, door de dood van Mahsa Amini in 2022, als rode draad door de film lopen.

Het gezin van Iman is een vrij klassiek gezin met een vrouw en twee tienerdochters. Het gezin leeft harmonieus samen en kent naar Iraanse normen een vrij losse opvoeding. De wetten van het regime en de wil van God is uiteraard erg belangrijk, maar meningen mogen alvast worden verkondigd. Fundamentalisten zullen hier echter een boodschap in zien dat Iman "de leer" veel strikter had moeten toepassen, dan was al het onheil hem wellicht niet overkomen ...

Iman's nieuwe functie als onderzoeksrechter is een vergiftigd geschenk. Hij is de stropop en voor de veroordeelden en diens nabestaanden het uithangbord van de strafvorderingen (lees: executies). Met de lopende onlusten is het bijzonder druk en vervagen zijn aanvankelijke morele twijfels tot immoreel bandwerk.

Zijn vrouw Najmeh waakt over haar gezin, wenst dat haar dochters traditioneel leven. Uiteindelijk moet ze een keuze maken tussen haar gezin en de regels van de staat. Haar dochters zijn vrijgevochten en stellen zich veel vragen over de gang van zaken. Dit wordt alleen maar scherper door de protesten buiten.

De film creëert een boeiende weergave van de onderlinge spanningen en vertrouwen dat stilaan verandert naar wantrouwen binnen het gezin. Eigenlijk gaat het over een banaal iets met verstrekkende gevolgen. De film is behoorlijk lang, maar verveelde me geen seconde. Prachtig opgebouwd, prima regie en zoals steeds uitstekende acteerwerk!

Binnen het genre van horrorkomedie nog best aangenaam en prima gedaan eigenlijk. Niet dat de humor er vanaf spat, maar hier en daar zit er wel iets geinigs tussen. Komt over als een soort high school movie met een zombiekantje. Zombies in alle maten lijkt het wel, de één is wat lomer dan de andere. De scare jumps zijn niet zo goed uitgewerkt. Waren érg voorspelbaar en deden - als je het zelfs niet verwachtte - niet wat ze moesten doen, namelijk je doen schrikken ...

Die openingsscène met die grafdelver was best fijn! Jammer dat die niet prominenter in beeld kwam. Geen vervelende filmn er zit meer dan genoeg tempo in. Uiteraard niet altijd even logisch, maar vermakelijk is hij zeker.

Best een geestige verfilming van Dracula door Roman Polanski. Hier mag de vampier fan wel niet Dracula heten, maar von Krolock, alles verwijst toch naar de beroemde vampier, de regio, het uiterlijk ...

Eigenlijk betreft het een parodie, een satire. Dat betekent ook dat het niet echt eng wordt. Maar de film is best te genieten. Af en toe wel eens gelachen met het stuntelige hulp (Roman Polanski himself) van de professor die op zijn beurt wel wat weg heeft van Einstein.

Maar ook hier en daar grappige situaties zoals bijvoorbeeld de kistachtervolging in de sneeuw. In menig andere film is alles goed getimed. Hier gaat onze gebochelde vriend los het decor in, haha. Algemeen fijn decor overigens, ook in de potsierlijke aankleding op dat bal. Leuk alvast om eens gezien te hebben en een luchtig tussendoortje voor de Horror Challenge.

Lars von Trier deed andermaal van zich spreken met voor mij één van zijn sterkste films “Dancer in the dark”. Ondanks het feit dat de spanningen tussen Björk en von Trier tijdens de opnames hoog opliepen, valt er op beiden niets aan te merken betreffende de kwaliteit en professionaliteit die zij geleverd hebben voor deze film.

Dancer in the dark doet me een beetje denken aan Dogville – Breaking the waves zag ik nog niet en volgt later deze week. Hier en ook daar is het hoofdpersonage een ontwapende onbaatzuchtige vrouw die op zich goedheid en vriendschap uitstraalt. Die goedheid dito naïviteit wordt echter misbruikt. Von Trier schrikt er dan niet voor terug om deze boemerang keihard in je gezicht te gooien alsof hij een bikkelhard standpunt wenst duidelijk te maken. Voor velen shockerend, voor anderen een prima staaltje cinematografie dat jezelf of de maatschappij in vraag stelt.

Björk doet het geweldig als de ‘simpele’ Selma. Ze acteert zo puur en geloofwaardig. Ze werd destijds dan ook terecht (meermaals) bekroond. Fijn ook om de sterke prestaties van Hollywoodacteurs als David Morse en Peter Stormare te mogen zien. Net als Catherine Deneuve presteren ze op een hoog niveau. Het komt de kwaliteit van de film alleen maar ten goede.

Von Trier vertelt zijn verhaal aan de hand van een musical. Een bijzondere keuze in die zin dat een musical meestal blijheid en vreugde uitstraalt, iets wat de climax van de film op zijn kop zet. De muziek is een ontsnappingsroute voor Selma in haar troosteloos niet te benijden leven. De scène aan de spoorweg met Stormare vond ik trouwens de mooiste uitvoering. Het brengt een soort ontroering en positieve hoop met zich mee. Het einde van de film blijft door mijn hoofd spoken en is schokkend. Niet zozeer de actie zelf, maar des te meer het resultaat en hetgeen hij ermee bedoelt. De uitkomst is wreed, maar de processen die eraan vooraf gaan minstens evenzeer. Altruïsme lijkt de toon te zetten, maar uiteindelijk – net als in Dogville – is het ieder voor zich uit zelfbehoud en –bescherming.

Om nu hieruit te besluiten dat von Trier er een satanisch genoegen in schept om een tragisch personage zoveel onrecht aan te doen, lijkt me te veel eer voor von Trier. Het lijkt erop dat een prent van von Trier een self fulfilling profecy is. Von Trier staat nu eenmaal gelijk aan schokkerende geweldsporno, niet? Als we maar kunnen bashen … Ik las zelfs dat de moordscène op Bill ook onnodig gruwelijk was. Qué? Voor mij is het net die uitgebarste opgekropte emotie van Selma die het voor mij zo sterk maakte. Zelden een happy end dus bij von Trier, maar vaak inderdaad een groot contrast tussen einde en de idee die de kijker denkt te ervaren gedurende de film. Net de (uitstekend naar voor gebrachte) relatie tussen moeder en zoon maakt de film zo sterk. Het einde is inderdaad een mokerslag, maar net daarom is hij zo intens. De muziek is hierbij een sterk katalyserende factor. Mooi en dik verdiende 4,5*!

Gisteren er eindelijk nog eens toegekomen om Dances With Wolves op te leggen, het meesterwerk van en met Kevin Costner. Dé film waarmee hij – geheel terecht overigens – naam en faam mee heeft verworven. Een drie uur – vier uur voor de liefhebbers – durend relaas over het leven van en met de Sioux dat geen seconde verveelt. Een film die eindelijk ook eens de indiaan positief in beeld brengt als een volk dat dicht bij de natuur staat en veel wijsheid en integriteit uitstraalt. Gedeeltelijk alvast, want de meedogenloze Pawnee-indianen zijn van een ander kaliber.

Dances With Wolves is adembenemend met zijn prachtige prairievergezichten en uitgestrekte velden en heuvels. De ondersteunende muziek versterkt de magie van de overweldigende natuur alleen maar. De mooie sountrack van John Barry is ingetogen en integer waardoor hij perfect bij deze film past. Mens en natuur staan centraal in de film. Weinig op aan te merken aan deze Dances With Wolves. Het begin echter wel wat bizar met de zelfmoordactie van John Dunbar. Wanneer hij later de afgelegen post Sedgewick bewoont, komt hij in contact met Sioux-indianen. Nieuwsgierigheid, wederzijds respect en vertrouwen vormen de basis van een ongewone vriendschapsrelatie tussen een blanke militair en de indianenstam.

Onder critici is destijds de idee opgeworpen dat de beide indianenstammen als te stereotiep werden voorgesteld. De Pawnee als bloeddorstige moordenaars versus de vredelievende Sioux. Ook de blanken komen er vrij bekaaid vanaf, John Dunbar niet te na gesproken. Maar Dances With Wolves is veel meer dan dat. Het is een interessante zoektocht naar de cultuur, gebruiken en communicatie van de ander. De scène waarbij Dunbar letterlijk met handen en voeten een bizon uitbeeldt om zich verstaanbaar te maken is ijzersterk. Het doet je denken aan jezelf als je op reis in het buitenland iets wil bekomen. Geduld, goede wil en respect gaan dan hand in hand. De film focust zich op hetgeen mensen verbindt in plaats van datgene dat hen (van elkaar onder)scheidt overgoten met een sausje eenheid met de natuur.

Het dagboek van Dunbar en de daarbij horende voice-over is een mooie invalshoek hoe de film tot de kijker binnen dringt. Dunbar is op zoek naar een eigen identiteit en vindt die bij de Sioux. Hij wekt een grote sympathie op bij de kijker en de kijker kan zich met hem identificeren. Ook de contacten met Two Socks, de wolf, zijn hier niet vreemd aan, integendeel. Het lafhartig en zinloos doden van de wolf door een groep blanken snijdt dan ook door merg en been. De onzinnige slachtpartij van de bizons is nog zo’n scène waarbij plaatsvervangende schaamte op zijn plaats is en waarbij de natuur rechtstreeks wordt aangevallen. Rustige momenten worden afgewisseld met wat meer actie (de bizonjacht of de battles) zonder het doel van de film te verliezen.

Topfilm na straks 30 jaar, nog steeds. Geen spatje aan kwaliteit ingeboet. Twaalf nominaties voor de Oscars destijds, er zeven verzilverd. Fenomenale film! Een uitzonderlijke 5,0* is dan ook op zijn plaats!

Degelijke Vietnamfilm over gestationeerde Australische en Nieuw-Zeelandse soldaten. Er is wel wat beters op de markt, maar dat neemt niet weg dat een kijkbeurt overbodig zou zijn. De actiescènes worden mooi in beeld gebracht en de aankleding is prima. Er is ook de nodige aandacht voor drama.

Dat dramagedeelte wordt jammer genoeg wat opgedreven met de soundtrack en wat heroïsche oneliners. De strijd wordt vrij accuraat weergegeven wat de intensiteit ten goede komt.

Goede kostuumfilm. Niet mijn favoriete genre, maar de dubbele geslepen agenda van Malkovich en Close maken veel goed en maken het tot een boeiend verhaal. Prachtrollen dus van hen en het is bij momenten smullen bij dit acteerwerk van hoog niveau. Ook Pfeiffer en Thurman doen het uitstekend. Keaunu Reeves vond ik dan als één van de weinigen wat uit de toon vallen.

Verder wat typisch is voor een kostuumfilm een verzorgd decor en kostumering. Ook de muziek paste goed in de film. Daarnaast wat seksuele spanning van roofdier en prooi welk niet meer is dan een ordinaire betting. De film kon niet de gehele tijd mijn aandacht behouden, maar dat ligt wellicht ook grotendeels aan mezelf. Toch voldoende respect en appreciatie voor Frears boekverfilming.

Eigenlijk wel best genoten van Dans la maison. Niet in het minst door Fabrice Luchini die weer het beste van zichzelf gaf. Erg fijne acteur die ik al leerde kennen via een andere film van Ozon, met name Potiche (2010). Hij is erg expressief, dynamisch en overtuigend in zijn rollen. Ook hier weer vind ik dat hij de film naar een hoger en aangenamer niveau tilt.

Ook Kristin Scott Thomas deed het hier prima. Op zich wel een leuke subplot met haar erotische kunstgalerij. Ook de wisselwerking met Luchini zat goed.

Dans la maison is verder intrigerend en boeiend om te volgen. Het lijkt misschien allemaal de luchtige toer op te gaan en dat is het eigenlijk wel, maar onderhuids speelt er toch meer. Claude heeft iets onschuldigs in zich, maar tegelijk is hij onvoorspelbaar, mysterieus en voyeuristisch. Je kan zijn motieven nooit helemaal ontrafelen en hoe verder je de film ingaat, hoe bevreemdender dit wordt. Fictie en realiteit worden knap door elkaar gehaspeld op een ongedwongen manier. Een echte thriller kan je dit niet noemen, maar onbehaaglijk wordt het wel als je alles op een rijtje zet.

Sterke film dus van Ozon die pas ruim in het tweede deel zijn volle potentieel laat zien. Maar los hiervan vond ik de literaire dialogen ook best fijn om te volgen.

Bijzonder matige docu over het relaas van de cineaste die een portret brengt van haar dementerende moeder. Matig in die zin omdat ik de aanpak vrij vervelend vond. Dialogen gebeuren steeds buiten beeld en de moeder zelf werd steeds geportretteerd met aaneengeplakte foto's. Hier en daar dan archiefbeelden. Neen, ik vond het maar een zootje.

Inhoudelijk had ik er dan ook niet veel mee. Weinig beleving, weinig interesse ondanks het boeiende onderwerp. Dan wordt het moeilijk om een prima doxu af te leveren.

Wil je over een gelijkaardig onderwerp en gelijkaardige aanpak een prima docu zien, dan verwijs ik door naar Ik en Mijn Ouders, Mijn Ouders en Ik (Film, 2004). Stukken beter.

Laat ons meteen beginnen met het slechtste. Het plot kon me eigenlijk gestolen worden en staat blijkbaar ook mijlenver af van wat er in werkelijkheid allemaal gebeurd is. Het is allemaal wel erg gekleurd weergegeven terwijl haar drive en motivatie waarom te weinig uit de verf komen.

Zeer positief was de mooie choreografie die een waar spektakel boden. Chapeau voor Sokolinski dat ze dit kon uitvoeren. Het dansgebeuren was bij momenten adembenemend mooi met de lichteffecten. Ook het camerawerk was erg stijlvol en de sfeer kan best doorgetrokken worden naar de gehele film. Jammer dat het plot zo zoutloos is ...

Steeds te vinden voor een Iraanse film. Knap drieluik dat zich afspeelt in diverse tijdsmomenten. Centraal staat de Afghaanse gemeenschap die blijkbaar erg talrijk is in Iran. Ze worden gedoogd, maar tegelijkertijd als minderwaardige burgers beschouwd.

De drie verhalen van elk een half uurtje beslaan ook drie verschillende generaties. Vooral het laatste deel maakte het meeste indruk op mij. Zeer sterk en authentiek deel over een man die zijn vrouw slecht nieuws bespaart. Knap acteerwerk van de man en zijn pijn en leed was voelbaar. Sterke slotscène ook waarbij het contrast fenomenaal in de verf werd gezet tijdens het intieme moment tussen het koppel en de opruiende propagandistische stem op de achtergrond.

Het tweede verhaal was eveneens prima en verhaalt het leven van twee illegale Afghaanse vluchtelingen die als huishoudster en knecht werken bij rijke Iraniërs. Frappant was het hier hoe wanhopig de vrouw wel niet moet zijn om zich zo in bochten te wringen. Ik had wel met haar te doen.

Het eerste deel vond ik het minst. Ik was niet zo overtuigd van het plot. Ik vond het iets te makkelijk. Wel komt hier de uitbuiting en intimidatie sterk aan bod, zonder hierbij over de schreef te gaan. De innige band tussen de jongen en zijn grote liefde vond ik het best tot uiting komen in dit deel.